Mateus 22

Yompor Poʼñoñ ñeñt ̃ attõ Yepartseshar Jesucristo eʼñe etserra aʼpoctaterrnay Yomporesho (AMENT) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Jesúsñapaʼ alla tomaʼntaterraneterrpaʼ atet̃ oterraneterr:
1 De novo Jesus usou parábolas para falar ao povo. Ele disse:
2 —Yompor poʼcohuenña ñeñt̃ att̃o ayochreshat̃tena ña pueʼntañot̃ ñeñt̃paʼ oʼch netmaʼntacha atet̃ ñerraʼmrrat̃eʼ puesheñarr am̃chaʼtaret̃. Ñeñt̃ña am̃chaʼtaret̃paʼ oʼ puetareʼtatan shonteʼ rreñets ñeñt̃chaʼ nanac rret allempoch senaʼta puechemer.
2 — O
3 Oʼña aʼpotatuan rreñetspaʼ oʼ mueñan paʼtaruasañreneshaʼ oʼch otyeñetaʼ ñeñt̃ ahuaʼñaret̃ oʼch rrapretenetaʼ rreñets. Oʼña otyesuaret̃tetpaʼ ñetñapaʼ arepaʼtchaʼ eseshayeʼ sechatso oʼch ahuet all.
3 Depois mandou os empregados chamarem os convidados, mas eles não quiseram vir.
4 Poʼpocheñopaʼ oʼ alla mueñerranerr poʼpotantañ paʼtaruasañreneshaʼ. Ama senetaʼpaʼ atet̃ otapanet: “Sotoschaʼ acheñeneshaʼ ñeñt̃ ahuaʼñaret̃: ‘Am̃chaʼtaret̃caʼye sagotateneʼ, atet̃caʼye oten: Rreñetspaʼ oʼ eʼñe naʼpotatue. Huacshec̈hno ñam̃a beserec̈hno ñeñt̃ neʼsoyaʼtatyen oʼ eʼñe nemtsatue ñam̃a oʼcaʼye eʼñe naʼpotatue. T̃eʼpaʼ sonac̈haʼtepaʼtoʼ ahuoʼch serrapreteñaʼ.’ ”
4 Então mandou outros empregados com o seguinte recado: “Digam aos convidados que tudo está preparado para a festa. Já matei os bezerros e os bois gordos, e tudo está pronto. Que venham à festa!”
5 Ahuaʼñaret̃neshaʼñapaʼ arepaʼtchaʼ aʼcuaʼpsenayeʼ eñchetoña ñeñt̃ huaʼñenahuet. Ñeñt̃apaʼ ahuanemyeset ñopaʼtets. Puesheñarrpaʼ ahuoʼ paʼmro, poʼpsheñeñpaʼ ahuoʼ pomatsreʼtatsa.
5 — Mas os convidados não se importaram com o convite e foram tratar dos seus negócios: um foi para a sua fazenda, e outro, para o seu armazém.
6 Poʼpotantaññapaʼ ñeñt̃apaʼ oʼ rremapoñetña paʼtaruasañreneshaʼpaʼ errot̃uanen pet, att̃eñapaʼ oʼ muetsanatuet.
6 Outros agarraram os empregados, bateram neles e os mataram.
7 Am̃chaʼtaret̃ñapaʼ ñeñt̃ña atarr atsrreʼmateʼ. Allempoñapaʼ oʼ mueñan ñam̃a poʼsolltar-reneshaʼ ñeñt̃chaʼ aʼcllatenayaʼ ñeñt̃ amtsañec̈hno, ñeñt̃chaʼ aʼpoyatatuenayaʼ ñam̃a paʼnetser.
7 O rei ficou com tanta raiva, que mandou matar aqueles assassinos e queimar a cidade deles.
8 Allot̃ña am̃chaʼtaret̃paʼ atet̃ oterranerr poʼpotantañ paʼtaruasañreneshaʼ: “Rreñtsoc̈hnoña poʼñoc̈hpaʼ epayeʼcaʼye. T̃arraña ñeñt̃ña ahuaʼñaret̃paʼ ñetpaʼ amacaʼye cohuenayeʼ nentenaneto.
8 Depois chamou os seus empregados e disse: “A minha festa de casamento está pronta, mas os convidados não a mereciam.
9 T̃eʼpaʼ orras sam̃a alloʼtsen t̃oñec̈hno t̃arroʼmar allpaʼ shonteʼ chopeñeʼchyen acheñeneshaʼ. Allohuen errponchaʼ sentyes oʼch sotyesapanet onetepaʼ arr oʼch rrapretennetaʼ rreñets ñeñt̃ shonteʼ naʼpotaten.”
9 Agora vão pelas ruas e convidem todas as pessoas que vocês encontrarem.”
10 Allempoña alla ahuanerrerr paʼtaruasañreneshaʼ, ñetñapaʼ añ cot̃aʼyeset t̃oñ. Ñeñt̃ allpon poctaʼyeset t̃oñoʼmar eʼñe sechatyesuahuet, amaʼt atsrreʼmñat̃ec̈hno ñam̃a ñeñt̃ cohuen acheñ. Att̃eñapaʼ oʼ c̈ha shontosa ñeñt̃ huaʼñenet. Allña pocollo all senaʼtena puechemerpaʼ eʼñe quec̈hcosa ñeñt̃ ahuaʼñaret̃.
10 — Então os empregados saíram pelas ruas e reuniram todos os que puderam encontrar, tanto bons como maus. E o salão de festas ficou cheio de gente.
11 ’Am̃chaʼtaret̃ñapaʼ allent̃a beʼt̃os oʼch entapan ñeñt̃ huaʼñatyen ñeñt̃chaʼ rrallmeʼchosets all. Allñapaʼ entan puesheñarr yacma. Ñañapaʼ ama añeyeʼ chorreno shetamuets emarr ñeñt̃ecma chorrenet all att̃o coshapreteñet ñeñt̃ senaʼtetsa.
11 Quando o rei entrou para ver os convidados, notou um homem que não estava usando roupas de festa
12 Am̃chaʼtaret̃ñapaʼ atet̃ och: “Esoʼmareʼtña masheñe pebeʼt̃enña arr amacaʼye añeyeʼ pechorreno shetamuets emarr att̃och p̃ocshaprecha ñeñt̃ senaʼtetsa.” Ñañapaʼ ama eñoro.
12 e perguntou: “Amigo, como é que você entrou aqui sem roupas de festa?”
13 Allempoña am̃chaʼtaret̃paʼ otan paʼtaruasañreneshaʼ: “Sehuancoñ paʼtac ñam̃a potpaʼ c̈hosa huaporeʼterreʼ aʼyot̃ checmetot̃. Allñapaʼ allchaʼ yahuanrrorterret, panmueñot̃et atserrpaʼ rrasoʼtyerretchaʼ paʼs.”
13 Então o rei disse aos empregados: “Amarrem os pés e as mãos deste homem e o joguem fora, na escuridão. Ali ele vai chorar e ranger os dentes de desespero.”
14 T̃arroʼmar amaʼt shonteñña ñeñt̃ ahuaʼñaret̃paʼ t̃arraña puesheñaʼttsaña ñeñt̃ eʼñe cohuen aʼcraret̃.
14 E Jesus terminou, dizendo:
15 Allempoña fariseoneshaʼpaʼ ahuanerra. Ñetñapaʼ c̈ha atarr cot̃apeʼchatannaʼtenetaʼ. Ñetpaʼ aña atarr eʼnenet att̃och eʼñe pueshquëñot̃etpaʼ amaʼt parrochapaʼ oʼch eñorachet Jesús ñeñt̃ ama pocteyaye. Allochñapaʼ att̃ot̃chaʼña otteñeʼchet.
15 Os fariseus saíram e fizeram um plano para conseguir alguma prova contra Jesus.
16 Ñetñapaʼ eʼñe aʼnahua mueñet ñet pueyochreshaʼ epuet ñam̃a puesheñaʼtets Herodes pueyochreshaʼ. Ñetña c̈hapuet Jesúseshopaʼ eʼñe pueshquëñot̃et atet̃ otoset:
16 Então mandaram que alguns dos seus seguidores e alguns membros do partido de Herodes fossem dizer a Jesus: — Mestre, sabemos que o senhor é honesto, ensina a verdade sobre a maneira de viver que Deus exige e não se importa com a opinião dos outros, nem julga pela aparência.
17 Ñeñt̃oʼmarña t̃eʼpaʼ yapaʼ yemneñ oʼch peñotatapuey erraʼtsent̃eʼña eʼñe poʼñoc̈h cohuentetsa. ¿Pocteʼt̃eʼ penteñña p̃a oʼch yetsaʼta impuestos añecop ñeñt̃ am̃chaʼtaret̃tetsa all anetso Romo ñeñt̃ ama judioneshayaye? Ñatoʼ amat̃eʼ pocteyayeña yocop ñeñt̃ey judioneshay oʼch yetsaʼcha am̃chaʼtaret̃ romoʼmarneshaʼ ñeñt̃ ama judioneshayaye.
17 Então o que o senhor acha: é ou não é contra a nossa Lei pagar impostos ao Imperador romano?
18 Jesúsñapaʼ eñotapanet ñeñt̃ atet̃ cot̃apeʼchyenetañ ñocop, ñañapaʼ atet̃ otanet:
18 Mas Jesus percebeu a malícia deles e respondeu:
19 Ñehua, amaʼt att̃eseñpaʼ segatencaʼye puetallarr quelle ñeñt̃ alloch setsaʼta impuestos.
19 Tragam a moeda com que se paga o imposto! Trouxeram a moeda,
20 Ñañapaʼ atet̃ oterraneterr:
20 e ele perguntou:
21 Ñetñapaʼ atet ochet:
21 Eles responderam: — São do Imperador. Então Jesus disse:
22 Ñetña atet̃ eʼmueñet Jesús atet̃ anapuenanetpaʼ att̃a cohuanrrorteñet t̃arroʼmar Jesúspaʼ atarrcaʼye cohuen anapuenanet. Att̃eñapaʼ quec̈hpaʼhuaneretpaʼ ahuanerret.
22 Eles ficaram admirados quando ouviram isso. Então deixaram Jesus e foram embora.
23 Ñeñt̃e yet̃rocma huac̈haʼtoña ñam̃a patantarr ñeñt̃ saduceoneshatets. Ñehua, ñeñt̃ saduceoneshatets ñetñapaʼ ellonet̃ echenet poct̃ap̃ña ñeñt̃oʼmarña ñetpaʼ atet̃ otenet amat̃eʼ errot̃enot̃ yetanterroña rromot̃ amaʼt errponaña. Ñetñapaʼ atet̃ otoset Jesús:
23 Naquele mesmo dia chegaram perto de Jesus alguns saduceus , afirmando que ninguém ressuscita.
24 —Añ Maestrochaʼ ñeñt̃caʼyeña atet̃ otyeʼt̃ña Moisés ñeñt̃ poctetsa ñeñt̃chaʼ atet̃ yep̃a. Ñerraʼm esempo rroma yacma oʼch saʼnman puet̃apor t̃arraña ñerraʼm ama chemereʼtnomopaʼ, añ poctetsa paʼmoʼnasheñchaʼ alla yorerreʼña poʼnorrar allochñapaʼ att̃och eñalleterraña ñeñt̃chaʼ puechemer perr paʼmoʼnasheñeñ. Ñeñt̃paʼ atet̃caʼye quellcaʼnmonayña ahuat̃ Moisés.
24 Eles disseram a Jesus: — Mestre, Moisés ensinou assim: “Se um homem morrer e deixar a esposa sem filhos, o irmão dele deve casar com a viúva, para terem filhos, que serão considerados filhos do irmão que morreu.”
25 Ñehua, t̃eʼpaʼ eñall canc̈herrsheña yamoʼts ñeñt̃ eʼñe poctacma paʼmoʼnasheñecmuet. Ñeñt̃ puesheñarr popoʼnaretpaʼ oʼ yoran coyaneshaʼ ñeñt̃ puet̃apor p̃aʼ. Eʼñe allponmatatsapaʼ oʼ rroma, att̃a saʼnman puet̃apor ama chemereʼtnomo. Allempoña ñeñt̃ poʼrroc̈hoʼmerpaʼ oʼ yorerran paʼmoʼnasheñeñ puet̃apor.
25 Acontece que havia entre nós sete irmãos. O mais velho casou e morreu sem deixar filhos. Assim, ele deixou a viúva para o segundo irmão.
26 Eʼñe allponmatatsapaʼ ñapaʼc̈hoʼña oʼ rromuerrerr ñam̃a, ñeñt̃paʼc̈hoʼña ama chemereʼtnomo. Allempoña poʼpsheñeñ paʼmoʼnasheñpaʼ oʼ alla yorerranerr ñam̃a poʼnorrar. Eʼñe allponmaterrtsapaʼ ñapaʼc̈hoʼña oʼ rromuerrerr ñam̃a, ñeñt̃paʼc̈hoʼña ama chemereʼtnerrerro oʼ att̃a rromuerrerr. Eʼñe att̃ecma p̃ohuet canc̈herrsheñoʼmaretpaʼ eʼñe pueyoruarochetña ñeñt̃ara puesheñarr coyaneshaʼ. Allohuenetpaʼ eʼñe att̃ecma pet rromayestset amaʼt puesheñarrot̃etapaʼ amacaʼyeña chemereʼtnomueto.
26 A mesma coisa aconteceu com este, e também com o terceiro, e, finalmente, com todos os sete.
27 Allempoñapaʼ c̈ho rromatsña ñam̃a coyaneshaʼ.
27 Depois de todos eles, a mulher também morreu.
28 T̃eʼña ñerraʼm poʼñoc̈ht̃eʼ atanterrapoʼ rromot̃paʼ añña coyaneshaʼñapaʼ allempopaʼ ¿eseshaʼtchaʼña eʼñe ñapuet̃ puet̃apor perreʼ t̃arroʼmar allohuenet canc̈herrsheñoʼmaretpaʼ eʼñecaʼye pueyoruarochet?
28 Portanto, no dia da ressurreição, de qual dos sete a mulher vai ser esposa? Pois todos eles casaram com ela!
29 Jesúsñapaʼ atet otapanet:
29 Jesus respondeu:
30 T̃arroʼmar esempohuañen allempoch tanterret poʼpocheño, allempopaʼ amaʼt puesheñarrot̃eta amach senaʼterreto, amaʼt coyaneshaʼpaʼc̈hoʼ amach eseshayeʼ apuerraye ñeñt̃chaʼ yorerrahuet. T̃arroʼmar allempopaʼ eʼñech att̃et ñerraʼm Yompor poʼm̃llañot̃eñnaneshar ñeñt̃ pueʼntañoʼtsaʼyen.
30 Pois, quando os mortos ressuscitarem, serão como os anjos do céu, e ninguém casará.
31 Sapaʼ amaʼtña selleyare ñeñt̃ atet̃ oteʼt̃ ahuat̃ Yompor eʼñe socop att̃och señoch poʼñoc̈hpaʼ amaʼt ñeñt̃ oʼ collaʼhuapaʼ ñetñapaʼ corretseta.
31 E, quanto à ressurreição dos mortos, será que vocês nunca leram o que Deus disse? Ele afirmou:
32 Ñehua, ñeñt̃paʼ atet̃ oteney Yompor: “Napaʼ na ñeñt̃en Poʼyomporer pen Abraham ñam̃a Isaac ñam̃a Jacob amaʼt ñetpaʼ oʼ rromhuet ahuat̃ot̃eñ.” Ñehua, yapaʼ yeñoteñ Yomporpaʼ ama añeyeʼ Poʼyomporer penaye ñeñt̃ rromuets eʼñe poctacma, ñapaʼ añcaʼyeña Poʼyomporer peneʼ acheñ ñeñt̃ corretsetach. Att̃oña Yomporpaʼ eʼñe allameʼttsa entenanet allohuen ñetñapaʼ eʼñe bet̃tetseta.
32 “Eu sou o Deus de Abraão, o Deus de Isaque e o Deus de Jacó.” E Deus não é Deus dos mortos e sim dos vivos.
33 Allempoña allohuen acheñeneshaʼ ñeñt̃ eʼmueneʼ Jesús att̃o emmaʼhuan saduceoneshaʼ, ñetñapaʼ atet̃ otannaʼtyeset:
33 Quando a multidão ouviu isso, ficou admirada com o ensinamento dele.
34 Ñam̃a allempo fariseoneshaʼ eʼmareʼchet att̃o Jesús emmaʼhuan saduceoneshaʼ ñetñapaʼ apc̈hannaʼtet parro.
34 Os fariseus se reuniram quando souberam que Jesus tinha feito os saduceus calarem a boca.
35 Allempoña puesheñarrot̃et ñeñt̃ atarr etsoteneʼ ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃ ñañapaʼ otenanaʼ Jesús. Ñeñt̃paʼ t̃arroʼmarña atet̃ aʼp̃t̃oʼtos ñetpaʼ c̈hocaʼye mueneñet oʼch topachet Jesús.
35 E um deles, que era mestre da Lei , querendo conseguir alguma prova contra Jesus, perguntou:
36 Ñeñt̃paʼ atet̃ otos:
36 — Mestre, qual é o mais importante de todos os mandamentos da Lei ?
37 Jesúsñapaʼ atet̃ otap̃:
37 Jesus respondeu:
38 Ñeñt̃paʼ ñeñt̃caʼye ñoñets ñeñt̃ poʼñoc̈h atarr sherbets, ñeñt̃paʼ ellocaʼyeña metanaʼtuenan poʼpoñec̈hno ñoñtsoc̈hno.
38 Este é o maior mandamento e o mais importante.
39 Allot̃paʼ poʼpoñ ñoñets ñeñt̃ atarr sherbets ñeñt̃paʼ atet̃ oten: “Atarrchaʼ yemorrenteña yamoʼts eʼñe atet̃ atarr yemorrentena yañeña.”
39 E o segundo mais importante é parecido com o primeiro: “Ame os outros como você ama a você mesmo.”
40 Añ epoʼmar ñoñets ñeñt̃ña eʼñe etsotatueneʼ allohuen poʼpoñec̈hno ñoñtsoc̈hno ñeñt̃ atet̃ anaʼyesaret̃, ñam̃a allohuen Yompor poʼñoñ ñeñt̃ aʼm̃taʼyeseteʼt̃ ahuat̃.
40 Toda a Lei de Moisés e os ensinamentos dos
41 Allempoña fariseoneshaʼpaʼ ñetñapaʼ alloʼtsenareta all apc̈henet eʼñe ñochayet,
41 Quando os fariseus estavam reunidos, Jesus perguntou a eles:
42 Jesúsña allpaʼ atet̃ otanet:
42 — O que vocês pensam sobre o — De Davi! — responderam eles.
43 Ñañapaʼ alla oterraneterr:
43 Jesus tornou a perguntar:
44 Yompor Paretspaʼ atet̃ otennan ñeñt̃ eʼñe Nepartseshar nepen na (ñeñt̃ara ñeñt̃chaʼ Cristoterrets): “T̃eʼpaʼ oʼch p̃anorruerr arr necohuenrot̃ allchaʼ pecohuentapreterrna. Att̃ochña amaʼt ñeñt̃ peʼmoñeʼteneʼ napaʼ oʼch eʼñe nameʼñatuerranet allochñapaʼ oʼch atet̃ perret ñeñt̃ pemnen p̃a.”
44 “O Senhor Deus disse ao meu Senhor:
45 Ñeñt̃paʼ atet̃caʼye oteʼt̃ña David, ñeñt̃chaʼ Cristoterretspaʼ ñeñt̃caʼyeña Poʼpartseshar peʼt̃ña amaʼt allempot̃eñ. Ñehua, amaʼt señoteñeña Cristo ñeñt̃ Poʼpartseshar peʼt̃ Davidpaʼ ñeñt̃ña t̃eʼpaʼ oʼ alla poʼm̃reneñ per ñam̃a.
45 Portanto, se Davi chama o Messias de Senhor, como é que o Messias pode ser descendente de Davi?
46 Ñetñapaʼ amaʼt puesheñarrot̃etapaʼ ama eseshayeʼ anapuenayeʼ entaye. Ñeñt̃oʼmarña allempot̃eñpaʼ amaʼt puesheñarrot̃etapaʼ ama eseshayeʼ aʼp̃t̃oʼtenayeʼ enterraye.
46 Ninguém podia responder mais nada, e daquele dia em diante não tiveram coragem de lhe fazer mais perguntas.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.