Lucas 8

Ŋwɛ menomenyɛɛ́ mekɛ́ (ANVNT) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Ɛbɛlé yɛ wɔ́, Jisɔs ne baá utɔɔ́ bií makpó áfyanéápeá álɔ mánkɛ́né né malɔ ayi kɔkɔɔ́ ne ayi kpakpa. Ágárege abya Ɛsɔwɔ melɔ́mélɔ́ nkane gefwage Ɛsɔwɔ gélú.
1 Depois disso, Jesus andava pelas cidades e aldeias anunciando a boa nova do Reino de Deus.
2 Andée fɔ́ ntó áfɛ́ ne ɛbwɔ́, ɛbwɔ́ abɔ́ álú andée bi Jisɔs apyɛ mamée bwɔ́ ábyɛ́. Abifɔ abú aló nchyɛ abi áchyɛgé ɛbwɔ́ ɛfwyale. Ama akamege *Mɛri ayi atané melɔ́ Magdala ayi Jisɔs ábuú aló nchyɛ ákénéneama.
2 Os Doze estavam com ele, como também algumas mulheres que tinham sido livradas de espíritos malignos e curadas de enfermidades: Maria, chamada Madalena, da qual tinham saído sete demônios;
3 Ayifɔ akámége Joana mendée Chusa ayi alú mammyɛ dentɔɔ́ mfwa Hɛrɔd. Ayifɔ Susana, ne gejamégé andée bifɔ́ ntó. Andée bina ako ápoóge Jisɔs ne baá utɔɔ́ bií ne máŋka bwɔ́.
3 Joana, mulher de Cuza, procurador de Herodes; Susana e muitas outras, que o assistiram com as suas posses.
4 Ndɛre Jisɔs ákɛ́ne mbɔ, bɔɔ́ átánege malɔ́málɔ́ áchwɔ́ gɛ́ ji. Gejamégé bɔɔ́ géchómégé, alɔ mangaré ɛbwɔ́ nekanémejɔɔ́ ɛni.
4 Havia se reunido uma grande multidão: eram pessoas vindas de várias cidades para junto dele. Ele lhes disse esta parábola:
5 Nébɔ́ nélú nnó, “Bií uma mempyɛ makɔɔ́ fɔ afɛ́ manjyɛ tya mbwɛ́ né mekɔɔ́ wuú, ndɛre átyaá, ámɛ́ ayifɔ́ ákwé né maá meti. Ɛwyágé bɔɔ́ ákógé ájyále, ne denywɔné ntó déchwɔ́ dechwɛ́re denyɛɛ́.
5 Saiu o semeador a semear a sua semente. E ao semear, parte da semente caiu à beira do caminho; foi pisada, e as aves do céu a comeram.
6 Ámɛ́ ayifɔ́ ákwé né mfaá mme ɛtárávɛ́ áchií ne ɛwyá wɔ́ áwaŋgésé getúgé mbaá yimbɔ alú kpɔ́gɔ́lɔ́.
6 Outra caiu no pedregulho; e, tendo nascido, secou, por falta de umidade.
7 Ámɛ́ ayifɔ́ ákwé né mme ayi genkpé ntó géchíge wyɛ, áchígé, genkpé ɛyigémbɔ géwɛ́ gekweré mbwɛ́ yimbɔ meshií ɛjo ji.
7 Outra caiu entre os espinhos; cresceram com ela os espinhos, e sufocaram-na.
8 Ámɛ́ ayifɔ́ ákwé né mme melɔ́mélɔ́, áchiígé, áwɛ́, áfyɛ́ úsaá amɛ uta ápwɔ nkane ábɔ́ ápɛ́né.” Jisɔs ánérégé ake, “Fwɔregé! Muú yi áwyaá matu manwú, áwú.”
8 Outra, porém, caiu em terra boa; tendo crescido, produziu fruto cem por um. Dito isto, Jesus acrescentou alteando a voz: Quem tem ouvidos para ouvir, ouça!
9 Ɛwyágé baá utɔɔ́ Jisɔs ágií ji ula nekanémejɔɔ́ ɛníné abɔ́ atómé mbɔ.
9 Os seus discípulos perguntaram-lhe a significação desta parábola.
10 Ake ne ɛbwɔ́, “Ɛ́lé ɛnyú ne Ɛsɔwɔ apyɛ́ nnó dékaá unó bi. Yɛ́mbɔ bɔɔ́ bifɔ áwúu gefwa jií ɛyi gébɔ́ gélú nyá bibí né mákámejɔɔ́ jií. Ɛsɔwɔ apyɛ wyɛmbɔ nnó ɛ́bɛ́ nkane abɔ́ ásámé nyá mmu bɔ ŋwɛ nnó: ‘Ápɛ́le ágɛ́né fɔ́, áwúu ákaágé fɔ́ ula’.”
10 Ele respondeu: A vós é concedido conhecer os mistérios do Reino de Deus, mas aos outros se lhes fala por parábolas; de forma que vendo não vejam, e ouvindo não entendam.
11 Ake, “ula nekanémejɔɔ́ ɛniné na nelú nnó, mbwɛ́ yimbɔ ɛ́lé mekomejɔɔ́ Ɛsɔwɔ.
11 Eis o que significa esta parábola: a semente é a palavra de Deus.
12 Amɛ́ mbwɛ́ ayi ákwéne meti álú bɔɔ́ bi áwúu mekomejɔɔ́ Ɛsɔwɔ, ɛwyágé danchɔmeló achwɔ́ féré mekomejɔɔ́ yimbɔ né matɔɔ́ bwɔ́ nnó ɛkáge ɛbwɔ́ ákámé ne Ɛsɔwɔ aferé ɛbwɔ́ né ɛfwyale gabo.
12 Os que estão à beira do caminho são aqueles que ouvem; mas depois vem o demônio e lhes tira a palavra do coração, para que não creiam nem se salvem.
13 Amɛ́ mbwɛ́ ayi ákwené né mfaá mme ɛtárávɛ́ álú bɔɔ́ bi áwúgé mekomejɔɔ́ Ɛsɔwɔ, tɛ́nétɛ́né ásɛ ji ne nechɔ́chɔ́. Yɛ́mbɔ álya fɔ́ nnó mekomejɔɔ́ Ɛsɔwɔ akpɛ́ mmu matɔɔ́ bwɔ́ wɔ́. Mekomejɔɔ́ Ɛsɔwɔ yimbɔ alu ɛta bwɔ́ ɛké genɔɔ́ ɛyi gélá gepɔ́ ne maka. Gébégé mmuameno achwɔgé gétúgé mekomejɔɔ́ Ɛsɔwɔ, ájá mmyɛ meso.
13 Aqueles que a recebem em solo pedregoso são os ouvintes da palavra de Deus que a acolhem com alegria; mas não têm raiz, porque crêem até certo tempo, e na hora da provação a abandonam.
14 Ne mbwɛ́ ayi ákwené né mme genkpé meshií ɛjomé, álu nkane bɔɔ́ abi áwuúgé mekomejɔɔ́ Ɛsɔwɔ, ufɛ́ré unó mme ne mmwɔ́lé né unó bi uchwɔɔ́ ne gefwa ujo mekomejɔɔ́ yimbɔ. Mbɔntó ne mekomejɔɔ́ Ɛsɔwɔ anómé mmu matɔɔ́ bwɔ́ detú.
14 A que caiu entre os espinhos, estes são os que ouvem a palavra, mas prosseguindo o caminho, são sufocados pelos cuidados, riquezas e prazeres da vida, e assim os seus frutos não amadurecem.
15 Amɛ́ mbwɛ́ ayi ákwené mme melɔ́mélɔ́ álú ntó ɛké bɔɔ́ bi áwuú mekomejɔɔ́ Ɛsɔwɔ, ágbáré ji metɔɔ́ ɛ́má ne ápyɛ́ genó ɛyigé mekomejɔɔ́ ágaré, ne ájyɛ́ wyɛ́ mbɛmbɛ.
15 A que caiu na terra boa são os que ouvem a palavra com coração reto e bom, retêm-na e dão fruto pela perseverança.
16 “Muú álwɛ́gé fɔ́ ɛ́túléká ne abɔ́ genó akwéré ɛ́wú. Akágé bɔ́ ntó ɛwú afyɛ́ nteé ukwɔ́. Yɛndegébé muú alwɛ́gé ɛ́túléká, aŋma ɛwú mfaá, nnó, bɔɔ́ ákpɛgé mmu gepú ágɛ́né mbaá.
16 Ninguém acende uma lâmpada e a cobre com um vaso ou a põe debaixo da cama; mas a põe sobre um castiçal, para iluminar os que entram.
17 Kaáge nnó depɔ deko ɛtiré débɔ́ délú bibí, dégɛnege nyɛ́ ne ɛtiré délú né gemmua déchwɔ́ nyɛ́ né geŋgbɔ́.
17 Porque não há coisa oculta que não acabe por se manifestar, nem secreta que não venha a ser descoberta.
18 Yɛndé gébé ayi ɛnyú dewuúgé mekomejɔɔ́ Ɛsɔwɔ, fwɔ́rege chánchá nnó dekaá depɔ ɛtiré delú mmu. Kaáge nnó muú yi awya genó, ámáge gbɛ́ɛ nyɛ́ ji ɛyigéfɔ. Muú yi álá pɔ́ ne geji, ásɛ́le nyɛ́ yɛ ɛ́kɛ́kɛ́ ɛwé ji awya nnó akpɛ́ alá amuamu.”
18 Vede, pois, como é que ouvis. Porque ao que tiver, lhe será dado; e ao que não tiver, até aquilo que julga ter lhe será tirado.
19 Ndɛre Jisɔs abɔ́ álú alɛrege mbɔ, mmá wuú ne aŋmó bií áchwɔ́ mangɛ́ ji. Yɛ́mbɔ áka mankpɛ meti ɛpɔ́ gétúgé bɔɔ́ ájamé dɔɔ́ né menómbí.
19 A mãe e os irmãos de Jesus foram procurá-lo, mas não podiam chegar-se a ele por causa da multidão.
20 Muú fɔ́ agare ji nnó, “Mmá wyɛ́ ne aŋmó byɛɛ́ álú dafyɛ ákɛ́lege mangɛ́ wɔ́.”
20 Foi-lhe avisado: Tua mãe e teus irmãos estão lá fora e desejam ver-te.
21 Jisɔs agáré ɛbwɔ́ aké, “Mmá wa ne aŋmó ba ɛ́lɛ́ bɔɔ́ abi áwúu mekomejɔɔ́ Ɛsɔwɔ ne ápyɛ genó ɛyigé mekomejɔɔ́ yimbɔ ákɛ́lege.”
21 Ele lhes disse: Minha mãe e meus irmãos são estes, que ouvem a palavra de Deus e a observam.
22 Bií bifɔ́ Jisɔs ákpɛ mmu ɛ́kpe ne baá utɔɔ́ bií, ne ájɔɔ́ ne ɛbwɔ́ aké, “Déchyaá gentógé mewaá dejyɛ́ ɛgbɛ́ né.” Ɛfɛɛ́ ɛbwɔ́ álɔ manjyɛge.
22 Num daqueles dias ele subiu com os seus discípulos a uma barca. Disse ele: Passemos à outra margem do lago. E eles partiram.
23 Ndɛre ɛbwɔ́ áchyaáge, Jisɔs akwé gejyá. Mbyonnyi átáné wyɛ mbɛ́lépó né mfaá achwɔ́ ne ɛshyɛ né gentógé mewaá, apyɛ mbyo nnyi ado ɛ́kpe, manaá malɔ mánkpɛ mmu. Manɛ magyálege ɛbwɔ́ nnó áchwɔ́ kée.
23 Durante a travessia, Jesus adormeceu. Desabou então uma tempestade de vento sobre o lago. A barca enchia-se de água, e eles se achavam em perigo.
24 Ne ɛbwɔ́ ájyɛ peé ji áké, “Atá, Atá déchwɔ́ nó nnyi.” Jisɔs akwilé ka anyá mbyo nnyi yimbɔ akwené, mbaá akwené tɔmeé.
24 Aproximaram-se dele então e o despertaram com este grito: Mestre, Mestre! Nós estamos perecendo! Levantou-se ele e ordenou aos ventos e à fúria da água que se acalmassem; e se acalmaram e logo veio a bonança.
25 Ɛwyágé Jisɔs agií bwɔ́ aké, “Matɔɔ́ nyú ayí défyɛɛ́ ne me álɛ́?” Yɛ́mbɔ ɛfɔ ɛ́wú ɛ́wú ne ɛlaá ɛbwɔ́ matɔɔ́ ne ála mano mekpo fuú, ágíge atɛ áké, “Ndé gefɔgé muú na ayi anyagé mbyo ne ngba nnyi áwuú ji?”
25 Perguntou-lhes, então: Onde está a vossa fé? Eles, cheios de respeito e de profunda admiração, diziam uns aos outros: Quem é este, a quem os ventos e o mar obedecem?
26 Áké ánérege manchyá gentógé mewaá, ákwɔné gebagé mewaá Garɛsɛne ɛyí gélú toitoi né *gebagé mewaá Galilií.
26 Navegaram para a região dos gerasenos, que está defronte da Galiléia.
27 Jisɔs aké atanege né ɛ́kpe, akwɔne kwɔ́kwɔ́lé né melɔ fɔ́, mende fɔ yi átané melɔ ɛwémbɔ, ayi aló nchyɛ áchyɛ́ge ji ɛfwyale áchwɔ́ báne ji. Tɛ mekoó mende yina abɔ́ álú wyɛ́ gejɔ́géné, alyá upú ne abɛlege lé mmu manome ayi áchomé né ɛtárávɛ́.
27 Mal saltou em terra, veio-lhe ao encontro um homem dessa região, possuído de muitos demônios; há muito tempo não se vestia nem parava em casa, mas habitava no cemitério.
28 Aké agɛne Jisɔs ajyɛ kwé ji uká, alile akalege kéŋké aké, “Jisɔs Maá Ɛsɔwɔ Anyata! Ɔbɔ́ ndé mechɔ́ ne me? Nkpá wɔ́ geká, ɔ́chyɛgé fɔ́ me ɛfwyale.”
28 Ao ver Jesus, prostrou-se diante dele e gritou em alta voz: Por que te ocupas de mim, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Rogo-te, não me atormentes!
29 Ajɔɔ́ mbɔ gétúgé Jisɔs abɔ́ anyane ji nnó, tané mende yina mmyɛ. Mende yina yɛ́ndégébé meló nchyɛ yimbɔ akwilégé ji mmyɛ́, bɔɔ́ áfwénege ji ne ápyɛ. Yɛ́ lé áwɛ́le ji uká ne amu ne bɔ ŋkpɔkɔvɛ́, ábelé ji nkane muú denɔ, asɔrégé abi, meló yimbɔ ápyɛ́ ji abó akpɛ mewaá.
29 Porque Jesus ordenara ao espírito imundo que saísse do homem. Pois há muito tempo que se apoderara dele, e guardavam-no preso em cadeias e com grilhões nos pés, mas ele rompia as cadeias e era impelido pelo demônio para os desertos.
30 Ɛ́fɛɛ́ ne Jisɔs agií mende yimbɔ aké, “Mabɔ myɛ makamege nnó?” Ashuú ji meko aké, “Nkamege gejamé.” Ajɔɔ́ mbɔ gétúgé gejamé aló nchyɛ ábɔ́ álú ji mmyɛ.
30 Jesus perguntou-lhe: Qual é o teu nome? Ele respondeu: Legião! {Porque eram muitos os demônios que nele se ocultavam.}
31 Aló nchyɛ bímbɔ ákwɔ Jisɔs mata nnó ɛ́kagé ábú abi akeré mmu gepyɛɛ́ ɛyi geláge pɔ́ ne kwyakwya nnó ágɛ́né ɛfwyale.
31 E pediam-lhe que não os mandasse ir para o abismo.
32 Ɛ́fɛɛ́ kwɔ́kwɔ́lé, nfɔné mekwɛnde fɔ nébɔ́ nényɛɛ́ né mbyɔ mékwɛ. Aló nchyɛ bimbɔ ágɛ́gé nfɔné mekwɛnde ɛniné mbɔ ánɛ Jisɔs mmyɛ nnó agɔ́ bwɔ́ ákpɛ mekwɛnde yimbɔ mmyɛ, Jisɔs akamé.
32 Ora, andava ali pastando no monte uma grande manada de porcos; rogaram-lhe os demônios que lhes permitisse entrar neles. Ele permitiu.
33 Aló nchyɛ bimbɔ átané ájyɛ kpɛ́ nfɔné mekwɛnde ɛníné mbɔ né mmyɛ. Nfɔné mekwɛnde ɛniné mbɔ nésɔɔ́ ne gatɛlé, né shulé mékwɛ nékwé mmu géntógé mewaá né nyú manaá néke.
33 Saíram, pois, os demônios do homem e entraram nos porcos; e a manada de porcos precipitou-se, pelo despenhadeiro, impetuosamente no lago e afogou-se.
34 Ámbamé mekwɛnde yimbɔ ágɛ́gé ndɛre ɛpyɛɛ́, ábó ákeré meso melɔ bwɔ́, mangaré abya yimbɔ. Ndɛre ájyɛ́, ágaré ntó abya yina né baá malɔ ne bɔ dachi né gebagé mewaá ɛyígémbɔ.
34 Quando aqueles que os guardavam viram o acontecido, fugiram e foram contá-lo na cidade e pelo campo.
35 Bɔɔ́ áwúgé abya yi, áchwɔ mangɛ́ genó ɛyigé gébɔ́ gépyɛ́, ákwɔ́négé mbaá ayi Jisɔs alu, ágɛ́ mende yimbɔ, ayi aló nchyɛ átane ji mmyɛ ne nana ajwɔlé né ɛgbɛ mmyɛ Jisɔs, ne mandeé jií mmyɛ, akéré menyammyɛ wuú. Ɛbwɔ́ ágɛ́gé mbɔ ɛfɔ ɛkwɔ́ ɛbwɔ́ matɔɔ́.
35 Saíram eles, pois, a ver o que havia ocorrido. Chegaram a Jesus e acharam a seus pés, sentado, vestido e calmo, o homem de quem haviam sido expulsos os demônios; e tomados de medo,
36 Bɔɔ́ bí abɔ ágɛné genó ɛyígé pyɛ́ álɔ mangaré abi áchwɔ ndɛre ɛ́pyɛ́gé ne mende yimbɔ alé tóo.
36 ouviram das testemunhas a narração desse exorcismo.
37 Bɔɔ́ ako né geba ɛyígémbɔ gétúgé ábɔɔ́ ɛfɔ anɛ́ Jisɔs mmyɛ nnó ályaá melɔ bwɔ́. Ájɔ́gé mbɔ, Jisɔs akpɛ mmu ɛkpé manjyɛ.
37 Então todo o povo da região dos gerasenos rogou a Jesus que se retirasse deles, pois estavam possuídos de grande temor. Jesus subiu à barca, para regressar.
38 Jisɔs ákwilégé manjyɛ, mende ayi aló nchyɛ abɔ́ achyɛ́ge ji ɛfwyale, anɛ Jisɔs mmyɛ nnó agɔ ji akwɔ́lé ji. Jisɔs ashya aké,
38 Nesse momento, pedia-lhe o homem, de quem tinham saído os demônios, para ficar com ele. Mas Jesus despediu-o, dizendo:
39 “Kéré meso. Ndɛre ɔ́jyɛ mbɔ, gáré bɔɔ́ gekpɛ́kpɛ́gé genó ɛyígé Ɛsɔwɔ ápyɛɛ́ ɛta wyɛ́.” Jisɔs ajɔ́gé mbɔ mende yimbɔ afɛ́, akɛ melɔ́ kpaa ɛwémbɔ meko agarege yɛ́ndémuú galɔ́gálɔ́ ayi Jisɔs ápyɛɛ́ ɛta wuú.
39 Volta para casa, e conta quanto Deus te fez. E ele se foi, publicando por toda a cidade essas grandes coisas...
40 Jisɔs achyá akeré ɛ́gbɛ́ géntoógé mewaá. Ɛ́fɛɛ́ ɛkwɔ́ bɔɔ́ ábɔ́ ágile ji ne áchwɔ́gé ásɛ ji ne metɔɔ́ megɔmegɔ.
40 À sua volta, Jesus foi recebido por uma multidão que o esperava.
41 Mende fɔ achwɔ́, ayi ákúu ji Jarɔs, alu muú kpaá né ɛcha mmyɛmenɛne. Ajyɛ kpá Jisɔs geká nnó ajyɛ́ né gepú jií,
41 O chefe da sinagoga, chamado Jairo, foi ao seu encontro. Lançou-se a seus pés e rogou-lhe que fosse à sua casa,
42 gétúgé maá wuú áchwɔ́ gbó. Awya lé maá yiná ama mendée, ne alu aŋmɛ́ afyáneapeá.
42 porque tinha uma filha única, de uns doze anos, que estava para morrer. Jesus dirigiu-se para lá, comprimido pelo povo.
43 Né geluage bɔɔ́ bimbɔ mendée fɔ abɔ́ alu ayi manoó mátánege ji mbɛ, málɛ́ aŋmɛ́ áfyáneápeá; bɔɔ́ maka apyɛ kpá meti ɛpɔ́ mantoó.
43 Ora, uma mulher que padecia dum fluxo de sangue havia doze anos, e tinha gasto com médicos todos os seus bens, sem que nenhum a pudesse curar,
44 Né geluage bɔɔ́ bimbɔ mendée yimbɔ akɛ né mpu bɔɔ́ achwɔ́ ji né meso anyaá ɛbwɔ ata manó nku wuú. Wyɛ́ ndɛre ataá mbɔ manoó mimbɔ masɔ́.
44 aproximou-se dele por detrás e tocou-lhe a orla do manto; e no mesmo instante lhe parou o fluxo de sangue.
45 Jisɔs agií aké, “Waá taá me?” Yɛ́ndémuú ashya, Pita aké, “Ata ɔ́gɛ́né fɔ́ ndɛre bɔɔ́ ánɔ wɔ́ mme áŋmɛ́rege wɔ?”
45 Jesus perguntou: Quem foi que me tocou? Como todos negassem, Pedro e os que com ele estavam disseram: Mestre, a multidão te aperta de todos os lados...
46 Yɛ́mbɔ Jisɔs ató wyɛ́ ɛshyɛ ajɔɔ́ aké, “Muú fɔ ata me néndé nwú ndɛre uto útané me mmyɛ.”
46 Jesus replicou: Alguém me tocou, porque percebi sair de mim uma força.
47 Mendée yi agɛ́gé nnó ula úgyá ji achwɔ́ mbɛ ushu Jisɔs awere, akwé ji uká. Ɛ́fɛɛ́ alɔ mangaré mbɛ ushu bɔɔ́ ako genó ɛyígé pyɛ́ ne ji ataá Jisɔs. Ne ama gáre ntó ndɛre ji atágé Jisɔs nemée nií nébyɛ́ tɛ́nétɛ́né.
47 A mulher viu-se descoberta e foi tremendo e prostrou-se aos seus pés; e declarou diante de todo o povo o motivo por que o havia tocado, e como logo ficara curada.
48 Jisɔs aké ne ji, “Maá wa ɔtoó gétúgé ɔfyɛɛ́ metɔɔ́ wyɛ ne me, kɛ pere.”
48 Jesus disse-lhe: Minha filha, tua fé te salvou; vai em paz.
49 Ndɛre Jisɔs abɔ alú jɔɔ́ge ne mendée yimbɔ, muú fɔ átané né gepúgé Jarɔs áchwɔ́ gáre Jarɔs áké, “Maá wyɛ agbó mɛ́, ɔchyɛgé sé ménlɛré ɛfwyale detú.”
49 Enquanto ainda falava, veio alguém e disse ao chefe da sinagoga: Tua filha acaba de morrer; não incomodes mais o Mestre.
50 Ndɛre ajɔ́ge mbɔ, Jisɔs awú ne aké ne Jarɔs, “Ɔfɔgé, fyɛ́ lé metɔɔ́ ne me, maá wyɛ apome nyɛ́.”
50 Mas Jesus o ouviu e disse a Jairo: Não temas; crê somente e ela será salva.
51 Jisɔs ne Jarɔs átané áfɛ́. Ákwɔ́négé né gepúge Jarɔs, Jisɔs akamé fɔ́ nnó muú yicha akpɛ mmu wɔ́, ɛ́kosé Pita ne Jɛmsi ne Jɔn ne mma ne ntɛ maá yimbɔ.
51 Quando Jesus chegou à casa, não deixou ninguém entrar com ele, senão Pedro, Tiago, João com o pai e a mãe da menina.
52 Bɔɔ́ ako bí ábɔ́ álú ɛ́fɛɛ́, álíli, ádórege mmyɛ́ mme. Jisɔs aké ne ɛbwɔ́, “Deligé sé, mesɔ́ mendée yina agbo wɔ́, abɛlege lé géjyá.”
52 Todos, entretanto, choravam e se lamentavam. Mas Jesus disse: Não choreis; a menina não morreu, mas dorme.
53 Ɛbwɔ́ álɔ manjwáné Jisɔs jwané gétúgé ákaá nnó maá awú agbó mɛ́.
53 Zombavam dele, pois sabiam bem que estava morta.
54 Jisɔs afɛ́ né melu ɛwé ábelé maá yimbɔ, agbaré ji ɛbwɔ, akú ji aké, “Mensɔ mendée kwilé ka.”
54 Mas segurando ele a mão dela, disse em alta voz: Menina, levanta-te!
55 Maá yimbɔ mendoó wuú ɛkeré, apeé akwilé ajwɔlé ka. Jisɔs aké ne bwɔ́ kɛ́lege menyɛɛ́ chyɛ́ge ji anyɛ́.
55 Voltou-lhe a vida e ela levantou-se imediatamente. Jesus mandou que lhe dessem de comer.
56 Mmá maá yimbɔ ne ntɛ wuú áké ágɛ́ne mbɔ, matyɛ mawá ɛbwɔ́ meno. Jisɔs afyɛ ɛbwɔ́ ɛbɛ́ nnó ɛ́kagé ápyɛ́ muú akaá genó ɛyí gépyɛ́.
56 Seus pais ficaram tomados de pasmo; Jesus ordenou-lhes que não contassem a pessoa alguma o que se tinha passado.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 8, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.