Lucas 15
Wængonguï nänö Apæ̈negaïnö (AUCNT) vs NVT
1 Odömäno awënë beyæ̈ në æ̈näni tönö Wængonguï ingante ëñënämaï inte në cædäni tönö tömänäni Itota apæ̈necä ëñencæte ante godongämæ̈ pönäni ïnönänimpa.
1 Cobradores de impostos e outros pecadores vinham ouvir Jesus ensinar.
2 Adinque Paditeoidi tönö në odömönäni guiquënë Itota ingante ante pïïninque,
2 Os fariseus e mestres da lei o criticavam, dizendo: “Ele se reúne com pecadores e até come com eles!”.
3 Ante pïinte tededäni wædinque Itota, Wængonguï Awënë nempo quëwëninque æbänö cæquïï, ante ëñencædänimpa, ante ïmæca quëwënäni näni cæïnö ante odömöninque ïïmaï apæ̈necantapa.
3 Então Jesus lhes contou esta parábola:
4 “Mïnitö ïñæmpa. Mïni waocabo ïñömïnite adobi ïñömö bitö obegaidi tiëë ganca ëabi ïñömi obega adocanque incæ wë womonte edæ dæ bacä ïninque bitö ïñömö æbänö cæbaïmii. Edæ nöobenta i nöebe ïnäni ayæ̈ ongoncoo ïnänite yabæque ëmö cæte godinque önömæca gote wë womöningä ingante bitö ædö cæte diqui diqui mïnämaï ïmii. Bitö aganca cöwë edæ diqui diqui mïmaïmipa.
4 “Se um homem tiver cem ovelhas e uma delas se perder, o que acham que ele fará? Não deixará as outras noventa e nove no pasto e buscará a perdida até encontrá-la?
5 Ayæ̈ diqui diqui minte ëadente ate, Ñöwo ëadëmopa, ante todinque önönancapæ̈ wo æ̈æntodöninque,
5 E, quando a encontrar, ele a carregará alegremente nos ombros e a levará para casa.
6 oncönë mongænte pöninque bitö guiidënäni tönö bitö æ̈migoidi tönö äñete pönäni ate, ‘Badogaa, botö wë womö wædö dobæ ëadente ï abopa. Edæ mönö watapæ̈ toquinque impa,’ ante në ëabi ïñömö ämaïmipa.
6 Quando chegar, reunirá os amigos e vizinhos e dirá: ‘Alegrem-se comigo, pois encontrei minha ovelha perdida!’.
7 Öönædë quëwënäni ïñömö adobaï cædänipa, ante apæ̈nebo ëñëedäni. Waodäni nöobenta i nöebe ganca ïnäni në nö cædönäni inte wë womönämaï inte ayæ̈ ongönäni adinque öönædë quëwënäni wædænque todänipa. Wæætë waocä adocanque incæ në womöningä ïñömö tömengä edæ wënæ wënæ nänö cædïnö ante wæwente pönëninque ñimpo cæte pongä adinque öönædë quëwënäni ïñömö godömenque watapæ̈ todänipa,” ante Itota apæ̈negacäimpa.
7 Da mesma forma, há mais alegria no céu por causa do pecador perdido que se arrepende do que por noventa e nove justos que não precisam se arrepender.”
8 Godömenque apæ̈nedinque Itota odömongantapa. “Ayæ̈ wæætë onquiyængä tiguitamö diete ganca mäñongä adotamonque wë wodonte ba adinque, Ñäö gongængæ̈impa, ante tica wodönodinque tömengä oncö tömäo wadæ ñëmæ̈ wadæ ñëmæ̈ cæte diqui diqui minte ængampa.
8 “Ou suponhamos que uma mulher tenha dez moedas de prata e perca uma. Acaso não acenderá uma lâmpada, varrerá a casa inteira e procurará com cuidado até encontrá-la?
9 Do æ̈ninque tömengä guiidënäni tönö tömengä æ̈migoidi tönö äñete pöñönänite, ‘Botö wë womontamö wædö dobæ ëadente abopa. Mönö edæ watapæ̈ toquinque impa,’ angampa.
9 E, quando a encontrar, reunirá as amigas e vizinhas e dirá: ‘Alegrem-se comigo, pois encontrei a minha moeda perdida!’.
10 Ïninque mïnitö ïmïnite apæ̈nebopa. Adocanque incæ wënæ wënæ nänö cædïnö wæwente pönëninque ñimpo cædinque pongä adinque Wængonguï anquedoidi incæ watapæ̈ todänipa,” ante Itota apæ̈negacäimpa.
10 Da mesma forma, há alegria na presença dos anjos de Deus quando um único pecador se arrepende”.
11 Ayæ̈ godömenque apæ̈nedinque Itota, “Mæmpocä tömengä wëñæ̈na mënaa ïñönate,
11 Jesus continuou: “Um homem tinha dois filhos.
12 ayæ̈mengä ïñömö wæmpocä ingante apæ̈nedinque, ‘Mæmpo, bitö ëacoo incæ æ̈mæncooque pä cæte botö ænguënencooque pönömi æ̈moe.’ Angä Ao äninque wæmpocä pä cædinque wacä ingä pædæ wacä ingä pædæ godongä æ̈na.
12 O filho mais jovem disse ao pai: ‘Quero a minha parte da herança’, e o pai dividiu seus bens entre os filhos.
13 Ate wantæ ate ayæ̈mengä ïñömö ænte næ̈ænte wabæca godinque quingämë baï önonque towente quëwëninque wæmpocä nänö pönönincoo incæ eye cæpote ba.
13 “Alguns dias depois, o filho mais jovem arrumou suas coisas e se mudou para uma terra distante, onde desperdiçou tudo que tinha por viver de forma desregrada.
14 Ate mänïömæ cænguï dæ ba ate näni gæ̈wænte wæpämo pö ïninque tömengä mäincoo ænguënengä inte wæwengä.
14 Quando seu dinheiro acabou, uma grande fome se espalhou pela terra, e ele começou a passar necessidade.
15 Ïninque tömengä mänïñömö quëwengä weca gote äninque, Bitö ïmi në cæbo bacæboimpa, äñongante Ao äninque, Botö ömæ odæ̈ wængänäidi näni cæ̈mancadë gote në aabi bacæbiimpa, ante da godongä.
15 Convenceu um fazendeiro da região a empregá-lo, e esse homem o mandou a seus campos para cuidar dos porcos.
16 Gote aadinque tömengä gue æ̈nente ömædengä inte odæ̈ wængänäidi näni cæntapodë incæ cæ̈ïnente wæyongante cænguï dicæ pönönäniyaa.”
16 Embora quisesse saciar a fome com as vagens dadas aos porcos, ninguém lhe dava coisa alguma.
17 “Ante wædinque tömengä nämanque pönëë cöninque, ‘Ïñæmpa botö wæmpo ingante në cædäni ïñömö önönänique incæ eyepæ̈ pönï cæ̈ñönäni botö ïñömö edæ gæ̈wænte wænguï wæ.
17 “Quando finalmente caiu em si, disse: ‘Até os empregados de meu pai têm comida de sobra, e eu estou aqui, morrendo de fome.
18 Botö mæmpo weca edæ wadæ gocæboimpa. Gote pöninque botö tömengä ingante, Mæmpo ëñëmi. Öönædë quëwengä ingante botö godö ëñënämaï cædinque bitö ayömite pönö wënæ wënæ cæbo ïñömote,
18 Vou retornar à casa de meu pai e dizer: Pai, pequei contra o céu e contra o senhor,
19 bitö ñöwo edæ, Botö wëmi, ante ædö cæte anguïmii. Wæætë edæ, Bitö botö ïmote, Në cæbi bae, ämi ate botö bitö ïmite në cæbo bacæboimpa, ancæboimpa.’
19 e não sou mais digno de ser chamado seu filho. Por favor, trate-me como seu empregado’.
20 Ante pönëninque wadæ godinque wæmpocä weca gocantapa,” ante apæ̈nedinque Itota godömenque odömonte apæ̈necantapa.
20 “Então voltou para a casa de seu pai. Quando ele ainda estava longe, seu pai o viu. Cheio de compaixão, correu para o filho, o abraçou e o beijou.
21 Tömengä wengä ïñömö, ‘Mæmpo ëñëmi. Öönædë në quëwengä ingante botö godö ëñënämaï cædinque bitö ayömite pönö wënæ wënæ cæbo ïñömote bitö ñöwo edæ, Botö wëmi, ante ædö cæte anguïmii.’
21 O filho disse: ‘Pai, pequei contra o céu e contra o senhor, e não sou mais digno de ser chamado seu filho’.
22 Ante tæcæ apæ̈neyongante mæmpocä ïñömö në cædäni ïnänite äninque, ‘Weocoo waëmoncoo quingæ̈ ö ænte mämö daga wëñaquïmïni. Önompo timpoï ænte pöninque godö da timpodinque awæncata ö ænte godö da wëwaedäni.
22 “O pai, no entanto, disse aos servos: ‘Depressa! Tragam a melhor roupa da casa e vistam nele. Coloquem-lhe um anel no dedo e sandálias nos pés.
23 Ayæ̈ wagada wëñængä nanguï cænte oguïmo pönï ïnongä inte wæ̈nonte æ̈nömïni ate mönö cænte tocæ̈impa.
23 Matem o novilho gordo. Faremos um banquete e celebraremos,
24 Edæ botö wengä ïñömö do wænte baï ïnongä incæte ñöwo mïingä pongä aedäni. Botö në wë womongä wædongä incæ edæ ñöwo dobæ ëadente tobopa.’ Ante wæmpocä angä ëñëninque æ̈æ̈mæ̈ cædinque nanguï todänitapa,” ante Itota godömenque odömonte apæ̈necantapa.
24 pois este meu filho estava morto e voltou à vida. Estava perdido e foi achado!’. E começaram a festejar.
25 “Æ̈æ̈mæ̈ cæte toyönäni bamoncadengä guiquënë gönea ayæ̈ cædongäimpa. Ïinque cæte ate obo ponte ëñëñongä ämotamïni ante äwadäni.
25 “Enquanto isso, o filho mais velho trabalhava no campo. Na volta para casa, ouviu música e dança,
26 Ëñente wædinque në cæcä ingante äñecä pöñongante, Æbänö cædänii, ante wæcampa.
26 e perguntou a um dos servos o que estava acontecendo.
27 Äñongante, ‘Bitö biwï incæ do pongä adinque bitö wæmpo, Botö wengä mïingä ëñadente tobopa, ante adinque wagada wengä oguïmo pönï ïnongä ingante do angä wæ̈nonte æ̈æ̈mæ̈ cæte todänipa.’
27 O servo respondeu: ‘Seu irmão voltou, e seu pai matou o novilho gordo, pois ele voltou são e salvo!’.
28 Ante apæ̈necä ëñëninque bamoncadengä ïñömö edæ ænguï badinque oncönë guiidämaï, Baa angä. Wædinque wæmpocä ïñömö oncodo taodinque tömengä ingante waadete apæ̈nedinque, Oncönë pö guiie, angampa.
28 “O irmão mais velho se irou e não quis entrar. O pai saiu e insistiu com o filho,
29 Bamoncadengä wæætë, ‘Ïñæmpa bitö beyæ̈ ante wadepo ïñö wadepo ïñö botö ancaa cædinque bitö änö tömänö ante do cæbo ïñömote bitö wæætë, Bitö æ̈migoidi tönö cænte tocæmïnimpa, ante dicæ ämiyaa. Caboda wengä incæ dicæ pönömi æ̈mogaa.
29 mas ele respondeu: ‘Todos esses anos, tenho trabalhado como um escravo para o senhor e nunca me recusei a obedecer às suas ordens. E o senhor nunca me deu nem mesmo um cabrito para eu festejar com meus amigos.
30 Wæætë mäningä bitö wengä guiquënë onquiyæ̈näni mäincoo beyæ̈ ante në towente quëwënäni tönö quëwëninque bitö ëadincoo incæ në ëwënengä inte pongä adinque bitö wæætë wagada wë oguïmo pönï ïnongä incæ mäningä beyæ̈ do wæ̈nömipa, ante awædö,’ angantapa.”
30 Mas, quando esse seu filho volta, depois de desperdiçar o seu dinheiro com prostitutas, o senhor comemora matando o novilho!’.
31 “Ante pïïñongante wæmpocä, ‘Botö wëmi ëñëmi. Bitö ïñömö cöwë edæ botö weca ongömi ïmipa. Botö mäincoo ïnï edæ bitö mäincoo cöwë impa.
31 “O pai lhe respondeu: ‘Meu filho, você está sempre comigo, e tudo que eu tenho é seu.
32 Incæte mäningä bitö biwï, Do wæ̈maï ingampa, ante mönö në pönënongä inte ñöwo mïingä ingä pongä ae. Në wë womöningä ingante do ëadente ate edæ æ̈æ̈mæ̈ cæte toquënë ïnimpa,’ ante bamoncadengä ingante mæmpocä angampa.” Mäninque ante apæ̈nebopa, ante Itota apæ̈negacäimpa.
32 Mas tínhamos de comemorar este dia feliz, pois seu irmão estava morto e voltou à vida. Estava perdido e foi achado!’”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.