Mateus 20

Yompor Poʼñoñ ñeñt ̃ attõ Yepartseshar Jesucristo eʼñe etserra aʼpoctaterrnay Yomporesho (AMENT) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 ’Yompor poʼcohuenña ñeñt̃ att̃o ayochreshat̃tena ña pueʼntañot̃, ñeñt̃paʼ añ tomaʼntena ñeñt̃ atet̃ pena puesheñarr aneʼtañ. Ñañapaʼ ahuat̃ecma ahuaʼmuen eʼnyenayaʼ acheñ ñeñt̃chaʼ taruasat paʼmro oʼch t̃oteññañetaʼ puenarem̃.
1 Porque o reino dos céus é semelhante a um homem, proprietário, que saiu de madrugada a contratar trabalhadores para a sua vinha.
2 Ñeñt̃ allpon entospaʼ atet̃ otosanet: “Amaʼt semno oʼch setaruasenaʼ naʼmro. Pamt̃aʼtetspaʼ netsaʼtasach allpon quelle ñeñt̃ pat̃err denario.” Ñetñapaʼ eʼñe pocteʼ eñchet allent̃a mueñanet paʼmro, allchaʼ t̃otoset narmetsmo.
2 Ajustou com os trabalhadores o salário de um denário por dia, e mandou-os para a sua vinha.
3 Oʼña enomeʼtaʼmuenpaʼ oʼ alla ahuerrerr allecma shontena acheñeneshaʼ ñeñt̃ eʼnyeneʼ taruas. Allñapaʼ entuerranerr tama allponsheña, ñetpaʼ ama es otteneto.
3 Cerca da hora terceira saiu, e viu que estavam outros, ociosos, na praça,
4 Ñañapaʼ atet̃ otosanet: “Sapaʼc̈hoʼña ñerraʼm semneʼpaʼ oʼch setaruasaʼ naʼmro; napaʼ netsaʼtasach allpon ñeñt̃ poctetsa.” Ñetpaʼc̈hoʼña allent̃a ahuanmuet paʼmro allchaʼ t̃otoset ñamet narmetsmo.
4 e disse-lhes: Ide também vós para a vinha, e dar-vos-ei o que for justo. E eles foram.
5 Allempo c̈hap poctopaʼ alla ahuerrerr aneʼtañ, alla entuerranerr poʼpotantañ acheñ. Ñetpaʼc̈hoʼña att̃ecma otuerraneterr ñeñt̃ atet̃ otan ñorraʼ poʼpotantañ. Ñetpaʼc̈hoʼña allent̃a mueñerraneterr paʼmro allchaʼ t̃otoset ñamet narmets. Oʼña ellerrenmochpaʼ oʼ alla ahuerrerr, allñapaʼ entuerranerr poʼpotantañ acheñ. Ñetpaʼc̈hoʼña eʼñe att̃ecma otuerraneterr ñeñt̃ atet̃ otan ñorraʼ poʼpotantañ. Ñetpaʼc̈hoʼña allent̃a mueñerraneterr paʼmro.
5 Outra vez saiu, cerca da hora sexta e da nona, e fez o mesmo.
6 Att̃eña oʼ ellerrenpaʼ oʼ alla ahuerrerr, allñapaʼ entuerranerr poʼpotantañ acheñ, ñetpaʼc̈hoʼña ama es otteneto. Ñetpaʼc̈hoʼña atet̃ otuerraneterr: “Sapaʼ ¿esoʼmareʼtña att̃a sellapeneʼt̃ t̃omc̈haʼtyesetsña arrma? Amaña es sotteno.”
6 Responderam-lhe eles: Porque ninguém nos contratou. Disse-lhes ele: Ide também vós para a vinha.
7 Ñetñapaʼ atet̃ ochet: “Yapaʼ amacaʼyeña eseshayeʼ yetaruasatenaye ñeñt̃oʼmarcaʼye ama es yotteno.” Ñañapaʼ atet̃ otanet: “Ñehua, sapaʼc̈hoʼña oʼch ahues naʼmro, amaʼt mameshapaʼ setaruasaʼnen. Napaʼ netsaʼtasach allpon ñeñt̃ poctetsa.”
7 Responderam-lhe eles: Porque ninguém nos contratou. Disse-lhes ele: Ide também vós para a vinha.
8 Oʼña puenasoʼtenpaʼ aneʼtaññapaʼ otosan ñeñt̃ cohuam̃peneʼ allohuen paʼtaruasañer: “T̃eʼpaʼ oʼch pec̈horeʼter ataruasañneshaʼ, oʼch petsaʼtyesapuerranet eʼñe puesheñaʼttsocmuet. Añchaʼ ñanom petsaʼtapuerra ñeñt̃ taruasosets chentaʼ allot̃eñach p̃amot̃ech tsaʼtyesapuerrahuet att̃ot̃ach petsaʼtuanet ora allohuenet amaʼt ñeñt̃ aromtañohuen.”
8 Ao anoitecer, disse o senhor da vinha ao seu mordomo: Chama os trabalhadores, e paga-lhes o salário, começando pelos últimos até os primeiros.
9 Ñeñt̃ña taruasosets ellerronet̃ ñetñapaʼ oʼ huac̈herret. Eʼñe allponeshacma atsaʼtaret̃etyesapuerret ñeñt̃ pat̃err denario.
9 Chegando, pois, os que tinham ido cerca da hora undécima, receberam um denário cada um.
10 Att̃eña allempo oʼ huac̈herra ñam̃a ñeñt̃ taruasosets ahuat̃ecma, ñetñapaʼ c̈ha otenapuetañ ñatoʼ atonchaʼ atsaʼtaret̃tapuerret. T̃arraña ñetpaʼc̈hoʼña eʼñe puesheñaʼttsocmuetpaʼ eʼñe allponeshacma atsaʼtaret̃tapuerret ñeñt̃ pat̃err denario.
10 Vindo, então, os primeiros, pensaram que haviam de receber mais; mas do mesmo modo receberam um denário cada um.
11 Allempo agapetpaʼ ñetñapaʼ c̈ha poʼpoñ entet, c̈ha eʼmoñeʼtueret aneʼtañ.
11 E ao recebê-lo, murmuravam contra o proprietário, dizendo:
12 Ñeñt̃oʼmarña atet̃ ochet: “Añeneshaʼ ñeñt̃ huapatsa chentaʼpaʼ ñetñapaʼ mamesha taruasoset. Eʼñe allponeshacma petsaʼtapuerranet ñeñt̃ eʼñe allpon petsaʼtapuerrya yam̃a. Amaʼt yapaʼ oʼ yellapen yaʼñetseʼ yetaruas, nanac etay atsrret̃ all yetaruasen. Esoʼmareʼtña eʼñe allponeshacma petsaʼtapuerrya ñeñt̃ allpon petsaʼtapuera ñam̃a ñeñt̃ taruasosets mameʼ.”
12 Estes últimos trabalharam somente uma hora, e os igualastes a nós, que suportamos a fadiga do dia inteiro e o forte calor.
13 Allempo atet̃ otuer ataruasañ, aneʼtaññapaʼ atet̃ och: “Ama, masheñchaʼ, c̈hoyeʼ neshquënpe, eʼñe allpona netsaʼtenp̃a ñeñt̃ allpon yaʼpoctataʼmuen aromtaña.
13 Mas ele, respondendo, disse a um deles: Amigo, não te faço injustiça; não ajustaste comigo um denário?
14 T̃eʼpaʼ p̃anerr pec̃llayor, orrerrep̃. Napaʼ eʼñe pocteʼ nenteñ na allponchaʼ netsaʼcha ñeñt̃ huapatsa chentaʼ allpon netsaʼtasa sam̃a.
14 Toma o que é teu, e vai-te; eu quero dar a este último tanto como a ti.
15 Sapaʼ amaʼt pocteyeʼ senteñe allpon ñeñt̃ eʼñe nocma napaʼ eʼñech atet̃ nepeʼ ñeñt̃ atet̃ nemnen na. Ñatoʼ t̃arroʼmart̃eʼ c̈ha mueneʼ seʼmoñeʼtenenñaʼ napaʼ atarrcaʼye amuerañan.”
15 Não me é lícito fazer o que quero do que é meu? Ou é mau o teu olho porque eu sou bom?
16 Ñeñt̃oʼmar t̃eʼpaʼ oʼch noterrserr: Ñeñt̃ ama esoyeʼ senteno sa t̃eʼ t̃arraña ñetña allempopaʼ atarrchaʼ asherben enterranet Yompor. Ñeñt̃ña atarr asherben sentyen t̃eʼ, ñetña allempopaʼ amach tama asherbenayeʼ enterraneto Yompor. Ñeñt̃oʼmar t̃eʼpaʼ oʼch alla noterrserr: Amaʼt shonteñña ñam̃a ñeñt̃ ahuaʼñaret̃ ñeñt̃chaʼ neyochreshaʼ neperreñ, t̃arraña ñetpaʼ eʼñe puesheñaʼttseta ñeñt̃chaʼ eʼñe pocteʼ nenterr na ñeñt̃chaʼña eʼñe neyochreshaʼ neperr poctacma.
16 Assim os últimos serão primeiros, e os primeiros serão últimos.
17 Jesúspaʼ ahuenerr Jerusaléñonet̃ pueyochreshohuen. Oʼ ahuanenan pueyochreshaʼ aʼyent̃eyeʼ allñapaʼ atet̃ otnenanet:
17 Estando Jesus para subir a Jerusalém, chamou à parte os doze e no caminho lhes disse:
18 —T̃eʼ poʼñoc̈h oʼ ahueney Jerusaléño, allchaʼ pomataterrnet na Ñeñt̃en Acheñetosets. Añchaʼ nerrmaterreʼ ñeñt̃ paʼm̃chaʼtaret̃erneshaʼ pen allohuen judioneshaʼ poʼcornaneshar ñam̃a ñeñt̃ atarr etsotayenayeñ ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃. Ñetñapaʼ atet̃chaʼ otyesnet naʼmtsaret̃terrepaʼtoʼ,
18 Eis que subimos a Jerusalém, e o Filho do homem será entregue aos principais sacerdotes e aos escribas, e eles o condenarão à morte,
19 oʼch pomuerrnet poʼpoñ acheñesho ñeñt̃ ama judioneshayaye. Ñetña puecheʼtatseteñot̃etanpaʼ allchaʼña achm̃areʼterrnet, ashterrnetchaʼ, att̃ot̃chaʼña oʼch corsoʼtam̃perrnet, t̃arraña pomaʼpamtañoch alla netanterra.
19 e o entregarão aos gentios para que dele escarneçam, e o açoitem e crucifiquem; e ao terceiro dia ressuscitará.
20 Allempoñapaʼ ponmosya ñeñt̃ pachor pen Jacobo ñam̃a Juan ñeñt̃ Zebedeo puechemereshaʼ. Huapa epuet epsheñoʼmar puechoyor, ñañapaʼ concorpanaʼtosana Jesús att̃och es enamos.
20 Aproximou-se dele, então, a mãe dos filhos de Zebedeu, com seus filhos, ajoelhando-se e fazendo-lhe um pedido.
21 Jesúsñapaʼ atet̃ otap̃:
21 Perguntou-lhe Jesus: Que queres? Ela lhe respondeu: Concede que estes meus dois filhos se sentem, um à tua direita e outro à tua esquerda, no teu reino.
22 Jesúsñapaʼ atet̃ otanet:
22 Jesus, porém, replicou: Não sabeis o que pedis; podeis beber o cálice que eu estou para beber? Responderam-lhe: Podemos.
23 Ñañapaʼ alla oterraneterr:
23 Então lhes disse: O meu cálice certamente haveis de beber; mas o sentar-se à minha direita e à minha esquerda, não me pertence concedê-lo; mas isso é para aqueles para quem está preparado por meu Pai.
24 Añña poʼpotantañ pueyochreshaʼ ñeñt̃ c̈harrasheña allempo eʼmet ñeñt̃ atet̃ enamuen Jacobo epuet paʼmoʼnasheñ Juan, ñetñapaʼ ama pocteyeʼ eñcheto c̈ha mueneʼ eʼmoñeʼchet.
24 E ouvindo isso os dez, indignaram-se contra os dois irmãos.
25 Allempoña Jesúspaʼ alla c̈horeʼterranet allohuen eʼñe ñesho ñeñt̃paʼ atet̃ otanet:
25 Jesus, pois, chamou-os para junto de si e lhes disse: Sabeis que os governadores dos gentios os dominam, e os seus grandes exercem autoridades sobre eles.
26 Sapaʼ arepaʼchña att̃eyeʼ sep̃annaʼtatsto eʼñe sommoʼcheñot̃. Socoppaʼ añña poctetsa oʼch atet̃ sepena. Ñerraʼm erraʼtsenot̃es ñeñt̃es atarr am̃chaʼtaret̃oyen entetsañ ñeñt̃es acheñres socoppaʼ añ poctetsa oʼch atet̃ senterra ñerraʼm ama esosheʼmayayso ñeñt̃ atet̃ pena ñeñt̃ att̃a atarr taruasets poʼpotantañecop.
26 Não será assim entre vós; antes, qualquer que entre vós quiser tornar-se grande, será esse o que vos sirva;
27 Ñam̃a ñerraʼm erraʼtsenot̃es ñeñt̃es mueneneʼ oʼch atarr asherben entenset ñeñt̃esña acheñrespaʼ añ poctetsa oʼch atet̃ senterra ñerraʼm ama esoyayso allochñapaʼ att̃ochña eʼñech cohuen set̃orrena poʼpotantañecop atet̃ ñerraʼmrrat̃eʼ acheñ ñeñt̃ atarr taruasets eʼñe att̃a.
27 e qualquer que entre vós quiser ser o primeiro, será vosso servo;
28 Atet̃ ñerraʼm na Ñeñt̃en Acheñetosets, napaʼ ama añecpayeʼ nehuapo añe patsro allochñapaʼ sapaʼ oʼch att̃a atarr sesherb̃apuen na atet̃ ñerraʼmrrat̃eʼ napaʼ atarr am̃chaʼtaret̃ sentenen. Napaʼ añecopña nehuapa allochñapaʼ nachña sesherb̃oseʼña sa, ñeñt̃oʼmarña napaʼ naña pomostsa nañeña oʼch nerromos socop att̃ochña netsaʼtuerrnasa soʼchñar ñeñt̃es shontes paʼnamen acheñres. Att̃ochña sapaʼ amach sañeña rromatso soʼchñarecop.
28 assim como o Filho do homem não veio para ser servido, mas para servir, e para dar a sua vida em resgate de muitos.
29 Allot̃ñapaʼ alla meterreterr Jericót̃paʼ cot̃aʼhuanererr shonteʼ acheñeneshaʼ.
29 Saindo eles de Jericó, seguiu-o uma grande multidão;
30 Allchaʼ oñmuetpaʼ allñapaʼ ahuepaʼt anorros epsheña aporoʼyet̃ eʼñe t̃oñetop̃ño. Ñetña eñotataret̃tet añ huetsa Jesús. Ñeñt̃ña aporoʼyet̃paʼ allent̃a rranareʼtapet Jesús, ñeñt̃paʼ atet̃ otapet:
30 e eis que dois cegos, sentados junto do caminho, ouvindo que Jesus passava, clamaram, dizendo: Senhor, Filho de Davi, tem compaixão de nós.
31 Acheñeneshaʼñapaʼ c̈ha mueneʼ cheʼptareʼtnometña aporoʼyet̃, atet̃ otoset:
31 E a multidão os repreendeu, para que se calassem; eles, porém, clamaram ainda mais alto, dizendo: Senhor, Filho de Davi, tem compaixão de nós.
32 Jesúsñapaʼ alla t̃omos oʼ c̈horeʼtanetpaʼ atet̃ otanet:
32 E Jesus, parando, chamou-os e perguntou: Que quereis que vos faça?
33 Ñetñapaʼ alla otereterr:
33 Disseram-lhe eles: Senhor, que se nos abram os olhos.
34 Jesúsñapaʼ allent̃a muerosanet att̃oña ñapaʼ aʼp̃llaclleʼchosanet. Aʼp̃llaclleʼchuanetpaʼ aporoʼyet̃ñapaʼ allorocma enterret eʼñe cohuen. Eʼñe cohuerrtsetpaʼ c̈ha cot̃aʼnmuet ñamet Jesús.
34 E Jesus, movido de compaixão, tocou-lhes os olhos, e imediatamente recuperaram a vista, e o seguiram.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.