Romanos 9

Ŋwɛ menomenyɛɛ́ mekɛ́ (ANVNT) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Me njɔ́gé wáwálé ndɛre muú ayi áchomé mmyɛ ne Kras mbyɔgé fɔ́ gebyɔ. Mendoó Ukpea ɛpyɛɛ́ me nkaá né metɔɔ́ wa nnó genó ɛyigé njɔ́gé gelú wáwálé nnó,
1 O que eu digo é verdade. Sou de Cristo e não minto; pois a minha consciência, que é controlada pelo Espírito Santo, também me afirma que não estou mentindo.
2 Me nwya gejamégé mesome ne ubalé ɛbi ula ubyɛɛ́ né metɔɔ́ wa,
2 Sinto uma grande tristeza e uma dor sem fim no coração
3 gétúgé bɔɔ́ ba. Ɛbɔ ɛbɛ yɛ́ nnó mfaánebuú abɔ ashulé lé me mmyɛ, mfa mbwa ne Kras gétúgé bɔɔ́ ba, aŋmɛ ba abi détane melɔ ɛma, mbɔgé ɛwémbɔ ɛ́kágé pyɛ ɛbwɔ́ átané né ɛfwyale.
3 por causa do meu povo, que é minha raça e meu sangue. Para o bem desse povo, eu mesmo poderia desejar receber a maldição de Deus e ficar separado de Cristo.
4 Ɛbwɔ́ álu bɔɔ́ Isrɛli. Ɛbwɔ́ ne Ɛsɔwɔ ásɛlé nnó ábɛ́ baá bií. Alɛré ɛbwɔ́ ŋgɔ wuú. Anyɛ́meno menyɛɛ́ gejame ne ɛbwɔ́, achyɛɛ́ ɛbwɔ́ mabɛ jií, alɛré ɛbwɔ́ ndɛre ábɔɔ́ manógé ji, ne ashuú nnó apyɛ nyɛ ɛbwɔ́ gejame unó.
4 Eles são o povo escolhido por Deus; ele os tornou seus filhos e repartiu a sua glória com eles. Deus fez suas alianças com eles e lhes deu a lei , a verdadeira maneira de adorar e as promessas.
5 Ɛbwɔ́ alu upyáne ukwene antɛ bɔɔ́ Ɛsɔwɔ abi áwuú nya ɛbwɔ́ ŋgɔ. Kras ndɛre mekwaá alu muú melɔ bwɔ́. Ji alu Ɛsɔwɔ ayi abɔɔ́ yɛ́ndégenó, défɛɛ́ ji tɛ kwyakwya Amɛn.
5 Eles são descendentes dos patriarcas ; e, como ser humano, Cristo pertence à raça deles. Que Cristo, que é o Deus que governa todos, seja louvado para sempre! Amém !
6 Yɛ́mbɔ ɛpɔ́fɔ́ nnó Ɛsɔwɔ apyɛɛ́ fɔ́ genó ɛyi ji anyɛ́meno nnó apyɛɛ́ ne bɔɔ́ Isrɛli wɔ́ néndé ɛpɔ́fɔ́ yɛ́ndémuú ayi ábyɛné ji né melɔ Isrɛli ne alu muú Ɛsɔwɔ wáwálé.
6 Eu não estou dizendo que a promessa de Deus tenha falhado. De fato, nem todos os israelitas fazem parte do povo de Deus.
7 Ne ɛpɔ́fɔ́ ntó bɔɔ́ ako abi alú upyáne Abraham ne alu bɔɔ́ Ɛsɔwɔ. Ɛsɔwɔ ajɔɔ́ lé ne Abraham nnó, “Upyáne ɛbi menyɛɛ́ meno nnó nchyɛge nyɛ wɔ ukɛne nyɛ lé ne Asek.”
7 Nem todos os descendentes de Abraão são filhos de Deus. Pois Deus disse a Abraão: “Por meio de Isaque é que você terá os descendentes que eu lhe prometi.”
8 Ɛwéna ɛlɛre nnó ɛpɔ́fɔ́ bɔɔ́ abi ábyɛné ɛbwɔ́ ndɛre akwaá ábyɛ́ne baá ne alu bɔɔ́ Ɛsɔwɔ. Ɛlé abi akɛne ne menomenyɛɛ́ ɛwé Ɛsɔwɔ anyɛɛ́ ne alu baá Abraham wáwálé.
8 Isso quer dizer que os que são considerados como os verdadeiros descendentes de Abraão são aqueles que nasceram como resultado da promessa de Deus, e não os que nasceram de modo natural .
9 Gɛ genó ɛyigé menomenyɛɛ́ ɛwémbɔ ɛjɔɔ́ na, ɛké, “Wyɛɛ́ né gébé ɛyigé na ŋmɛ ɛníne cha me mmage kere fa, ne Sara abyɛne nyɛ maá mende.”
9 Pois, quando fez a promessa, Deus disse a Abraão o seguinte: “No tempo certo eu voltarei, e Sara, sua mulher, terá um filho.”
10 Ɛ́pɔ́ fɔ́ wyɛ ɛwéna ɛwú ɛwú, Rebɛka ntó abyɛ ufa ne muú ama. Muú yimbɔ alu nya lé gekwenege ntɛ sé Asek.
10 E mais ainda: os dois filhos de Rebeca tinham o mesmo pai, o nosso antepassado Isaque. Mas, para que a escolha de um deles fosse completamente de acordo com o plano de Deus, o próprio Deus disse a Rebeca: “O mais velho será dominado pelo mais moço.” Disse isso antes de eles nascerem e antes de fazerem qualquer coisa, boa ou má. Assim ficou confirmado que é de acordo com o seu plano que Deus escolhe aqueles que ele quer chamar , sem levar em conta o que eles tenham feito.
11 Gemɛge nnó ábyɛ́ baá bina apea yɛ́ gemɛge nnó ɛbwɔ́ ápyɛ genó gelɔ́gélɔ́ yɛ́ ɛyi gebogebo, Ɛsɔwɔ akaá mɛ ula bi ji ajyaá bɔɔ́ bií, ɛ́pɔ́ fɔ́ gétúgé utɔɔ́ ulɔ́úlɔ́ ɛbi bɔɔ́ ápyɛɛ́, ɛlu ɛlé ndɛre ji akuú bɔɔ́ bií.
11 — ausente —
12 Ne ji agaré Rebɛka aké, “Maá wyɛ ayi mbɛ akpane nyɛ defwɛ mbaá ayi akwɔlegé ji.”
12 — ausente —
13 Ɛlú wyɛ ndɛre ásamé né mmu ŋwɛ Ɛsɔwɔ nnó, “Me mbɔ gejeé ne Jakɔb, nkií fɔ́ Ɛsao.”
13 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu escolhi Jacó, mas rejeitei Esaú.”
14 Ɛwéna déjɔ́gé mbɔ nnó yɛ́? Nnó Ɛsɔwɔ apyɛ fɔ́ genó ɛyigé gelu cho? Cha-o.
14 O que vamos dizer, então? Que Deus é injusto? De modo nenhum!
15 Ɛsɔwɔ ajɔɔ́ nya ne Mosis aké, “Me ngɛne nyɛ meshwɛ ne bɔɔ́ abi nkɛlege mangɛ meshwɛ, ne nlɛrege nyɛ ulɔɔ́ melu ne bɔɔ́ abi nkɛlege manlɛré.”
15 Pois ele disse a Moisés: “Terei misericórdia de quem eu quiser; terei pena de quem eu desejar.”
16 Ndɛre ɛlúmbɔ, Ɛsɔwɔ ajyaá fɔ́ bɔɔ́ ndɛre akwaá ákɛlege wɔ, yɛ́ ɛbɛlé gétúgé genó ɛyigé ɛbwɔ́ ápyɛɛ́. Ji ajyaá bɔɔ́ gétúgé meshwɛ ayi ji agɛne bɔɔ́.
16 Portanto, tudo isso depende não do que as pessoas querem ou fazem, mas somente da misericórdia de Deus.
17 Asá né mmu ŋwɛ Ɛsɔwɔ nnó Ɛsɔwɔ ajɔɔ́ ne Fɛro aké, “Me mpyɛ wɔ ɔlu mfwa gétúgé nkɛlege nnó nkɛ ne wɔ nlɛré uto ba mbaá bɔɔ́ ne nnó, mpyɛ ŋgɔ wa ásané né malɔ mme meko.”
17 Porque, como está escrito nas Escrituras Sagradas, Deus disse a Faraó: “Foi para isto mesmo que eu pus você como rei, para mostrar o meu poder e fazer com que o meu nome seja conhecido no mundo inteiro.”
18 Ndɛre ɛlúmbɔ, Ɛsɔwɔ agɛne meshwɛ ne yɛ́ndémuú ayi ji akɛlege ne achyɛge mekpo meto mbaá yɛ́ndémuú ayi ji akɛlege manchyɛɛ́.
18 Portanto, Deus tem misericórdia de quem ele quer e endurece o coração de quem ele quer.
19 Ndɛre njɔɔ́ mbɔ, ɛnyú abifɔ dégígé nyɛ me déké, “Ɛbɛgé mbɔ ula nnó Ɛsɔwɔ ámágé shulé bɔɔ́ ndo né mbaá unó bi ɛbwɔ́ ápyɛ? Ndé muú ákágé tɛne ukɔlɔ ne Ɛsɔwɔ nnó apyɛgé fɔ́ genó ɛyi ji akɛlege?”
19 Algum de vocês vai me dizer: “Se é assim, como é que Deus pode encontrar culpa nas pessoas? Quem pode ir contra a vontade de Deus?”
20 Yɛ́mbɔ wɔ mekwaá ɔlu waá ayi ɔshugé Ɛsɔwɔ meko? Gejegé mesɛɛ́ ɛyigé muú akwyɛge gekwilégé fɔ́ gegií muú ayi akwyɛɛ́ geji nnó, “Ulannó wɔ ɔkwyɛɛ́ me nnó mbɛ na?”
20 Mas quem é você, meu amigo, para discutir com Deus? Será que um pote de barro pode perguntar a quem o fez: “Por que você me fez assim?”
21 Yɛ́ ɛwú ɛma ɛbɛ nnó muú ayi akwyɛgé ubi awyaá uto mansɛ nemɛ́, akwyɛɛ́ ujeé mesɛɛ́ upea, abelé gema nnó bií kpaá ne afyɛɛ́ menyɛɛ́ wyɛɛ́, abelé ɛyi fɔ nnó ányɛ́gé menyɛɛ́ wyɛ yɛ́ndé bií.
21 Pois o homem que faz o pote tem o direito de usar o barro como quer. Do mesmo barro ele pode fazer dois potes: um pote para uso especial e outro para uso comum.
22 Gefɔgé genó ɛyina ntó ne Ɛsɔwɔ apyɛɛ́. Ji abɔ ake alɛré metɔɔ́ usɔɔ́ wuú ne bɔɔ́ abi ápyɛ gabo ne nnó apyɛ ntó bɔɔ́ ákaá uto bií. Yɛ́mbɔ ji akóo metɔɔ́ dɔɔ́ ne bɔɔ́ bimbɔ abi ji alɛrege nyɛ ɛbwɔ́ metɔɔ́ usɔɔ́ wuú. Ɛbwɔ́ bina álu bɔɔ́ abi ɛlú mɛ nno áchɔɔ́ nyɛ ɛbwɔ́ chɔɔ́.
22 E foi isso o que Deus fez. Ele quis mostrar a sua ira e tornar bem-conhecido o seu poder. Assim suportou com muita paciência os que mereciam o castigo e que iam ser destruídos.
23 Ɛsɔwɔ apyɛmbɔ ntó gétúgé ji abɔ alu manlɛre gekpɛkpɛgé ŋgɔ wuú mbaá ɛsé ako abi ji abelé mɛ nnó agɛne ɛsé meshwɛ. Ɛsé bina ne délu bɔɔ́ abi ji abɔɔ́ mɛ mbɛ ajyaá nnó débɔ ŋgɔ,
23 Ele quis também mostrar como é grande a sua glória , que ele derramou sobre nós, que somos aqueles de quem ele teve pena e a quem ele já havia preparado para receberem a sua glória.
24 yɛ́ ɛlé ɛsé abi ji akuú. Ɛpɔ́fɔ́ wyɛ lé ɛta bɔɔ́ Jus ɛbwɔ́ ɛbwɔ́, áku ntó bɔɔ́ abi álá pɔ́ bɔɔ́ Jus.
24 Pois nós somos aqueles que Deus chamou , não somente os que são judeus, mas também os não judeus.
25 Ne ɛlú wyɛ ndɛre ji ajɔɔ́ né mmu ŋwɛ Hosya nnó, “Me nkuú nyɛ bɔɔ́ abi abɔ álá ápɔ́ fɔ́ bɔɔ́ ba, nnó bɔɔ́ ba, ne bɔɔ́ abi me mbɔ nla mbɔɔ́ gejeé ne ɛbwɔ́ wɔ́, nkuú nyɛ ɛbwɔ́ nnó bɔɔ́ ba abi gejeé.”
25 Isso é o que ele diz no Livro de Oseias: “Aqueles que não eram meu povo eu chamarei de ‘meu Povo’. A nação que eu não amava chamarei de ‘minha Amada’.
26 Ne wyɛ né mbaá ayi ji abɔ ajɔɔ́ ne ɛbwɔ́ aké, “Ɛnyú depɔ fɔ́ bɔɔ́ ba, Ɛsɔwɔ muú alu mebɛ akuú nyɛ ɛbwɔ́ nnó baá ba.”
26 E no mesmo lugar onde foi dito: ‘Vocês não são o meu povo’, ali eles serão chamados de ‘os filhos do Deus vivo’.”
27 Asaya ajɔɔ́ nya keŋké atoó ne bɔɔ́ Isrɛli aké, “Yɛ́ bɔɔ́ Isrɛli ája ábɛ́ ɛké gesɔɔ́ mbalé ɛbɛɛ́ mega, ɛlé ukɛkɛ bɔɔ́ né geluage bwɔ́ ne átanege nyɛ né ɛfwyale gabo,
27 E Isaías disse a respeito de Israel: “Mesmo que o povo de Israel seja tão numeroso como os grãos de areia da praia do mar, somente alguns deles serão salvos.
28 néndé Ɛsɔwɔ asɔɔ́ nyɛ mpa fa mme wáwá ne dama tɛ kwyakwya.”
28 Pois o Senhor julgará logo e de uma vez o mundo inteiro.”
29 Ɛlú wyɛ ndɛre Asaya abɔ ajɔɔ́ ntó aké, “Mbɔgé Ɛsɔwɔ ayi ábɔɔ́ utó uko abɛ danlyaá ɛsé mbeé upyáne ɛbifɔ, mbɔ bwyɛ ɛsé ntó abɔ ánómé, ɛké melɔ Sodom ne melɔ Gomɔra.”
29 Como o próprio Isaías tinha dito antes: “Se o Senhor Todo-Poderoso não nos tivesse deixado alguns descendentes, seríamos agora como a cidade de Sodoma, estaríamos destruídos como Gomorra.”
30 Déjɔ́gé mbɔ nnó né mechɔ ɛwéna yɛ́? Nana déjɔɔ́ge nnó bɔɔ́ abi álá pɔ́ bɔɔ́ Jus, ɛbwɔ́ abi abɔ álá ámmyɛ fɔ́ mambɛ cho né mbɛ ushu Ɛsɔwɔ wɔ́, Ɛsɔwɔ apyɛ ɛbwɔ́ atɛne cho né mbɛ ushu wuú gébégé áfyɛɛ́ metɔɔ́ ne ji,
30 O que vamos dizer, então? Vamos dizer isto: os não judeus, que não procuravam ser aceitos por Deus, foram aceitos por meio da fé.
31 ɛwé bɔɔ́ Isrɛli bɔɔ́ abɔ ámmyɛ nnó Ɛsɔwɔ ápyɛ ɛbwɔ́ ábɛ́ cho né mbɛ ushu wuú gétúgé ábélege ɛbɛ, ágɛ fɔ́ meti mampyɛ yɛ́ndégenó ɛyi ɛbɛ ɛjɔɔ́ wɔ́.
31 Porém o povo de Israel, que procurava uma lei para ser aceito por Deus, não encontrou o que estava procurando.
32 Ulannó ɛbwɔ́ álá ágɛ meti mambɛ cho né mbɛ ushu Ɛsɔwɔ wɔ́? Ɛlé gétúgé ɛbwɔ́ ammyɛ mambɛ cho ɛwé álá fyɛɛ́ fɔ́ metɔɔ́ ne ji wɔ́. Ɛbwɔ́ áfɛré nnó ápyɛgé utɔɔ́ ulɔ́úlɔ́ ákágé bɛɛ́ cho. Ndɛre ɛlúmbɔ, ɛbwɔ́ ákparé né mfaá “Ntaá ɛníne nepyɛɛ́ bɔɔ́ ákparege ákwene.”
32 E por que não? Porque eles procuravam alcançar isso por meio das suas ações e não por meio da fé. Eles tropeçaram na “pedra de tropeço”,
33 Ɛlú wyɛ ndɛre asame né mmu ŋwɛ Ɛsɔwɔ nnó, “Gɛge me mbelege mbɔ ntaá né melɔ Sayɔn ɛníne nepyɛɛ́ nyɛ ɛbwɔ́ ákparege, ɛtaravɛ ɛwé ɛpyɛɛ́ nyɛ bɔɔ́ ákwene. Yɛ́mbɔ yɛ́ndémuú ayi áfyɛɛ́ metɔɔ́ ne ji akpane fɔ́ mekpo unɔɔ́.”
33 como dizem as Escrituras Sagradas : “Vejam! Estou colocando em uma pedra em que eles vão tropeçar, a rocha que vai fazê-los cair. Mas quem crer nela não ficará desiludido.”

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.