Romanos 4
Yompor Poʼñoñ ñeñt ̃ attõ Yepartseshar Jesucristo eʼñe etserra aʼpoctaterrnay Yomporesho (AMENT) vs NVT
1 — ausente —
1 Do ponto de vista humano, Abraão foi o fundador de nossa nação. O que descobriu ele?
2 — ausente —
2 Se suas boas obras o tivessem tornado justo, ele teria motivo para se vangloriar, mas não perante Deus.
3 T̃arroʼmar yeñoteñ ñeñt̃ atet̃ oten Yompor poʼñoñ ñeñt̃ aquellcaʼhuaret̃ ahuat̃ot̃eñ. Ñeñt̃paʼ atet̃ oten: “Abrahampaʼ eʼñe att̃a yemtaneʼt̃ ñeñt̃ atet̃ ocheʼt̃ Yompor, ñeñt̃oʼmar allempot̃eñña Yomporpaʼ eʼñe pocteʼ eñcheʼt̃ eʼñe att̃a.”
3 Pois as Escrituras dizem: “Abraão creu em Deus, e assim foi considerado justo”.
4 — ausente —
4 O salário daquele que trabalha não é um presente, mas um direito.
5 — ausente —
5 Contudo, ninguém é considerado justo com base em seu trabalho, mas sim por meio de sua fé em Deus, que declara justos os pecadores.
6 Ñam̃a amaʼt yatañ Davidpaʼ ñeñt̃ecpaña eñoseʼt̃ ahuat̃. Ñapaʼ atet̃ oteʼt̃ nanac cosheñtsoʼtseney ñeñt̃ey eʼñe pocteʼ enteney Yompor eʼñe att̃a, ñeñt̃paʼ ama añot̃eyaye oʼch es cohuen yep̃aʼyes eʼñe yañeña.
6 Davi também falou a esse respeito quando descreveu a felicidade daqueles que são considerados justos sem terem trabalhado para isso:
7 Ñeñt̃paʼ atet̃ oteʼt̃ David:
7 “Como são felizes aqueles cuja desobediência é perdoada, cujos pecados são cobertos!
8 Ñam̃a nanac cosheñtsoʼtseney ñeñt̃ey Yomporpaʼ amach alloʼna otteñeʼchnenye yoʼchñaroʼmar. Arrpaʼ allohua ñeñt̃ atet̃ ot ahuat̃ yatañ David.
8 Sim, como são felizes aqueles cujo pecado o Senhor não leva mais em conta!”.
9 Ñam̃a añ cosheñetspaʼ yeñoteñ ama ñapt̃ecpayaya ñeñt̃ judioneshacop ñeñt̃ara ñeñt̃ atsorraret̃neshaʼ. Añecpaʼnaña ñeñt̃ ama judioneshayaye ñeñt̃ ama atsorraret̃eyayeto. Ñehua, ñeñt̃paʼ att̃ot̃ña yeñoteñ. Oʼ notuanmas att̃o Abrahampaʼ eʼñe att̃a yemtaneʼt̃ ñeñt̃ atet̃ ocheʼt̃ Yompor, ñeñt̃oʼmarña Yomporpaʼ eʼñe pocteʼ eñcheʼt̃ eʼñe att̃a.
9 Por acaso essa bênção é apenas para os judeus, ou se estende também aos gentios incircuncidados? Já dissemos que Deus considerou Abraão justo por meio de sua fé.
10 Ñehua, t̃eʼpaʼ oʼch yoct̃apeʼch allempo Yomporpaʼ eʼñe pocteʼ entaneʼt̃ Abrahampaʼ allempo Abrahampaʼ ama atsorraret̃tenaʼ, t̃arroʼmar allempopaʼ ama orrtenaʼ att̃eñats.
10 Mas como isso aconteceu? Ele foi considerado justo somente depois de ter sido circuncidado, ou antes disso? Está claro que foi antes de ele ser circuncidado.
11 T̃arraña elloñapaʼ ahuoʼt tsorratena Abraham; ñeñt̃paʼ ñeñt̃chaʼ eñotaterrahuet poʼñoc̈h Yomporpaʼ oʼ pocteʼ entenan Abraham eʼñe pueyemteñot̃a, amaʼt allempo ama atsorraret̃tenaʼ. Ñeñt̃oʼmarña atet̃ p̃a ahuat̃ att̃och pompor p̃ohueret amaʼt ñam̃a allohuenet ñeñt̃ ama atsorraret̃eyaye; t̃arraña amaʼt ama atsorraret̃eyayeto, eʼñe pueyemteñot̃eta Yomporpaʼ eʼñech pocteʼ entenanet eʼñe att̃a.
11 A circuncisão era um sinal de que Abraão já possuía fé e de que Deus já o havia declarado justo, mesmo antes de ele ser circuncidado. Portanto, Abraão é o pai daqueles que têm fé mas não foram circuncidados. Eles são considerados justos por causa de sua fé.
12 Ñam̃a ñeñt̃oʼmar atet̃ p̃a att̃och pompor p̃ohuer allohuen ñeñt̃ atsorraret̃, t̃arraña añach ñapuet̃ pompor perreʼ ñeñt̃ poʼñoc̈h yemtenaya Yompor. T̃arroʼmar ama añecpayeʼ pompor peñeto att̃o atsorraret̃tenet, añecopña pompor peñet eʼñe pueyemteñot̃eta Yompor ñeñt̃ eʼñe atet̃ peteʼt̃ pomporet Abraham, amaʼt allempo ama atsorraret̃tenaʼ.
12 E Abraão também é o pai daqueles que foram circuncidados, mas somente se tiverem o mesmo tipo de fé que Abraão tinha antes de ser circuncidado.
13 Yapaʼ yeñoteñ ahuat̃ Yomporpaʼ ahuoʼt otan Abraham oʼch apuer erracmañen pats allohuen puechemereshohuen esempohuañen. Ñam̃a atet̃ otan Yompor Abrahampaʼ ama puetsotateñot̃eyeʼ añ ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃ ocheña Yompor. Añña eʼñe pueyemteñot̃a Yompor atet̃ och, t̃arroʼmar Yomporpaʼ eʼñe pocteʼ eñch.
13 A promessa de que Abraão e seus descendentes herdariam toda a terra não se baseou em sua obediência à lei de Deus, mas sim no fato de ele ter sido considerado justo quando teve fé.
14 Ñerraʼm poʼñoc̈h yetsotateñot̃a añ ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃ aphuerryeñ añ patspaʼ yapaʼ eʼñet̃eʼ orrena yeyemteñañ Yompor; t̃arroʼmar ñerraʼm att̃eñpaʼ Yomporpaʼ amat̃eʼ aʼpoctatanñeña poʼñoñ ñeñt̃ atet̃ otan ahuat̃ Abraham.
14 Portanto, se a herança prometida é apenas para aqueles que obedecem à lei, a fé é desnecessária, e a promessa, anulada.
15 Ñam̃a ñerraʼm añ yoct̃en añ ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃paʼ nanacchaʼ aʼcoñchataret̃ey ñerraʼm ama yetsotueno ora allpon ñoñets. Ñam̃a ñerraʼm ama eñallñe añ ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃paʼ amat̃eʼ errot̃enot̃ coñchatyeto t̃arroʼmar amat̃eʼ eñallñe ñoñets ñeñt̃chaʼ yaʼpot̃eʼ ñeñt̃ ochñartsotets.
15 Pois a lei traz ira sobre aqueles que tentam obedecer a ela. A única forma de não quebrar a lei é não ter lei nenhuma para quebrar!
16 Ñeñt̃oʼmarña yeñoteñ att̃och aʼnaterrya Yompor ñeñt̃ atet̃ otuahuapaʼ ñeñt̃ poʼñoc̈hpaʼ eʼñech yeyemteñot̃a ña att̃ochña eʼñe puemuereñot̃ey eʼñech aʼnatuerrya allohueney. Amach ñapt̃ayaya judioneshaʼ ñeñt̃ cot̃eneʼ añ ñoñtsor ñeñt̃ atet̃ anaret̃, añecpaʼnaña allohueney ñeñt̃eychaʼ yemterraya Yompor eʼñe att̃ecoptar atet̃ peʼt̃ ahuat̃ yatañ Abraham. T̃arroʼmar ñapaʼ poʼñoc̈h yatañ yepeñ allohueney.
16 É por isso que a promessa vem pela fé, para que ela seja segundo a graça e, assim, alcance toda a descendência de Abraão, não somente os que vivem sob a lei, mas todos que têm fé como a que teve Abraão. Pois ele é o pai de todos que creem.
17 Amaʼt Yompor poʼñoño ñeñt̃ atet̃ anuaret̃ ahuat̃ot̃eñpaʼ all orrtena ñeñt̃ atet̃ Yomporpaʼ otan ahuat̃ Abraham, ñeñt̃paʼ atet̃ ocheʼt̃: “Shonteʼ paʼnamen acheñpaʼ ñetñapaʼ pomporchaʼ p̃ohuerrpet. Añpaʼ eʼñe na atet̃ oʼ nep̃onap̃.” Ñeñt̃oʼmar yeñoteñ Abraham eʼñe pueyemteñot̃ Yomporpaʼ atet̃ eñcheʼt̃ Yompor ñapaʼ pomporchaʼ per shonteʼ paʼnamen acheñ. Ñeñt̃ñapaʼ ñeñt̃ara Yompor ñeñt̃ nanac ahuamencat̃ ñeñt̃ eñoteneʼ oʼch tantaterran amaʼt ñeñt̃ rromuets, ñam̃a ñeñt̃ eñoteneʼ eʼñe poʼñoñot̃paʼ oʼch orrtatan amaʼt ñeñt̃ ama eñalle t̃eʼ.
17 Conforme aparece nas Escrituras: “Eu o fiz pai de muitas nações”. Isso aconteceu porque Abraão creu no Deus que traz os mortos de volta à vida e cria coisas novas do nada.
18 — ausente —
18 Mesmo quando não havia motivo para ter esperança, Abraão a manteve, crendo que se tornaria o pai de muitas nações. Pois Deus lhe tinha dito: “Esse é o número de descendentes que você terá!”.
19 — ausente —
19 E sua fé não se enfraqueceu, embora ele soubesse que, aos cem anos, seu corpo, bem como o ventre de Sara, já não tinham vigor.
20 Ama echarrteno pueyoc̈hro amaʼt mamesha añecop ñeñt̃ atet̃ oʼ otue Yompor. Alloʼna sen yemuetnomaya Yompor ñeñt̃ nanac ahuamencat̃ peneʼ. Eʼñe pueyemteñot̃an Yompor, ñapaʼ c̈hocmach otap̃saʼtyesaneteʼt̃ Yomporpaʼ ñapt̃a atarr ahuamencat̃.
20 Em nenhum momento a fé de Abraão na promessa de Deus vacilou. Na verdade, ela se fortaleceu e, com isso, ele deu glória a Deus.
21 T̃arroʼmar eñocheʼt̃ eʼñe Yompor poʼhuamencot̃, poʼñoc̈hpaʼ oʼch ap̃ amaʼt pat̃rra puechemer ñeñt̃ atet̃ oʼ otue.
21 Abraão estava plenamente convicto de que Deus é poderoso para cumprir tudo que promete.
22 Ñeñt̃oʼmarña Abraham eʼñe pueyemteñot̃an Yompor Yomporñapaʼ eʼñe pocteʼ eñcheʼt̃.
22 Por isso, por sua fé, ele foi considerado justo.
23 T̃arraña añ ñoñetspaʼ ama ñapt̃ecpayaye Abrahamacop anaret̃e.
23 E, quando Deus considerou Abraão justo, não o fez apenas para benefício dele. As Escrituras dizem
24 — ausente —
24 que foi também para nosso benefício, pois elas garantem que também seremos considerados justos por crermos naquele que ressuscitou dos mortos a Jesus, nosso Senhor.
25 — ausente —
25 Ele foi entregue à morte por causa de nossos pecados e foi ressuscitado para que fôssemos declarados justos diante de Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.