Lucas 14

The New Testament of our Lord and Saviour Jesus Christ (APWNT) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 Łah Jews daagodnłsiníí bijįį Jesus Phárisee nant’án nlíni bigową yuṉe’ iyąąyú óyáágo, dé’at’éégo daayinł’į́į́ lę́’e.
1 Aconteceu num sábado que, entrando ele em casa de um dos principais dos fariseus para comer pão, eles o estavam observando.
2 Jesus ła’ nṉee nádaanilzołi yiłtsąą.
2 E eis que estava ali diante dele um certo homem hidrópico.
3 Áík’ehgo nṉee begoz’aaníí nłt’éégo yídaagołsini ła’íí Phárisees daanlíni yich’į’ hadziigo gáyiłṉii, Ya’ godilziníí bijįį na’ch’ilziihgo goz’ąą née, dah née?
3 E Jesus, tomando a palavra, falou aos doutores da lei, e aos fariseus, dizendo: É lícito curar no sábado?
4 Doo hadń bich’į’ hanadzii da lę́’e. Áík’ehgo nṉee kah yaa nagháhihíí náidnlǫǫzgé’ náilziih, áígé’ onáyíł’aad.
4 Eles, porém, calaram-se. E, tomando-o, o curou e despediu.
5 Áígé’ gánádaabiłn’ṉiid, Hadń godilziníí bijįį bitúlgayé dagohíí bimagashi o’i’áń yúyaa ogo’yúgo dagoshch’į’ hanáidishood ya’?
5 E respondendo-lhes disse: Qual será de vós o que, caindo-lhe num poço, em dia de sábado, o jumento ou o boi, o não tire logo?
6 Áígee doo hadń hananádzii da lę́’e.
6 E nada lhe podiam replicar sobre isto.
7 Nṉee kú neheskaihíí hagee nṉee itisgo ádaat’eehíí dahnádaadinibįhgee dahnihebįįłgo yiłtsąąná’ iłch’ígót’aahgo na’goṉi’íí yee hadziigo gáṉíí,
7 E disse aos convidados uma parábola, reparando como escolhiam os primeiros assentos, dizendo-lhes:
8 Ni’i’ṉéhgee da’idąąyú ńṉáh, niłnṉiidyúgo, nṉee itisgo ádaat’eehíí dahnádinibįhyú dahnódaa hela’; ágándzaayúgo nṉee nitisgo at’éhi, Kú ńṉáh, biłdo’ṉiid n’íí;
8 Quando por alguém fores convidado às bodas, não te assentes no primeiro lugar; não aconteça que esteja convidado outro mais digno do que tu;
9 Áík’ehgo nṉee bá da’idaaníí nich’į’ nigháhgo gániłdidoṉiiłgo at’éé, Ai dahsíńdaageehíí díí nṉeehíí baa goń’aah; ádaayáńdzįgo dá’ích’į’égee goz’ąągee dahńdaał.
9 E, vindo o que te convidou a ti e a ele, te diga: Dá o lugar a este; e então, com vergonha, tenhas de tomar o derradeiro lugar.
10 Kú ńṉáh golzeego naa ch’íníhít’ą́ą́go akú ńyaago dá’ích’į’égee goz’ąągee dahńdaał; áík’ehgo nṉee bá da’idaaníí ńyáágo, Shit’eké, yúdahgee dahńdaał, niłṉiigo, kú neheskaihíí biṉááł itisgo nni’dilteeh.
10 Mas, quando fores convidado, vai, e assenta-te no derradeiro lugar, para que, quando vier o que te convidou, te diga: Amigo, sobe mais para cima. Então terás honra diante dos que estiverem contigo à mesa.
11 Hadń itisgo ádéstįįhń ádaagoch’olba’go ádolṉiił; áíná’ ádaagoch’olba’ń itisgo at’éégo ádolṉiił.
11 Porquanto qualquer que a si mesmo se exaltar será humilhado, e aquele que a si mesmo se humilhar será exaltado.
12 Jesus nṉee bá da’idaaníí ałdó’ yich’į’ hadziigo gáyiłṉii, Nigowągee ha’iz’ąągo da’idąąyúgo, dagohíí o’i’ą́ą́go da’idąąyúgo, doo dá nit’eké, nik’isyú, nik’íí, dagohíí ízis da’it’iiníí na’ashhahgé’ daagolííníí zhą́, Kú nohołkáh da’ołsąąyú, biłnṉii da; ágándzaayúgo ni ałdó’, Kú ńṉáh, nádaaniłdo’ṉiiłi at’éé, t’ąązhį’ ni nich’į’ naná’doho’ṉił.
12 E dizia também ao que o tinha convidado: Quando deres um jantar, ou uma ceia, não chames os teus amigos, nem os teus irmãos, nem os teus parentes, nem vizinhos ricos, para que não suceda que também eles te tornem a convidar, e te seja isso recompensado.
13 Ná da’idąąyúgo tédaat’iyéhíí, baa dahnagoz’aaníí, doo nadaakai dahíí, ła’íí biṉáá édaagodiníí, Da’ołsąąyú nohołkáh, daabiłnṉii doo:
13 Mas, quando fizeres convite, chama os pobres, aleijados, mancos e cegos,
14 Áík’ehgo niyaa gozhǫ́ǫ́ doleeł; áí doo hat’íí nich’į’ nanádaihi’ṉiił dahíí bighą: nṉee nłt’éhi nanezna’íí naadikaihíí bijįį nich’į’ nanádo’ṉił.
14 E serás bem-aventurado; porque eles não têm com que to recompensar; mas recompensado te será na ressurreição dos justos.
15 Nṉee ła’ Jesus yił iyaaníí díí yidezts’ąągo gábiłṉii, Bik’ehgo’ihi’ṉań bilałtł’áhgee goz’ąą yuṉe’ hadń báń yiyąą doleełíí biyaa gozhǫ́ǫ́ doleeł.
15 E, ouvindo isto, um dos que estavam com ele à mesa, disse-lhe: Bem-aventurado o que comer pão no reino de Deus.
16 Jesus gábiłṉii, Nṉee ła’ ízisgo bá da’idąągo, nṉee łą́ą́go, Kú da’ołsąąyú nohołkáh, yiłnṉiid lę́’e:
16 Porém, ele lhe disse: Um certo homem fez uma grande ceia, e convidou a muitos.
17 Áígé’ da’idaaníí biká’ ngonyáágee binal’a’á gáyiłṉii, Hayíí, Kú nohołkáh, daabiłdéṉiidíí, Yushdé’, daabiłnṉii; ałk’iná’ ąął á’ilzaa.
17 E à hora da ceia mandou o seu servo dizer aos convidados: Vinde, que já tudo está preparado.
18 Áíná’ nṉee dała’á daantį́į́go, Doo ákú disháh da, daaṉii nkegonyaa. Nṉee da’iłtséhíí gáṉíí, Ni’ nagohéłṉii ni’, áí nish’į́į́yú díyáá: shá ch’ígon’aah, nánoshkąąh.
18 E todos à uma começaram a escusar-se. Disse-lhe o primeiro: Comprei um campo, e importa ir vê-lo; rogo-te que me hajas por escusado.
19 Ła’ihíí gánádo’ṉiid, Shíí magashi bena’ibąąsé gonenan nahéłṉii ni’, áí bínshtááhyú díyáá: shá ch’ígon’aah, nánoshkąąh.
19 E outro disse: Comprei cinco juntas de bois, e vou experimentá-los; rogo-te que me hajas por escusado.
20 Ła’ihíí ałdó’ gánádo’ṉiid, Shíí shi’aad gozlįį ni’, áí bighą doo ákú nsháh da.
20 E outro disse: Casei, e portanto não posso ir.
21 Nal’a’á binant’a’ áí nṉeehíí hat’íí daaṉiihíí yił nagosṉi’. Nant’ánhíí bágóchįįdgo binal’a’á gáyiłṉii, Ti’i, dahałe, kįh gozṉilíí biyi’ da’itinyú, kįh bigizh ch’énádaagozt’i’yú nṉee tédaat’iyéhíí, baa dahnagoz’aaníí, doo nadaakai dahíí, ła’íí biṉáá édaagodiníí, Yushdé’, daabiłnṉii.
21 E, voltando aquele servo, anunciou estas coisas ao seu senhor. Então o pai de família, indignado, disse ao seu servo: Sai depressa pelas ruas e bairros da cidade, e traze aqui os pobres, e aleijados, e mancos e cegos.
22 Áígé’ nal’a’áhíí binant’a’ gáyiłṉii, Shinant’a’, áshiłnṉiihíí ałk’iná’ begolzaa, ndi t’ah goz’ąą.
22 E disse o servo: Senhor, feito está como mandaste; e ainda há lugar.
23 Nant’ánhíí binal’a’á gáyiłṉii, Ti’i, da’itinyú ła’íí kįh biṉaayú ch’il łédaant’i’yú nihiyóód, áík’ehgo shigową yuṉe’ ch’iląą doleeł.
23 E disse o senhor ao servo: Sai pelos caminhos e valados, e força-os a entrar, para que a minha casa se encha.
24 Nṉee, Kú da’ołsąąyú nohołkáh, ch’éh ádaabiłdéṉiidíí shi’idáń doo daayolįh at’éé da.
24 Porque eu vos digo que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.
25 Jesus nṉee łą́ą́go yił náłseeł: áí yich’į’ adzaago gáyiłnṉiid,
25 Ora, ia com ele uma grande multidão; e, voltando-se, disse-lhe:
26 Dahadń shaa nyááhń bitaa, bimaa, bi’aad, bichągháshé, bik’isyú, bilahkííyú, ła’íí dabíí bi’ihi’ṉa’ ndi shitisgo bił nzhooníí, áń doo shiké’ higaałíí át’éé da.
26 Se alguém vier a mim, e não aborrecer a seu pai, e mãe, e mulher, e filhos, e irmãos, e irmãs, e ainda também a sua própria vida, não pode ser meu discípulo.
27 Dahadń bitsį’iłna’ááhíí doo dahiditįįhgo shiké’ dahdigháh dahń, doo shiké’ higaałíí át’éé da.
27 E qualquer que não levar a sua cruz, e não vier após mim, não pode ser meu discípulo.
28 Nohwitahyú dahadń yúdahyú nil’ąągo iłk’e’ishtł’i nzįyúgo, áń iłtsé ndaahgoshą’ da’kwíí ileeh shįhíí yołtag, dá bínil’ąą shį ąął ashłéhzhį’ nzįgo?
28 Pois qual de vós, querendo edificar uma torre, não se assenta primeiro a fazer as contas dos gastos, para ver se tem com que a acabar?
29 Dahyúgohíí kįh bitł’ááh łédn’aahíí ąął áyíílaaná’ hat’íí áile’ihíí doo ąął áile’ yínés’ąą dayúgo, nṉee biṉááł doo ąął áile’ dahíí baa daadloh nkegonyaa,
29 Para que não aconteça que, depois de haver posto os alicerces, e não a podendo acabar, todos os que a virem comecem a escarnecer dele,
30 Gádaaṉiigo, Áí nṉeehíí itł’i nkegonyaa ndi doo ąął áile’ yínés’ąą da.
30 Dizendo: Este homem começou a edificar e não pôde acabar.
31 Ła’íí nant’án, nant’án ła’ yił nagonłkaad doleełyúgo, iłtsé ndaahgoshą’ yaa natsekees, shisilááda gonenango doo náhóltag dayú ła’ nant’ánhíí bisilááda nadin doo náhóltag dayúhi bił nagonshkaad dábik’eh shį, nzįgo?
31 Ou qual é o rei que, indo à guerra a pelejar contra outro rei, não se assenta primeiro a tomar conselho sobre se com dez mil pode sair ao encontro do que vem contra ele com vinte mil?
32 Dahyúgohíí, yił nagonłkaadíí t’ah ńzaadgé’ hikaahná’, bá ch’iṉííh nadai’aahíí bidáhzhį’ daidił’aa gádaayiłdiṉiihgo, Iłt’eké náodleeh.
32 De outra maneira, estando o outro ainda longe, manda embaixadores, e pede condições de paz.
33 Áík’ehgo nohwitahyú dahadń bíyééhíí dawa bił nzhǫǫhíí bighą doo yich’ą́’hígháh hát’į́į́ dahń, doo shiké’ higaałíí át’éé da.
33 Assim, pois, qualquer de vós, que não renuncia a tudo quanto tem, não pode ser meu discípulo.
34 Ishįįh nłt’éé, ndi ishįįh doo nk’ǫ́ǫ́zh da silįįyúgo, hat’íí bee nk’ǫ́ǫ́zhgo ánálṉe’?
34 Bom é o sal; mas, se o sal degenerar, com que se há de salgar?
35 Łį́į́ bichan ndi bił nadigeedgo kíyaayú doo nalkaad bik’eh da; daazhógo ch’élkáad. Hadń bijeyi’ golííníí íyésts’ąą le.
35 Nem presta para a terra, nem para o monturo; lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.