Lucas 16
Ŋwɛ menomenyɛɛ́ mekɛ́ (ANVNT) vs ARIB
1 Jisɔs ama garé baá utɔɔ́ bií nekanémejɔɔ́ ɛniné fɔ aké, “Muú ŋka fɔ abɔ́ alu, ayi awyá muú utɔɔ́ wuú ayi apɛ́le unó ŋka bií uko. Gébé gefɔ, bɔɔ́ fɔ́ áchwɔ́ garé ji nnó muú utɔɔ́ wuú achɔɔ́ ŋka jií.
1 Dizia Jesus também aos seus discípulos: Havia certo homem rico, que tinha um mordomo; e este foi acusado perante ele de estar dissipando os seus bens.
2 Ne akú muú utɔɔ́ yimbɔ, achwɔ́gé, agií aké, ‘Ndé gefɔ́ genó ɛyi nwuú mbɔ nnó ɔpyɛ́ɛ? Chó, chwɔ́ ne bɔ ŋwɛ ako abi ɔ́samé unó ba, ɔshuú me nende ɔpɔ́ sé muú utɔɔ́ wa.’
2 Chamou-o, então, e lhe disse: Que é isso que ouço dizer de ti? Presta contas da tua mordomia; porque já não podes mais ser meu mordomo.
3 “Muú utɔɔ́ yimbɔ agige gemɛ jií ake, ‘Mpyɛ mbɔ nyɛ nnó, nana ayi ntɛ wa áchwɔ féré me né utɔɔ́? Mpɔ ne ɛshyɛ mangbaré ɛsaá, yɛ dekɔ degbóo me mmyɛ.’
3 Disse, pois, o mordomo consigo: Que hei de fazer, já que o meu senhor me tira a mordomia? Para cavar, não tenho forças; de mendigar, tenho vergonha.
4 Ɛké ɛwyáge ake: ‘Nana nkaá genó ɛyigé mpyɛ nyɛ, nnó gébégé ntɛ wa aférége me né utɔɔ́, mbɛ ne ajeé abi ápoóge me né upú bwɔ́.’
4 Agora sei o que vou fazer, para que, quando for desapossado da mordomia, me recebam em suas casas.
5 “Ɛfɛɛ́, ne muú utɔɔ́ yimbɔ alɔ mankuúge bɔɔ́ abi ágbárege ntɛ wuú ujwɔɔ́ ama ama. Agií muú ayi mbɛ aké, ‘Ɔgbaré ntɛ wa nnó?’
5 E chamando a si cada um dos devedores do seu senhor, perguntou ao primeiro: Quanto deves ao meu senhor?
6 Muú yimbɔ aké, ‘Ngbarege ji usaá ndá maweé uta.’ Muú utɔɔ́ yimbɔ aké, ‘Gɛ́ ŋwɛ ayi ɔbɔ́ samé wyɛ́, sɛ wáwá jwɔ́lé mme, ɔkwɔ́ré, ɔsá usaá ndá maweé upéa meso ɛ́fya.’
6 Respondeu ele: Cem cados de azeite. Disse-lhe então: Toma a tua conta, senta-te depressa e escreve cinqüenta.
7 Ama agií ayifɔ ake, ‘Wɔ gbare ntɛ wa ujwɔɔ́ nnó’? Aké, ‘Ngbarege ji usaá úba Ɛrise uta.’ Muú utɔɔ́ yimbɔ ake, ‘Gɛ́ ŋwɛ ayi ɔbɔ́ samé wyɛ́ na, kwɔ́ré, sá usaá úba uni.’
7 Perguntou depois a outro: E tu, quanto deves? Respondeu ele: Cem coros de trigo. E disse-lhe: Toma a tua conta e escreve oitenta.
8 “Ntɛ muú utɔɔ́ yimbɔ agɛ́gé nnó muú utɔɔ́ wuú anyɛ́ ji upwɔ, akame ake, ntɛ mende yina akpaá. Jisɔs anerege nekanémejɔɔ́ ɛni ake, bɔɔ́ mme bina ápyɛ uno bwɔ́ ne defɔɔ́ ápwɔ nkane bɔɔ́ Ɛsɔwɔ ápyɛ́ ɛbi bwɔ́.
8 E louvou aquele senhor ao injusto mordomo por haver procedido com sagacidade; porque os filhos deste mundo são mais sagazes para com a sua geração do que os filhos da luz.
9 Ŋka ɛlúmbɔ, ndɔ yifɔ ɛpyɛ gabo. Ne nchyɛge ɛnyú majyɛ́ nnó debɔ́ ŋka ɛyi déwyaá dépyɛ́ dejeé ne Ɛsɔwɔ nnó gébégé ŋka yina ɛ́byɛgé ásɛle nyɛ́ ɛnyú, ábelé né melu ɛwé geŋwá ɛyi gélá gébyɛɛ́.
9 Eu vos digo ainda: Granjeai amigos por meio das riquezas da injustiça; para que, quando estas vos faltarem, vos recebam eles nos tabernáculos eternos.
10 “Muú yi anɛrege metɔɔ́ ne ji né ɛkɛ́kɛ́ genó mbɔntó ne anɛrege metɔɔ́ ne ji né ɛyigé kpaá. Ne muú yi áfwalege muú né ɛkɛ́kɛ́ genó mbɔntó ne áfwálége muú né ɛyigé kpaá.
10 Quem é fiel no pouco, também é fiel no muito; quem é injusto no pouco, também é injusto no muito.
11 Mbɔgé ɛnyú dekágé béle fɔ́ ŋka cháŋéné ɛyi ndɔfɔ́ ɛ́pyɛ́ gabo, ɛpyɛɛ́mbɔ nnó ne áchyɛ ɛnyú genó gembɔ́?
11 Se, pois, nas riquezas injustas não fostes fiéis, quem vos confiará as verdadeiras?
12 Mbɔgé dekágé chɛ́ré genó ɛyígé muú ayichá cháŋéné, ndé muú ábɔɔ́ genó áchyɛ́ge nnó gébɛ́ ɛyigé ɛnyú?
12 E se no alheio não fostes fiéis, quem vos dará o que é vosso?
13 “Maá defwɛ́ ama ákágé kpá fɔ́ defwɛ́ mbaá bɔɔ́ apea gébé gemaá. Ápyɛgémbɔ, apaá nyɛ́ ama agboó ne ayifɔ. Ne ánogé nyɛ́ ama abyaá ayifɔ. Ɛnyú dekágé nógé fɔ́ Ɛsɔwɔ ne ŋka gébé gemaá.”
13 Nenhum servo pode servir dois senhores; porque ou há de odiar a um e amar ao outro, o há de odiar a um e amar ao outro, o há de dedicar-se a um e desprezar o outro. Não podeis servir a Deus e às riquezas.
14 Bɔɔ́ Farasi fɔ́ abi abɔ́ álú ɛfɛɛ́ áwuúge mechɔ́ ɛwé Jisɔs ajɔɔ́, álɔ manshwá meshwá gétúgé ɛbwɔ́ ágbóo ne ŋka dɔɔ́.
14 Os fariseus, que eram gananciosos, ouviam todas essas coisas e zombavam dele.
15 Ɛfɛɛ́ Jisɔs ake ne ɛbwɔ́, “Ɛnyú delu bɔɔ́ abi débwɔ́lege bɔɔ́ nnó ɛnyú delu cho, yɛ́mbɔ Ata Ɛsɔwɔ akage matɔɔ́ ɛnyú. Kaáge nnó unó bi bɔɔ́ afɛ́ge nnó úlɔ́, úlú ukweŋkwe né mbɛ ushu Ɛsɔwɔ.”
15 E ele lhes disse: Vós sois os que vos justificais a vós mesmos diante dos homens, mas Deus conhece os vossos corações; porque o que entre os homens é elevado, perante Deus é abominação.
16 Jisɔs amá aké, “Gébé genyá, bɔɔ́ áwúu le *Mabɛ́ Mosis ne unó bi bɔɔ́ ɛkpávé Ɛsɔwɔ ábɔ́ ásamé. Lɔ né gébé ɛyigé Jɔn achwɔɔ́, bɔɔ́ ágárege abya melɔ́mélɔ́ gefwa ɛyigé Ɛsɔwɔ ágbárege ne bɔɔ́ ako ámyɛ́ ne ɛshyɛ mankpɛ mmu gefwa yimbɔ.
16 A lei e os profetas vigoraram até João; desde então é anunciado o evangelho do reino de Deus, e todo homem forceja por entrar nele.
17 Yɛ́mbɔ, ɛpɔ́fɔ́ nnó ɛbɛ́ Mosis ɛlá detú. Ɛ́lú wáwá nnó mfaá ne mme ákwyá ɛpwɔ nnó ɛkɛ́ mansá ŋwɛ né ɛbɛ́ ɛwémbɔ ɛlá detú.”
17 É, porém, mais fácil passar o céu e a terra do que cair um til da lei.
18 “Wyɛ́mbɔ ne ɛ́lú nnó yɛndé mende ayi awáne neba ne mendée wuú, ne abagé ayichá, akwé mbɔ lé ulɔ. Mende ayi abagé ntó mendée ayi menɔ wuú ábuú ji, akwé mbɔ lé ulɔ.”
18 Todo aquele que repudia sua mulher e casa com outra, comete adultério; e quem casa com a que foi repudiada pelo marido, também comete adultério.
19 Jisɔs ama garé abya yiná aké, “Mende fɔ abɔ alu ayi awyá gefwa. Afyɛ uchánchá mandée, anyɛɛ́ geŋwá yɛndé bií.
19 Ora, havia um homem rico que se vestia de púrpura e de linho finíssimo, e todos os dias se regalava esplendidamente.
20 Ne mbyá muú fɔ, abɔ́ alu ntó ayi akúu ji Lasarɔs. Ayi abɔ́ amée mansa. Yɛ́ndégébé abɛlege wyɛ́ né menómbi muú gefwa yimbɔ,
20 Ao seu portão fora deitado um mendigo, chamado Lázaro, todo coberto de úlceras;
21 anyagé gemɛ, apɛle wa muú ŋka yimbɔ, alɔ mɛ́ manyɛ́ge menyɛɛ́ nnó ɛkɛ ɛkwéne yɛ mme, ji abɔ́ anyɛ́. Ne mbaá ayi ji abɛlé, bɔ mamyɛ áchwɔ́ álárege upa bií.
21 o qual desejava alimentar-se com as migalhas que caíam da mesa do rico; e os próprios cães vinham lamber-lhe as úlceras.
22 “Ne bií uma Lasarɔs agbó, makiɛ́nné Ɛsɔwɔ áchwɔ kpa ji, áfɛ́ né mfaánebuú. Ajwɔlé né néŋkúné mmyɛ Abraham, ɛfɛɛ́ Lasarɔs alɔ manyɛ́ menyɛɛ́ ne ji. Ɛbɛ́légé muú ŋka yimbɔ ntó agbó, ánií ji.
22 Veio a morrer o mendigo, e foi levado pelos anjos para o seio de Abraão; morreu também o rico, e foi sepultado.
23 Afɛ́ né melɔ áwuú bɔɔ́, ɛfɛɛ́ alɔ mangɛ́né ɛfwyalé ɛwé mebo. Né gébé gefɔ́ aŋme amɛ agɛ́ Lasarɔs tɛtɛ, ndɛre ajwɔlé né neŋkuné mmyɛ Abraham.
23 No inferno, ergueu os olhos, estando em tormentos, e viu ao longe a Abraão, e a Lázaro no seu seio.
24 Agɛ́ge mbɔ, akuú ake, ‘Ata *Abraham, gɛ́ me meshwɛ, tɔ́ Lasarɔs ajyɛ́ fyɛ ɛnɔ́ bwɔ wuú mmu manaá achwɔ́ pyɛ metɔɔ́ wa ɛkwené, ngɛne gebégé ɛfwyale né mewɛ ɛwéna.’
24 E, clamando, disse: Pai Abraão, tem misericórdia de mim, e envia-me Lázaro, para que molhe na água a ponta do dedo e me refresque a língua, porque estou atormentado nesta chama.
25 “Abraham ashuú ji meko aké, ‘Maá wa, te ndɛré ɔlu nyá né mme, ɔbɔ́ ɔlu gbɛne, ɔnyɛɛ́ ɔbwɔlege ayi Lasarɔs álá pɔ́ yɛ ne genó, agɛne lé ɛfwyale. Nana Lasarɔs anyɛɛ́ geŋwá fa ayi wɔ gɛné gebégé ɛfwyale ɛwu.
25 Disse, porém, Abraão: Filho, lembra-te de que em tua vida recebeste os teus bens, e Lázaro de igual modo os males; agora, porém, ele aqui é consolado, e tu atormentado.
26 Ɛpɔ́fɔ́ yɛ́mbɔ, newú nékaré ɛsé nnó muú ayi akɛlege manchya áchwɔ wena agɛ́ge fɔ meti ne ayi akɛlege manchya ntó áchwɔ ɛwu agɛge fɔ meti.’
26 E além disso, entre nós e vós está posto um grande abismo, de sorte que os que quisessem passar daqui para vós não poderiam, nem os de lá passar para nós.
27 Muú ŋka yimbɔ, ama kwɔ ji mata ake, ‘Ntɛ ɛse Abraham, tɔ́ Lasarɔs né dachi ntɛ wa,
27 Disse ele então: Rogo-te, pois, ó pai, que o mandes à casa de meu pai,
28 nnó ajyɛ́ ajií aŋmɛ́ ba áta matu nnó ɛkagé ɛbwɔ́ ákwɔ́lé gepɔ ya, áchwɔ́ né melú ubalé ɛwé.’
28 porque tenho cinco irmãos; para que lhes dê testemunho, a fim de que não venham eles também para este lugar de tormento.
29 “Abraham ashuú le ji meko aké, ‘Ɛbwɔ́ áwya ŋwɛ Mosis ne abi bɔɔ́ ɛkpávé Ɛsɔwɔ ásamé. Gɔ́ ɛbwɔ́ áwuú geno ɛyigé bɔɔ́ ɛkpávé Ɛsɔwɔ ajɔ́ge.’
29 Disse-lhe Abraão: Têm Moisés e os profetas; ouçam-nos.
30 Muú gefwa yimbɔ ashya ake, ‘Ŋgba, Atá Abraham, mbɔgé muú ayi agboó mɛ́ ne abɔ́ ajyɛgé gáre ɛbwɔ́, ákwɔ́rege nyɛ́ matɔɔ́.’
30 Respondeu ele: Não! pai Abraão; mas, se alguém dentre os mortos for ter com eles, hão de se arrepender.
31 Yɛ́mbɔ Abraham aké ne ji, ‘Mbɔge ɛbwɔ́ áshyagé manwú mekomejɔɔ́ Mosis ne ayi bɔɔ́ ɛkpávé Ɛsɔwɔ yɛ lé mewu muú ne ajyɛ gáré ɛbwɔ́, awuú nyɛ́ fɔ́.’”
31 Abraão, porém, lhe disse: Se não ouvem a Moisés e aos profetas, tampouco acreditarão, ainda que ressuscite alguém dentre os mortos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.