Lucas 15

Kotoni Imo Itouniyaimo (AMM) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Nosai no mo; takiso muwoni i nokowoi molo koiyauso aluwai nokowoi, toi mo Isisoni auso ukouniyaika tumoki, imo kwaimo monoi.
1 Ora, chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Nosai no Falisi moloso aluwai nokowoi Musini imo sai sisiyoli nokowoi amuwaso alikino, iyamaloki, “Ninani nokota mo molo koiyauso aluwai nokoso tuwolimikomoi, na tono fasikomoi.”
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 No monoi no mo, Isiso mo siyokawi imo na ikoki,
3 Então ele lhes propôs esta parábola:
4 “Moi nokota mo sipo koloni molopoi molopoi, 100, na tosamukukomoi. Ulai sipo siya mo uwofa na, moiso poimo manoso. Nosai no mo, sipo samukuko nokota mo na tikolisalo. Sipo siyai mo, 99, nu somiso asiso amai tutukaiko. Sipo siya na tikolisalo.
4 Qual de vós é o homem que, possuindo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa as noventa e nove no deserto, e não vai após a perdida até que a encontre?
5 Nosai no mo; koso uwai; noma timai tatisiyo tumo, na tomolokisa tumo.
5 E achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo;
6 Totani nu mo ifou tatisiyo tumo. Siyokutono iyaliwoi asi siyamai nokowoi taliyoniko, ukouniyaiko monoi. Na tiko, “Na pomoloki fasimonowo. Yani sipo no lomuso no, yasoi na kosano, ifou na kausiyo tumo.”
6 e chegando a casa, reúne os amigos e vizinhos e lhes diz: Alegrai-vos comigo, porque achei a minha ovelha que se havia perdido.
7 Ya timonukuwo, noinoso na, kumoki noko iyaliyo mani, koufasoso tomolokikono, mulu ititouni noko molopoi monoi, 99. Yasoi alosokokino, mulu mo. Ulai molo koiyau nokota mo muluso alosiyakimo, wiyouwa wiyou, kumoki nokoyo siyoliso na molokimaloinomo.” Isiso mo siyokawi imo mo ainoso ikoki.
7 Digo-vos que assim haverá maior alegria no céu por um pecador que se arrepende, do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Nosai no mo; Isiso mo siyokawi imo siya na ikoki, “Noni mo muwoni mo naino tiwoi. Ulai muwoni siya mo uwofa, na tikolikaiso. Nosai no lamu ta tofalosiso. Tofalosiso mo; nu kukumo tasoko, ikoliso monoi. Tikolisomoi tikolisomoi, ainoso hani na tokoso, muwoni mo.
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas e perdendo uma dracma, não acende a candeia, e não varre a casa, buscando com diligência até encontrá-la?
9 Koso uwai; siyokutono iyaliwoi asi siyamai noko nokolalowoi taliyoniko, ukouniyaiko monoi. Na tiko, “Na pomoloki fasimonowo. Muwoni siya mo ikolikaiso, lolai mo yasoi koso, ifou yasoi na aso.”
9 E achando-a, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu havia perdido.
10 Ya timonukuwo, noinoso na, Kotoni kumoki nokoyo mani, na molokimo manoinomo, molo koiyauso aluwai nokotayo mulu alosimakimo.” Ainoso na ikoki, Isiso mo.
10 Assim, digo-vos, há alegria na presença dos anjos de Deus por um só pecador que se arrepende.
11 Nosai no mo; Isiso mo imo lukasiyoluwaikoki, na ikoki, “Noko mo alalo tiwoi nokota, awitono noko ti.
11 Disse-lhe mais: Certo homem tinha dois filhos.
12 Namolisai alu mo apitonoso na imoki, “Apou, kalakinimo, ilolu utai mo auwa kotiyo iyoikimo. Ulai ya tiyomu, yani mo toku na ponimono.” Imoki mo; apitono mo ilolu wautiki, alalo tiso.
12 O mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me toca. Repartiu-lhes, pois, os seus haveres.
13 Nosai no mo; atotalowoi muwoi, namolisai alu mo tani ilolu aliyouki. Yasoi, na manoki, aluwamai asiso. Aluwamai asiso tolo manoki mo, mulu mo koiyau saso, muwoni komasoso suo suomokaloki, molo koiyauso aluwaiyalo monoi.
13 Poucos dias depois, o filho mais moço ajuntando tudo, partiu para um país distante, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Suo suomokalo manoki mo; muwoni mo uwofa. Nosai no nonani asimai mo tolomu nokoyo tiya sisiyoli uwokoki. To mani, sofuwamoki, tiya na.
14 E, havendo ele dissipado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a passar necessidades.
15 No monoi no mo mi ananoki. Asi tolomu nokotani mi anoninanoki. Nonani nokotayo imo taikiyoki, “Yani fuso na puwoliko tolano.”
15 Então foi encontrar-se a um dos cidadãos daquele país, o qual o mandou para os seus campos a apascentar porcos.
16 Fuyo noso pukwaikomosiki mo, wiyou, tota mani, no mulu puwomosiki. Yohapou tunoso noko fasiko monoi louwa fi. Ulai noko no noiyo ni monoi?
16 E desejava encher o estômago com as alfarrobas que os porcos comiam; e ninguém lhe dava nada.
17 Nosai no mo; mulumolokoki, na yomuki, “Yo mo kwaimo pa tiyousiso. Apouni mi anononi noko mo koloni molopoi mo yapoli tonoko manono. Yosu mo tiya siyoli ni tokalomonomoi.
17 Caindo, porém, em si, disse: Quantos empregados de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Yo mo yasoi, apouni auso ifou manoimo. Na imanoimo, “Apou, yo mo molo koiyauso aluwai nokota, Kotoni molo timaiwoi nonani molo timaiwoi.
18 Levantar-me-ei, irei ter com meu pai e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 Yo mo noko itouniyaimo muwoi. Nono no alu imo no moloi kaluwaimono monoi? Nani mi ano nokota na pokaluwaimono.”
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus empregados.
20 Nosai no mo; yasoi, apitononi auso ifou na manoki.
20 Levantou-se, pois, e foi para seu pai. Estando ele ainda longe, seu pai o viu, encheu-se de compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Aluyo na imoki, “Yo mo molo koiyauso aluwai nokota, Kotoni molo timaiwoi nani molo timaiwoi. Yo mo noko itouniyaimo muwoi. Nono no alu imo no moloi kaluwaimono monoi?”
21 Disse-lhe o filho: Pai, pequei conta o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Ulai apitono mo totani mi anononi nokoso na ikoki, “Yani tuno sopo itouniyaimo na panononiwo. Somaiso na pa aniyo tumowo, na pa asisikaimowo. Naino koliwoi pa asisikaimowo. Fona suwoi pa asisikokaimowo.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, e vesti-lha, e ponde-lhe um anel no dedo e alparcas nos pés;
23 Polomoko uo tononoso na punanowo, koloni wasi monoi, moloki si monoi.
23 trazei também o bezerro, cevado e matai-o; comamos, e regozijemo-nos,
24 Ya piyomuki, yani alu mo yauwo. Ulai lolai mo ifou na tumo. Ya piyomuki, uwokaiwo, ulai yasoi na kimona tumo.” Aino ikoki. No monoi no koloni wasi nikino.
24 porque este meu filho estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 Toku alusu mo isiso amai tolokainoki. Ulai nosai no mo; nuso ifou tumoki, iyomosi imowoi namo siwoiso na kwaika tumoki.
25 Ora, o seu filho mais velho estava no campo; e quando voltava, ao aproximar-se de casa, ouviu a música e as danças;
26 Mi ano nokotaso aliyoniki, imoki, “Hani tanono, woi?”
26 e chegando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 Nosai no mo; mi ano nokotayo na imoki, “Auwano mo yasoi na tumo. Aponoyo polomoko uo tononoso na unu. Tani alu mo waliyo ifou tumo, kalowoi muwoi. No monoi no koloni tuwasi nino.”
27 Respondeu-lhe este: Chegou teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 Ulai toku alu mo mulu na atolokomoki, lotiwoi muwoi. Nosai no apitonoyo na ima fuki, imaloki, “Tofolo, imo mo futo.”
28 Mas ele se indignou e não queria entrar. Saiu então o pai e instava com ele.
29 Ulai na fowaki, apitonoso, “Na pukwaimono. Aisamu aisamu yo mo mi na tanononi manonoki. Imo mo pa tokulali manonokiso. Ulai nono mo koloni wasi nimonowoi muwoi, mimi uofa mani, pa nimono manokiniso, yani woli iyaliso koloni wasi niko monoi mo. Wiyouwa wiyou.
29 Ele, porém, respondeu ao pai: Eis que há tantos anos te sirvo, e nunca transgredi um mandamento teu; contudo nunca me deste um cabrito para eu me regozijar com meus amigos;
30 Nonani alu mo, muwoni no i wanonikini no, uloliyo nokolaloso no ponikalo manoki no, ta tumomai ulai hani monoi polomoko uo tononoso ununonini?”
30 vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 Nosai no mo; apitono mo awitonoso na imoki, “Yani alu, nono mo aniyopa poi poi totolo tomasimomononi. Yani komaso hani hani mo nani ilolu na.
31 Replicou-lhe o pai: Filho, tu sempre estás comigo, e tudo o que é meu é teu;
32 Ulai lolai mo na tomoloki sikoni, koloni tuwasi sikoni. Moti piyomukikoni, auwano mo yauwo. Ulai lolai mo ifou na tumo. Piyomukikoni, uwokaiwo, ulai yasoi na kimoka tumo.” Isiso mo siyokawi imo mo ainoso na ikoki.
32 era justo, porém, regozijarmo-nos e alegramo-nos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.