Lucas 19
The New Testament of our Lord and Saviour Jesus Christ (APWNT) vs BKJ
1 Jesus Jérikoyú ch’ínyáá lę́’e.
1 E Jesus entrou e passou por Jericó.
2 Ákú ła’ nṉee Zacchéus holzéhi, tax bich’į’ nadaahi’ṉiiłíí da’tiséyú sitíni, ízis it’íni golį́į́ lę́’e.
2 E eis que havia ali um homem, chamado Zaqueu, que era chefe entre os publicanos, e ele era rico.
3 Jesus holzeehń yiłtséh hát’į́į́; áíná’ nṉee daałiłjizhgé’ bíí ałch’ísę́híí bighą ch’éh histséh nzį lę́’e.
3 E ele procurava ver quem era Jesus, e não podia, por causa da multidão, porque ele era de pequena estatura.
4 Áík’ehgo náłseełíí yádn nádilwodgo Jesus ch’égháh doleełyú gashdla’á nan’áhi yiká’zhį’ hayáá.
4 E ele correndo adiante, subiu em uma árvore de sicômoro para vê-lo; porque ele estava por passar naquele caminho.
5 Jesus áígee nyááná’ hadag déz’įįná’ gábiłṉii, Zacchéus, dáhałe gódah ch’íńṉáh; díí jįį nich’į’ hasta’ deyáá.
5 E Jesus ao chegar naquele lugar, olhando para cima, viu-o e disse-lhe: Zaqueu, desce depressa, porque hoje eu devo pousar em tua casa.
6 Áígé’ dáhałego gódah ch’ínádzaago yaa bił gozhǫ́ǫ́go gowąyú yił onát’aazh.
6 E, apressando-se, ele desceu e recebeu-o com júbilo.
7 Nṉee áí daayiłtsąąná’ bída’iłtahgo gádaaṉii, Nṉee doo bik’ehyú át’éé dahń yaa hasta’ oyáá.
7 E, vendo isto, todos murmuravam, dizendo: Ele foi ser hóspede de um homem que é pecador.
8 Zacchéus nnyáágo Jesus gáyiłṉii, ShiNant’a’, dawahá shíyééhíí iłṉí’gé’ tédaat’iyéhíí baa hishṉiił; áíná’ dahat’íhíta bee bich’į’ nashich’a’yúgo, dį́į́dn dábitisyú da’ágánáołąągo bich’į’ nanádihishṉił.
8 E Zaqueu, ficando em pé, disse ao Senhor: Senhor, eis que a metade dos meus bens eu dou aos pobres, e se alguma coisa eu tenho tomado de algum homem por falsa acusação, o restituo quadruplicado.
9 Jesus gábiłṉii, Díí jįį behasdách’igháhíí kogee naháztaaníí bee bá goz’ąą, Zacchéus ałdó’ Abraham bich’ą́’gé’ bi’dishchíni at’éégo.
9 E disse-lhe Jesus: Hoje veio a salvação a esta casa, porque este também é filho de Abraão.
10 Shíí, nṉee k’ehgo Niyááhíí, nṉee ch’a’onezdeehíí biká daadesh’įį ła’íí hasdáhishṉiiłhíí bighą niyáá.
10 Porque o Filho do homem veio para buscar e salvar o que estava perdido.
11 Nṉeehíí ídaayésts’ąągo Jesus iłch’ígót’aahgo na’goṉi’íí yee bił nanádaagołṉi’, Jerúsalemyú dák’azhą́ hígháhíí bighą, ła’íí Bik’ehgo’ihi’ṉań nant’aa doleełíí dagoshch’į’ ch’í’ṉah áile’ daanzįhíí bighą.
11 E, ouvindo eles essas coisas, ele prosseguiu e falou uma parábola, porque ele estava perto de Jerusalém, e porque eles pensavam que o reino de Deus havia de aparecer imediatamente.
12 Łah nṉee ízisgo at’éhi ńzaadyú óyáá, nant’án ábi’dilṉe’go, áígé’ nádáhgo.
12 Portanto ele disse: Certo homem nobre partiu para uma terra distante, para receber um reino e retornar.
13 Nṉee gonenan bánada’iziidíí, Yushdé’, daayiłnṉiidgo, bestso pounds holzéhi dała’ágo daantį́į́gee yita’izṉii gáyiłṉiigo, Díí zhaalihíí bigowáhgo ádaałe’, danánsdzaazhį’.
13 E ele chamando os seus dez servos, deu-lhes dez minas, e disse-lhes: Negociai até que eu venha.
14 Áíná’ nṉee áígee daagolííníí daabich’ołaahíí bighą ch’iṉii nadai’aahíí biké’ odais’a’ gádaaṉiigo, Díń nṉeehń doo nohwinant’a’ hileeh hádaahiit’įį da.
14 Mas os seus cidadãos odiavam-no, e enviaram um mensageiro após ele, dizendo: Não queremos que este homem reine sobre nós.
15 Nant’án ábi’delzaagé’ nádzáágo, Shánada’iziidi zhaali baa daasiṉilíí yushdé’ shá daabiłdołṉiih, ṉii lę́’e, dała’á daantį́į́gee zhaali da’kwíí ádaizlaahíí bígonsįhíí bighą.
15 E aconteceu que, ele retornando depois de ter recebido o reino, ordenou que fossem chamados os servos a quem ele entregara o dinheiro, para que ele pudesse saber quanto cada homem ganhara negociando.
16 Da’iłtsé baa nyááhń gábiłṉii, Shinant’a’, nizhaalihíí gonenan itisyú ánáyiidlaa.
16 Então, veio o primeiro, dizendo: Senhor, a tua mina rendeu dez minas.
17 Áík’ehgo gáyiłṉii, Nłt’éégo shána’izíídi, nłt’ééyú ándzaa lą́ą́: da’ayą́há ndi nłt’éégo shá ánlaahíí bighą gonenáágo kįh gozṉili bá nant’áágo ánishłe’.
17 E ele lhe disse: Muito bem, servo bom; porque tu foste fiel sobre o pouco, tu terás autoridade sobre dez cidades.
18 Iké’gee nanádzááhń gáṉíí, Shinant’a’, nizhaalihíí ashdla’ itisyú ánáyiidlaa.
18 E veio o segundo, dizendo: Senhor, a tua mina rendeu cinco minas.
19 Áík’ehgo gáyiłṉii, Nihíí ashdla’go kįh gozṉili bá nant’áá doo.
19 E ele disse da mesma forma a este: Sê tu também sobre cinco cidades.
20 Ła’ nanádzáágo gáṉíí, Shinant’a’, kóh nizhaali, bił isíídisgo ná síłné’ ni’:
20 E veio outro, dizendo: Senhor, aqui está a tua mina, que guardei em um lenço;
21 Nṉee doo begónedząą dahi ńlį́į́híí bighą nénásdzid: hat’íí doo ninne’ dahíí dahnné’, hat’íí doo k’edínlaa dahíí náhigéésh.
21 porque eu tive medo de ti, porque és homem severo; tiras o que não puseste, e colhes o que não semeaste.
22 Nant’ánhíí gábiłṉii, Dáni niyati’íí bee ch’é’édént’ąą, nchǫ’go shána’izíídi. Nṉee doo begónedząą dahi nshłįįgo bígońłsį, doo ni’niné’ dahíí nádishné’hi, ła’íí doo k’edíláá dahíí náhishgeeshi:
22 E ele disse-lhe: Pela tua própria boca eu te julgarei, servo mau. Sabias que eu sou homem severo, que eu tomo o que não pus e colho o que não semeei;
23 Hat’íí bighą áíná’ shizhaalihíí doo shá ha’áńṉil da, kú nánsdzaago bínágodzaahíí bił hanaṉil doleeł ni’?
23 por que então tu não pusestes o meu dinheiro no banco, pois na minha vinda, eu poderia ter exigido o meu com a usura?
24 Nṉee bit’ahyú nadaaziiníí gáyiłṉii, Bizhaali bich’ą́’ nadaadołṉiiłgo nṉee bizhaali gonenanhń baa daanołṉiił.
24 E disse aos que estavam com ele: Tomai dele a mina e dai-a ao que tem dez minas.
25 (Nohwinant’a’, áń la’ ałk’iná’ gonenan bíyéé, daabiłṉii.)
25 (E eles disseram-lhe: Senhor, ele tem dez minas).
26 Gádaanohwiłdishṉii, Dakówa hat’íí kíyééhíí kaa nado’né’ doleeł; ła’íí doo hat’íí kíyéé dahíí, kíyéé lę́’e ndi kich’ą́’ nadido’né’ doleeł.
26 Pois eu vos digo: Que todo aquele que tiver lhe será dado, mas ao que não tiver até o que ele tem lhe será tomado.
27 Áíná’ díí daashich’ołaahíí, doo binant’a’ hishłeeh hádaashit’įį dahíí, kú shidáhyú ndaahołt’e’go shiṉááł nadaałtseed.
27 Mas estes meus inimigos que não quiseram que eu reinasse sobre eles, trazei-os aqui, e matai-os diante de mim.
28 Jesus ąął nagosṉi’ná’ ádn dahiyaa wą́’yú Jerúsalemyú.
28 E, tendo dito isto, ele prosseguiu adiante, subindo para Jerusalém.
29 Béthphage ła’íí Béthany k’ad yaa highánná’, dził Olives holzéhi si’ąągee nyááná’ bitsiłke’yu naki oyił’a’,
29 E aconteceu que, chegando ele perto de Betfagé e de Betânia, ao monte chamado monte das Oliveiras, ele enviou dois dos seus discípulos,
30 Gáyiłṉiigo, Ti’i, nohwádnyú gotahyú doł’aash; dáha’ał’aashgee túlgayé zhaazhé dahastł’ǫ́ǫ́go baa noł’aash, t’ah doo hwahá hadń yiká’ dahndaahi da: áí k’e’oł’adgo kú nánołǫǫs.
30 dizendo: Ide à aldeia que está defronte de vós, e aí, ao entrardes, achareis amarrado um jumentinho em que nenhum homem jamais montou; soltai-o e trazei-o.
31 Dahadń, Hat’íí bighą k’e’oł’ad? nohwiłṉiiyúgo, gábiłdidołṉiił, NohwiNant’a’ hát’į́į́go áhiit’įį.
31 E, se algum homem vos perguntar: Por que o soltais? Assim lhe direis: Porque o Senhor precisa dele.
32 Doł’aash, yiłṉii n’íí dahazh’aazh, áík’ehgo Jesus dá ábiłṉii n’íí k’ehgo túlgayé zhaazhé yaa n’áázh.
32 E, indo os que haviam sido enviados, acharam como ele lhes havia dito.
33 K’edaayi’adná’ nṉee áí túlgayé bíyéhihi gádaabiłṉii, Hat’íí bighą túlgayé zhaazhé k’e’oł’ad?
33 E, soltando o jumentinho, seus donos lhes disseram: Por que soltais o jumentinho?
34 Gádaayiłṉii, NohwiNant’a’ hát’į́į́go áhiit’įį.
34 E eles disseram: O Senhor precisa dele.
35 Áígé’ túlgayé zhaazhé Jesus yaa daizlǫǫzgo bidiyágéhíí biká’ dahdaihezṉilná’ Jesus yiká’ dainesdaa.
35 E trouxeram-no a Jesus; e lançando suas vestimentas no jumentinho, eles puseram Jesus em cima.
36 Bił higaałyú bádnyú nṉee bidiyágé yídaagosteel lę́’e.
36 E, enquanto ele ia, eles estendiam no caminho as suas vestes.
37 Jerúsalemyú k’ad yaa higháhgo, dził Olives holzéhi si’ąągé’ hayaa iditingee biké’ náłseełíí ízisgo áná’ol’įįłíí daayiłtsąąhíí bighą bił daagozhǫ́ǫ́go Bik’ehgo’ihi’ṉań ya’ahédaanzįgo nádaadidilghaazhgo gádaaṉii nkegonyaa:
37 E, quando ele já chegava perto da descida do monte das Oliveiras, toda a multidão dos discípulos, regozijando-se, começou a dar louvores a Deus em alta voz, por todas as poderosas obras que eles tinham visto,
38 Ízisgo Nant’án, nohweBik’ehń bizhi’ yee higaałń ba’ahégosini at’éé: yaaká’yú iłch’į’gont’éé, da’tisé goz’ąągee idindíín.
38 dizendo: Abençoado seja o Rei que vem em nome do Senhor; paz no céu, e glória nas alturas.
39 Nṉee biṉááł ágot’įįdíí ła’ Phárisees daanlíni Jesus gádaayiłṉii, Iłch’ígó’aahíí ńlíni, niké’ náłseełíí, Doo daagonołch’aad da, daabiłṉii.
39 E alguns dos fariseus, do meio da multidão, disseram-lhe: Mestre, repreende os teus discípulos.
40 Áíná’ gádaayiłṉii, Áí doo daagonłch’aad dayúgo dá tséé ndi nádaadidilghaash go’į́į́nohwiłdishṉii.
40 E, ele respondendo, disse-lhes: Digo-vos que, se estes se calarem, as pedras imediatamente clamarão.
41 Ałhánégé’ higaałná’ kįh gozṉilíí yiłtsąągo yaa hichag.
41 E, quando ele ia chegando, vendo a cidade, chorou sobre ela,
42 Gáṉíígo, Díí jįį ndi hat’íí bee niyi’ iłch’į’gont’éé doleełíí bígońłsįyúgo nłt’éé doleeł ni’! Áíná’ naa ch’anal’į’.
42 dizendo: Se tu conhecesses, ao menos neste teu dia, as coisas que pertencem à tua paz! Mas agora isso está encoberto aos teus olhos.
43 Nik’edaanṉiihíí niṉaa łeedaagodigeedgo łeezh niṉaa łeedn’aago doo hwaa ch’ígót’i’ da doleełíí bich’į’ goldoh.
43 Porque dias virão sobre ti, em que os teus inimigos lançarão uma trincheira sobre ti, e te sitiarão, e te manterão em cada lado,
44 Nkínádaanidiłt’eeh doo, ni ła’íí nichągháshé niyi’ daagolííníí; doo ła’ hayú tséé iłk’idaanasdláágo ádaanile’ da; Bik’ehgo’ihi’ṉań naa nyááná’ doo bígońłsį dahíí bighą.
44 e te derrubarão no chão, a ti e a teus filhos que dentro de ti estiverem, e eles não deixarão em ti uma pedra sobre outra, pois tu não conheceste o tempo da tua visitação.
45 Da’ch’okąąh goz’ąą yuṉe’ Jesus ha’ayáágo ákóṉe’ baa nada’iṉiihíí ch’íinihiyood nkegonyaa lę́’e;
45 E, ele entrando no templo, começou a expulsar todos os que ali vendiam e compravam,
46 Gádaayiłṉiigo, Díínko bek’e’eshchįį, Shikįhíí kįh biyi’ da’ch’okąąhíí át’éé, áíná’ nohwihíí daan’įįhíí bigową ádaagosolaa ląą.
46 dizendo-lhes: Está escrito: Minha casa é a casa de oração; mas vós a fizestes covil de ladrões.
47 Dawa jįį da’ch’okąąh goz’ąą yuṉe’ iłch’ígó’aah lę́’e. Okąąh yedaabik’ehi ła’íí begoz’aaníí ye’ik’eda’iłchíhi ła’íí nṉee itisgo nadaandeehi daabiziłhee hádaat’įį,
47 E ele ensinava diariamente no templo. Mas os principais sacerdotes, e os escribas, e os principais do povo procuravam destruí-lo,
48 Ndi doo hago ádaabile’ da: nṉee nłt’éégo bich’į’ ídaayésts’ąąhíí bighą.
48 e não encontravam como fazê-lo, porque todo o povo ficava muito atento ao ouvi-lo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 19, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.