Lucas 15
The New Testament of our Lord and Saviour Jesus Christ (APWNT) vs VC
1 Tax bich’į’ nadaahi’ṉiiłíí ła’íí nṉee doo bik’ehyú ádaat’ee dahíí dawa Jesus yídaayésts’ąągo yich’į’ nihikáh lę́’e.
1 Aproximavam-se de Jesus os publicanos e os pecadores para ouvi-lo.
2 Phárisees daanlíni ła’íí begoz’aaníí ye’ik’eda’iłchíhi Jesus yída’iłtahgo gádaaṉii, Áí nṉee, nṉee doo bik’ehyú ádaat’ee dahíí yich’į’ nihikáh, ła’íí yił da’ayąą.
2 Os fariseus e os escribas murmuravam: Este homem recebe e come com pessoas de má vida!
3 Áík’ehgo Jesus iłch’ígót’aahgo na’goṉi’íí yee yił nagolṉi’ gáṉíígo,
3 Então lhes propôs a seguinte parábola:
4 Nohwitahyú ła’ dahadń dibełį́į́ dała’á gonenadín da’izlįįyú yinoyołgo, dała’á ch’a’oyááyúgo, ngost’ádin ngost’áíhíí dakú nyiṉííłshą’, áíná’ dała’á bich’ą́’ ch’a’oyááhíí yíka ntaah, dá náidnłtįįzhį’?
4 Quem de vós que, tendo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa as noventa e nove no deserto e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 Náidnłtįįná’ yaa bił gozhǫ́ǫ́go biwosyú dahiłteeh.
5 E depois de encontrá-la, a põe nos ombros, cheio de júbilo,
6 Bigowąyú nádzáágo bit’eké ła’íí ba’ashhahgé’ daagolííníí dała’áyíílaago gádaayiłṉii, Shił nohwił daagozhǫ́ǫ́ le’; shidibełį́į́ ch’a’oyáá n’íí nádiłtįįh.
6 e, voltando para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Regozijai-vos comigo, achei a minha ovelha que se havia perdido.
7 Da’áík’ehgo ałdó’ nṉee dała’á nchǫ’go at’ééhń binchǫ’ yich’ą́’zhį’ adzaahń, ngost’ádin ngost’áí nṉee daanjǫǫ daanzįgo binchǫ’ doo yich’ą́’zhį’ ádaaṉe’ dahíí bitisgo yaaká’yú baa koł daagozhǫ́ǫ́ doleeł, nohwiłdishṉii.
7 Digo-vos que assim haverá maior júbilo no céu por um só pecador que fizer penitência do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Isdzán ła’ zhaali béshłigai be’alzaahi gonenan naiṉilgo, dała’á baa ch’a’oltǫ’yúgo, kǫ’ yidiltłaadgoshą’ nágołshóhgé’ yiká déz’įį, danáidn’ąązhį’?
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas e perdendo uma delas, não acende a lâmpada, varre a casa e a busca diligentemente, até encontrá-la?
9 Náidn’ąąná’ bit’eké ła’íí ba’ashhahgé’ daagolííníí dała’áyíílaago gádaayiłṉii, Shił nohwił daagozhǫ́ǫ́ le’; zhaali shich’a’oltǫ’ n’íí nádi’ąą.
9 E tendo-a encontrado, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Regozijai-vos comigo, achei a dracma que tinha perdido.
10 Da’áík’ehgo ałdó’ nṉee dała’á nchǫ’go at’ééhń binchǫ’ yich’ą́’zhį’ adzaahíí bighą Bik’ehgo’ihi’ṉań binal’a’á yaaká’yú daagolííníí biṉááł gózhǫ́ǫ́ doleeł, nohwiłdishṉii.
10 Digo-vos que haverá júbilo entre os anjos de Deus por um só pecador que se arrependa.
11 Jesus gánádo’ṉiid, Ła’ nṉee biye’ naki golį́į́ lę́’e:
11 Disse também: Um homem tinha dois filhos.
12 Iké’gee nagháhihíí bitaa gáyiłṉii, Shitaa, dawahá ṉíyééhíí łahzhį’ shíyéé doleełíí shaa nné’. Áík’ehgo bá iłk’ííyíné’go yaa yiné’.
12 O mais moço disse a seu pai: Meu pai, dá-me a parte da herança que me toca. O pai então repartiu entre eles os haveres.
13 Da’kwíí iskąą hik’e iké’gee nagháhihíí dawahá bíyééhíí dała’áyíílaago ńzaadyú óyáá, ákú da’adzaayú análwołgo dawahá bíyéé n’íí ąął ch’ayishchįįh.
13 Poucos dias depois, ajuntando tudo o que lhe pertencia, partiu o filho mais moço para um país muito distante, e lá dissipou a sua fortuna, vivendo dissolutamente.
14 Dá ąął ch’ayishchįįná’ áígee shiṉá’ góyéégo daagodeyaa lę́’e; áík’ehgo dawahá yídn nlįįgo nkenyaa.
14 Depois de ter esbanjado tudo, sobreveio àquela região uma grande fome e ele começou a passar penúria.
15 Nṉee ła’ áígee daagolííníí yá ná’nziid; góchi yá nádi’né’go.
15 Foi pôr-se ao serviço de um dos habitantes daquela região, que o mandou para os seus campos guardar os porcos.
16 Góchi bi’idáń dák’azhą́ yiyąą ndi nṉee doo ła’ bá’diné’ da.
16 Desejava ele fartar-se das vagens que os porcos comiam, mas ninguém lhas dava.
17 Ídínágoszįįdgo gádiłdi’ṉii, Shitaa yánada’iziidíí łą́ą́go bi’idáń daagolį́į́, ik’e’an nazṉilgo, áíná’ shihíí shiṉá’ dák’azhą́ shiziłhee!
17 Entrou então em si e refletiu: Quantos empregados há na casa de meu pai que têm pão em abundância... e eu, aqui, estou a morrer de fome!
18 Shíí nádishdáhgo shitaa bich’į’yú nádésdzá, áík’ehgo gábiłdishṉiih, Shitaa, yaaká’zhį’ bich’į’, ła’íí ni nich’į’ nchǫ’go asdzaa,
18 Levantar-me-ei e irei a meu pai, e dir-lhe-ei: Meu pai, pequei contra o céu e contra ti;
19 Doo niye’ daashiłch’iṉii bik’eh sitį́į́ da: nánada’iziidíí k’ehgo nashíńłteeh.
19 já não sou digno de ser chamado teu filho. Trata-me como a um dos teus empregados.
20 Áík’ehgo nádiidzaago bitaa yich’į’ onádzaa. T’ah ńzaadgé’ nádaałná’ bitaa biłtsąągo baa ch’ozbaadgo bich’į’ nádilwod, bizénáschidgo bizts’ǫs lę́’e.
20 Levantou-se, pois, e foi ter com seu pai. Estava ainda longe, quando seu pai o viu e, movido de compaixão, correu-lhe ao encontro, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Biye’ gábiłṉii, Shitaa, yaaká’zhį’ bich’į’, ła’íí ni nich’į’nchǫ’go asdzaa, doo niye’ daashiłch’iṉii bik’eh sitį́į́da.
21 O filho lhe disse, então: Meu pai, pequei contra o céu e contra ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Áíná’ bitaahíí yánada’iziidi gádaayiłṉii, Diyágé dázhǫ́ itisgo nłt’éhihíí kú ndaanołtsoosgo bá ádaagołe’; gan bik’edn’áné bik’e daadoł’aa, kee ałdó’ bá ádaagołe’:
22 Mas o pai falou aos servos: Trazei-me depressa a melhor veste e vesti-lha, e ponde-lhe um anel no dedo e calçado nos pés.
23 Magashi zhaazhé bidinesk’ah n’íí nádaadołt’e’go bá daazołhee; áík’ehgo daahiidąągo nohwił daagozhǫ́ǫ́ le’:
23 Trazei também um novilho gordo e matai-o; comamos e façamos uma festa.
24 Díí shiye’ daztsąą nsį n’íí t’ah hiṉaa lą́ą́; ch’a’otłizh n’íí nádiltįįh. Áík’ehgo bił daagozhǫ́ǫ́ nkegonyaa.
24 Este meu filho estava morto, e reviveu; tinha se perdido, e foi achado. E começaram a festa.
25 Biye’ iłtsé nagháhihíí k’edolzaayú naghaa n’íí nádaał: áń kįh yit’ahzhį’ nnyááná’ bésh dilwoshé bee idot’aałná’ da’ch’ilzhishgo yidezts’ąą.
25 O filho mais velho estava no campo. Ao voltar e aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 Nada’iziidi ła’ yiká ánṉiidgo nayídiłkid, Hat’íí bighą ágot’įįh?
26 Chamou um servo e perguntou-lhe o que havia.
27 Gábiłṉii, Nidizhé nádzáá; nitaa magashi zhaazhé bidinesk’ah n’íí bá zesdįį, nidizhé dánłt’éé nt’éégo baa nadzááhíí bighą.
27 Ele lhe explicou: Voltou teu irmão. E teu pai mandou matar um novilho gordo, porque o reencontrou são e salvo.
28 Áík’ehgo bágóchįįdgo doo ha’agháh dahíí bighą bitaa bich’į’ ch’ínyáágo, Ha’ánṉáh, biłṉiigo nábokąąh lę́’e.
28 Encolerizou-se ele e não queria entrar, mas seu pai saiu e insistiu com ele.
29 Bitaa yich’į’ hadziigo gáyiłṉii, Doo ałch’ídé łegodzaa da nich’oshṉiigo áshiłnṉiihíí dawa bikísk’eh ánsht’ee ni’; ndi gantł’ízí zhaazhé ndi t’ah doo hwaa shaa ńłteeh da, shit’eké bił shił daagozhǫ́ǫ́ le’at’éhi:
29 Ele, então, respondeu ao pai: Há tantos anos que te sirvo, sem jamais transgredir ordem alguma tua, e nunca me deste um cabrito para festejar com os meus amigos.
30 Áíná’ díí niye’, bizháan da’adzaahíí yił anákeełgo dawahá ṉíyéé n’íí ąął ch’ayishchįįná’ nádzááyú, dagoshch’į’ magashi bidinesk’ah n’íí bá zínłhįį.
30 E agora, que voltou este teu filho, que gastou os teus bens com as meretrizes, logo lhe mandaste matar um novilho gordo!
31 Bitaa gábiłṉii, Shiye’, ni nił gonshłįį, shíyééhíí dawa ṉíyéé.
31 Explicou-lhe o pai: Filho, tu estás sempre comigo, e tudo o que é meu é teu.
32 Nohwił daagozhǫ́ǫ́, nohwił gonedlįįgo dábik’eh go’į́į́: díí nidizhé daztsąągo daandzį n’íí hiṉaa; ch’a’otłizh n’íí nádiltįįh.
32 Convinha, porém, fazermos festa, pois este teu irmão estava morto, e reviveu; tinha se perdido, e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.