2 Coríntios 1
Ñʼoom xco na tqueⁿ tyʼo̱o̱tsʼom cantxja ʼnaaʼ Jesucristo (AMUNT) vs VC
1 Mannco̱ Pablo, cwiluiindyo̱ apóstol, tsꞌaⁿ na matyꞌiom Jesucristo tsꞌiaaⁿ. Matseicwano̱ⁿya cartawaa ñequio Timoteo na mꞌaⁿꞌ oꞌ tmaaⁿꞌ nnꞌaⁿ na macwjiꞌ Tyꞌo̱o̱tsꞌom cwentaaⁿꞌaⁿ na mꞌaⁿꞌyoꞌ tsjoom Corinto ndoꞌ mati nda̱a̱ chaꞌtsondye nnꞌaⁿ na cwilayuꞌ ñꞌeⁿñê na mꞌaⁿ tsꞌo̱ndaa Acaya.
1 Paulo, apóstolo de Jesus Cristo pela vontade de Deus, e o irmão Timóteo, à igreja de Deus que está em Corinto, e a todos os irmãos santos que estão em toda a Acaia.
2 Nquii Tsotya̱a̱ya Tyꞌo̱o̱tsꞌom ñequio Jesucristo na cwiluiiñê na matsa̱ꞌntjoom jaa, quiana na nntoꞌñoomꞌyoꞌ naya na laxmaⁿna ñequio na tjaañomtiuu cꞌomꞌyoꞌ jo nda̱a̱na.
2 A vós, graça e paz da parte de Deus, nosso Pai, e da parte do Senhor Jesus Cristo!
3 Cwilaꞌtꞌmaaⁿꞌndyô̱ Tyꞌo̱o̱tsꞌom na mꞌaaⁿ na wiꞌ tsꞌoom jaa ndoꞌ na matseiñjoomꞌm jaa. Jom cwiluiiñê Tsotye Jesucristo na matsa̱ꞌntjom jaa.
3 Bendito seja Deus, o Pai de nosso Senhor Jesus Cristo, o Pai das misericórdias, Deus de toda a consolação,
4 Manquiityeeⁿ mañequiaaⁿ na cwiñꞌomtꞌmaaⁿꞌndyô̱ nꞌo̱o̱ⁿyâ nawiꞌ na cwiwino̱o̱ⁿyâ. Luaaꞌ machꞌeeⁿ chaꞌ nlaꞌxmaaⁿyâ na nnda̱a̱ nñequiaayâ na tꞌmaⁿ nꞌom nnꞌaⁿ na cwiwinom nawiꞌ.
4 que nos conforta em todas as nossas tribulações, para que, pela consolação com que nós mesmos somos consolados por Deus, possamos consolar os que estão em qualquer angústia!
5 Ee na matcuuti na cwilajomndyô̱ ñequio Cristo nawiꞌ na teinoom, juu nawiꞌñeeⁿ matseijndaaꞌñenaꞌ na tꞌmaⁿti mañequiaaⁿ na cwiñꞌomtꞌmaaⁿꞌndyô̱ nꞌo̱o̱ⁿyâ.
5 Com efeito, à medida que em nós crescem os sofrimentos de Cristo, crescem também por Cristo as nossas consolações.
6 Ndoꞌ ncꞌe na ljoꞌ, quia matseijaaꞌñenaꞌ nawiꞌ na cwiwino̱o̱ⁿyâ, luaaꞌ waa cha nntseiñjoomꞌnaꞌ ꞌo ndoꞌ na nluiꞌnꞌmaaⁿndyoꞌ ee quia matseiñjoomꞌ Tyꞌo̱o̱tsꞌom jâ, machꞌeeⁿ na ljoꞌ cha mati nntseiñjoomꞌnaꞌ ꞌo nawiꞌ na cwiwinomꞌyoꞌ ndoꞌ na nluiꞌnꞌmaaⁿndyoꞌ ndoꞌ ncꞌe joꞌ ñequio na tꞌmaⁿ nꞌomꞌyoꞌ nnda̱a̱ nlaꞌquii nꞌomꞌyoꞌ na cwitjomꞌyoꞌ nawiꞌ chaꞌxjeⁿ cwiwino̱o̱ⁿyâ.
6 Se, pois, somos atribulados, é para vossa consolação e salvação. Se somos consolados, é para vossa consolação, a qual se efetua em vós pela paciência em tolerar os sofrimentos que nós mesmos suportamos.
7 Ee tyeⁿ waa na cwicantyjaaꞌ nꞌo̱o̱ⁿyâ jo nnom Tyꞌo̱o̱tsꞌom cantyja ꞌnaⁿꞌyoꞌ, ee manquiuyaayâ quia maleichuuwiꞌnaꞌ ꞌo chaꞌxjeⁿ na cwitjo̱o̱ⁿyâ, mati mañequiaaⁿ na cwiñꞌomꞌtꞌmaaⁿꞌndyoꞌ nꞌomꞌyoꞌ chaꞌxjeⁿ na mañequiaaⁿ na cwiñꞌo̱ⁿtꞌmaaⁿꞌndyô̱ nꞌo̱o̱ⁿyâ.
7 A nossa esperança a respeito de vós é firme: sabemos que, como sois companheiros das nossas aflições, assim também o sereis da nossa consolação.
8 ꞌO nnꞌaⁿya na cwilaꞌyuꞌyoꞌ, lꞌue nꞌo̱o̱ⁿyâ na caliuꞌyoꞌ cantyja ꞌnaaⁿꞌ nawiꞌ na tyotseijaaꞌñenaꞌ nacjooyâ xjeⁿ na tyomꞌaaⁿyâ ndyuaa Asia. Sꞌaanaꞌ na jeeⁿ jaaꞌ juunaꞌ hasta na ntycwii na mꞌaaⁿꞌ nꞌo̱o̱ⁿyâ na nluiꞌnꞌmaaⁿndyô̱ naquiiꞌ nawiꞌñeeⁿ, ndoꞌ na ljoꞌ jlaꞌtiuuyâ maxjeⁿ nntseicwjetonaꞌ jâ.
8 Não queremos, irmãos, que ignoreis a tribulação que nos sobreveio na Ásia. Fomos maltratados ali desmedidamente, além das nossas forças, a ponto de termos perdido a esperança de sair com vida.
9 Sꞌaanaꞌ nquiuuyâ na matseijomnaꞌ jâ chaꞌna nnꞌaⁿ na jnda̱ teijndaaꞌ na mañejom na cwje. Tuii na ljoꞌ cha caꞌmo̱ⁿyanaꞌ nda̱a̱yâ na ñequiiꞌcheⁿ cꞌo̱o̱ⁿyâ na quitꞌmaⁿ nꞌo̱o̱ⁿyâ Tyꞌo̱o̱tsꞌom na mañequiaa na cwitandoꞌxco nnꞌaⁿ na jnda̱ tja̱, meiⁿ tancꞌo̱o̱ⁿyâ na ntyjaaꞌ nꞌo̱o̱ⁿyâ chiuu cwilaxmaaⁿ nncjo̱o̱yâ.
9 Sentíamos dentro de nós mesmos a sentença de morte, para que aprendêssemos a pôr a nossa confiança não em nós, mas em Deus, que ressuscita os mortos.
10 Jnda̱ seicandyaañê jâ nawiꞌ tꞌmaⁿꞌñeeⁿ. Ndoꞌ ndicwaⁿ matseicandyaañê jâ. Joꞌ chii jom ntyjaaꞌtyeⁿ nꞌo̱o̱ⁿyâ na mati xuee na wjaatinaꞌ nntseicandyaañetyeeⁿ jâ,
10 Ele nos livrou e nos livrará de tamanhos perigos de morte. Sim, esperamos que ainda nos livrará
11 xeⁿ ꞌo cwiteijndeiꞌyoꞌ jâ na cwilaneiⁿꞌyoꞌ nnoom cantyja ꞌnaaⁿyâ. Ee quia majndye nnꞌaⁿ cwitjeiiꞌna ncueeyâ jo nnoom, nntsꞌaanaꞌ na majndyendyeti nnꞌaⁿ nñequiana na quianlꞌuaaⁿꞌaⁿ na matioꞌnaaⁿñê jâ.
11 se nos ajudardes também vós com orações em nossa intenção. Assim esta graça, obtida por intervenção de muitas pessoas, lhes será ocasião de agradecer a Deus a nosso respeito.
12 Waa cwii nnom na mañequiaanaꞌ na neiiⁿyâ cantyja ꞌnaaⁿꞌ juunaꞌ na juu na mꞌaaⁿꞌya nꞌo̱o̱ⁿyâ matsonaꞌ na cwitsaamꞌaaⁿyâ quiiꞌntaaⁿ nnꞌaⁿ chaꞌxjeⁿ macaⁿnaꞌ na cꞌoom tsꞌaⁿ na jnda̱ tqueⁿ Tyꞌo̱o̱tsꞌom na cwiluiiñe cwentaaⁿꞌaⁿ na ljuꞌ tsꞌom ndoꞌ matꞌmaⁿticheⁿ cwilaxmaaⁿyâ na ljoꞌ jo nda̱a̱ ꞌyoꞌ ncꞌe juu naya na matseixmaaⁿ, nchii cweꞌ na jndo̱ꞌ nꞌo̱o̱ⁿ ncjo̱o̱yâ.
12 A razão da nossa glória é esta: o testemunho da nossa consciência de que, no mundo e particularmente entre vós, temos agido com santidade e sinceridade diante de Deus, não conforme o espírito de sabedoria do mundo, mas com o socorro da graça de Deus.
13 Naquiiꞌ joo cartas na cwilaꞌcwano̱o̱ⁿyâ na mꞌaⁿꞌyoꞌ tomti cwitꞌmo̱o̱ⁿ joonaꞌ chaꞌxjeⁿ ñꞌoom na cwiwiljeii nacjoonaꞌ, ndoꞌ chaꞌxjeⁿ na cwilaꞌnaⁿꞌyoꞌ ndoꞌ na cwilaꞌno̱ⁿꞌyoꞌ ljoꞌ cwilaꞌcandii joonaꞌ. Ntyjaaꞌya cwii tsꞌo̱o̱ⁿya na nncueꞌntyjo̱ na canda̱a̱ꞌ nlaꞌno̱ⁿꞌyaꞌyoꞌ cantyja ꞌnaaⁿyâ,
13 Em verdade, não vos queremos dizer coisa alguma diferente da que ledes em nossas cartas, e que compreendeis. E espero que reconheçais até o fim,
14 cha meiiⁿ na cweꞌ cwantindyo cwilaꞌno̱ⁿꞌyoꞌ cantyja ꞌnaaⁿyâ jeꞌ, sa̱a̱ juu xuee quia na nncwjeeꞌnndaꞌ Ta Jesús na cwilaꞌtꞌmaaⁿꞌndyo̱, ꞌo nnda̱a̱ nlaꞌtꞌmaaⁿꞌndyoꞌ jom cantyja ꞌnaaⁿyâ chaꞌxjeⁿ jâ nlaꞌtꞌmaaⁿꞌndyô̱ jom cantyja ꞌnaⁿꞌyoꞌ.
14 como aliás já o tendes em parte reconhecido, que nós somos a vossa glória, exatamente como vós sereis a nossa, no dia do Senhor Jesus.
15 Ncꞌe na luaaꞌ waa na ntyjaaꞌya cwii tsꞌo̱o̱ⁿya cantyja ꞌnaⁿꞌyoꞌ, seitiuuya na wendiiꞌ nncwino̱o̱ⁿ na mꞌaⁿꞌyoꞌ na ntyꞌiaya ꞌo cha we ndiiꞌ nñequiaanaꞌ na neiⁿꞌyoꞌ na ntyꞌiaꞌyoꞌ ja,
15 Foi nesta persuasão que eu resolvera primeiro ir ter convosco, para que recebêsseis uma dupla alegria:
16 ee seitiuuya na ntyꞌiaya ꞌo na mawino̱o̱ⁿya na majo̱ tsꞌo̱ndaa Macedonia, ndoꞌ na ntyꞌianndaꞌa ꞌo quia na nndyolcwa̱ꞌa na nnaaⁿya joꞌ joꞌ, ndoꞌ na ljoꞌ ꞌo nnda̱a̱ nnteijndeiꞌyoꞌ ja na jo̱jo̱tya̱ na nncua̱ ndyuaa Judea.
16 eu passaria por vós ao dirigir-me à Macedônia e, ao voltar da Macedônia, iria novamente visitar-vos e de lá seria por vós conduzido até a Judéia.
17 Ndoꞌ na luaaꞌ seijndaaꞌndyo̱, ¿aa machꞌeenaꞌ nquiuꞌyoꞌ na cweꞌ na sꞌaato̱ na seijndaaꞌndyo̱ na luaaꞌ? ¿Aa cwitjeiꞌyoꞌ cwenta na matsꞌaa chaꞌna machꞌee tsꞌaⁿ na mꞌaaⁿ cantyja ꞌnaaⁿꞌ tsjoomnancue quia matsjo̱o̱ “majoꞌndyo” cwii ñꞌoom sa̱a̱ nda̱nquia cwiwitquiooꞌ na maꞌmo̱ⁿnaꞌ na “nchii joꞌ”, ndoꞌ xeⁿ matsjo̱o̱ na nchii joꞌ cwii ñꞌoom, sa̱a̱ nda̱nquia maꞌmo̱ⁿnaꞌ na majoꞌndyo juunaꞌ?
17 Formando este plano, terei usado de leviandade? Ou são puramente humanas as resoluções que tomo, de modo que haja em mim o sim e depois o não?
18 Sa̱a̱ macwjiꞌyuuꞌñe Tyꞌo̱o̱tsꞌom na nchii laꞌxmaaⁿyâ nnꞌaⁿ na mañejuu xjeⁿ cwilꞌuuyâ nda̱a̱ꞌyoꞌ na waa na lꞌaayâ sa̱a̱ ticalꞌaayâ.
18 Deus é testemunha de que quando vos dirijo a palavra, não existe um sim e depois um não.
19 Juu Silvano ñꞌeⁿ Timoteo ñꞌeeⁿna ñꞌeⁿndyo̱ na tyoñequiaayâ ñꞌoom naya nda̱a̱ꞌyoꞌ cantyja ꞌnaaⁿꞌ Jesucristo Jnda Tyꞌo̱o̱tsꞌom. Ñꞌoomꞌñeeⁿ nchii we ndiiꞌ tseixmaⁿnaꞌ, na waa xjeⁿ na majoꞌndyo ndoꞌ waa xjeⁿ na nchii joꞌndyo juunaꞌ. Cantyja ꞌnaaⁿꞌ jom, ñequiiꞌcheⁿ tseixmaⁿ ñꞌoomꞌñeeⁿ ñꞌoom na mayuuꞌ.
19 O Filho de Deus, Jesus Cristo, que nós, Silvano, Timóteo e eu, vos temos anunciado, não foi sim e depois não, mas sempre foi sim.
20 Ee cantyja ꞌnaaⁿꞌ jom, chaꞌtso ñꞌoom na tso Tyꞌo̱o̱tsꞌom na nntsꞌaaⁿ, laxmaⁿ joonaꞌ na majoꞌndyo ncꞌe Cristo. Ndoꞌ na ljoꞌ, quia cwilaꞌtꞌmaaⁿꞌndyo̱ Tyꞌo̱o̱tsꞌom, cwilꞌuuya Amén cantyja ꞌnaaⁿꞌ Cristo Jesús.
20 Porque todas as promessas de Deus são sim em Jesus. Por isso, é por ele que nós dizemos Amém à glória de Deus.
21 Ee ñequiiꞌcheⁿ mañequiaa Tyꞌo̱o̱tsꞌom na ꞌo ndoꞌ jâ cwiljooꞌndyo̱tya̱a̱ⁿya cantyja ꞌnaaⁿꞌ Cristo ndoꞌ jnda̱ tqueeⁿ na cwiluiindyo̱ na ljuꞌ nꞌo̱o̱ⁿya.
21 Ora, quem nos confirma a nós e a vós em Cristo, e nos consagrou, é Deus.
22 Ndoꞌ cha mꞌmo̱ⁿnaꞌ na cwiluiindyo̱ cwentaaⁿꞌaⁿ, jnda̱ tquiaaⁿ Espíritu Santo quiiꞌ nꞌo̱o̱ⁿya, cwii na matseicandiinaꞌ na nntoꞌño̱o̱ⁿya chaꞌtso na matseijndaaꞌñê.
22 Ele nos marcou com o seu selo e deu aos nossos corações o penhor do Espírito.
23 Macaⁿꞌa nnom Tyꞌo̱o̱tsꞌom na cwjiꞌyuuꞌñê cantyja ꞌnaⁿya na matseina̱ⁿya ñꞌoom na mayuuꞌ. Tîcjo̱ tsjomꞌyoꞌ quia na seijndaaꞌndyo̱ na ncjo̱ joꞌ ee na wiꞌ tsꞌo̱o̱ⁿya ꞌo ee xeⁿ tjo̱ na mꞌaⁿꞌyoꞌ jndeiꞌna na nntseitiaꞌa ꞌo.
23 Invoco a Deus por testemunha: juro por minha vida que foi para vos poupar que não voltei a Corinto.
24 Ee nchii ñeꞌqua̱a̱ⁿyâ xjeⁿ ꞌo cantyja na cwilaꞌyuꞌyoꞌ ee ꞌo xcweti waa na cwilaꞌyuꞌya nꞌomꞌyoꞌ ñꞌeⁿ Tyꞌo̱o̱tsꞌom. Sa̱a̱ ncꞌe na ñeꞌcateijndeiiyâ ꞌo na cꞌomꞌyoꞌ na neiiⁿꞌti nꞌomꞌyoꞌ.
24 Não porque pretendamos dominar sobre a vossa fé. Queremos apenas contribuir para a vossa alegria, porque, quanto à fé, estais firmes.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.