João 4
Wængonguï nänö Apæ̈negaïnö (AUCNT) vs ARIB
1 Paditeoidi ïnänite ïïmaï ante tededäni ëñënänitapa. Itota pönö cædinque æpæ̈në guidongä guiidinque tömengä nänö ëmïñæ̈näni ïñömö wïï Wäö ëmïñæ̈näni baï wædænque badäni inte nanguï ïnäni badänipa, ante tededänitapa.
1 Quando, pois, o Senhor soube que os fariseus tinham ouvido dizer que ele, Jesus, fazia e batizava mais discípulos do que João
2 Mänömaï änäni incæte wïï Itota në guidongä ïnongäimpa. Wæætë tömengä ëmïñæ̈näni waodäni ïnänite guidönäni guiigadänimpa.
2 {ainda que Jesus mesmo não batizava, mas os seus discípulos}
3 Mänïnö ante Paditeoidi do ëñënänipa, ante änäni ëñëninque Awënë Itota Oodeabæ quëwëninque wadæ go Gadideabæ ïñömö ocæ̈ ëmænte gogacäimpa.
3 deixou a Judéia, e foi outra vez para a Galiléia.
4 Gadideabæ taadö Tämadiabæ ïñömö tæcæguedë ïnö godö tömengä goquënengä ïnongäimpa.
4 E era-lhe necessário passar por Samária.
5 Tämadiabæ ïñömö godinque tömengä Ticada näni äñömö pongantapa. Mänïï Ticada quëwëñömö eyequeï docä Aacobo wodi tömengä wengä Ootee wodi ingante, Pancabaa bitö ömæ baquïñömö, ante tömengä ingante nänö godongaïmæ ïnimpa.
5 Chegou, pois, a uma cidade de Samária, chamada Sicar, junto da herdade que Jacó dera a seu filho José;
6 Ayæ̈ æpäamönicæ̈ Aacobo wodi nänö æ̈æ̈ wogaïmönicæ̈ adoyömö ïnimpa. Itota taadö gobæ ïnö godinque nangæ̈ badinque æpäamönicæ̈ ïñömö pö tæ̈ contayongä mänïñedë tæcæ bæcä bagatimpa.
6 achava-se ali o poço de Jacó. Jesus, pois, cansado da viagem, sentou-se assim junto do poço; era cerca da hora sexta.
7 Tæ̈ contate ongöñongä Tämadiabæ quëwengä onquiyængä æpæ̈ iyænte tadonte æncæte ante pongä adinque Itota tömengä ingante,
7 Veio uma mulher de Samária tirar água. Disse-lhe Jesus: Dá-me de beber.
8 Edæ tömengä mïñæ̈ në godäni mänïnäni quëwëñömö cænguï godonte æncæ godäni ïnönänimpa.
8 Pois seus discípulos tinham ido à cidade comprar comida.
9 Tämadiaidi ïnänite oodeoidi cöwë gomö adäni ïnänipa, ante ëñengä inte Tämadiabæ quëwengä onquiyængä ïñömö Itota ingante,
9 Disse-lhe então a mulher samaritana: Como, sendo tu judeu, me pedes de beber a mim, que sou mulher samaritana? {Porque os judeus não se comunicavam com os samaritanos.}
10 Äñongä Itota wæætë,
10 Respondeu-lhe Jesus: Se tivesses conhecido o dom de Deus e quem é o que te diz: Dá-me de beber, tu lhe terias pedido e ele te haveria dado água viva.
11 Angä ëñëninque onquiyængä,
11 Disse-lhe a mulher: Senhor, tu não tens com que tirá-la, e o poço é fundo; donde, pois, tens essa água viva?
12 Mönö docä mæmpo Aacobo wodi ïñömö, Botö æ̈mæ̈wo wæ̈mo adinque botö æpäamönicæ̈ mïnitö quï bacæ̈impa, ante ïïmönicæ̈ mönö ïmonte godongacäimpa. Tömengä adomönicæ̈ æpæ̈ begacäimpa. Tömengä wënäni tönö tömengä cæ̈ningäidi adobaï adopæ̈ begadänimpa. Adocä mönö docä wædangä ïñongante bitö godömenque ñæ̈næ̈mi inte në cædömi ïmitawogaa, ämopa.
12 És tu, porventura, maior do que o nosso pai Jacó, que nos deu o poço, do qual também ele mesmo bebeu, e os filhos, e o seu gado?.
13 Äñongä Itota wæætë,
13 Replicou-lhe Jesus: Todo o que beber desta água tornará a ter sede;
14 Æcämenque botö godonguïmæ̈ në becä guiquënë tömengä gæ̈wæ̈nämaï cöwë quëwencæcäimpa. Wæætë botö tömengä ingante tömëmo godonguïmæ̈ godömo bedinque tömengä botö quëwënö entawente quëwencæcäimpa. Æpäamönicæ̈ cöwë cægö baï botö tömengä mïmöno godonguïmæ̈ beyænque tömengä wæ̈nämaï nänö quëwenguïnö do æ̈ninque quëwencæcäimpa, ämopa.
14 mas aquele que beber da água que eu lhe der nunca terá sede; pelo contrário, a água que eu lhe der se fará nele uma fonte de água que jorre para a vida eterna.
15 Onquiyængä tömengä ingante,
15 Disse-lhe a mulher: Senhor, dá-me dessa água, para que não mais tenha sede, nem venha aqui tirá-la.
16 Ante äñongä tömengä wæætë,
16 Disse-lhe Jesus: Vai, chama o teu marido e vem cá.
17 Äñongä tömengä wæætë,
17 Respondeu a mulher: Não tenho marido. Disse-lhe Jesus: Disseste bem: Não tenho marido;
18 Ïñæmpa bitö nänöogæ̈idi önompo æ̈mæmpoque ïñönänite bitö tömënäni ïnänite mönïmi ïmipa töö. Ayæ̈ ñöwoyedë onguïñængä bitö weca në quëwengä ïñömö wïï bitö näwä nänöogængä ingampa. Ïninque ñöwo bitö änö ïñömö edæ näwangä impa, ämopa.
18 porque cinco maridos tiveste, e o que agora tens não é teu marido; isso disseste com verdade.
19 Angä ëñëninque onquiyængä,
19 Disse-lhe a mulher: Senhor, vejo que és profeta.
20 Mönitö dodäni mæmpoidi wodi, Ïï onquiyabo ïnö gote Wængonguï ingante, Bitö Awënë Wængonguï ïmidö anguënë, ante ædæ wææ̈ninque angadänimpa. Mïnitö në oodeoidi ïmïni guiquënë, Wængonguï ingante waa ate apæ̈necæte ante Eedotadëë quëwëñömö mänïñömonque godinque ædæ wæænte apæ̈necæ̈impa, ämïnipa töö.
20 Nossos pais adoraram neste monte, e vós dizeis que em Jerusalém é o lugar onde se deve adorar.
21 Äñongä Itota wæætë,
21 Disse-lhe Jesus: Mulher, crê-me, a hora vem, em que nem neste monte, nem em Jerusalém adorareis o Pai.
22 Mïnitö tämadiaidi ïñömö në Wængonguï ingante, Bitö Awënë Wængonguï ïmidö anguënë, ante ædæ wææ̈ninque apæ̈nemïni incæte adocä ingante, Æbänö ingää, ante ëñënämaï ïmïnipa töö. Mönitö guiquënë në ædæ wææ̈ninque Wængonguï ingante waa ate apæ̈nemöni inte adocä, Æbänö ingää, ante do ëñëmöni ïmönipa. Edæ, Në wënæ wënæ cædäni wæncæ cædïnäni incæ quëwencædänimpa, ante në Ængä ïñömö oodeocä ïnongä ingä apa änewëë.
22 Vós adorais o que não conheceis; nós adoramos o que conhecemos; porque a salvação vem dos judeus.
23 Botö Mæmpo ingante, Bitö Awënë Wængonguï ïmidö anguënë, ante ædæ wææ̈ninque näwangä ante apæ̈nedönäni inte apæ̈necædänimpa. Adodäni, Näwangä impa, ante nö pönente ëwocadäni inte ædæ wææ̈ninque Wængonguï ingante mänïnö ante watapæ̈ apæ̈necædänimpa. Mänïnö ante näni apæ̈nequïönæ ïñömö edæ oo pönï impa. Edæ do ïinque batimpa. Wængonguï, Mänömaï entawente nö pönënäni baï ïnäni ïnänite diqui diqui mïninque, Mänïnänique botö ïmote, Bitö Awënë Wængonguï ïmidö anguënë, ante ædæ wææ̈ninque watapæ̈ apæ̈necædänimpa, angampa.
23 Mas a hora vem, e agora é, em que os verdadeiros adoradores adorarão o Pai em espírito e em verdade; porque o Pai procura a tais que assim o adorem.
24 Wængonguï Önöwocaque ëwocate quëwengä ingampa. Ïninque në ædæ wæænte tömengä ingante watapæ̈ apæ̈nedäni ïñömö tömënäni, Näwangä impa, ante nö pönente ëwocadäni inte ædæ wææ̈ninque tömengä ingante watapæ̈ apæ̈nequënënäni ïnänipa, ämopa.
24 Deus é Espírito, e é necessário que os que o adoram o adorem em espírito e em verdade.
25 Angä ëñëninque onquiyængä,
25 Replicou-lhe a mulher: Eu sei que vem o Messias {que se chama o Cristo}; quando ele vier há de nos anunciar todas as coisas.
26 Äñongä Itota wæætë,
26 Disse-lhe Jesus: Eu o sou, eu que falo contigo.
27 Tæcæ apæ̈neyongante tömengä mïñæ̈ në godäni ocæ̈ ëmænte ponte ayönäni tömengä ïñömö onquiyængä ingante apæ̈necä adinque, Æbänö cæ wæmönii, ante guïñente wædänitapa. Incæte, Æbänö ämii, ante, Quïnante tömengä ingante tedebii, ante adocanque incæ änämaï ingantapa.
27 E nisto vieram os seus discípulos, e se admiravam de que estivesse falando com uma mulher; todavia nenhum lhe perguntou: Que é que procuras? ou: Por que falas com ela?
28 Ayæ̈ onquiyængä tömengä iyæncade ëmö cæte näni quëwëñömö ocæ̈ ëmænte gote pöninque waodäni ïnänite apæ̈nedinque,
28 Deixou, pois, a mulher o seu cântaro, foi à cidade e disse àqueles homens:
29 —Ægodöedäni, onguïñængä ïñömö botö ïmote tæcæ adinque, Botö æbänö cæboo, ante tömänö ante botö ïmo në apæ̈necä ingante pö aedäni. Mäningä wabänö mönö Codito ïnongä ingantawo, ante ämopa.
29 Vinde, vede um homem que me disse tudo quanto eu tenho feito; será este, porventura, o Cristo?
30 Angä ëñëninque tömënäni näni quëwëñömö tao godinque tömengä weca gogadänimpa.
30 Saíram, pois, da cidade e vinham ter com ele.
31 Onquiyængä näni quëwëñömö tæcæ goyongä Itota nänö në ëmïñæ̈näni ïñömö tömengä ingante,
31 Entrementes os seus discípulos lhe rogavam, dizendo: Rabi, come.
32 Ante äñönäni tömengä wæætë tömënäni ïnänite,
32 Ele, porém, respondeu: Uma comida tenho para comer que vós não conheceis.
33 Angä ëñëninque tömengä ëmïñæ̈näni godongämæ̈ nämanque apæ̈nedinque,
33 Então os discípulos diziam uns aos outros: Acaso alguém lhe trouxe de comer?
34 Äñönäni Itota,
34 Disse-lhes Jesus: A minha comida é fazer a vontade daquele que me enviou, e completar a sua obra.
35 Mïnitö ïñömö, Mëa go mëa apäicä bayonte amïñayedë tömëmoncodë gæcæmönimpa, ante wïï ämïnitawo. Botö guiquënë mïnitö ïmïnite ämopa. Waodäni ïnänite wi æ̈monte aedäni. Edæ mänïnäni tömëmoncoo gæyedë baï ïnänipa.
35 Não dizeis vós: Ainda há quatro meses até que venha a ceifa? Ora, eu vos digo: levantai os vossos olhos, e vede os campos, que já estão brancos para a ceifa.
36 Itota, Botö beyæ̈ ante waodäni ïnänite në gædongä ingante botö, Bitö cæbipa, ante paga cædinque ñöwoyedë incæ do pönömo ængampa. Wæ̈nämaï wantæpiyæ̈ quëwencædänimpa, ante cædinque ñöwoyedë incæ tömengä tömënäni ïnänite do gædongä ingampa. Ïninque botö änö ante waodäni mïmöno në quiyadingä tönö në gædingä tönö guëa tocædaimpa.
36 Quem ceifa já está recebendo recompensa e ajuntando fruto para a vida eterna; para que o que semeia e o que ceifa juntamente se regozijem.
37 Mänömaï wëënëñedë näni angaïnö ante, Waocä adocanque tömëmö quiyacä ate wacä guiquënë në gædongä ingampa, ante näwangä ante impa.
37 Porque nisto é verdadeiro o ditado: Um é o que semeia, e outro o que ceifa.
38 Tömëmoncodë ïñömö cædäni baï cædämaï ïmïni incæte mïnitö tömëmoncoo gæquïnäni baï bacæmïnimpa, ante botö, Waodäni botö quïnäni ïnänite gæcæmïnimpa, ante mïnitö ïmïnite da godömo gomïnitapa. Wadäni ïñömö do mänincodë nanguï pönï quiyate cædinque botö änö ante waodäni ïnänite apæ̈negadänimpa. Mïnitö guiquënë mïni cædämaï ïñömö incæ önonque gædïmïni ïmïnipa, ante Itota apæ̈negacäimpa.
38 Eu vos enviei a ceifar onde não trabalhaste; outros trabalharam, e vós entrastes no seu trabalho.
39 Onquiyængä guiquënë tämadiaidi mänïñömö näni quëwëñömö quëwënäni ïnänite, “Tömengä ïñömö botö ïmote tæcæ adinque, Botö æbänö cæboo, ante tömänö ante botö ïmote apæ̈necantapa,” ante apæ̈necä ëñëninque tömënäni nanguï ïnäni Itota ingante pönengadänimpa.
39 E muitos samaritanos daquela cidade creram nele, por causa da palavra da mulher, que testificava: Ele me disse tudo quanto tenho feito.
40 Tämadiaidi tömengä weca godinque, Bitö mönitö weca a ongöe, änäni ëñëninque tömengä mëönaa ïñonte tömënäni weca owocantapa.
40 Indo, pois, ter com ele os samaritanos, rogaram-lhe que ficasse com eles; e ficou ali dois dias.
41 Tömengä nänö owoyedë tömengä nänö änö beyænque godömenque tæiyæ̈näni ïñömö tömengä ingante wede pönente badänitapa.
41 E muitos mais creram por causa da palavra dele;
42 Adodäni onquiyængä ingante,
42 e diziam à mulher: Já não é pela tua palavra que nós cremos; pois agora nós mesmos temos ouvido e sabemos que este é verdadeiramente o Salvador do mundo.
43 Mëönaa go ate tömengä mänïñömö quëwëninque wadæ godinque, Gadideabæ gocæboimpa, ante gocantapa.
43 Passados os dois dias partiu dali para a Galiléia.
44 Itota incæ wëënëñedë, Ïïmaï impa, ante änongäimpa. Wængonguï beyæ̈ në apæ̈necä inte tömengä nänö pægaïmæ incæ mänïñömö apæ̈neyongä tömengä tönö pægaïnäni guiquënë tömengä ingante wïï waa adänipa töö, ante änongäimpa.
44 Porque Jesus mesmo testificou que um profeta não recebe honra na sua própria pátria.
45 Tömengä mänïï Gadideabæ nänö ponque pongä adinque gadideaidi edæ Eedotadëë ïñömö Patowa näni æ̈æ̈mæ̈ cæyedë Itota baï mänïñömö gote ongöñönäni, Tömengä æbänö cæcää, ante tömää adïnäni inte, Bitö pömi waa amönipa, ante tömengä ingante apæ̈negadänimpa.
45 Assim, pois, que chegou à Galiléia, os galileus o receberam, porque tinham visto todas as coisas que fizera em Jerusalém na ocasião da festa; pois também eles tinham ido à festa.
46 Ayæ̈ Gadideabæ godinque Itota wæætë Cänaa näni quëwëñömö, Æpæ̈ incæ biïnömæ̈ bacæ̈impa, ante wëënëñedë nänö cædïñömö adoyömö gocantapa. Capënaömö näni äñömö quëwëninque adocanque pancabaa awënë tönö godongämæ̈ cæcä ïñömö tömengä wëñængä onguïñængä wënæ wënæ ïnongäimpa.
46 Foi, então, outra vez a Caná da Galiléia, onde da água fizera vinho. Ora, havia um oficial do rei, cujo filho estava enfermo em Cafarnaum.
47 Adocä onguïñængä ïñömö, Itota Oodeabæ quëwente Gadideabæ pongä, änäni ëñëninque tömengä Itota weca gote angantapa. Botö wëñængä onguïñængä wæncæ cæcä ïñongante bitö tömengä ingante cæbi waa bacäe. Ægodöe.
47 Quando ele soube que Jesus tinha vindo da Judéia para a Galiléia, foi ter com ele, e lhe rogou que descesse e lhe curasse o filho; pois estava à morte.
48 Itota tömengä ingante,
48 Então Jesus lhe disse: Se não virdes sinais e prodígios, de modo algum crereis.
49 Ante apæ̈necä ëñëninque pancabaa awënë tönö godongämæ̈ cæcä,
49 Rogou-lhe o oficial: Senhor, desce antes que meu filho morra.
50 Ante äñongä Itota wæætë,
50 Respondeu-lhe Jesus: Vai, o teu filho vive. E o homem creu na palavra que Jesus lhe dissera, e partiu.
51 Tömengä, Botö oncö, ante taadonque goyongante tömengä beyæ̈ në cædönäni tömengä ingante apæ̈necæte ante pö bee tënänitapa. Pö bee tëninque,
51 Quando ele já ia descendo, saíram-lhe ao encontro os seus servos, e lhe disseram que seu filho vivia.
52 Ante apæ̈nedäni ëñëninque tömengä tömënäni ïnänite, Botö wëñængä æyedënö waa bacäï, ante äñongä tömënäni wæætë tömengä ingante,
52 Perguntou-lhes, pois, a que hora começara a melhorar; ao que lhe disseram: Ontem à hora sétima a febre o deixou.
53 Ayæ̈ wëñængä mæmpo, Bitö wëñængä quëwencæcäimpa, ante Itota botö ïmote nänö änïñedë adoyedë botö wëñængä do waa bacantapa, ante wædinque tömengä tönö tömengä näni quëwencabo tömancabo Itota ingante wede pönënäni bagadänimpa.
53 Reconheceu, pois, o pai ser aquela hora a mesma em que Jesus lhe dissera: O teu filho vive; e creu ele e toda a sua casa.
54 Itota oodeoidi weca quëwente Gadideabæ ocæ̈ ëmænte pöninque tömengä mänïñömö ïï bamönengæ̈ cædinque mempoga nänö cædö bamönengæ̈ bagatimpa.
54 Foi esta a segunda vez que Jesus, ao voltar da Judéia para a Galiléia, ali operou sinal.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.