Apocalipse 16
Ŋwɛ menomenyɛɛ́ mekɛ́ (ANVNT) vs ARA
1 Ne nwú meko muú fɔ né mmu ɛcha upɛ Ɛsɔwɔ ɛwémbɔ ndɛre ajɔɔ́ keŋké ne makiɛ́nné yimbɔ akénéama aké, “Chóge dégbɛ genó ɛyi gelú né mmu ukú ɛbimbɔ ukenéama ɛbi ugbeé ne metɔɔ́ usɔɔ́ Ɛsɔwɔ né mme.”
1 Ouvi, vinda do santuário, uma grande voz, dizendo aos sete anjos: Ide e derramai pela terra as sete taças da cólera de Deus.
2 Ajɔ́gé mbɔ ɛkiɛ́nné Ɛsɔwɔ ɛwé mbɛ ɛjyɛ gbɛ genó ɛyi gelu né mmu gekú jií fa mme. Ɛgbɛgé mbɔ, ubobo dekpa ɛtire denome ne démyɛɛ́ deshulé né mmyɛ bɔɔ́ abi áwyaá geloge menya mebo ne ánógé meló uka wuú.
2 Saiu, pois, o primeiro anjo e derramou a sua taça pela terra, e, aos homens portadores da marca da besta e adoradores da sua imagem, sobrevieram úlceras malignas e perniciosas.
3 Ne ɛkiɛ́nné Ɛsɔwɔ ɛwé ɛpyɛɛ́ makiɛ́nné apea ɛjyɛ gbɛ genó ɛyi gelu né mmu geku jií né ɛbɛɛ́ mega, ɛbwɔlé ɛla ɛké manoó geŋkwɔgé muú. Ne yɛ́ndégenó ɛyigé gelú né mmu ɛbɛɛ́ mega gegbo.
3 Derramou o segundo a sua taça no mar, e este se tornou em sangue como de morto, e morreu todo ser vivente que havia no mar.
4 Ne ɛkiɛ́nné ɛwé ɛpyɛɛ́ makiɛ́nné álɛɛ́, ɛjyɛ gbɛ genó ɛyi gélú né mmu ɛjií gekú né mabɛɛ́ ne ambu nnyi, manaá mako mabwɔlé mala manoó manoó.
4 Derramou o terceiro a sua taça nos rios e nas fontes das águas, e se tornaram em sangue.
5 Ɛpyɛgé mbɔ, nwú ndɛre ɛkiɛ́nné Ɛsɔwɔ ɛwé ɛbɔɔ́ mannyi mako ɛjɔɔ́ ɛké, “Eeh wɔ muú ukpea. Wɔ muú ɔlu ne ɔbɔ ɔlú, mpa wyɛ yi ɔsɔɔ́ alú cho.
5 Então, ouvi o anjo das águas dizendo: Tu és justo, tu que és e que eras, o Santo, pois julgaste estas coisas;
6 Néndé bɔɔ́ áwá nya bɔɔ́ ukpea ne bɔɔ́ ɛkpave byɛ, wɔ ɔchyɛ ɛbwɔ́ manoó nnó ányú. Ábɔ́ mbɔ lé nsa mbaá genó ɛyigé ɛbwɔ́ ápyɛɛ́.”
6 porquanto derramaram sangue de santos e de profetas, também sangue lhes tens dado a beber; são dignos disso.
7 Ajɔ́gé mbɔ, nwú meko muú fɔ ndɛre atane né geluɔ́gé upɛ Ɛsɔwɔ ájɔ́gé aké, “Ata Ɛsɔwɔ wɔ Muú Ɔpwɔɔ́ amu, mpa wyɛ ayi ɔsɔɔ́ alú cho, ne wáwálé.”
7 Ouvi do altar que se dizia: Certamente, ó Senhor Deus, Todo-Poderoso, verdadeiros e justos são os teus juízos.
8 Ne ɛkiɛ́nné Ɛsɔwɔ ɛwé ɛpyɛɛ́ makiɛ́nné ani, ɛgbɛ genó ɛyi gelú né mmu ɛjií gekú né ŋmɛɛ́, ɛlyaá nnó ŋmɛɛ́ ɛdo bɔɔ́ awú gekpɔsɔgé ubalé ɛké ɛbi mewɛ.
8 O quarto anjo derramou a sua taça sobre o sol, e foi-lhe dado queimar os homens com fogo.
9 Ubalé bina upyɛɛ́ bɔɔ́ álwɛrege Ɛsɔwɔ muú ɛfwyale ɛwéna ɛlú ji né amu, yɛ́mbɔ ákwɔré fɔ́ matɔɔ́ ɛbwɔ́ alyaá gabo ayi ɛbwɔ́ apyɛ, áfɛgé Ɛsɔwɔ wɔ́.
9 Com efeito, os homens se queimaram com o intenso calor, e blasfemaram o nome de Deus, que tem autoridade sobre estes flagelos, e nem se arrependeram para lhe darem glória.
10 Ne ɛkiɛ́nné Ɛsɔwɔ ɛwé ɛpyɛɛ́ makiɛ́nné ata, ɛgbɛ genó ɛyi gelú né mmu geku jií né mfaá geluɔge gefwage menya mebo yimbɔ. Ɛgbɛgé mbɔ, mbaá ayi menya mebo yimbɔ ágbáregé gefwa jií wyɛ ala gemuagemua. Ne akwaá ányɛɛ́ manɔmé gétúgé ubalé ɛbi ɛbwɔ́ áwuú.
10 Derramou o quinto a sua taça sobre o trono da besta, cujo reino se tornou em trevas, e os homens remordiam a língua por causa da dor que sentiam
11 Álwɛré Ɛsɔwɔ muú alu né mfaánebuú gétúgé ubale ɛbi ɛbwɔ́ áwuú, ne upa ɛbi ɛbwɔ́ áwya né mmyɛ. Yɛ́mbɔ ákwɔre fɔ́ matɔɔ́ bwɔ́ ályaá gabo ayi ɛbwɔ́ ábɔ́ ápyɛɛ́ wɔ́.
11 e blasfemaram o Deus do céu por causa das angústias e das úlceras que sofriam; e não se arrependeram de suas obras.
12 Ne ɛkiɛ́nné ɛwé ɛpyɛɛ́ makiɛ́nné akéné, ɛgbɛ genó ɛyi gélú né mmu geku jií né ɛbɛɛ́ kpaá ɛwé ákuú nnó Yufrɛtis. Ɛgbɛgé mbɔ, ɛbɛɛ́ ɛwémbɔ ɛwa meko, mampyɛ nnó afwa abi atane né ɛgbɛ ɛwé ŋmɛɛ́ ɛtanege agɛ́ meti ákoó.
12 Derramou o sexto a sua taça sobre o grande rio Eufrates, cujas águas secaram, para que se preparasse o caminho dos reis que vêm do lado do nascimento do sol.
13 Ɛpyɛgé mbɔ, ngɛ́ ubobo mandoó nchyɛ álɛɛ́ ayi álu ɛké bɔ mantwɛre átané né meno mmyɔ yimbɔ ne meno menya mebo ne meno muú ɛkpávé ayi gebyɔ.
13 Então, vi sair da boca do dragão, da boca da besta e da boca do falso profeta três espíritos imundos semelhantes a rãs;
14 Mandóo yina ɛlé aló nchyɛ abi ápyɛ ufélekpa. Ajyɛ bané afwa mme meko nnó ánywére ɛbwɔ́ mbaá ama ákpomé mmyɛ mamyɛ bee né gekpɛ́kpɛ́gé bií ɛbi Ɛsɔwɔ Muú Apwɔɔ́ amu achwɔɔ́.
14 porque eles são espíritos de demônios, operadores de sinais, e se dirigem aos reis do mundo inteiro com o fim de ajuntá-los para a peleja do grande Dia do Deus Todo-Poderoso.
15 “Wúgé, me nchwɔɔ́ nyɛ ɛta nyú ndɛre menjo achwɔɔ́ né gébé ɛyigé muú ala akaágé. Galɔ́gálɔ́ alú ne muú ayi abɛɛ́ peé, abelege mandeé jií chanchá nnó ɛkáge ji akɛ gejɔgéné akpa mekpo unɔɔ́.”
15 (Eis que venho como vem o ladrão. Bem-aventurado aquele que vigia e guarda as suas vestes, para que não ande nu, e não se veja a sua vergonha.)
16 Ne mandoó nchyɛ yimbɔ, anywɛre afwa mme ako né melu ɛma. Ákuú melu ɛwémbɔ né mejɔɔ́ bɔɔ́ Hibru nnó Amagedɔn.
16 Então, os ajuntaram no lugar que em hebraico se chama Armagedom.
17 Ne ɛkiɛ́nné Ɛsɔwɔ ɛwé ɛgbeé makiɛ́nné akénéama, ɛgbɛ genó ɛyi gelú né mmu geku jií né mmu gejulé. Ɛgbɛge mbɔ nwú meko muú fɔ ndɛre atane né mmu gepúgé Ɛsɔwɔ mbaá ayi geluɔge gefwage Ɛsɔwɔ gelu. Ajɔɔ́ aké, “Nneré yɛ́ndégenó.”
17 Então, derramou o sétimo anjo a sua taça pelo ar, e saiu grande voz do santuário, do lado do trono, dizendo: Feito está!
18 Ajɔ́gémbɔ, gasama akɛ mamamama, mbaá awyale wyɔwyɔ, mamfeé ányá gbaŋgbaŋ ne mme anyigé ne ɛshyɛ. Gefɔɔ́ ɛyigé ákwaá álá álu daŋgɛ́ tɛ́ mme alɔɔ́.
18 E sobrevieram relâmpagos, vozes e trovões, e ocorreu grande terremoto, como nunca houve igual desde que há gente sobre a terra; tal foi o terremoto, forte e grande.
19 Mme anyigé mbɔ, melɔ kpaá ɛkaré né malu álɛɛ́, ne malɔ kpakpa né mme meko akwe. Ne Ɛsɔwɔ ate gabo ayi Babilɔn ápyɛɛ́, ápyɛ ji anyú mmɔɔ́ ami malu né mmu ŋkɔ wuú. Mmɔɔ́ amibɔ matɛne né metɔɔ́ usɔɔ́ Ɛsɔwɔ.
19 E a grande cidade se dividiu em três partes, e caíram as cidades das nações. E lembrou-se Deus da grande Babilônia para dar-lhe o cálice do vinho do furor da sua ira.
20 Yɛ́ndé melɔ metɔɔ́ nnyi ne makwe kpakpa áseé.
20 Todas as ilhas fugiram, e os montes não foram achados;
21 Ne ukpɛ́kpɛ makankoma ayi gema genɔɔ́ ɛké usaá bɔ pɔŋ uta atané mfaá ákwe bɔɔ́ né mmyɛ. Bɔɔ́ álwɛré Ɛsɔwɔ gétúgé ubale makankoma ɛbi ɛbwɔ́ áwu néndé, ubale bina uja dɔɔ́.
21 também desabou do céu sobre os homens grande saraivada, com pedras que pesavam cerca de um talento; e, por causa do flagelo da chuva de pedras, os homens blasfemaram de Deus, porquanto o seu flagelo era sobremodo grande.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.