Marcos 12
Nyɩhyɛ Fʋfɔlɛʼn (ANY) vs NVT
1 M'ɔ yɔlɩ sɔ'n, Zozi kɔ han ɛjɔlɛ ɔ kɔ bu yɩ́ anyɩnndala nun ɔ kɔ hele bɛ́ kɛ: “Ɛhɩ bian kʋn kɔ sʋn yɩ́ divɩn ebo. Ɔ kɔ hyɩ yɩ́ nwʋn. Ɔ kɔ fun kunman kʋn m'ɔ hyuhyuin yɩ́ nzan'n gua nun ɔ. Ɔ kɔ si sua hyilili kʋn sʋ. Sua sɔ'n tɩ kannganlaun. Bɛ fʋ sʋ bɛ sisa ebo'n. ɔ kɔ fa ebo'n kɔ wula kpafʋ-mɔ asa nun. Yɛ̂ ɔ hɔlɩ yɩ́ atɩn ɔ.
1 Então Jesus começou a lhes ensinar por meio de parábolas: “Um homem plantou um vinhedo. Construiu uma cerca ao seu redor, um tanque de prensar e uma torre para o guarda. Depois, arrendou o vinhedo a alguns lavradores e partiu para um lugar distante.
2 Mɔ divɩn nɩn ɛtɩɛ'n tɛmʋn juli'n, bian'n sɔ'n kɔ sʋan yɩ́ ngʋa'n-mɔ anun kʋn kpafʋ'n-mɔ anwʋn ɛlɔ kɛ ɔ hɔ́ lé yɩ́ dɩɛ'n bɛ́lɛ yɩ́.
2 No tempo da colheita da uva, enviou um de seus servos para receber sua parte da produção.
3 Kpafʋ'n-mɔ kɔ hyɩ akʋa'n bɛ kɔ bʋ yɩ́ dede bɛ kɔ hɩhan yɩ́ nun ɔ kɔ fa yɩ́ sa to ɔ kɔ sa kɔ hɔ.
3 Os lavradores agarraram o servo, o espancaram e o mandaram de volta de mãos vazias.
4 Bian'n kɔ sʋan yɩ́ akʋa'n kʋn biekun bɛ́ nwʋn ɛlɔ. Bɛ kɔ hyɩ yɩ́ kʋsʋ bɛ kɔ tʋtʋ yɩ́ ti nɩn anun kɔtɔlɛ. Bɛ kɔ kpɩkpɛ yɩ́ nzʋba, bɛ kɔ hɩhan yɩ́ nun.
4 Então o dono da terra enviou outro servo, mas eles o insultaram e bateram na cabeça dele.
5 Yɩ́ kpɛ̂ nsan nɩn asʋ, bian'n kɔ sʋan yɩ́ akʋa'n kʋn biekun bɛ́ nwʋn ɛlɔ. Nan yɩ́ dɩɛ, bɛ kɔ hun yɩ́. Ɛsɛ bian'n kɔ sʋan yɩ́ ngʋa'n-mɔ dɔʋn bɛ́ nwʋn ɛlɔ biekun. Bɛ kɔ hyɩ mmie-mɔ bɛ kɔ bʋ bɛ́, bɛ kɔ hun mmie-mɔ kʋsʋ.
5 O próximo servo que ele mandou foi morto. Outros servos que ele enviou foram espancados ou mortos,
6 “Sʋanlan mɔ ɔ'a ha bian nɩn asa nun'n y'ɔ le yɩ́ wa baa belenzua kʋnmgba cein'n. Kasian'n, ɔ kɔ sʋan baa sɔ'n m'ɔ tɩ yɩ́ ehulo baa'n. Yɩ́ nwan: ‘Kɛmɔ ɔ tɩ mɩ́n kunnun baa'n, mɩn de mɩn di kɛ bɛ 'ba man yɩ́ anyɩnnzɔ.’
6 até que só restou um: seu filho muito amado. Por fim, o dono o enviou, pois pensou: ‘Certamente respeitarão meu filho’.
7 “Nan mɛlɛ mɔ bɛ́ nyɩn bɔlɩ bian nɩn awa'n, bɛ kɔ han yɩ́ bɛ́ afian ɛlɔ kɛ: ‘Bɛ nɩ́an, yɩ́ koliaja'n yɛ̂ ɔ lɛ ba nɩn ɔ. Bɛ mán yɛ hún yɩ́, anɩn yɩ́ ajâ nɩn a yɔ yɛ́ dɩɛ.’
7 “Os lavradores, porém, disseram uns aos outros: ‘Aí vem o herdeiro da propriedade. Vamos matá-lo e tomar posse desta terra!’.
8 “Ɛhɩ a, bɛ kɔ sɔ yɩ́ bɛ kɔ hun yɩ́. Bɛ kɔ yɩ yɩ́ fuin nɩn ebo nɩn asʋ.”
8 Então o agarraram, o mataram e jogaram seu corpo para fora do vinhedo.
9 Zozi kɔ bisa bɛ́ kɛ: “Sʋanlan'n m'ɔ le ebo'n, anɩn nzu yɛ̂ ɔ 'yɔ ɔ? Sɛ ɔ ba a, ɔ 'kun kpafʋ'n-mɔ ɔ fa yɩ́ ebo'n ɔ wula menian nvʋfɔlɛ asa nun.
9 “O que vocês acham que o dono do vinhedo fará?”, perguntou Jesus. “Ele virá, matará os lavradores e arrendará o vinhedo a outros.
10 Asʋ ɛmɔ kɩnngalɩ man ɛjɔlɛ ɛhɩ Ɛhɛlɛ Ɛjɔlɛ nɩn anun lé ɔ? B'a hɛlɛ yɩ́ nun kɛ:
10 Vocês nunca leram nas Escrituras: ‘A pedra que os construtores rejeitaram se tornou a pedra angular.
11 Ɛ 'nwun like mɔ yɛ́ Mɩn a yɔ'n,
11 Isso é obra do Senhor e é maravilhosa de ver’?”
12 Zufʋ mgbain'n-mɔ kɔ nwun yɩ́ kɛ bɛ́ ti yɛ̂ Zozi a bu yɩ́ anyɩnndala sɔ nɩn ɔ. Ɛhɩ ati, bɛ kpʋnndɛlɩ atɩn mɔ bɛ 'sɩn sʋ bɛ cɩ yɩ́. Nan kʋsʋ meninsʋnman'n dunman nun, bɛ sulo. Bɛ kɔ yaci yɩ́ bɛ kɔ hɔ.
12 Os líderes religiosos queriam prender Jesus, pois perceberam que eram eles os lavradores maus a que Jesus se referia. No entanto, por medo da multidão, deixaram-no e foram embora.
13 Bɛ kɔ sʋan *Falisifʋɛ'n mmie-mɔ nʋn belemgbin Elɔdɩ menian'n mmie-mɔ Zozi anwʋn ɛbɛlɛ kɛ bɛ hɔ́ tétie yɩ́ nʋan nun.
13 Mais tarde, os líderes enviaram alguns fariseus e membros do partido de Herodes com o objetivo de levar Jesus a dizer algo que desse motivo para o prenderem.
14 Bɛ walɩ tʋlɩ yɩ́ a, bɛ́ nwan: “Kpain, yɛ sɩ kɛ wɔ́ dɩɛ, ɛ kan ananhɔlɛ. Menian'n-mɔ ajʋnlɩn mɔ bɛ kɔ fa'n, ɛ nzulo man yɩ́ nzin. Afɩ ɛ nnɩan man sʋanlan nyunnun ɛ mmua man yɩ́ ndɛɛ. Like mɔ Nyanmɩan kulo kɛ sʋanlan yɔ́'n, ɛ kele yɩ́ ananhɔlɛ. Asʋ yɛ́ mala'n kele kɛ yɛ túa ajule yɛ mán Lɔmʋn belemgbin *Sezaa ɔ? Sɛ yɛ túa a, kan. Sɛ nán yɛ tua kʋsʋ a, kan.”
14 Disseram: “Mestre, sabemos como o senhor é honesto. É imparcial e não demonstra favoritismo. Ensina o caminho de Deus de acordo com a verdade. Agora, diga-nos: É certo pagar impostos a César ou não?
15 Nan Zozi nwunlin bɛ́ ajʋnlɩn'n mɔ b'a fa'n, ɔ kɔ bisa bɛ́ kɛ: “Nzukɛ ati yɛ̂ ɛmɔ lɛ tetie mɩ́n nʋan nun ɔ? Ɛmɔ fá bɛ́ esika'n kʋn bɛ mán n nɩ́an.”
15 Devemos pagar ou não?”. Jesus percebeu a hipocrisia deles e disse: “Por que vocês tentam me apanhar numa armadilha? Mostrem-me uma moeda de prata,
16 Bɛ kɔ fa kʋn bɛ kɔ bɛlɛ yɩ́. Zozi kɔ bisa bɛ́ kɛ: “Nwan nvoninnin dɩɛ ɔ nʋn dunman benin yɛ̂ ɔ wɔ esika nɩn asʋ ɔ?”
16 Quando lhe deram a moeda, ele disse: “De quem são a imagem e o título nela gravados?”. “De César”, responderam.
17 Zozi nwan: “M'ɔ tɩ Sezaa dɩɛ'n, ɛmɔ fá man yɩ́, yɛ̂ m'ɔ tɩ Nyanmɩan kʋsʋ dɩɛ'n, ɛmɔ fá man yɩ́.” Zozi mmua sɔ'n kɔ sin bɛ́ kʋalaa bɛ́ nwʋn.
17 “Então deem a César o que pertence a César, e deem a Deus o que pertence a Deus”, disse ele. Sua resposta os deixou muito admirados.
18 Ɛhɩ anzin, *Sadusifʋɛ'n-mɔ mɔ bɛ́ nwan sʋanlan wu a, ɔ fi ewue nun ɔ ndinnge man'n, bɛ́ mmie-mɔ kɔ a Zozi anwʋn ɛbɛlɛ. Bɛ kɔ bisa yɩ́ kosuan kʋn kɛ:
18 Depois vieram a Jesus alguns saduceus, líderes religiosos que afirmam não haver ressurreição dos mortos, e perguntaram:
19 “Kpain, Moyizɩ a hɛlɛ a man yɛ́ kɛ: Belenzua kʋn m'ɔ nʋn yɩ́ yɩ b'a nwʋ man baa fɩ́ɩ́ dede nán sɛ ɔ wu a, yɩ́ nianman'n fá yɩ́ yɩ'n. Ɔ nʋn yɩ́ bɛ wʋ́ mma maan bɛ lí m'ɔ wuli nɩn aja nun.
19 “Mestre, Moisés nos deu uma lei segundo a qual se um homem morrer sem deixar filhos, o irmão dele deve se casar com a viúva e ter um filho que dará continuidade ao nome do irmão.
20 Nan daba anɩn anianman mmelenzua nsʋ wɔ ɛbɛlɛ. Nunhan kpain'n jalɩ balasua kʋn. Ɔ nʋn yɩ́ b'a nwʋ man baa fɩ́ɩ́ dede ɔ wuli.
20 Numa família havia sete irmãos. O mais velho se casou e morreu sem deixar filhos.
21 M'ɔ tɔtʋa yɩ́'n, ɔ jalɩ balasua sɔ'n, ɔ nʋn yɩ́ b'a nwʋ man baa fɩ́ɩ́ dede ɔ wuli. Yɩ́ nsan nɩn asʋ'n, kɛ ɔ tɩ yɩ́ nɩn ala'n.
21 O segundo irmão se casou com a viúva, mas também morreu sem deixar filhos. Então o terceiro irmão se casou com ela.
22 Bɛ le yɩ́ sɔ dede bɛ́ anianman nsʋ'n kʋalaa bɛ kɔ yue wu. Bɛ́ bie fɩ́ɩ́ nʋn balasua nɩn a nwʋ man baa. Balasua'n kʋsʋ kɔ wu.
22 O mesmo aconteceu até o sétimo irmão, e nenhum deixou filhos. Por fim, a mulher também morreu.
23 Ewuetinnge cɩan'n, mɔ menian'n-mɔ kʋalaa 'ba tinnge'n, bɛ́ anianman nsʋ'n, nunhan benin yɛ̂ ɔ 'ja balasua'n biekun ɔ? Afɩ bɛ́ anianman nsʋ'n kʋalaa nunhan kʋn biala jalɩ balasua sɔ'n bie.”
23 Diga-nos, de quem ela será esposa na ressurreição? Afinal, os sete se casaram com ela”.
24 Zozi kɔ bua bɛ́ kɛ: “Kɛmɔ ɛmɔ nzɩ man Nyanmɩan Anʋan Ɛjɔlɛ'n, ɔ nʋn Nyanmɩan tunmin'n, yɩ́ ti yɛ̂ ɔ man ɛmɔ a fʋn ɔ.
24 Jesus respondeu: “O erro de vocês está em não conhecerem as Escrituras nem o poder de Deus.
25 Ɔ sanlɩn kɛ ewuetinnge cɩan'n, mmelenzua'n-mɔ ngɔ ja man mmala. Mmala'n-mɔ kʋsʋ ngɔ ja man mmian. Bɛ 'ba kaci kɛ nyanmɩansʋ mmɔfʋɛ'n-mɔ.
25 Pois, quando os mortos ressuscitarem, não se casarão nem se darão em casamento. Nesse sentido, serão como os anjos do céu.
26 M'ɔ tɩ ewuetinnge nɩn anwʋn ɛjɔlɛ'n, ɛjɔlɛ mɔ Moyizɩ hɛlɛlɩ'n, ɛmɔ kɩnngalɩ man yɩ́ lé ɔ? Kalata'n lɛ kele kɛ anɩn sɩ̂n'n lɛ sɔ baka kaan kʋn ati sʋ. Nyanmɩan fɛlɛlɩ Moyizɩ a, yɩ́ nwan: N dɩ Abalahamʋn Nyanmɩan, Izakɩ Nyanmɩan, ɛsɛ n dɩ Zʋakɔbʋ kʋsʋ Nyanmɩan?
26 “Agora, quanto a haver ressurreição dos mortos, vocês não leram a esse respeito nos escritos de Moisés, no relato sobre o arbusto em chamas? Deus disse a Moisés: ‘Eu sou o Deus de Abraão, o Deus de Isaque e o Deus de Jacó’.
27 Ɛmɔ a fʋn bɔkɔɔ. Ɔ sanlɩn kɛ, Nyanmɩan tɩ man ewue mma'n-mɔ Nyanmɩan. Nan ɔ tɩ ngʋan mma'n-mɔ Nyanmɩan.”
27 Portanto, ele é o Deus dos vivos, e não dos mortos. Vocês estão completamente enganados!”.
28 Mɛlɛ mɔ *Sadusifʋɛ'n-mɔ nʋn Zozi 'jʋjɔ'n, *mala nɩn asʋ kpain'n kʋn tɩlɩ bɛ́ ngan. Kɛmɔ ɔ nwunlin kɛ Zozi a bua Sadusifʋɛ'n-mɔ kpa'n, ɔ kɔ kpʋnnge yɩ́ nwʋn ɛlɔ, yɩ́ nwan: “Mala benin yɛ̂ ɔ tɩ kpili tala mala'n-mɔ kʋalaa ɔ?”
28 Um dos mestres da lei estava ali ouvindo a discussão. Ao perceber que Jesus tinha respondido bem, perguntou: “De todos os mandamentos, qual é o mais importante?”.
29 Zozi kɔ bua yɩ́ kɛ: “Mala'n m'ɔ li mʋa'n y'ɔ le ɛhɩ: Izalayɛ amma, bɛ tíe, yɛ́ Mɩn Nyanmɩan angʋnmɩn yɛ̂ ɔ tɩ Nyanmɩan ɔ.
29 Jesus respondeu: “O mandamento mais importante é este: ‘Ouça, ó Israel! O Senhor, nosso Deus, é o único Senhor.
30 Fa wɔ́ ahʋnlɩn'n kʋalaa, ɔ nʋn wɔ́ ɛkala'n kʋalaa, ɔ nʋn wɔ́ ajʋnlɩn'n kʋalaa, ɔ nʋn wɔ́ anwʋnsɛlɛ'n kʋalaa kulo yɛ́ Mɩn Nyanmɩan.
30 Ame o Senhor, seu Deus, de todo o seu coração, de toda a sua alma, de toda a sua mente e de todas as suas forças’.
31 M'ɔ tian yɩ́ nnyuan'n, y'ɔ le ɛhɩ: Kulo wɔ́ manngʋn kɛ wɔ́ muonun wɔ́ nwʋn. Mala fɩ́ɩ́ nnʋn man ɛbɛlɛ m'ɔ tala mala nnyuan ɛhɩ ɔ.”
31 O segundo é igualmente importante: ‘Ame o seu próximo como a si mesmo’. Nenhum outro mandamento é maior que esses”.
32 Mɔ Zozi hanlɩn ɛhɩ'n, mala nɩn asʋ kpain'n nwan: “Kpain, fɔ́ʋ́n, a han ananhɔlɛ! Nyanmɩan tɩ kʋnmgba cein, bie fɩ́ɩ́ kʋ́n nnʋn man yɩ́ nzin.
32 O mestre da lei respondeu: “Muito bem, mestre. O senhor falou a verdade ao dizer que há só um Deus, e nenhum outro.
33 Sɛ ɛ fa wɔ́ ahʋnlɩn'n kʋalaa, ɔ nʋn wɔ́ ajʋnlɩn'n kʋalaa, ɔ nʋn wɔ́ anwʋnsɛlɛ'n kʋalaa, ɛ kulo Nyanmɩan, ɛ kulo wɔ́ manngʋn kɛ ɛ kulo wɔ́ muonun wɔ́ nwʋn nɩn an, ɔ tɩ kpa tala tɛɛ ɛyɩɛ nʋn afɔlɩɛ ngacile'n kʋalaatin.”
33 E sei que é importante amá-lo de todo o meu coração, de todo o meu entendimento e de todas as minhas forças, e amar o meu próximo como a mim mesmo. É mais importante que oferecer todos os holocaustos e sacrifícios exigidos pela lei”.
34 Bian'n kɔ bua ɛjɔlɛ'n ngɛlɛ sʋ. Yɩ́ ti, Zozi hanlɩn helelɩ yɩ́ kɛ: “A mantan Nyanmɩan Belemgbin Mân'n.” Mɔ Zozi hanlɩn sɔ'n, sʋanlan fɩ́ɩ́ a mmisa man yɩ́ kosuan fɩ́ɩ́ kʋ́n.
34 Ao perceber quanto o homem compreendia, Jesus disse: “Você não está longe do reino de Deus”. Depois disso, ninguém se atreveu a lhe fazer mais perguntas.
35 Anɩn Zozi wɔ Nyanmɩan awulo nɩn anun, ɔ lɛ kekele menian'n-mɔ ninnge. Ɔ kɔ bisa bɛ́ kɛ: “Ɔ yɔ sɛ mɔ *mala nɩn asʋ mgbain'n-mɔ kʋalaa kan kɛ belemgbin Davidi awa y'ɔ le *Kilisi'n?
35 Mais tarde, enquanto ensinava o povo no templo, Jesus fez a seguinte pergunta: “Por que os mestres da lei afirmam que o Cristo é filho de Davi?
36 Davidi muonun, mɔ Nyanmɩan Wawɛ'n wʋlʋlɩ yɩ́ nun'n, yɩ́ nwan:
36 O próprio Davi, falando por meio do Espírito Santo, disse: ‘O Senhor disse ao meu Senhor: Sente-se no lugar de honra à minha direita até que eu humilhe seus inimigos debaixo de seus pés’.
37 Davidi muonun fɛlɛlɩ yɩ́ Mɩn. Anɩn ɔ yɔ sɛ m'ɔ kʋala kɛ ɔ yɔ yɩ́ wa'n?” Meninsʋnman'n le fɛ elie bɛ tie ɛjɔlɛ'n mɔ Zozi lɛ kan'n.
37 Uma vez que Davi chamou o Cristo de ‘meu Senhor’, como ele pode ser filho de Davi?”. E a grande multidão o ouvia com prazer.
38 Zozi like ehehele nɩn anun, ɔ kɔ han kɔ hele meninsʋnman'n kɛ: “Ɛmɔ nɩ́an bɛ́ nwʋn kpa wɔ mala nɩn asʋ mgbain'n-mɔ anwʋn. Bɛ kulo taladɩɛ ndɩnndɩɩn ewula nanndɩ menian'n-mɔ anun. Gua nɩn asʋ, bɛ kulo kɛ menian'n-mɔ man bɛ́ anyɩnnzɔ. Bɛ 'bisa bɛ́ ahɩn an, bɛ kan kɛ: ‘Kpain, ahɩn o!’
38 Jesus também ensinou: “Cuidado com os mestres da lei! Eles gostam de se exibir com vestes longas e de receber saudações respeitosas quando andam pelas praças.
39 Sɛ menian yia nán bɛ 'didi tɔbɩlɩ'n-mɔ anwʋn an, menian mgbili mgbili lɩka yɛ̂ bɛ kpʋnndɛ ɔ. Bɛ kɔ asɔnɩn sua'n-mɔ anun an, bia'n-mɔ m'ɔ jijin bɛ́ nyunnun'n, sʋ yɛ̂ bɛ tanlan ɔ.
39 E como gostam de sentar-se nos lugares de honra nas sinagogas e à cabeceira da mesa nos banquetes!
40 Bɛ kpʋkpʋ kunlannvʋɛ'n-mɔ anwʋn kpa bɔkɔɔ. Bɛ 'yɔ asɔnɩn an, bɛ yɔ mmʋtʋɛ ndɩnndɩɩn bɛ kele bɛ́ nwʋn kɛ bɛ tɩ meninkpa. Bɛ́ nyɔlɩɛ sɔ'n-mɔ anwʋn, ahatua mɔ bɛ 'ba nyan yɩ́'n, ɔ tɩ kpili sʋnman.”
40 No entanto, tomam posse dos bens das viúvas de maneira desonesta e, depois, para dar a impressão de piedade, fazem longas orações em público. Por causa disso, serão duramente castigados”.
41 Mɔ Zozi hanlɩn sɔ yuelɩ'n, ɔ kɔ tanlan asɩ Nyanmɩan awulo nɩn anun lɩka mɔ bɛ tʋ acɛdɩɛ'n. Kɛ meninsʋnman'n kpɩn tʋ esika'n, Zozi tɩ ɛbɛlɛ yɩ́ nyɩn ta bɛ́. Esikafʋɛ nwala kpa kɔ gua nun esika dɔʋn.
41 Jesus sentou-se perto da caixa de ofertas do templo e ficou observando o povo colocar o dinheiro. Muitos ricos contribuíam com grandes quantias.
42 Kunlannvʋɛ balasua kʋn kɔ a, ɔ tɩ ehianfʋɛ kpa. Ɔ kɔ tʋ babulu ngʋkʋn ngʋkʋn nnyuan alaka nɩn anun.
42 Então veio uma viúva pobre e colocou duas moedas pequenas.
43 Mɔ Zozi nwunlin yɩ́ sɔ'n, ɔ kɔ fɛlɛ yɩ́ menian'n-mɔ. Yɩ́ nwan: “Mɩɩn kan yɩ́ ananhɔlɛ mɩn kele ɛmɔ kɛ, ehianfʋɛ kunlannvʋɛ balasua ɛhɩ, ɔ'a tʋ esika dɔʋn ɔ'a tala bɛ́ kʋalaa mɔ b'a tʋ esika alaka nɩn anun'n.
43 Jesus chamou seus discípulos e disse: “Eu lhes digo a verdade: essa viúva depositou na caixa de ofertas mais que todos os outros.
44 Ɔ sanlɩn kɛ, bɛ́ kʋalaatin, esika mɔ bɛ mianlɩn man yɩ́ nwʋn'n yɛ̂ b'a fa b'a gua nun ɔ. Nan yɩ́ dɩɛ, yɩ́ ehianfʋɛ esika kaan m'ɔ le m'ɔ kɔ fa kɔ li alɩɛ'n yɛ̂ ɔ'a fa ɔ'a tʋ alaka nɩn anun nɩn ɔ.”
44 Eles deram uma parte do que lhes sobrava, mas ela, em sua pobreza, deu tudo que tinha”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.