Atos 7
The New Testament of our Lord and Saviour Jesus Christ (APWNT) vs NAA
1 Okąąh yebik’ehi da’tiséyú sitíni gábiłṉii, Ádaaniłch’iṉiihíí da’aṉii née?
1 Então o sumo sacerdote perguntou a Estêvão: — Isso de fato é assim?
2 Stephen gáṉíí, Nṉee daanołíni, shik’ííyú, nṉee báyáń daanołíni, shídaayesółts’ąą; nohwitaa n’íí Abraham, doo hwahá Chárranyú ngoleeh daná’ Mesopotámiayú gólį́į́ ni’ná’ Bik’ehgo’ihi’ṉań bich’ą́’idindláád nlíni bich’į’ ch’í’ṉah ádelzaa,
2 Estêvão respondeu: — Irmãos e pais, escutem. O Deus da glória apareceu a Abraão, nosso pai, quando este estava na Mesopotâmia, antes de morar em Harã,
3 Áígee gábiłnṉiid, Nini’ ła’íí nik’íí bich’ą́’ dahnṉáhgo ni’ nił ch’í’ṉah áshłe’yú ńṉááł.
3 e lhe disse: “Saia da sua terra e do meio da sua parentela e vá para a terra que eu lhe mostrarei.”
4 Áík’ehgo Abraham Kaldéans bini’gé’ dahnyaago Charran golzeegee golį́į́ lę́’e: bitaa daztsąąná’ díí ni’ biyi’ daagonołįįzhį’ Bik’ehgo’ihi’ṉań bik’ehgo onágódle’ lę́’e.
4 Então Abraão saiu da terra dos caldeus e foi morar em Harã. E dali, com a morte de seu pai, Deus o trouxe para esta terra em que vocês agora estão morando.
5 Áíná’ ni’ bíyééhíí doo ła’ baa gon’ą́ą́ da, doo ndi dałahndi nch’idel’eezgo da: áíná’ bichągháshé doo ła’ da ndi bíí ła’íí bich’ą́’gé’ daałideshchiinihíí daabíyéé doleełgo yángon’ą́ą́ lę́’e.
5 Nela, não lhe deu herança, nem sequer o espaço de um pé; mas prometeu dar-lhe a posse dela e, depois dele, à sua descendência, embora Abraão ainda não tivesse filhos.
6 Bik’ehgo’ihi’ṉań Abraham bich’į’ hananádziigo gánṉiid, Nich’ą́’gé’ daałideshchiiníí ni’ doo yídaagołsį da n’íí yiyi’ daagolį́į́ doleeł; áígee nṉee ni’ daabíyééhíí isná ádaabidle’go dį́į́dn gonenadín łegodzaazhį’ biniidaagonłt’éé doleeł.
6 E Deus falou que a descendência dele seria peregrina em terra estrangeira, onde seriam escravizados e maltratados durante quatrocentos anos.
7 Nṉee isná ádaabisdlaahíí biniidaagodishłe’ doleeł; áí bikédé’go áígé’ ch’ékáhgo dząągee daashokąąh doleeł, ṉii lę́’e, Bik’ehgo’ihi’ṉań.
7 — Deus disse ainda: “Castigarei a nação da qual forem escravos; e, depois disso, sairão daí e me servirão neste lugar.”
8 Áígé’ Bik’ehgo’ihi’ṉań circumcísion bee Abraham yił łángot’ąą: áík’ehgo Abraham biye’ Isaac gozlįįgo tsebíí behiskaaníí bijįį círcumcise áyíílaa; áígé’ Isaac biye’ Jacob gozlįį; Jacobhíí biye’ke nakits’ádah daagozlįį, áí bich’ą́’gé’ nakits’ádahyú nṉee hat’i’ silįį.
8 Então lhe deu a aliança da circuncisão. Assim, Abraão gerou Isaque e o circuncidou no oitavo dia; e Isaque gerou Jacó, e Jacó gerou os doze patriarcas.
9 Jacob biye’kehíí daabidizhé Joseph daayołch’įį’go, yik’edaanṉiihgo Egyptyú baa nadaahezṉii: áíná’ Bik’ehgo’ihi’ṉań bił nlįįgo,
9 — Os patriarcas, invejosos de José, venderam-no para ser levado para o Egito. Mas Deus estava com ele
10 Bich’į’ nadaagontł’ogíí bighą dawa yich’ą́’ binłtį́į́, áígé’ Pháraoh, Egypt yánant’aahíí, yił nzhǫǫgo ła’íí binadzahgee goyą́ą́go Bik’ehgo’ihi’ṉań ábíłsį; Pháraohíí Egypt dahot’éhé ła’íí bikįh biyi’ daagolííníí yánant’aago ábíílaa.
10 e o livrou de todas as suas aflições, concedendo-lhe também graça e sabedoria diante de Faraó, rei do Egito, que o constituiu governador daquela nação e de toda a casa real.
11 Egypt ła’íí Cánaanyú dahot’éhé shiṉá’ góyéégo daagodeyaa: áígee daanohwitaa n’íí bich’iyą’ n’íí bich’ą́’ ádaasdįįdgo biniidaagonłt’éé lę́’e.
11 Depois houve fome e grande sofrimento em todo o Egito e em Canaã, e nossos pais não achavam o que comer.
12 Egyptyú nadą́’ gólį́į́ łą́ą́go Jacob yaat’ínzįįná’ daanohwitaa n’íí da’iłtsé ákú odais’a’ lę́’e.
12 Mas, quando Jacó ouviu que no Egito havia trigo, mandou, pela primeira vez, os nossos pais até lá.
13 Iké’gee nanákainá’ Joseph, Daanohwik’isn nshłįį n’íí shíí ánsht’ee, daayiłṉiigo bídaagołsįįd; ła’íí Joseph bik’íí Pháraoh yígółsįįd.
13 Na segunda vez, José se fez reconhecer pelos seus irmãos, e o Faraó veio a conhecer a família de José.
14 Áígé’ Joseph bitaa ła’íí bik’íí dawa biłgo gosts’idin ashdla’ hilt’eego yiká’o’ił’a’,
14 Então José mandou chamar Jacó, seu pai, e toda a sua parentela, isto é, setenta e cinco pessoas.
15 Áík’ehgo Jacob Egyptyú o’íṉil, ákú Jacob daztsąą, ła’íí daanohwitaa n’íí ałdó’ da’iłké’go nanezna’,
15 Jacó foi para o Egito, e ali morreu ele e também os nossos pais.
16 Áí dawa Sýkemyú onádaihezṉilgo iłch’į’ndaahi’ṉiił goz’ąą yuṉe’ da’iłké’go łedaahasṉil, áí goz’aaníí Abraham Sýkem biye’ Émmor biye’ke bich’ą́’gé’ zhaali bee nagohesṉii ni’.
16 Depois eles foram transportados para Siquém e postos no túmulo que Abraão tinha comprado dos filhos de Hamor, em Siquém, pagando um certo preço.
17 Bik’ehgo’ihi’ṉań Abraham bángon’ą́ą́ n’íí begolṉe’íí ałhánégé’ goldohná’ Abraham bich’ą́’gé’ daałideshchiinihíí Egyptgee łą́ą́ silįį lę́’e.
17 — E, quando já estava próximo o tempo em que Deus cumpriria a promessa feita a Abraão, o povo cresceu e se multiplicou no Egito,
18 Áíná’ Egyptyú ła’ nant’án nanásdlį́į́, áń Joseph doo yígółsį da lę́’e.
18 até que se levantou ali outro rei, que não conhecia José.
19 Áń nohwíí hahiit’i’íí yik’edaanṉiih lę́’e, ła’íí daanohwitaa n’íí gádaayiłṉiigo bándaagoz’ąą, Mé’ daagozlįįhíí da’izlįįyú ch’ídaahołkaadgo da’akú nanṉe’ le’.
19 Este outro rei tratou com astúcia a nossa gente e torturou os nossos pais, a ponto de forçá-los a abandonar seus meninos recém-nascidos, para que não sobrevivessem.
20 Áígee Moses gozlįįgo dázhǫ́ dénzhóné lę́’e, áń bitaa golį́į́ yuṉe’ nadaach’iłteego taagi daahitąą:
20 Por esse tempo nasceu Moisés, que era formoso aos olhos de Deus. Durante três meses ele foi mantido na casa de seu pai.
21 Áígé’ da’izlįįyú ch’ídaach’istįįyú Pháraoh bitsi’ nábinłtįįgo dabíí bizhaazhé k’ehgo yíhiłṉa’.
21 Quando tiveram de abandoná-lo, a filha de Faraó o recolheu e criou como seu próprio filho.
22 Egyptyú daagolííníí bigoyą’íí dawa Moses bił ch’et’ą́ą́go dázhǫ́ nłt’éégo yałti’ ła’íí nłt’éégo ánát’įįł silįį.
22 E Moisés foi educado em toda a ciência dos egípcios e era poderoso em palavras e obras.
23 Moses dizdin bił łegodzaaná’, shik’ííyú Israel hat’i’íí bich’į’ dosháh nzį lę́’e.
23 — Quando completou quarenta anos, Moisés teve a ideia de visitar os seus irmãos, os filhos de Israel.
24 Áík’ehgo ła’ inaghanaghaago yiłtsąągo, áń yik’izhį’ onálwodgo yił nałts’įhgo daztsąą:
24 Vendo um homem ser maltratado, saiu em defesa dele e vingou o oprimido, matando o egípcio.
25 Shíí hat’i’íí biniidaagonłt’ééhíí biyi’gé’ Bik’ehgo’ihi’ṉań shich’oṉiigo bił ch’ídishkaahíí yídaagołsį shį nzį lę́’e; ndi doo bídaagołsį da.
25 Ora, Moisés pensava que seus irmãos entenderiam que Deus queria salvá-los por meio dele; eles, porém, não entenderam.
26 Iskąą hik’e dabíí hat’i’i naki iłch’į’ dahnádilwo’go yiká ńyáá, nkenágoheltǫǫd nzįgo gádaayiłṉii, Iłk’isyú nołdlįįná’ hat’íí bighą iłṉí’dołṉíh?
26 No dia seguinte, Moisés aproximou-se de uns que brigavam e procurou reconduzi-los à paz, dizendo: “Homens, vocês são irmãos; por que estão maltratando um ao outro?”
27 Áíná’ ba’ashhahgé’ gólíni doo bik’ehyú ánáyo’įįł dahń Moses k’ihzhį’ yenyilná’ gáṉíí, Hadń nohwinant’a’ ła’íí nohwaa yałti’i áníílaago áńt’įį?
27 Mas o que agredia o seu próximo repeliu Moisés, dizendo: “Quem colocou você como chefe e juiz sobre nós?
28 Adąąná’ nṉee Egýptian nlíni zíníłhįįhíí k’ehgo shíí ałdó’ shiziniłhéé née?
28 Será que quer me matar, assim como ontem matou o egípcio?”
29 Díí áṉííhíí bighą Moses dabíí hat’i’i yich’ą́’ halwodgo Mádiangee golį́į́ ngohéyáá, áígee biye’ke naki gozlįį.
29 Ao ouvir isto, Moisés fugiu e se tornou peregrino na terra de Midiã, onde lhe nasceram dois filhos.
30 Áígé’ dizdin łegodzaa bikédé’go Dził Sína holzéhi biṉaayú da’izlįįyú ch’il diltłi’i biyi’gé’ Bik’ehgo’ihi’ṉań binal’a’á yaaká’gé’hi bich’į’ ch’í’ṉah ádelzaa.
30 — Passados quarenta anos, apareceu-lhe, no deserto do monte Sinai, um anjo, por entre as chamas de uma sarça que estava queimando.
31 Moses yo’įįná’ bił díyagot’ee lę́’e: iłhánégo yineł’į́į́go nyáá hik’e Bik’ehgo’ihi’ṉań bich’į’ hadzii,
31 Moisés ficou maravilhado diante daquela visão e, aproximando-se para contemplá-la, ouviu-se a voz do Senhor, que disse:
32 Gáṉíígo, Shíí daanitaa n’íí Bik’ehgo’ihi’ṉań daayokąąhń nshłįį, Abraham, Isaac ła’íí Jacob Bik’ehgo’ihi’ṉań daayokąąhń nshłįį. Moses tsídolyizgo ditłidgo doo ázhį’ nádést’įįd da.
32 “Eu sou o Deus dos seus pais, o Deus de Abraão, de Isaque e de Jacó.” Moisés, tremendo de medo, não ousava contemplar a sarça.
33 Bik’ehgo’ihi’ṉań gábiłṉii, Nikee ádaandlee: ni’ biká’ síńziiníí ni’ godiyini at’éé.
33 Então o Senhor disse: “Tire as sandálias dos pés, porque o lugar em que você está é terra santa.
34 Egyptyú shichągháshé biniidaagonłt’éégo hish’įį, áí hish’įįgo ik’ídaadi’ṉiihíí dists’ag, áík’ehgo áí bich’ą́’ nshṉiiłyú níyáá. Ti’i, dák’ad Egyptyú nideł’a’.
34 Certamente vi o sofrimento do meu povo no Egito, ouvi o seu gemido e desci para libertá-lo. Venha, agora; vou mandar você para o Egito.”
35 Dadíí Moses Israel hat’i’i doo hádaabit’įįgo gádaaṉii n’íí, Hadń nohwinant’a’ ła’íí nohwaa yałti’íí áníílaa? Da’áí Moses n’íí Bik’ehgo’ihi’ṉań binal’a’á yaaká’gé’hi ch’il biyi’gé’ bich’į’ ch’í’ṉah ádelzaa n’íí binkááyú Bik’ehgo’ihi’ṉań bides’a’, nant’án nlįįgo ła’íí Israel hat’i’íí biniidaagonłt’ééhíí yich’ą́’ yííṉííłgo bides’a’.
35 — A este Moisés, a quem tinham rejeitado, dizendo: “Quem colocou você como chefe e juiz?”, Deus enviou como chefe e libertador, com a assistência do anjo que lhe apareceu na sarça.
36 Áí Moses n’íí ízisgo ánágot’įįłíí ła’íí godiyįhgo be’ídaagoziníí Egyptyú ła’íí Red Seayú ánát’įįł ni’ná’ Egyptgé’ ch’íiṉilgo da’izlįįyú nanałse’go dizdin łegodzaa.
36 Foi Moisés quem os tirou de lá, fazendo prodígios e sinais na terra do Egito, no mar Vermelho e no deserto, durante quarenta anos.
37 Da’áí Moses‐híí Israel hat’i’íí gádaayiłṉii ni’, Bik’ehgo’ihi’ṉań binkááyú Na’iziidi hileehgo nohwik’ííyú bitahgé’ Bik’ehgo’ihi’ṉań nohweBik’ehń nohwá habiłteeh, shíí hashiłtį́į́híí k’ehgo; áń hódaayesółts’ąą.
37 Foi ainda Moisés quem disse aos filhos de Israel: “Deus fará com que, do meio dos irmãos de vocês, se levante um profeta semelhante a mim.”
38 Da’izlįįyú ha’ánáłséh n’ná’, díí Moses‐híí Bik’ehgo’ihi’ṉań binal’a’á yaaká’gé’hi Dził Sína holzeeyú bich’į’ yałti’ n’íí ła’íí daanohwitaa n’íí bigizhgee yałti’íí nlįįgo yati’ hiṉáhi nohwá baa hi’né’ ni’:
38 É este Moisés quem esteve na congregação no deserto, com o anjo que lhe falava no monte Sinai e com os nossos pais. Foi ele quem recebeu palavras vivas para nos transmitir.
39 Áń daanohwitaa n’íí doo bídaayésts’ąą hádaat’įį da ni’, doo hádaabit’įį da, áíná’ Egyptyúgo nádiikáhíí zhą́ bijíígé’ hádaat’įį lę́’e.
39 — Nossos pais não quiseram obedecer a Moisés, mas o rejeitaram e, no seu coração, voltaram para o Egito,
40 Aaron gádaayiłṉii, Hat’íhíta daahohiikąąhíí nohwá ánle’, áí nohwá go’įį doleeł: díí Moses Egyptgé’ ch’ínohwiṉil n’íí hago adzaa shįhíí doo bídaagonlzį da.
40 dizendo a Arão: “Faça para nós deuses que vão adiante de nós; porque, quanto a este Moisés, que nos tirou da terra do Egito, não sabemos o que lhe aconteceu.”
41 Áíná’ magashi bizhaazhé be’ilzaa’i ndi ádaizlaago dahat’íhíta yiyaa odaayihiṉiiłgo daayokąąh, dabíí ádaizlaahíí yaa bił daagozhǫ́ǫ́go.
41 Naqueles dias, fizeram um bezerro e ofereceram sacrifício ao ídolo, alegrando-se com as obras das suas mãos.
42 Áík’ehgo yáá biyi’gé’ dawaháhíí daayokąąhgo Bik’ehgo’ihi’ṉań dabiini’zhį’ ch’ídaabizṉil; Bik’ehgo’ihi’ṉań binkááyú nada’iziidi n’íí binaltsoos biyi’ k’e’eshchįįhíí k’ehgo, Israel hat’i’i daanołíni, da’izlįįyú dizdin nohwee łedaagosdzaa n’ná’ magashi bizhaazhé, dibełį́į́ bizhaazhéta nadaałtseedíí ła’íí dahat’íhíta shaa daahołṉiił lá née?
42 Mas Deus se afastou e os entregou à adoração das estrelas do céu, como está escrito no Livro dos Profetas: “Ó casa de Israel, será que foi para mim que vocês ofereceram vítimas e sacrifícios no deserto, durante quarenta anos?
43 Gowągolgai biyi’ Mólok holzéhi daayokąąhíí nadaałṉil, ła’íí daahołkąąhíí Rémphan holzéhi bits’iłsǫǫsé k’ehgo be’ilzaahíí ałdó’ nadaałṉil, díí be’ilzaago ádaasolaahíí daahołkąąhgo: áík’ehgo Bábylon bitisyú ch’ínołkáhgo ánohwishłe’.
43 Não é verdade que vocês levantaram o tabernáculo de Moloque e a estrela de Renfã, o deus de vocês, imagens que vocês fizeram para as adorar? Por isso, vou mandar vocês ao exílio para além da Babilônia.”
44 Daanohwitaa n’íí gowągolgai biyi’ da’okąąhi Bik’ehgo’ihi’ṉań yił daanlįįgo bebígózini da’izlįįyú goz’ąą, áí hago’at’éégo alṉéhíí Bik’ehgo’ihi’ṉań Moses yił ch’í’ṉah áyíílaahíí k’ehgo alzaa.
44 — O tabernáculo do testemunho estava entre nossos pais no deserto, como havia ordenado aquele que disse a Moisés que o fizesse segundo o modelo que tinha visto.
45 Daanohwitaa n’íí Jesus bá nant’aago Bik’ehgo’ihi’ṉań doo Jews daanlįį dahíí bá ch’íineheyoodná’ gowągolgai biyi’ da’okąąhíí ni’ daabíyéé gozlįįyú daistsoozgo hikai, áí doo Jews daanlįį dahíí David dánant’aa silįįzhį’ Bik’ehgo’ihi’ṉań daanohwitaa n’íí dábidáhgee ch’ídaaniheyood;
45 Também nossos pais, com Josué, tendo recebido o tabernáculo, o levaram, quando tomaram posse das nações que Deus expulsou da presença deles. Foi assim até os dias de Davi,
46 David Bik’ehgo’ihi’ṉań yił nzhǫǫ silįį, áík’ehgo Jacob Bik’ehgo’ihi’ṉań yokąąhń yiyi’ golį́į́ doleełíí bá ágóshłe’ nzį lę́’e.
46 que obteve o favor de Deus e pediu autorização para construir uma casa para o Deus de Jacó.
47 Ndi Sólomon holzéhigo Bik’ehgo’ihi’ṉań kįh yiyi’ golííníí bá ágólaa.
47 Mas foi Salomão quem lhe edificou a casa.
48 Áíná’ Da’tiséyú At’éhi kįh dá nṉee bigan yee ádaizlaahi doo yiyi’ golį́į́ da; Bik’ehgo’ihi’ṉań binkááyú na’iziidíí gáṉíí n’íí k’ehgo,
48 Entretanto, o Altíssimo não habita em casas feitas por mãos humanas. Como diz o profeta:
49 Yaaká’yú goz’aaníí biká’dah’asdáhá biká’gé’ nansht’aahíí át’éé, ni’gosdzáńhíí biká’ dahnádes’isíí át’éé: kįh hago’at’éhi shá ágóle’? ṉíí lę́’e Bik’ehgo’ihi’ṉań: hayúshą’ hanasółgo áíná’?
49 “O céu é o meu trono, e a terra é o estrado dos meus pés. Que casa vocês edificarão para mim, diz o Senhor, ou qual é o lugar do meu repouso?
50 Aishą’ shiganíí doo dawa bee ashłaa da lę́’e?
50 Não é fato que a minha mão fez todas estas coisas?”
51 Doo nohwee daagondlįį dahi, nohwijíí ła’íí nohwijeyi’ doo círcumcise ádaanołt’e’i dahíí k’ehgo doo daagodinołsíni da, dawahn Holy Spirit bich’ą́’zhį’go ádaanołt’ee, daanohwitaa n’íí ánádaat’įįł n’íí k’ehgo nohwíí ałdó’ ánádaałt’įįł.
51 — Homens teimosos e incircuncisos de coração e de ouvidos, vocês sempre resistem ao Espírito Santo. Vocês fazem exatamente o mesmo que fizeram os seus pais.
52 Hagee daanohwitaa n’íí Bik’ehgo’ihi’ṉań binkááyú nada’iziidi n’íí doo yiniidaagodezlaa da? Nłt’éégo Ánát’įįłíí yígháhíí dabí’iłtséná’ yaa nadaagolṉi’íí nadaistseed; áí Nłt’éégo Ánát’įįłíí nyee’íí biyi’zhį’ ch’ídaasołtįįgo daazesołhįį:
52 Qual dos profetas os pais de vocês não perseguiram? Eles mataram os que anteriormente anunciavam a vinda do Justo, do qual vocês agora se tornaram traidores e assassinos,
53 Bik’ehgo’ihi’ṉań binadaal’a’á yaaká’gé’hi begoz’aaníí nohwaa daidez’ąą ndi doo bikísk’eh ádaanołt’ee da.
53 vocês que receberam a lei por ministério de anjos e não a guardaram.
54 Nṉee dała’adzaahíí Stephen áṉííhíí daidezts’ąąná’ dázhǫ́ bił daagoshch’ii’go biwoo nádaagai.
54 Ao ouvirem isto, ficaram com o coração cheio de raiva e rangiam os dentes contra ele.
55 Áíná’ Stephen, Holy Spirit ye’at’éégo, yaaká’yú dezghalgo Bik’ehgo’ihi’ṉań bich’ą́’idindláádíí ła’íí Jesus Bik’ehgo’ihi’ṉań dihe’nazhiṉéégo sizįįgo yiłtsąą,
55 Mas Estêvão, cheio do Espírito Santo, fitou os olhos no céu e viu a glória de Deus e Jesus, que estava à direita de Deus.
56 Áígé’ gáṉíí, Yáá iłch’ą́’ adzaago yaaká’yú nṉee k’ehgo Nyááhń Bik’ehgo’ihi’ṉań dihe’nazhiṉéégo sizįįgo hish’įį.
56 Então disse: — Eis que vejo os céus abertos e o Filho do Homem, em pé à direita de Deus.
57 Nádaadidilghaazhná’ bijeyi’ ndaadeshchidgo dawa bich’į’ nádnkįį.
57 Eles, porém, gritando bem alto, taparam os ouvidos e, unânimes, avançaram contra ele.
58 Kįh gozṉilíí bich’ą́’yú ch’ídaabist’e’go nyída’isṉe’: tséé yee da’dilṉiihíí bidiyágé nṉee áníi nagháhá, Saul holzéhi, dées’eezgee ndaayihezṉil.
58 E, expulsando-o da cidade, o apedrejaram. As testemunhas deixaram as capas deles aos pés de um jovem chamado Saulo.
59 Stephen t’ah nyída’iłṉe’ná’ gáṉíígo oskąąd, Jesus sheBik’ehń, shiyi’siziiníí nádnné’.
59 E enquanto o apedrejavam, Estêvão orava, dizendo: — Senhor Jesus, recebe o meu espírito!
60 Hayaa adzaago nawode gánṉiid, SheBik’ehń, díí nchǫ’ihíí dákoh bik’izhį’ ádaaholé hela’. Ánṉiidná’ daztsąą.
60 Então, ajoelhando-se, gritou bem alto: — Senhor, não os condenes por causa deste pecado! E, depois que ele disse isso, morreu.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.