Lucas 15

Wængonguï nänö Apæ̈negaïnö (AUCNT) vs BKJ

Sair da comparação
1 Odömäno awënë beyæ̈ në æ̈näni tönö Wængonguï ingante ëñënämaï inte në cædäni tönö tömänäni Itota apæ̈necä ëñencæte ante godongämæ̈ pönäni ïnönänimpa.
1 Então, aproximaram-se dele todos os publicanos e pecadores para ouvi-lo.
2 Adinque Paditeoidi tönö në odömönäni guiquënë Itota ingante ante pïïninque,
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este homem recebe pecadores, e come com eles.
3 Ante pïinte tededäni wædinque Itota, Wængonguï Awënë nempo quëwëninque æbänö cæquïï, ante ëñencædänimpa, ante ïmæca quëwënäni näni cæïnö ante odömöninque ïïmaï apæ̈necantapa.
3 E ele lhes falou esta parábola, dizendo:
4 “Mïnitö ïñæmpa. Mïni waocabo ïñömïnite adobi ïñömö bitö obegaidi tiëë ganca ëabi ïñömi obega adocanque incæ wë womonte edæ dæ bacä ïninque bitö ïñömö æbänö cæbaïmii. Edæ nöobenta i nöebe ïnäni ayæ̈ ongoncoo ïnänite yabæque ëmö cæte godinque önömæca gote wë womöningä ingante bitö ædö cæte diqui diqui mïnämaï ïmii. Bitö aganca cöwë edæ diqui diqui mïmaïmipa.
4 Qual de vós é o homem que, tendo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove, e vai atrás da perdida até encontrá-la?
5 Ayæ̈ diqui diqui minte ëadente ate, Ñöwo ëadëmopa, ante todinque önönancapæ̈ wo æ̈æntodöninque,
5 E, tendo-a encontrado, regozijando-se, a põe sobre seus ombros.
6 oncönë mongænte pöninque bitö guiidënäni tönö bitö æ̈migoidi tönö äñete pönäni ate, ‘Badogaa, botö wë womö wædö dobæ ëadente ï abopa. Edæ mönö watapæ̈ toquinque impa,’ ante në ëabi ïñömö ämaïmipa.
6 E ele chegando em casa, chama os seus amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque eu encontrei a minha ovelha que estava perdida.
7 Öönædë quëwënäni ïñömö adobaï cædänipa, ante apæ̈nebo ëñëedäni. Waodäni nöobenta i nöebe ganca ïnäni në nö cædönäni inte wë womönämaï inte ayæ̈ ongönäni adinque öönædë quëwënäni wædænque todänipa. Wæætë waocä adocanque incæ në womöningä ïñömö tömengä edæ wënæ wënæ nänö cædïnö ante wæwente pönëninque ñimpo cæte pongä adinque öönædë quëwënäni ïñömö godömenque watapæ̈ todänipa,” ante Itota apæ̈negacäimpa.
7 Eu vos digo, que assim haverá mais alegria no céu por um pecador que se arrepende, do que por noventa e nove pessoas justas que não necessitam de arrependimento.
8 Godömenque apæ̈nedinque Itota odömongantapa. “Ayæ̈ wæætë onquiyængä tiguitamö diete ganca mäñongä adotamonque wë wodonte ba adinque, Ñäö gongængæ̈impa, ante tica wodönodinque tömengä oncö tömäo wadæ ñëmæ̈ wadæ ñëmæ̈ cæte diqui diqui minte ængampa.
8 Ou qual mulher que, tendo dez peças de prata, e perdendo uma peça, não acende a candeia, e varre a casa, buscando com diligência até encontrá-la?
9 Do æ̈ninque tömengä guiidënäni tönö tömengä æ̈migoidi tönö äñete pöñönänite, ‘Botö wë womontamö wædö dobæ ëadente abopa. Mönö edæ watapæ̈ toquinque impa,’ angampa.
9 E, tendo-a encontrado, ela chama as amigas e as vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque encontrei a peça que eu havia perdido.
10 Ïninque mïnitö ïmïnite apæ̈nebopa. Adocanque incæ wënæ wënæ nänö cædïnö wæwente pönëninque ñimpo cædinque pongä adinque Wængonguï anquedoidi incæ watapæ̈ todänipa,” ante Itota apæ̈negacäimpa.
10 Assim eu vos digo que há alegria na presença dos anjos de Deus por um só pecador que se arrepende.
11 Ayæ̈ godömenque apæ̈nedinque Itota, “Mæmpocä tömengä wëñæ̈na mënaa ïñönate,
11 E ele disse: Certo homem tinha dois filhos;
12 ayæ̈mengä ïñömö wæmpocä ingante apæ̈nedinque, ‘Mæmpo, bitö ëacoo incæ æ̈mæncooque pä cæte botö ænguënencooque pönömi æ̈moe.’ Angä Ao äninque wæmpocä pä cædinque wacä ingä pædæ wacä ingä pædæ godongä æ̈na.
12 e o mais jovem deles disse ao seu pai: Pai, dá-me a parte dos bens a que tenho direito. E ele dividiu-lhes os seus haveres.
13 Ate wantæ ate ayæ̈mengä ïñömö ænte næ̈ænte wabæca godinque quingämë baï önonque towente quëwëninque wæmpocä nänö pönönincoo incæ eye cæpote ba.
13 E poucos dias depois, o filho mais jovem, ajuntando tudo, partiu para uma terra distante, e ali desperdiçou os seus bens com uma vida desordeira.
14 Ate mänïömæ cænguï dæ ba ate näni gæ̈wænte wæpämo pö ïninque tömengä mäincoo ænguënengä inte wæwengä.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 Ïninque tömengä mänïñömö quëwengä weca gote äninque, Bitö ïmi në cæbo bacæboimpa, äñongante Ao äninque, Botö ömæ odæ̈ wængänäidi näni cæ̈mancadë gote në aabi bacæbiimpa, ante da godongä.
15 E ele foi e juntou-se a um dos cidadãos daquela terra, e ele o enviou aos seus campos para alimentar os porcos.
16 Gote aadinque tömengä gue æ̈nente ömædengä inte odæ̈ wængänäidi näni cæntapodë incæ cæ̈ïnente wæyongante cænguï dicæ pönönäniyaa.”
16 E ele desejava encher o seu estômago com as cascas que os porcos comiam; e nenhum homem lhe dava nada.
17 “Ante wædinque tömengä nämanque pönëë cöninque, ‘Ïñæmpa botö wæmpo ingante në cædäni ïñömö önönänique incæ eyepæ̈ pönï cæ̈ñönäni botö ïñömö edæ gæ̈wænte wænguï wæ.
17 E ele caindo em si, disse: Quantos servidores de meu pai têm pão suficiente e de sobra, e eu aqui pereço de fome!
18 Botö mæmpo weca edæ wadæ gocæboimpa. Gote pöninque botö tömengä ingante, Mæmpo ëñëmi. Öönædë quëwengä ingante botö godö ëñënämaï cædinque bitö ayömite pönö wënæ wënæ cæbo ïñömote,
18 Levantar-me-ei, e irei para o meu pai, e lhe direi: Pai, eu pequei contra o céu e perante ti;
19 bitö ñöwo edæ, Botö wëmi, ante ædö cæte anguïmii. Wæætë edæ, Bitö botö ïmote, Në cæbi bae, ämi ate botö bitö ïmite në cæbo bacæboimpa, ancæboimpa.’
19 e não sou mais digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus servidores.
20 Ante pönëninque wadæ godinque wæmpocä weca gocantapa,” ante apæ̈nedinque Itota godömenque odömonte apæ̈necantapa.
20 E ele, levantando-se, foi para seu pai. Mas, ele estando ainda longe do caminho, seu pai o viu, e teve compaixão, e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço, e o beijou.
21 Tömengä wengä ïñömö, ‘Mæmpo ëñëmi. Öönædë në quëwengä ingante botö godö ëñënämaï cædinque bitö ayömite pönö wënæ wënæ cæbo ïñömote bitö ñöwo edæ, Botö wëmi, ante ædö cæte anguïmii.’
21 E o filho lhe disse: Pai, eu pequei contra o céu e à tua vista, e não sou mais digno de ser chamado teu filho.
22 Ante tæcæ apæ̈neyongante mæmpocä ïñömö në cædäni ïnänite äninque, ‘Weocoo waëmoncoo quingæ̈ ö ænte mämö daga wëñaquïmïni. Önompo timpoï ænte pöninque godö da timpodinque awæncata ö ænte godö da wëwaedäni.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei a melhor veste, e vesti-o, e ponde-lhe um anel em sua mão, e calçados em seus pés;
23 Ayæ̈ wagada wëñængä nanguï cænte oguïmo pönï ïnongä inte wæ̈nonte æ̈nömïni ate mönö cænte tocæ̈impa.
23 e trazei aqui um novilho cevado, e matai-o; e comamos e alegremo-nos;
24 Edæ botö wengä ïñömö do wænte baï ïnongä incæte ñöwo mïingä pongä aedäni. Botö në wë womongä wædongä incæ edæ ñöwo dobæ ëadente tobopa.’ Ante wæmpocä angä ëñëninque æ̈æ̈mæ̈ cædinque nanguï todänitapa,” ante Itota godömenque odömonte apæ̈necantapa.
24 porque este meu filho estava morto, e vive novamente; tinha-se perdido, e foi achado. E eles começaram a alegrar-se.
25 “Æ̈æ̈mæ̈ cæte toyönäni bamoncadengä guiquënë gönea ayæ̈ cædongäimpa. Ïinque cæte ate obo ponte ëñëñongä ämotamïni ante äwadäni.
25 Ora, o seu filho mais velho estava no campo; e vindo, ao aproximar-se da casa, ele ouviu a música e as danças.
26 Ëñente wædinque në cæcä ingante äñecä pöñongante, Æbänö cædänii, ante wæcampa.
26 E ele chamou um dos servos, e perguntou o que significavam aquelas coisas.
27 Äñongante, ‘Bitö biwï incæ do pongä adinque bitö wæmpo, Botö wengä mïingä ëñadente tobopa, ante adinque wagada wengä oguïmo pönï ïnongä ingante do angä wæ̈nonte æ̈æ̈mæ̈ cæte todänipa.’
27 E ele lhe disse: O teu irmão chegou; e teu pai matou o novilho cevado, porque ele o recebeu são e salvo.
28 Ante apæ̈necä ëñëninque bamoncadengä ïñömö edæ ænguï badinque oncönë guiidämaï, Baa angä. Wædinque wæmpocä ïñömö oncodo taodinque tömengä ingante waadete apæ̈nedinque, Oncönë pö guiie, angampa.
28 E ele se irritou e não queria entrar; portanto, saindo o pai, lhe rogava.
29 Bamoncadengä wæætë, ‘Ïñæmpa bitö beyæ̈ ante wadepo ïñö wadepo ïñö botö ancaa cædinque bitö änö tömänö ante do cæbo ïñömote bitö wæætë, Bitö æ̈migoidi tönö cænte tocæmïnimpa, ante dicæ ämiyaa. Caboda wengä incæ dicæ pönömi æ̈mogaa.
29 E, ele respondendo, disse ao seu pai: Eis que eu te sirvo há tantos anos, e em nenhum momento eu transgredi um mandamento teu; contudo, tu nunca me deste um cabrito, para que eu pudesse me alegrar com os meus amigos;
30 Wæætë mäningä bitö wengä guiquënë onquiyæ̈näni mäincoo beyæ̈ ante në towente quëwënäni tönö quëwëninque bitö ëadincoo incæ në ëwënengä inte pongä adinque bitö wæætë wagada wë oguïmo pönï ïnongä incæ mäningä beyæ̈ do wæ̈nömipa, ante awædö,’ angantapa.”
30 mas, vindo este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as prostitutas, mataste-lhe o novilho cevado.
31 “Ante pïïñongante wæmpocä, ‘Botö wëmi ëñëmi. Bitö ïñömö cöwë edæ botö weca ongömi ïmipa. Botö mäincoo ïnï edæ bitö mäincoo cöwë impa.
31 E, ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e tudo o que eu tenho é teu.
32 Incæte mäningä bitö biwï, Do wæ̈maï ingampa, ante mönö në pönënongä inte ñöwo mïingä ingä pongä ae. Në wë womöningä ingante do ëadente ate edæ æ̈æ̈mæ̈ cæte toquënë ïnimpa,’ ante bamoncadengä ingante mæmpocä angampa.” Mäninque ante apæ̈nebopa, ante Itota apæ̈negacäimpa.
32 Mas era necessário fazer festa e regozijarmo-nos; porque este teu irmão estava morto, e vive novamente; tinha-se perdido, e foi achado.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.