Lucas 16
Wængonguï nänö Apæ̈negaïnö (AUCNT) vs VC
1 Itota tömengä mïñæ̈ në godäni ïnänite godömenque apæ̈nedinque, “Waocä adocanque mäincoo nanguï ëacä ïñongante wadäni, Bitö mäincoo në aaquënengä incæ önonque pönï wido cæcä ae.
1 Jesus disse também a seus discípulos: Havia um homem rico que tinha um administrador. Este lhe foi denunciado de ter dissipado os seus bens.
2 Änäni ëñëninque në ëacä ïñömö në aaquënengä ingante äñecä pongä ate ïïmaï angampa. ‘Bitö quïmæ̈ cæbii, ante adinque tededäni edæ ëñëmopa. Ñöwo idæwaa botö mäincoo inte në aadïmi inte edæ abæ tawæ̈ gocæbiimpa. Ämo ate ëñente wædinque bitö botö mäincoo ïnï ante edæ, Æbänö aadinque cæboo,’ ante apæ̈nebi ëñëmoe.”
2 Ele chamou o administrador e lhe disse: Que é que ouço dizer de ti? Presta contas da tua administração, pois já não poderás administrar meus bens.
3 “Ante pïinte angä ëñente wædinque në aadingä ïñömö nämäneque tededinque, ‘Botö awënë, Gobäwe, angä ëñëninque botö abæ tawænte gote awædö. Botö cæte ænguënenta ñöwo æ̈nämaï ïninque æbänö cæte ænte quëwenguïmo. Botö, Wadäni beyæ̈ onguipoi æ̈æ̈ wobo ate pönönäni ænte quëwencæboimpa, ante pönëmo baï edæ tæ̈ï pïñæ̈mopa diyæ̈ æ̈æ̈ woquïmoo. Ayæ̈, Önonque pönömïni æ̈moedäni, ante ædö cæte anguïmoo. Guïñënete awædö.
3 O administrador refletiu então consigo: Que farei, visto que meu patrão me tira o emprego? Lavrar a terra? Não o posso. Mendigar? Tenho vergonha.
4 Æ. Tæcæ pönëmopa. Botö awënë angä botö abæ tawænte goyömote wadäni wæætë, Botö oncönë pö guiie, ancædänimpa, ante cædinque botö ñöwo ïïmaï cæcæboimpa,’ ante ïïmaï cæcampa,” ante apæ̈nedinque Itota godömenque apæ̈necantapa.
4 Já sei o que fazer, para que haja quem me receba em sua casa, quando eu for despedido do emprego.
5 “Wadäni ïñömö ïingä awënë pönongä æ̈ninque adodö pönönämaï ïnäni inte debe ïnönänimpa. Ïïnäni ïnänite adocanque adocanque tömänäni ïnänite angä pöñönänite në aadingä ïñömö täno pöningä ingante apæ̈nedinque, ‘Botö awënë ingante bitö ayæ̈ æpodö pönönämaï ïmii.’
5 Chamou, pois, separadamente a cada um dos devedores de seu patrão e perguntou ao primeiro: Quanto deves a meu patrão?
6 Äñongante, ‘Oguinguipæ̈ incæ botö tiëë ganca tanquebo encadedë awënë ingante pönönämaï inte debe ïmopa.’ Ante apæ̈necä ëñëninque ‘Mänimpocadedë debe ïmipa,’ ante awënë nänö yewæ̈möninta pædæ godöninque në aadingä ïñömö, ‘Bado, bitö ïinta ænte pönömenque ante yewæ̈möninque edæ, Botö tincoenta ganca encadedë debe ïmopa, ante edæ quingæ̈ tæ̈ contate yewæ̈möe,’ angä ëñente cæcampa.
6 Ele respondeu: Cem medidas de azeite. Disse-lhe: Toma a tua conta, senta-te depressa e escreve: cinqüenta.
7 Ayæ̈ pöningä ingante në aadingä angantapa. ‘Bitö guiquënë æpodö pönönämaï ïmii.’ Äñongante, ‘Todigo incæ tee manguincade ñæ̈nængade pönï tiëë ganca encadedë botö debe ïmopa.’ Ante apæ̈necä ëñëninque awënë nänö yewæ̈möninta pædæ godinque në aadingä, ‘Bado bitö ïinta ænte pönömenque ante yewæ̈möninque, Otenta ganca debe ïmopa, ante yewæ̈möe,’ angä cæcampa.”
7 Depois perguntou ao outro: Tu, quanto deves? Respondeu: Cem medidas de trigo. Disse-lhe o administrador: Toma os teus papéis e escreve: oitenta.
8 “Ïninque në aaquënengä mänömaï önonque wïwa cæcä wædinque awënë tömengä ingante, Bitö ocai nanguï encabi inte nämanque ante pönëwëninque cæbitapa, angampa, ante Itota në aaquënengä ingante ante mäninque apæ̈necantapa. Ayæ̈ godongämæ̈ ongönäni ïnänite godömenque apæ̈nedinque, Inguipogaque ante quëwënäni ïñömö näni caboque nanguï ëñente cæyönäni botö ñäö ïñömö në quëwënäni näni cabo guiquënë wïï nanguï ëñente cædänipa,” ante Itota odömoncæte ante apæ̈necantapa.
8 E o proprietário admirou a astúcia do administrador, porque os filhos deste mundo são mais prudentes do que os filhos da luz no trato com seus semelhantes.
9 Ayæ̈, “Mïnitö ïmïnite ñöwo ämo ëñëedäni. Mäningä në aacä ocai encate cæcä baï mïnitö ïñömö adobaï inguipogaque wïwa cæcæte ante näni godonte æ̈inta mämïni ïninque ocai encate töingä pönente cæedäni. Inguipoga ïinque bayedë mäninta ïñömö edæ dæ bacæ̈impa, ante pönente wædinque, wadäni beyænque ante godö waa cæedäni. Mänömaï cæmïni ïninque mïnitö ömæpomïni inte öönædë näni cöwë wantæpiyæ̈ quëwencönë æite godinque pöñömïnite, Oncönë pöedäni, ämaïnänipa,” ante Itota apæ̈necantapa.
9 Eu vos digo: fazei-vos amigos com a riqueza injusta, para que, no dia em que ela vos faltar, eles vos recebam nos tabernáculos eternos.
10 Ayæ̈, “Waocä mäincoo wædænque pönï æ̈ninque ædæmö aacä ïninque tömengä wæætë nanguï mäincoo æ̈ninque adobaï ædæmö aaquingä ingampa. Wæætë edæ mäincoo wædænque pönï aaquënengä incæ babæ cæcä ïninque tömengä wæætë nanguï æ̈ninque cöwë babæ cæquingä ïmaingampa.
10 Aquele que é fiel nas coisas pequenas será também fiel nas coisas grandes. E quem é injusto nas coisas pequenas, sê-lo-á também nas grandes.
11 Ïninque mäincooque ante mïni wædoncoo æ̈ninque mïnitö ædæmö aadämaï ïmïni adinque mïnitö ïmïnite, Wo ëwënämaincoo aacæbiimpa, ante dicæ pönönäni ænguïmïniyaa.
11 Se, pois, não tiverdes sido fiéis nas riquezas injustas, quem vos confiará as verdadeiras?
12 Ayæ̈ wacä mïnitö ïmïnite, Botö quï ædæmö aaedäni, ante pönongä æ̈nïmïni inte mïnitö ædæmö aadämaï ïmïni adinque, Tömëmïni quï, ante mïnitö ïmïnite pönönämaï incædänimpa,” ante Itota apæ̈negacäimpa.
12 E se não fostes fiéis no alheio, quem vos dará o que é vosso?
13 Ante apæ̈nedinque Itota godömenque apæ̈necantapa. “Mënaa awënëna ïna beyæ̈ waocä ædö cæte cæquingää. Adocanque awënë ingante pïïninque wacä ingante waadebaingampa. Wæætë adocanque mïñæ̈ godinque wacä ingante wïï waa abaingampa. Mïnitö adobaï ïmïni inte Wængonguï ingante në cæmïni ïninque mäincooque ante ædö cæte cæquïmïnii,” ante Itota angacäimpa.
13 Nenhum servo pode servir a dois senhores: ou há de odiar a um e amar o outro, ou há de aderir a um e desprezar o outro. Não podeis servir a Deus e ao dinheiro.
14 Itota apæ̈necä ëñëninque Paditeoidi guiquënë mäincooque ante në wæwënäni ïnönäni inte, Quïmæ̈ änewëë, ante badete togadänimpa.
14 Ora, ouviam tudo isto os fariseus, que eram avarentos, e zombavam dele.
15 Adinque Itota wæætë tömënäni ïnänite, “Mïnitö ïñæmpa, Mönitö ïmönite adinque waodäni, Në nö cædäni ïnänipa, ante pönencædänimpa, ante në babæ cæmïni ïmïnipa. Incæte Wængonguï mïnitö mïmönë mïni entawënö ante edæ do acampa. Waodäni näni waa adö ante Wængonguï wæætë, Wentamö pönï ï awædö, ante pïingampa,” ante Itota apæ̈necantapa.
15 Jesus disse-lhes: Vós procurais parecer justos aos olhos dos homens, mas Deus vos conhece os corações; pois o que é elevado aos olhos dos homens é abominável aos olhos de Deus.
16 Äninque Itota, “Wëënëñedë ïñömö Wäö nänö ponganca dodäni Möitee wodi nänö wææ angaïnö ante ayæ̈ Wængonguï beyæ̈ në apæ̈nedäni näni angaïnö ante apæ̈nete quëwengadänimpa. Ñöwo guiquënë, Wængonguï Awënë Odeye nempo guiite quëwengæ̈impa, ante watapæ̈ apæ̈nete impa. Ïïne ante ëñëninque tömänäni Awënë nempo guiicæte ante edæ pæ pagænte cædinque da godö guiidänipa,” ante apæ̈necantapa.
16 A lei e os profetas duraram até João. Desde então é anunciado o Reino de Deus, e cada um faz violência para aí entrar.
17 Ayæ̈ apæ̈nedinque, “Incæte öönæ tönö inguipo æ̈mæ̈wo edæ dæ näni baganca edæ Wængonguï nänö wææ angaïnö ïñömö edæ cöwë mæ̈ ongongæ̈impa. Mänïne ante yewæ̈möninque dodäni näni tæ̈noncagaï ïñömö edæ guiyä pönï incæ cöwë wadæ cædämaï ingæ̈impa,” ante Itota apæ̈negacäimpa.
17 Mais facilmente, porém, passará o céu e a terra do que se perderá uma só letra da lei.
18 Ayæ̈ godömenque apæ̈nedinque Itota, “Æcänö näwä nänöogængä ingante pämæ̈ninque wacä onquiyængä ingante godö möna ïñömö tömengä edæ wïwa towengä do bacampa. Adobaï, tömengä nänöogængä ïningä ïñongante wacä möninque edæ do towente bacampa,” ante apæ̈necantapa.
18 Todo o que abandonar sua mulher e casar com outra, comete adultério; e quem se casar com a mulher rejeitada, comete adultério também.
19 Godömenque odömonte apæ̈necæte ante Itota ïïmaï ante apæ̈negacäimpa. “Onguïñængä adocanque në ëacä inte cæncadencoo waëmoncoo wëñadinque awënëidi näni opatawæ̈ ëmoncoo baï yabæque wëñadongäimpa. Tömengä tæcæ wodi ïnongä inte waëme cænguincooque æ̈ninque ïïmö ïñö ïïmö ïñö æ̈æ̈mæ̈ cædinque nanguï todinque quëwënongäimpa.
19 Havia um homem rico que se vestia de púrpura e linho finíssimo, e que todos os dias se banqueteava e se regalava.
20 Tæcæ wodi yabædemö ïnö wacä tömengä ëmöwo Datado ingante ænte mämö ñö cædäni ñongængantapa. Ïingä ïñömö, Pönömi æ̈moe, Pönömi æ̈moe, ante në änewënongä inte quëmoncoo tömäo baate wædongäimpa.
20 Havia também um mendigo, por nome Lázaro, todo coberto de chagas, que estava deitado à porta do rico.
21 Ayæ̈ tæcæ wodi weca cæ̈ninque eyepodäni wæænte öñoncoo adinque tömengä ænte cæncæte ante wæwënongäimpa. Ayæ̈ edæ tömengä nanguï baate ñömænte wæyongä guintaidi incæ pö yædæ yædæ beyadönänimpa.
21 Ele avidamente desejava matar a fome com as migalhas que caíam da mesa do rico... Até os cães iam lamber-lhe as chagas.
22 Tömengä në, Pönömi æ̈moe, Pönömi æ̈moe, ante änewënongä inte näñe wængä adinque Wængonguï anquedoidi tömengä önöwoca ingante Abadäö wodi weca ænte mæ̈idäni æicantapa. Ayæ̈ ate tæcæ wodi adobaï näñe wængä adinque tömengä baö ïnï daga wënänitapa.”
22 Ora, aconteceu morrer o mendigo e ser levado pelos anjos ao seio de Abraão. Morreu também o rico e foi sepultado.
23 Ante apæ̈nedinque Itota tæcæ wodi ingante ante godömenque apæ̈necantapa. “Tömengä önöwoca guidömëmö taadö wææ̈ gote mæ̈ mämonte baï ïñömö ongöninque nanguï ämogate wæwënongä inte gomö ayongä Abadäö wodi a ongongä acantapa. Datado wodi adobaï Abadäö wodi weca a ongongä acantapa.
23 E estando ele nos tormentos do inferno, levantou os olhos e viu, ao longe, Abraão e Lázaro no seu seio.
24 Adinque tæcæ wodi ïñömö Abadäö ingante aa pedinque, ‘Mæmpo Abadäö ëñëmi. Botö gonga bæcoyömö guiite nanguï ämogate wæwëmo cæbii. Botö ämogate wædö ante pönö waadete waa cædinque bitö Datado ingante da pönömi pöninque tömengä æpæ̈ ada ipomencacä botö cöñe bamencaboe.’
24 Gritou, então: - Pai Abraão, compadece-te de mim e manda Lázaro que molhe em água a ponta de seu dedo, a fim de me refrescar a língua, pois sou cruelmente atormentado nestas chamas.
25 Äñongante Abadäö, ‘Botö wëmi, Datado ïmæcayedë wënæ wënæ ämogate wæwëñongante bitö mäincoo waëmoncooque ænte todinque quëwënömiimpa. Ñöwo diyæ̈ bitö ämogate wæwëñömite Datado ingante wæætë ædæmö cæbo ate wampo pönëninque tömengä ñöwo ïñömö watapæ̈ quëwente tocampa.
25 Abraão, porém, replicou: - Filho, lembra-te de que recebeste teus bens em vida, mas Lázaro, males; por isso ele agora aqui é consolado, mas tu estás em tormento.
26 Ayæ̈ godömenque ämo ëñëe. Nänënë ï apa änewëë. Botö weca ongongä inte ædö cæte bitö weca goquingää. Wæætë bitö weca ongongä inte botö weca ædö cæte ponguingää. Guiibæ pönï ïñömö taadö impa taquïï. Edæ dæ ampa,’ ante Abadäö wodi angampa, angantapa.”
26 Além de tudo, há entre nós e vós um grande abismo, de maneira que, os que querem passar daqui para vós, não o podem, nem os de lá passar para cá.
27 “Angä ëñente wædinque tæcæ wodi wæætë, ‘Mæmpo Abadäö ëñëmi. Datado ingante ämi ëñente tömengä botö mæmpo oncönë adodö gocæcäimpa.
27 O rico disse: - Rogo-te então, pai, que mandes Lázaro à casa de meu pai, pois tenho cinco irmãos,
28 Mänïñömö botö tönïñadäni önompo æ̈mæmpoque ganca mänimpodäni ïnänipa. Ïninque bitö Datado ingante ämi tömënäni weca gote, Wæ̈nompadäni, ante wææ angä ëñëninque tömënäni wæætë ïñömö nanguï pönï ämogate wæwëñömö pönämaï incædänimpa.’
28 para lhes testemunhar, que não aconteça virem também eles parar neste lugar de tormentos.
29 Äñongante Abadäö wæætë, ‘Möitee wodi nänö wææ ante yewæ̈mongainta Wængonguï beyæ̈ në apæ̈nedäni näni yewæ̈mongainta do mänäni inte edæ bitö tönïñadäni ïñömö mäninta adinque, Æbänö ï, ante do ëñenguënënäni ïnänipa.’
29 Abraão respondeu: - Eles lá têm Moisés e os profetas; ouçam-nos!
30 Ante apæ̈neyongä tæcæ wodi wæætë, ‘Ïñæmpa mæmpo Abadäö ëñëmi. Wacä në wængaingä inte ñäni ömæ̈monte tömënäni weca gote apæ̈necä ëñëninque botö tönïñadäni tömënäni wënæ wënæ cædïnö ante wæwente pönëninque do edæ ñimpo cæbaïnänipa.’
30 O rico replicou: - Não, pai Abraão; mas se for a eles algum dos mortos, arrepender-se-ão.
31 Ante wæyongante, ‘Ïñæmpa Möitee wodi nänö wææ angaïnö ante Wængonguï beyæ̈ näni apæ̈negaïnö ante ëñënämaï ïnäni inte tömënäni në wænte ñäni ömæ̈möningä apæ̈neyongante cöwë ëñënämaï ïmaïnänipa,’ ante Abadäö wodi angantapa.” Tæcæ wodi ingante ante apæ̈nedinque Itota mäninque ante apæ̈negacäimpa.
31 Abraão respondeu-lhe: - Se não ouvirem a Moisés e aos profetas, tampouco se deixarão convencer, ainda que ressuscite algum dos mortos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.