João 4
Wængonguï nänö Apæ̈negaïnö (AUCNT) vs ARA
1 Paditeoidi ïnänite ïïmaï ante tededäni ëñënänitapa. Itota pönö cædinque æpæ̈në guidongä guiidinque tömengä nänö ëmïñæ̈näni ïñömö wïï Wäö ëmïñæ̈näni baï wædænque badäni inte nanguï ïnäni badänipa, ante tededänitapa.
1 Quando, pois, o Senhor veio a saber que os fariseus tinham ouvido dizer que ele, Jesus, fazia e batizava mais discípulos que João
2 Mänömaï änäni incæte wïï Itota në guidongä ïnongäimpa. Wæætë tömengä ëmïñæ̈näni waodäni ïnänite guidönäni guiigadänimpa.
2 (se bem que Jesus mesmo não batizava, e sim os seus discípulos),
3 Mänïnö ante Paditeoidi do ëñënänipa, ante änäni ëñëninque Awënë Itota Oodeabæ quëwëninque wadæ go Gadideabæ ïñömö ocæ̈ ëmænte gogacäimpa.
3 deixou a Judeia, retirando-se outra vez para a Galileia.
4 Gadideabæ taadö Tämadiabæ ïñömö tæcæguedë ïnö godö tömengä goquënengä ïnongäimpa.
4 E era-lhe necessário atravessar a província de Samaria.
5 Tämadiabæ ïñömö godinque tömengä Ticada näni äñömö pongantapa. Mänïï Ticada quëwëñömö eyequeï docä Aacobo wodi tömengä wengä Ootee wodi ingante, Pancabaa bitö ömæ baquïñömö, ante tömengä ingante nänö godongaïmæ ïnimpa.
5 Chegou, pois, a uma cidade samaritana, chamada Sicar, perto das terras que Jacó dera a seu filho José.
6 Ayæ̈ æpäamönicæ̈ Aacobo wodi nänö æ̈æ̈ wogaïmönicæ̈ adoyömö ïnimpa. Itota taadö gobæ ïnö godinque nangæ̈ badinque æpäamönicæ̈ ïñömö pö tæ̈ contayongä mänïñedë tæcæ bæcä bagatimpa.
6 Estava ali a fonte de Jacó. Cansado da viagem, assentara-se Jesus junto à fonte, por volta da hora sexta.
7 Tæ̈ contate ongöñongä Tämadiabæ quëwengä onquiyængä æpæ̈ iyænte tadonte æncæte ante pongä adinque Itota tömengä ingante,
7 Nisto, veio uma mulher samaritana tirar água. Disse-lhe Jesus: Dá-me de beber.
8 Edæ tömengä mïñæ̈ në godäni mänïnäni quëwëñömö cænguï godonte æncæ godäni ïnönänimpa.
8 Pois seus discípulos tinham ido à cidade para comprar alimentos.
9 Tämadiaidi ïnänite oodeoidi cöwë gomö adäni ïnänipa, ante ëñengä inte Tämadiabæ quëwengä onquiyængä ïñömö Itota ingante,
9 Então, lhe disse a mulher samaritana: Como, sendo tu judeu, pedes de beber a mim, que sou mulher samaritana (porque os judeus não se dão com os samaritanos )?
10 Äñongä Itota wæætë,
10 Replicou-lhe Jesus: Se conheceras o dom de Deus e quem é o que te pede: dá-me de beber, tu lhe pedirias, e ele te daria água viva.
11 Angä ëñëninque onquiyængä,
11 Respondeu-lhe ela: Senhor, tu não tens com que a tirar, e o poço é fundo; onde, pois, tens a água viva?
12 Mönö docä mæmpo Aacobo wodi ïñömö, Botö æ̈mæ̈wo wæ̈mo adinque botö æpäamönicæ̈ mïnitö quï bacæ̈impa, ante ïïmönicæ̈ mönö ïmonte godongacäimpa. Tömengä adomönicæ̈ æpæ̈ begacäimpa. Tömengä wënäni tönö tömengä cæ̈ningäidi adobaï adopæ̈ begadänimpa. Adocä mönö docä wædangä ïñongante bitö godömenque ñæ̈næ̈mi inte në cædömi ïmitawogaa, ämopa.
12 És tu, porventura, maior do que Jacó, o nosso pai, que nos deu o poço, do qual ele mesmo bebeu, e, bem assim, seus filhos, e seu gado?
13 Äñongä Itota wæætë,
13 Afirmou-lhe Jesus: Quem beber desta água tornará a ter sede;
14 Æcämenque botö godonguïmæ̈ në becä guiquënë tömengä gæ̈wæ̈nämaï cöwë quëwencæcäimpa. Wæætë botö tömengä ingante tömëmo godonguïmæ̈ godömo bedinque tömengä botö quëwënö entawente quëwencæcäimpa. Æpäamönicæ̈ cöwë cægö baï botö tömengä mïmöno godonguïmæ̈ beyænque tömengä wæ̈nämaï nänö quëwenguïnö do æ̈ninque quëwencæcäimpa, ämopa.
14 aquele, porém, que beber da água que eu lhe der nunca mais terá sede; pelo contrário, a água que eu lhe der será nele uma fonte a jorrar para a vida eterna.
15 Onquiyængä tömengä ingante,
15 Disse-lhe a mulher: Senhor, dá-me dessa água para que eu não mais tenha sede, nem precise vir aqui buscá-la.
16 Ante äñongä tömengä wæætë,
16 Disse-lhe Jesus: Vai, chama teu marido e vem cá;
17 Äñongä tömengä wæætë,
17 ao que lhe respondeu a mulher: Não tenho marido. Replicou-lhe Jesus: Bem disseste, não tenho marido;
18 Ïñæmpa bitö nänöogæ̈idi önompo æ̈mæmpoque ïñönänite bitö tömënäni ïnänite mönïmi ïmipa töö. Ayæ̈ ñöwoyedë onguïñængä bitö weca në quëwengä ïñömö wïï bitö näwä nänöogængä ingampa. Ïninque ñöwo bitö änö ïñömö edæ näwangä impa, ämopa.
18 porque cinco maridos já tiveste, e esse que agora tens não é teu marido; isto disseste com verdade.
19 Angä ëñëninque onquiyængä,
19 Senhor, disse-lhe a mulher, vejo que tu és profeta.
20 Mönitö dodäni mæmpoidi wodi, Ïï onquiyabo ïnö gote Wængonguï ingante, Bitö Awënë Wængonguï ïmidö anguënë, ante ædæ wææ̈ninque angadänimpa. Mïnitö në oodeoidi ïmïni guiquënë, Wængonguï ingante waa ate apæ̈necæte ante Eedotadëë quëwëñömö mänïñömonque godinque ædæ wæænte apæ̈necæ̈impa, ämïnipa töö.
20 Nossos pais adoravam neste monte; vós, entretanto, dizeis que em Jerusalém é o lugar onde se deve adorar.
21 Äñongä Itota wæætë,
21 Disse-lhe Jesus: Mulher, podes crer-me que a hora vem, quando nem neste monte, nem em Jerusalém adorareis o Pai.
22 Mïnitö tämadiaidi ïñömö në Wængonguï ingante, Bitö Awënë Wængonguï ïmidö anguënë, ante ædæ wææ̈ninque apæ̈nemïni incæte adocä ingante, Æbänö ingää, ante ëñënämaï ïmïnipa töö. Mönitö guiquënë në ædæ wææ̈ninque Wængonguï ingante waa ate apæ̈nemöni inte adocä, Æbänö ingää, ante do ëñëmöni ïmönipa. Edæ, Në wënæ wënæ cædäni wæncæ cædïnäni incæ quëwencædänimpa, ante në Ængä ïñömö oodeocä ïnongä ingä apa änewëë.
22 Vós adorais o que não conheceis; nós adoramos o que conhecemos, porque a salvação vem dos judeus.
23 Botö Mæmpo ingante, Bitö Awënë Wængonguï ïmidö anguënë, ante ædæ wææ̈ninque näwangä ante apæ̈nedönäni inte apæ̈necædänimpa. Adodäni, Näwangä impa, ante nö pönente ëwocadäni inte ædæ wææ̈ninque Wængonguï ingante mänïnö ante watapæ̈ apæ̈necædänimpa. Mänïnö ante näni apæ̈nequïönæ ïñömö edæ oo pönï impa. Edæ do ïinque batimpa. Wængonguï, Mänömaï entawente nö pönënäni baï ïnäni ïnänite diqui diqui mïninque, Mänïnänique botö ïmote, Bitö Awënë Wængonguï ïmidö anguënë, ante ædæ wææ̈ninque watapæ̈ apæ̈necædänimpa, angampa.
23 Mas vem a hora e já chegou, em que os verdadeiros adoradores adorarão o Pai em espírito e em verdade; porque são estes que o Pai procura para seus adoradores.
24 Wængonguï Önöwocaque ëwocate quëwengä ingampa. Ïninque në ædæ wæænte tömengä ingante watapæ̈ apæ̈nedäni ïñömö tömënäni, Näwangä impa, ante nö pönente ëwocadäni inte ædæ wææ̈ninque tömengä ingante watapæ̈ apæ̈nequënënäni ïnänipa, ämopa.
24 Deus é espírito; e importa que os seus adoradores o adorem em espírito e em verdade.
25 Angä ëñëninque onquiyængä,
25 Eu sei, respondeu a mulher, que há de vir o Messias, chamado Cristo; quando ele vier, nos anunciará todas as coisas.
26 Äñongä Itota wæætë,
26 Disse-lhe Jesus: Eu o sou, eu que falo contigo.
27 Tæcæ apæ̈neyongante tömengä mïñæ̈ në godäni ocæ̈ ëmænte ponte ayönäni tömengä ïñömö onquiyængä ingante apæ̈necä adinque, Æbänö cæ wæmönii, ante guïñente wædänitapa. Incæte, Æbänö ämii, ante, Quïnante tömengä ingante tedebii, ante adocanque incæ änämaï ingantapa.
27 Neste ponto, chegaram os seus discípulos e se admiraram de que estivesse falando com uma mulher; todavia, nenhum lhe disse: Que perguntas? Ou: Por que falas com ela?
28 Ayæ̈ onquiyængä tömengä iyæncade ëmö cæte näni quëwëñömö ocæ̈ ëmænte gote pöninque waodäni ïnänite apæ̈nedinque,
28 Quanto à mulher, deixou o seu cântaro, foi à cidade e disse àqueles homens:
29 —Ægodöedäni, onguïñængä ïñömö botö ïmote tæcæ adinque, Botö æbänö cæboo, ante tömänö ante botö ïmo në apæ̈necä ingante pö aedäni. Mäningä wabänö mönö Codito ïnongä ingantawo, ante ämopa.
29 Vinde comigo e vede um homem que me disse tudo quanto tenho feito. Será este, porventura, o Cristo?!
30 Angä ëñëninque tömënäni näni quëwëñömö tao godinque tömengä weca gogadänimpa.
30 Saíram, pois, da cidade e vieram ter com ele.
31 Onquiyængä näni quëwëñömö tæcæ goyongä Itota nänö në ëmïñæ̈näni ïñömö tömengä ingante,
31 Nesse ínterim, os discípulos lhe rogavam, dizendo: Mestre, come!
32 Ante äñönäni tömengä wæætë tömënäni ïnänite,
32 Mas ele lhes disse: Uma comida tenho para comer, que vós não conheceis.
33 Angä ëñëninque tömengä ëmïñæ̈näni godongämæ̈ nämanque apæ̈nedinque,
33 Diziam, então, os discípulos uns aos outros: Ter-lhe-ia, porventura, alguém trazido o que comer?
34 Äñönäni Itota,
34 Disse-lhes Jesus: A minha comida consiste em fazer a vontade daquele que me enviou e realizar a sua obra.
35 Mïnitö ïñömö, Mëa go mëa apäicä bayonte amïñayedë tömëmoncodë gæcæmönimpa, ante wïï ämïnitawo. Botö guiquënë mïnitö ïmïnite ämopa. Waodäni ïnänite wi æ̈monte aedäni. Edæ mänïnäni tömëmoncoo gæyedë baï ïnänipa.
35 Não dizeis vós que ainda há quatro meses até à ceifa? Eu, porém, vos digo: erguei os olhos e vede os campos, pois já branquejam para a ceifa.
36 Itota, Botö beyæ̈ ante waodäni ïnänite në gædongä ingante botö, Bitö cæbipa, ante paga cædinque ñöwoyedë incæ do pönömo ængampa. Wæ̈nämaï wantæpiyæ̈ quëwencædänimpa, ante cædinque ñöwoyedë incæ tömengä tömënäni ïnänite do gædongä ingampa. Ïninque botö änö ante waodäni mïmöno në quiyadingä tönö në gædingä tönö guëa tocædaimpa.
36 O ceifeiro recebe desde já a recompensa e entesoura o seu fruto para a vida eterna; e, dessarte, se alegram tanto o semeador como o ceifeiro.
37 Mänömaï wëënëñedë näni angaïnö ante, Waocä adocanque tömëmö quiyacä ate wacä guiquënë në gædongä ingampa, ante näwangä ante impa.
37 Pois, no caso, é verdadeiro o ditado: Um é o semeador, e outro é o ceifeiro.
38 Tömëmoncodë ïñömö cædäni baï cædämaï ïmïni incæte mïnitö tömëmoncoo gæquïnäni baï bacæmïnimpa, ante botö, Waodäni botö quïnäni ïnänite gæcæmïnimpa, ante mïnitö ïmïnite da godömo gomïnitapa. Wadäni ïñömö do mänincodë nanguï pönï quiyate cædinque botö änö ante waodäni ïnänite apæ̈negadänimpa. Mïnitö guiquënë mïni cædämaï ïñömö incæ önonque gædïmïni ïmïnipa, ante Itota apæ̈negacäimpa.
38 Eu vos enviei para ceifar o que não semeastes; outros trabalharam, e vós entrastes no seu trabalho.
39 Onquiyængä guiquënë tämadiaidi mänïñömö näni quëwëñömö quëwënäni ïnänite, “Tömengä ïñömö botö ïmote tæcæ adinque, Botö æbänö cæboo, ante tömänö ante botö ïmote apæ̈necantapa,” ante apæ̈necä ëñëninque tömënäni nanguï ïnäni Itota ingante pönengadänimpa.
39 Muitos samaritanos daquela cidade creram nele, em virtude do testemunho da mulher, que anunciara: Ele me disse tudo quanto tenho feito.
40 Tämadiaidi tömengä weca godinque, Bitö mönitö weca a ongöe, änäni ëñëninque tömengä mëönaa ïñonte tömënäni weca owocantapa.
40 Vindo, pois, os samaritanos ter com Jesus, pediam-lhe que permanecesse com eles; e ficou ali dois dias.
41 Tömengä nänö owoyedë tömengä nänö änö beyænque godömenque tæiyæ̈näni ïñömö tömengä ingante wede pönente badänitapa.
41 Muitos outros creram nele, por causa da sua palavra,
42 Adodäni onquiyængä ingante,
42 e diziam à mulher: Já agora não é pelo que disseste que nós cremos; mas porque nós mesmos temos ouvido e sabemos que este é verdadeiramente o Salvador do mundo.
43 Mëönaa go ate tömengä mänïñömö quëwëninque wadæ godinque, Gadideabæ gocæboimpa, ante gocantapa.
43 Passados dois dias, partiu dali para a Galileia.
44 Itota incæ wëënëñedë, Ïïmaï impa, ante änongäimpa. Wængonguï beyæ̈ në apæ̈necä inte tömengä nänö pægaïmæ incæ mänïñömö apæ̈neyongä tömengä tönö pægaïnäni guiquënë tömengä ingante wïï waa adänipa töö, ante änongäimpa.
44 Porque o mesmo Jesus testemunhou que um profeta não tem honras na sua própria terra.
45 Tömengä mänïï Gadideabæ nänö ponque pongä adinque gadideaidi edæ Eedotadëë ïñömö Patowa näni æ̈æ̈mæ̈ cæyedë Itota baï mänïñömö gote ongöñönäni, Tömengä æbänö cæcää, ante tömää adïnäni inte, Bitö pömi waa amönipa, ante tömengä ingante apæ̈negadänimpa.
45 Assim, quando chegou à Galileia, os galileus o receberam, porque viram todas as coisas que ele fizera em Jerusalém, por ocasião da festa, à qual eles também tinham comparecido.
46 Ayæ̈ Gadideabæ godinque Itota wæætë Cänaa näni quëwëñömö, Æpæ̈ incæ biïnömæ̈ bacæ̈impa, ante wëënëñedë nänö cædïñömö adoyömö gocantapa. Capënaömö näni äñömö quëwëninque adocanque pancabaa awënë tönö godongämæ̈ cæcä ïñömö tömengä wëñængä onguïñængä wënæ wënæ ïnongäimpa.
46 Dirigiu-se, de novo, a Caná da Galileia, onde da água fizera vinho. Ora, havia um oficial do rei, cujo filho estava doente em Cafarnaum.
47 Adocä onguïñængä ïñömö, Itota Oodeabæ quëwente Gadideabæ pongä, änäni ëñëninque tömengä Itota weca gote angantapa. Botö wëñængä onguïñængä wæncæ cæcä ïñongante bitö tömengä ingante cæbi waa bacäe. Ægodöe.
47 Tendo ouvido dizer que Jesus viera da Judeia para a Galileia, foi ter com ele e lhe rogou que descesse para curar seu filho, que estava à morte.
48 Itota tömengä ingante,
48 Então, Jesus lhe disse: Se, porventura, não virdes sinais e prodígios, de modo nenhum crereis.
49 Ante apæ̈necä ëñëninque pancabaa awënë tönö godongämæ̈ cæcä,
49 Rogou-lhe o oficial: Senhor, desce, antes que meu filho morra.
50 Ante äñongä Itota wæætë,
50 Vai, disse-lhe Jesus; teu filho vive. O homem creu na palavra de Jesus e partiu.
51 Tömengä, Botö oncö, ante taadonque goyongante tömengä beyæ̈ në cædönäni tömengä ingante apæ̈necæte ante pö bee tënänitapa. Pö bee tëninque,
51 Já ele descia, quando os seus servos lhe vieram ao encontro, anunciando-lhe que o seu filho vivia.
52 Ante apæ̈nedäni ëñëninque tömengä tömënäni ïnänite, Botö wëñængä æyedënö waa bacäï, ante äñongä tömënäni wæætë tömengä ingante,
52 Então, indagou deles a que hora o seu filho se sentira melhor. Informaram: Ontem, à hora sétima a febre o deixou.
53 Ayæ̈ wëñængä mæmpo, Bitö wëñængä quëwencæcäimpa, ante Itota botö ïmote nänö änïñedë adoyedë botö wëñængä do waa bacantapa, ante wædinque tömengä tönö tömengä näni quëwencabo tömancabo Itota ingante wede pönënäni bagadänimpa.
53 Com isto, reconheceu o pai ser aquela precisamente a hora em que Jesus lhe dissera: Teu filho vive; e creu ele e toda a sua casa.
54 Itota oodeoidi weca quëwente Gadideabæ ocæ̈ ëmænte pöninque tömengä mänïñömö ïï bamönengæ̈ cædinque mempoga nänö cædö bamönengæ̈ bagatimpa.
54 Foi este o segundo sinal que fez Jesus, depois de vir da Judeia para a Galileia.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.