Atos 22
Ebe-No-Pfuasẹ Ishobọ Onogbọ (ATGNT) vs NTLH
1 “Inyọghuo-mhẹ ali itamhẹ ni a mu ekpẹ ẹ na, a ri esọ shi ekẹ ni a suọ ẹzọ ni mhi ya gue pfa egbemhẹ shi ekẹ ena.”
1 — Meus senhores, irmãos e pais, escutem o que eu vou dizer a vocês em minha defesa!
2 Abi e suọ khi ọ nu wẹ ngme ẹlẹmhi Iburu, e ga lolo tsaghiẹ-a.
2 Quando o ouviram falar em hebraico , eles ficaram mais quietos ainda. Então Paulo disse:
3 “Ọngi iJu mhi khi, ni a bia shi ẹoli iTasọsi ni o la ekẹ iSilisha. Ẹoli iJerusalẹmu ona mhi la fu vule. Ayi iGamaliẹ a la sẹsẹ mhẹ egbegbọ abi a liẹ deba ishi eyi ititawa. Eri mhi mhọli ọmuegbe shi ingme oyi Ẹshinẹgba egbegbọ ẹzẹzẹ abi ẹẹ a ke li ogbe na amo.
3 — Eu sou judeu, nascido em Tarso, na região da Cilícia, mas fui criado aqui em Jerusalém como aluno de Gamaliel. Fui educado muito rigorosamente dentro da lei dos nossos antepassados. Eu era muito dedicado a Deus, como todos vocês aqui também são.
4 Eri mhi mu okhọli vule shi ẹgbọ ni e rọte Odẹ oyi Ọnọmhuẹ ọ, ramhi ni mhi rọ gbolo eghuo-a. Mhi mu emọse ali ikpotso kulo owa ighumha.
4 Persegui os que seguiam este Caminho e fiz com que alguns fossem condenados à morte. Prendi homens e mulheres e os joguei na cadeia.
5 Ọkpeda na ekpodalo-ugamhi eyi Ẹshinẹgba ali enighie e ya pfi ọtsẹlẹ shi ọ khi igẹsikia mhia ngme. Mhi mie wẹ ebe ghi eni eralo na ẹgbọ iJu ni e la iDamasikọsi, ni mhi rọ ya ri iwẹghẹ shi eni e miesuọ ni e la oobọ abọ, ni mhi muno wẹ je iJerusalẹmu ya nasẹ.
5 O Grande Sacerdote e todo o Conselho Superior podem provar que estou dizendo a verdade, pois eu recebi cartas deles, escritas para os irmãos judeus que moram em Damasco. E fui até lá para prender os seguidores deste Caminho e trazê-los presos com correntes a Jerusalém, a fim de serem castigados.
6 “Ẹlẹghuo khi mhi i lẹ iDamasikọsi, itsotso ọguota khi mhi lẹsẹ ti ramhi oni ẹoli, ákpá ni o lolo gẹ nyanyanya o rọte irarogbe mi nga mhẹ egbe udemhija.
6 E Paulo continuou: — Eu estava viajando, já perto de Damasco, e era mais ou menos meio-dia. De repente, uma forte luz que vinha do céu brilhou em volta de mim.
7 Ighọ mhi de ya gbe, mhi suọ khi uruli ọọ mhẹ, ‘ISọlu! ISọlu! Elọ e zẹ ni u rọ mu okhọli vule shi mhẹ ọ?’
7 Eu caí no chão e ouvi uma voz que me dizia: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”
8 “Mhi mhila li, ‘Ọghuo u khi, Ọnọmhuẹ?’
8 — Então eu perguntei: “Quem é o senhor?”
9 Emọse ni e nu mhẹ kia, e mẹ oni ákpá, ama ẹa suọ uruli ni o nu mhẹ ngme.
9 — Os homens que viajavam comigo viram a luz, porém não ouviram a voz de quem falava comigo.
10 “Mhi mhila li, ‘Elọ mhi ya riẹlẹ, Ọnọmhuẹ?’
10 Eu perguntei: “Senhor, o que devo fazer?” — E o Senhor respondeu:
11 Mhi zẹ alo itobọ ugẹmhi ákpá ni o mi nga mhẹ alo. Eni anye ga kia e ke mu mhẹ obọ lo elemhi ẹoli iDamasikọsi.
11 — Aquela luz brilhante tinha me deixado cego. Por isso os meus companheiros me pegaram pela mão e me levaram até Damasco.
12 “Ọmọse ọghuo ọ la aghọ ni a lu Ananayasi. Ọni ọ ga ugamhi, ni ọ ri ushi ẹ gbe akanya ọ khi. Ẹgbọ iJu nya e mu ekpẹ a na li.
12 Havia ali um homem chamado Ananias. Ele era religioso, obedecia à nossa Lei , e todos os judeus que moravam em Damasco o respeitavam.
13 Lọli ọ bhale ya migha mama mhẹ, ni ọọ, ‘Inyọghuo-mhẹ iSọlu, alo eyẹ e khueghie-a,’ utoghuo kpe, alo eyẹmhẹ e khueghie-a, mhi mẹ ekẹ mẹ ọli.
13 Esse homem veio me procurar, chegou perto de mim e disse: “Irmão Saulo, veja de novo!” — No mesmo instante comecei a ver de novo e olhei para ele.
14 “Ọọ mhẹ, ‘Ẹshinẹgba ọyi ititawa ọ she zẹ kẹẹ, ni u lẹsẹ ọghuẹmhẹ oyọli, ni u mẹ Ọni ọ suọ esọ na Ẹshinẹgba, ni ọ ri unu oyọli nu ẹ ngme.
14 Então ele disse: “Saulo, o Deus dos nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele, para ver o seu Bom Servo e para ouvir o Servo falar com você pessoalmente.
15 Irari khi u ya khi ọtsẹlẹ ọyọli, ni u ke ngme emini u suọ ali ni u gbo ri alo mẹ, gueyẹ ẹgbọ nya.
15 Pois você será testemunha dele para dizer a todos aquilo que você tem visto e ouvido.
16 Memena, elọ u ke migha khẹ? Vule ni mhi batazi ẹ, ni a gbe olamhẹ eyẹ kua nẹ, rọte eva oyi Ọnọmhuẹ.’
16 E agora não espere mais. Levante-se, peça a ajuda do Senhor e seja batizado, e os seus pecados serão perdoados.”
17 “Aghọ mhi te mu egbe pfi je ẹoli iJerusalẹmu. Abi mhi rọ la Owa Oyi Ẹshinẹgba lema, mhi mẹ imẹ-alo,
17 E Paulo terminou, dizendo: — Então eu voltei para Jerusalém. Quando estava orando no Templo, tive uma visão.
18 ighọ mhi mẹ Ọnọmhuẹ, ọ gueyẹ mhẹ, ‘Nyanya rọte ẹoli iJerusalẹmu vu, itobọ khi eni ẹgbọ ena, ẹa ya mie shi ọtsẹlẹ oyẹ ni u ya pfi na mhẹ.’
18 Vi o Senhor, e ele me disse: “Saia depressa de Jerusalém porque as pessoas daqui não aceitarão o que você vai dizer a meu respeito.”
19 “Mhiẹ ọli, ‘Ọnọmhuẹ, eni ẹgbọ ena e ga lẹsẹ khi mhẹmhẹ mhi kia kia owa ugamhi muno ẹgbọ ni e mie ẹ suọ kulo owa ighumha, mhi gbe wẹ egbegbọ.
19 — Eu respondi: “Senhor, eles sabem muito bem que eu ia às sinagogas , e prendia os que criam em ti, e batia neles.
20 Ali, ẹlẹ ni e gbe iSitivini-a ni ọ li khi ọtsẹlẹ, mhẹmhẹ mhi la aghọ, mhii mie obọ shi oni eghuli, mhi ri ẹloe khu itsua na eni e tono ọli echẹ gbe-a.’
20 Quando estavam matando Estêvão, que falava a respeito de ti, ó Senhor, eu estava ali, concordando com aquele crime. E até tomei conta das capas dos assassinos dele.”
21 “Ọni Ọnọmhuẹ ọọ mhẹ, ‘Ke lẹ, mhi ya ghie ẹ je odonuẹ ghi ẹgbọ iJẹta.’ ”
21 — Aí o Senhor disse: “Vá, pois eu vou enviá-lo para bem longe; vou enviá-lo aos não judeus.”
22 Eni ebubu ẹgbọ e ku esọ-a na iPọlu kie ramhi ana ni ọ rọ ngme na, ighọ e li tsẹsẹ leghe, ẹẹ li, “A mu ọli vu, A gbe ọli-a. Ọna ọa ke khi ọni ọ́ọ́ la agbọ!”
22 A multidão ficou ouvindo Paulo até que ele disse isso, mas aí eles começaram a gritar com toda a força: — Matem esse homem! — Ele não merece viver!
23 E tsẹsẹ, ee pfi ide idane wiliwili, e yalọ ifufu ku nga idane.
23 Eles gritavam, sacudiam as capas no ar e jogavam poeira para cima.
24 Ọni ọọ mhẹsẹ na ekhọli-okhuẹ, ọọ a rue iPọlu lo apfẹ oyi ekhọli-okhuẹ. Ọọ wẹ, e gbe ọli itẹ ni e mhila li ini e lẹsẹ emini o zẹ khi ẹgbọ iJu e lina a tsẹsẹ ku ọli.
24 Então o comandante mandou que os seus soldados levassem Paulo para dentro da fortaleza. Mandou também que o chicoteassem para que ele contasse por que a multidão estava gritando contra ele.
25 Ama abi e rọ gẹ iPọlu, ni wẹwẹ e gbe ọli, iPọlu ọ mhila ọni ọga ọyi ọkhọli-okhuẹ ni ọ migha aghọ,Oga eyi Ekhọli-okhuẹ oyi iRomu|src="hk00193c.tif" size="col" loc="ACT 22.25" copy="TIF" ref="22.25" “Ushi o lama a shi ọ u gbe ọmọ ekẹ iRomu itali ini aa mẹ umhaguẹli ọli obọ ne?”
25 Porém, quando o estavam amarrando para chicoteá-lo, Paulo perguntou ao oficial romano que estava perto dele: — Será que vocês têm o direito de chicotear um cidadão romano, especialmente um que não foi condenado por nenhum crime?
26 Abi ọni ọga oyi ọkhọli-okhuẹ ọ rọ suọ ona, ọ lẹ ya gueyẹ ọni ọọ mhẹsẹ na wẹ ni ọ kpeda na li. Ọọ, “Guẹ kia e, sẹẹ u wa li ena? Ọmọse ọna ọmọ-ekẹ iRomu ọ khi e.”
26 Quando o oficial ouviu isso, foi falar com o comandante e disse: — O que é que o senhor vai fazer? Aquele homem é cidadão romano!
27 Ighọ ọni ọọ mhẹsẹ na wẹ ọ lẹ deba iPọlu ọ mhila li, “Mhiẹ i, ọmọ-ekẹ iRomu u khi?”
27 Então o comandante foi falar com Paulo e perguntou: — Me diga uma coisa: você é mesmo cidadão romano? — Sou! — respondeu Paulo.
28 Ọni ọọ mhẹsẹ na ekhọli-okhuẹ ọọ, “Ọmọ-ekẹ ni mhẹmhẹ mhi khi, ikpokpomhi ikpaghọ mhi fali rọ mie ebe rọ khi ọmọ ekẹ.”
28 Aí o comandante disse: — Eu também sou, e isso me custou muito dinheiro. Paulo respondeu: — Pois eu sou cidadão romano de nascimento.
29 Ẹloawẹ-ẹloawẹ, eni ekhọli-okhuẹ ni e nono ni wẹwẹ e mhila iPọlu ingme unu, e ti egbe je ukhokho, abi ọni ọọ mhẹsẹ na ekhọli-okhuẹ ọ rọ lẹsẹ khi ọngi iRomu iPọlu ọ khi, ulishi oo mu ọli, irari khi ọ she gueyẹ wẹ e ri iwẹghẹ shi ọli abọ, e gbe ọli.
29 Imediatamente os homens que iam chicoteá-lo recuaram. E o próprio comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano e ele tinha mandado amarrá-lo.
30 Ogbeakọlọ, ọni ọọ mhẹsẹ na ekhọli-okhuẹ ọọ nono ni lọli lẹsẹ emini ẹgbọ iJu e nu iPọlu ẹ gue, ọ taghiẹ iPọlu iwẹghẹ-a. Ọ gueyẹ ighie eyi ekpodalo-ugamhi ali iSaẹdiri e legba. Ọ rue iPọlu bhale ya migha odalo oyẹwẹ.
30 O comandante queria saber com certeza por que os judeus estavam acusando Paulo. Então, no dia seguinte, mandou que tirassem as correntes que o prendiam e ordenou que os chefes dos sacerdotes e todo o Conselho Superior se reunissem. Depois mandou que trouxessem Paulo e o colocassem em frente deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.