Atos 27
The New Testament of our Lord and Saviour Jesus Christ (APWNT) vs ACF
1 Italyú nohwił dahdez’eelgo nagot’ąąná’ Paul, ła’ ha’áshijeedíí biłgo silááda dałán gonenadín binant’a’, Július holzéhi, biṉádaadéz’įį doleełgo baa ni’ṉil, áń silááda Augústus yánant’aahíí itah nlįį.
1 E, como se determinou que havíamos de navegar para a Itália, entregaram Paulo, e alguns outros presos, a um centurião por nome Júlio, da coorte augusta.
2 Tsina’eełíí Adramýttiumgé’ Asia bitábąą zhiṉééyú k’ad des’éli bih hiikaigo nohwił dahda’n’eel; Aristárkus, Macedónia biyi’ Thessalonícagé’ gólíni, bił dekai.
2 E, embarcando nós em um navio adramitino, partimos navegando pelos lugares da costa da Ásia, estando conosco Aristarco, macedônio, de Tessalônica.
3 Iskąą hik’e Sídon golzeegee nohwił nda’iz’eel; áígee Július Paul yaa ch’oba’go, Nit’eké bich’į’ nṉáhgo nłt’éégo ádaaniłsį le’, biłnṉiid.
3 E chegamos no dia seguinte a Sidom, e Júlio, tratando Paulo humanamente, lhe permitiu ir ver os amigos, para que cuidassem dele.
4 Áígé’ nohwił dahnáda’n’eelná’ Cýprus bit’ahyú isht’agonch’iidyú nohwił ch’ída’iz’eel, nohwich’į’go ńch’iidhíí bighą.
4 E, partindo dali, fomos navegando abaixo de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Cilícia ła’íí Pamphýlia bit’ahyú túnteel biyi’ nohwił ch’ída’iz’eel, áígé’ Lýcia biyi’ kįh gozṉilíí Mýra golzeezhį’ nohwił nda’iz’eel.
5 E, tendo atravessado o mar, ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Áígee silááda gonenadín binant’a’ tsina’eełi Alexándriagé’ihi Italyú dez’éli yaa nyáágo, Beh hołkáh, nohwiłnṉiid.
6 E, achando ali o centurião um navio de Alexandria, que navegava para a Itália, nos fez embarcar nele.
7 Dátąądégo nohwił da’o’ołgo doo ałch’ídn nohweda’iskąą da, nohwich’į’ nagontł’ogo, ni’ tayi’ dahgoz’áni Cnidus golzéhi bit’ahzhį’ nohwił ch’ída’iz’eel, ńch’iidhíí bighą doo dayúweh nohwił da’o’oł bik’eh dago Salmóne bitis Crete bit’ahyú isht’agonch’iidyú nohwił ch’ída’iz’eel;
7 E, como por muitos dias navegássemos vagarosamente, havendo chegado apenas defronte de Cnido, não nos permitindo o vento ir mais adiante, navegamos abaixo de Creta, junto de Salmone.
8 Nohwich’į’ nagontł’ogo tábąą zhiṉéé nohwił da’o’ołgo Fair Havens golzeezhį’ nohwił nda’iz’eel, kįh gozṉil Laséa golzeehíí bit’ahyú.
8 E, consteando-a dificilmente, chegamos a um lugar chamando Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laséia.
9 Nohwich’į’ nagontł’ogíí bighą, ła’íí daagodnłsįgo dáshiṉá’ da’ch’okąąhíí ałk’iná’ bitis ch’ígóyááhíí bighą ił’o’ołíí bégódzid ni’, áík’ehgo Paul gádaabiłṉii,
9 E, passado muito tempo, e sendo já perigosa a navegação, pois, também o jejum já tinha passado, Paulo os admoestava,
10 Shik’isyú, díí bígonsį, nohwił da’o’ołyú tsina’eełíí ła’íí daayogheełíí bich’į’, nohwíí dó’ nohwich’į’ nadaagontł’og doleeł.
10 Dizendo-lhes: Senhores, vejo que a navegação há de ser incômoda, e com muito dano, não só para o navio e carga, mas também para as nossas vidas.
11 Áíná’ silááda gonenadín binant’a’ń, o’ołíí yebik’ehń ła’íí tsina’eełíí bíyéé gólííń zhą́ óyésts’ąą, áíná’ Paulń doo óyésts’ąą da.
11 Mas o centurião cria mais no piloto e no mestre, do que no que dizia Paulo.
12 Tsina’eełíí nná’i’ołgee doo nohwehai bik’eh dahíí bighą ch’iląągo gádaaṉii, Nohwił da’o’oł le’, dáhago’at’éégo Pheníceyú niikáh, áígee nohwehai doleeł, daanzįgo; Pheníce áí Crete biyi’ goz’ąą, áígee tsina’eełíí nna’oł northwestzhį’go ła’íí southwestzhį’go ch’ígót’i’.
12 E, como aquele porto não era cômodo para invernar, os mais deles foram de parecer que se partisse dali para ver se podiam chegar a Fenice, que é um porto de Creta que olha para o lado do vento da África e do Coro, e invernar ali.
13 Hayaagé’ tąądégo ńch’iidná’, nohwá ííts’ííd daanzįgo, bésh ndaazíí tsina’eełíí bee dahastł’ǫ́ n’íí ihnádaiz’ąąná’ Crete bibąhyú bił ch’ída’iz’eel.
13 E, soprando o sul brandamente, lhes pareceu terem já o que desejavam e, fazendo-se de vela, foram de muito perto costeando Creta.
14 Dét’įhék’e tsina’eełíí híłch’į’cho bił hayaa, Euroclýdon holzéhi.
14 Mas não muito depois deu nela um pé de vento, chamado Euro-aquilão.
15 Nawode desch’iidhíí bighą tsina’eełíí doo híłch’į’dáhzhį’ dahdi’eeł da, dabiini’yú dez’eel lę́’e.
15 E, sendo o navio arrebatado, e não podendo navegar contra o vento, dando de mão a tudo, nos deixamos ir à toa.
16 Ni’ táyi’ dahgoz’áni ałch’ísę́hi, Cláudia golzéhi, bit’ahyú isht’agonch’iidyú nohwił ch’ída’iz’eelgo tsina’eełíí ałch’ísę́híí da’ónanta tsina’eełíí nchaahíí bit’ahyú ndaiz’ąą:
16 E, correndo abaixo de uma pequena ilha chamada Clauda, apenas pudemos ganhar o batel.
17 Áígé’ tsina’eełíí nchaahíí biká’yú dahdaiz’ąąná’ bésh hishbizhíí nchaahíí tsina’eełíí bik’ídesdiz; goshtł’ishcho yédaaldzidgo gowągolgai biká’ dastsoozíí nadaayinłtsoozná’ ńch’iidíí zhą́ bee dez’eel.
17 E, levado este para cima, usaram de todos os meios, cingindo o navio; e, temendo darem à costa na Sirte, amainadas as velas, assim foram à toa.
18 Nawode nohwił iłch’ą́’ nách’ihíí bighą iskąą hik’e tsina’eełíí yoghélihíí ła’ yó’odaiskaad;
18 E, andando nós agitados por uma veemente tempestade, no dia seguinte aliviaram o navio.
19 Nakiskąą hik’e tsina’eełíí benadziidi dabíí yó’odaiskaad.
19 E ao terceiro dia nós mesmos, com as nossas próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Ch’ígona’áí ła’íí ts’iłsǫǫsé doo hwaa bee got’įį dago doo ałch’ídeskąą da, ła’íí díyat’éégo nohwił iłch’ą́’ nách’ih, áík’ehgo doo hago’at’éégo hasdáhiikáh da ląą daandzį ni’.
20 E, não aparecendo, havia já muitos dias, nem sol nem estrelas, e caindo sobre nós uma não pequena tempestade, fugiu-nos toda a esperança de nos salvarmos.
21 Dá doo da’iyáné ńzaad begodeyaaná’ Paul iłṉí’gé’ hizįįgo gáṉíí, Shik’isyú, shich’į’ ídaayesółts’ąąyúgo, Cretegé’ doo nohwił dahda’n’eel dayúgo, doo díí k’ehgo nohwich’į’ nadaagontł’og da doleeł ni’, ła’íí doo hat’íí ch’a’oné’ da doleeł ni’.
21 E, havendo já muito que não se comia, então Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: Fora, na verdade, razoável, ó senhores, ter-me ouvido a mim e não partir de Creta, e assim evitariam este incômodo e esta perda.
22 Áíná’ gádaanohwiłdishṉii, Bidag ádaanołt’ee le’: doo ła’ daaholtsaah at’éé da, tsina’eełíí zhą́ da’ízlį́į́ hileeh.
22 Mas agora vos admoesto a que tenhais bom ânimo, porque não se perderá a vida de nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Tł’é’ná’ Bik’ehgo’ihi’ṉań, bíyéé nshłįįń ła’íí hoshkąąhń, binal’a’á yaaká’gé’hi shit’ahgé sizįįgo,
23 Porque esta mesma noite o anjo de Deus, de quem eu sou, e a quem sirvo, esteve comigo,
24 Gáshiłnṉiid, Paul, doo niini’ hąh da le’; Caesar bidáhgee síńzįį doleeł: ła’íí bił nił da’o’ołíí dawa daahiṉaahgo Bik’ehgo’ihi’ṉań naa godin’ą́ą́.
24 Dizendo: Paulo, não temas; importa que sejas apresentado a César, e eis que Deus te deu todos quantos navegam contigo.
25 Áík’ehgo shik’isyú, bidag ádaanołt’ee le’: Bik’ehgo’ihi’ṉań hoshdląąhíí bighą da’áshiłṉiihíí k’ehgo ágoṉe’go bígonsį.
25 Portanto, ó senhores, tende bom ânimo; porque creio em Deus, que há de acontecer assim como a mim me foi dito.
26 Áíná’ ni’ táyi’ dahgoz’aaníí biká’gee yónohwi’dilkaad doleeł.
26 É contudo necessário irmos dar numa ilha.
27 Dį́į́’ts’ádah iłkaahíí bitł’é’ túnteel Ádria holzéhi biyi’gé’ tsina’eełíí bił iłch’ą́’ nnáiłṉiiná’ tł’é’ís’ahyú shį nada’ił’eełíí ni’ bich’į’yú nohwił da’n’eel daanzį lę́’e;
27 E, quando chegou a décima quarta noite, sendo impelidos de um e outro lado no mar Adriático, lá pela meia-noite suspeitaram os marinheiros que estavam próximos de alguma terra.
28 Áík’ehgo hayaa tú yída’nes’ąądgo nadin iłk’ích’idesṉiih, k’a’áhosah lą́go yídaagołsįįd: yuṉáásyú tú yínáda’nes’ąądgo k’adíí ashdla’ádah iłk’ích’idesṉiih k’a’áhosah.
28 E, lançando o prumo, acharam vinte braças; e, passando um pouco mais adiante, tornando a lançar o prumo, acharam quinze braças.
29 Dánko tséé biká’ hi’eełhíí bighą bił daagoyé’égo bésh ndaazíí tsina’eełíí bedahastł’óníí dį́į́’i nkedezṉil, tsina’eełíí biké’ńṉáá yúyaa, áíná’ jįį góleeh, daaṉiigo da’okąąh.
29 E, temendo ir dar em alguns rochedos, lançaram da popa quatro âncoras, desejando que viesse o dia.
30 Nadaał’eełíí tsina’eełíí biyi’gé’ hahiikeeh daanzįgo, tsina’eełíí ałch’ísę́híí téh daayihezṉil, bésh ndaazíí tsina’eełíí bádngé’ nkedaayiṉííł ádaagodil’įįgo,
30 Procurando, porém, os marinheiros fugir do navio, e tendo já deitado o batel ao mar, como que querendo lançar as âncoras pela proa,
31 Paul silááda ła’íí silááda gonenadín binant’a’íí gáyiłṉii, Díí nṉeehíí dá tsina’eełíí biyi’ naháztąąyúgo zhą́ daahołṉaa.
31 Disse Paulo ao centurião e aos soldados: Se estes não ficarem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Áík’ehgo silááda tsina’eełíí ałch’ísę́híí bedahdaahestł’ooníí daayiheshgizhgo bił odaagohez’eel.
32 Então os soldados cortaram os cabos do batel, e o deixaram cair.
33 K’ad haiłkaahyú Paul nádaayokąąhgo gádaayiłṉii, Da’ołsąągo nzhǫǫ, nda’ołíígo dáshiṉá’ dį́į́’ts’ádahyú nohwíyołkaał.
33 E, entretanto que o dia vinha, Paulo exortava a todos a que comessem alguma coisa, dizendo: É já hoje o décimo quarto dia que esperais, e permaneceis sem comer, não havendo provado nada.
34 Áík’ehgo nádaanohwoshkąąh, da’ołsąą, áí bee daanołdzilgo; nohwitsizíl dała’á ndi doo nohwich’ą́’ ch’a’odeeł da.
34 Portanto, exorto-vos a que comais alguma coisa, pois é para a vossa saúde; porque nem um cabelo cairá da cabeça de qualquer de vós.
35 Díí yee ánṉiidná’ báń náidnné’go dawa biṉááł Bik’ehgo’ihi’ṉań áshǫǫd yiłṉiigo oskąądná’ iłk’íyíłdláádgo yiyąą nágodiidzaa.
35 E, havendo dito isto, tomando o pão, deu graças a Deus na presença de todos; e, partindo-o, começou a comer.
36 Áík’ehgo nṉee ła’ihíí yidag ádaat’eego dabíí ałdó’ da’iyą́ą́.
36 E, tendo já todos bom ânimo, puseram-se também a comer.
37 Daanohwighago naki gonenadín iká’yú gosts’idin gostáń hiilt’ee, tsina’eełíí biyi’.
37 E éramos ao todo, no navio, duzentas e setenta e seis almas.
38 Náda’isdįįdzhį’ da’iyą́ą́ná’ tł’oh nagháí téh daayeskaadgo tsina’eełíí dá’ałdzólé silįį.
38 E, refeitos com a comida, aliviaram o navio, lançando o trigo ao mar.
39 Got’įį gozlįįná’ ni’híí doo yídaagołsį da: ndi tú ónáhíką́ą́go ténágohįį’ą́ą́ daayo’įį, áígee nohwił ndaanó’eeł daanzį.
39 E, sendo já dia, não conheceram a terra; enxergaram, porém, uma enseada que tinha praia, e consultaram-se sobre se deveriam encalhar nela o navio.
40 Áík’ehgo bésh ndaazíí tsina’eełíí bee dahastł’ǫ́ n’íí daazhógo yó’odaiskaadgo be’anáhot’aałíí bitł’ól k’eda’iz’ahgo, ła’íí tsina’eełíí bit’a’ bádn zhiṉééhíí hadag ádaizlaago ńch’iid bich’į’go tábąązhį’ bił nda’iz’eel.
40 E, levantando as âncoras, deixaram-no ir ao mar, largando também as amarras do leme; e, alçando a vela maior ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Ndi tú łednlįįgee tsina’eełíí łehígo’go doo nahi’naa da silįį; biké’dinṉáágé’íí tú nádidáhíí nbiheztį’.
41 Dando, porém, num lugar de dois mares, encalharam ali o navio; e, fixa a proa, ficou imóvel, mas a popa abria-se com a força das ondas.
42 Ha’áshijeedíí ła’ nada’diłkǫh daanzįgo, silááda nadaabiłtseedgo ndaagoshchįį,
42 Então a idéia dos soldados foi que matassem os presos para que nenhum fugisse, escapando a nado.
43 Áíná’ silááda gonenadín binant’a’ń Paul doo zidee hat’į́į́ dago, Dah, biłnṉiid; Hayíí nada’ołkǫ’íí tsina’eełíí bitisyú’an odaołjágo táts’áda’ołkǫ́h, daayiłṉii:
43 Mas o centurião, querendo salvar a Paulo, lhes estorvou este intento; e mandou que os que pudessem nadar se lançassem primeiro ao mar, e se salvassem em terra;
44 Ła’íí gáyiłṉii, Tsį nteelíí ła’íí tsina’eełíí baa nahastǫ’íí bee hanaazhį’ nada’ołkǫ́h. Áík’ehgo dawa ni’zhį’ nádaaheskai.
44 E os demais, uns em tábuas e outros em coisas do navio. E assim aconteceu que todos chegaram à terra a salvo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.