Marcos 6

Yompor Poʼñoñ ñeñt ̃ attõ Yepartseshar Jesucristo eʼñe etserra aʼpoctaterrnay Yomporesho (AMENT) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Jesúsña ahuerrerr allot̃paʼ oʼ alla c̈herrerr paʼnyo all Nazareto. Pueyochreshaʼñapaʼ alla cot̃aʼhuanererr.
1 Tendo saído dali, Jesus foi para a sua terra, e os seus discípulos o acompanharam.
2 Allñapaʼ allempo c̈herr yet̃ allempocma amesenet, ñañapaʼ arr yec̈hatuerraneterr judioneshaʼ poʼprahuo. Shonteʼ acheñeneshaʼ ñeñt̃ eʼm̃ñotapuerreʼ atet̃ serrpareʼtatuerranet all, ñetñapaʼ nanac cohuanrrortapueret, allempoñapaʼ atet̃ otyeset ñocop:
2 Chegando o sábado, começou a ensinar na sinagoga, e muitos, ouvindo-o, se maravilhavam, dizendo: — De onde lhe vem tudo isso? Que sabedoria é esta que lhe foi dada? E como se fazem tais maravilhas por suas mãos?
3 Ñapaʼ añacaʼye ñeñt̃ poʼtaruas peneʼ oʼch t̃orrenana tsach att̃och es yec̈hcatyen paʼnamen. Ñapaʼ añacaʼye María puechoyor. Paʼmoʼnasheñpaʼc̈hoʼña añacaʼye Jacobo, José, Judas, ñam̃a Simón. Ñam̃a poʼc̈haneshaʼpaʼ eʼñecaʼye yechmeʼtenanet, parroʼmarneshayarramcheʼ.
3 Não é este o carpinteiro, o filho de Maria e irmão de Tiago, José, Judas e Simão? As suas irmãs não vivem aqui entre nós? E escandalizavam-se por causa dele.
4 Allempoña Jesúspaʼ atet̃ otanet:
4 Jesus, porém, lhes disse:
5 Ama ameʼñeñeto ñeñt̃oʼmarña allpaʼ ama atonocheyeʼ orrtataneto poʼpartsoña. Allpaʼ aña orrtatyen att̃och aʼp̃llaʼyenan puesheñaʼtets atsnañet̃ allpaʼ att̃ocaʼyeña aʼcrratenanet.
5 Não pôde fazer ali nenhum milagre, a não ser curar uns poucos doentes, impondo-lhes as mãos.
6 Ñeñt̃oʼmarña Jesús atarr cot̃apeʼchateñ pamoʼtseshaʼ att̃o ñetpaʼ ama acuaʼpenayeʼ enteñeto, ñapaʼ c̈ha mueneʼ llecateñet. Allempoña Jesúspaʼ alla chopeñeʼchyerrerr yec̈hatyerrtserr allemeñ anetsoʼmar.
6 E admirava-se da incredulidade deles. Jesus percorria as aldeias vizinhas, ensinando.
7 Allempo c̈hapaʼmuen allempo Jesús agotaʼmuenan pueyochreshaʼ c̈harrasheña ñeñt̃ puechetsa epsheña. Eʼñe apc̈haʼhuet ñeshopaʼ ñañapaʼ apanet llesens att̃och quec̈hpatyeset oneñet̃ec̈hno att̃o chorraʼyenana acheñeneshac̈hno. Att̃oña llesensanet ñetpaʼ oʼch ahuanemyeset eʼñe epsheñaʼttsocmuet.
7 Chamou os doze e passou a enviá-los de dois em dois, dando-lhes autoridade sobre os espíritos imundos.
8 — ausente —
8 Ordenou-lhes que não levassem nada para o caminho, exceto um bordão; nem pão, nem sacola, nem dinheiro;
9 — ausente —
9 e que fossem calçados de sandálias e não usassem duas túnicas.
10 Alla oterraneterr:
10 E recomendou-lhes:
11 Ñerraʼm erra anetsro ñeñt̃ alloʼmarneshaʼña ama cohuenayeʼ agapaseto ñerraʼm amach mueneto oʼch eʼm̃ñotapasetpaʼ oʼch sem̃terrerr ñam̃a allot̃. Ñerraʼm allempo sem̃terrerr ñam̃a allot̃, ñeñt̃ña setcoʼtsaʼyen pañeʼteʼ patspaʼ c̈hoch sepaʼshetcaʼtyesnomña setac. Att̃ochña alloʼmarneshaʼpaʼ oʼch señotatnomanet ñetpaʼ amacaʼye pocteyeʼ entenanetoña Yompor. Poʼñoc̈h oʼch notas: Esempohuañen allempoch acraret̃etuerra allohuen acheñeneshaʼ, añña anetsoʼmarneshaʼ ñeñt̃ ama sagapaye ñetñapaʼ atarrchaʼ aʼcoñchataret̃terret. Elloch metanaʼtueret ñeñt̃ att̃o aʼcoñchataret̃terra sodomoʼmarneshaʼ ñam̃a gomorroʼmarneshaʼ.
11 Se em algum lugar não quiserem recebê-los nem ouvi-los, ao saírem dali sacudam o pó dos pés, em testemunho contra eles.
12 Eʼñe ñeñt̃a otaret̃etuetpaʼ ñetñapaʼ allent̃a ahuanmuet oʼch chopeñeʼchyeset erracmañen anetsoʼmar. Allñapaʼ serrpareʼtyesnomuet ñeñt̃ poctetsa allohuenacop oʼch cot̃apeʼcherret ello cohuen Yomporecop.
12 Então, saindo eles, pregavam ao povo que se arrependesse.
13 Ñam̃a all chopeñeʼchyeset erracmañenpaʼ ñetpaʼ allña quec̈hpatyeset shonteʼ oneñet̃ec̈hno att̃o chorraʼyenana acheñeneshac̈hno. Ñam̃a shonteʼ poʼpotantañec̈hno acheñeneshaʼ ñeñt̃ atsnaʼtyets all, ñetñapaʼ aʼyanaʼtyesoset atsnañet̃ec̈hno olivosoʼyo eʼñe aʼcrratyesoset.
13 Expulsavam muitos demônios e curavam numerosos enfermos, ungindo-os com óleo.
14 Allempoña am̃chaʼtaret̃ Herodes ñañapaʼ atet̃ eʼmareʼtenan Jesús ñeñt̃ atet̃ p̃aʼyena, t̃arroʼmar Jesús allohuen acheñeneshaʼpaʼ eʼñe eʼmareʼtueñet ñeñt̃ atet̃ p̃aʼyena. Ñañapaʼ atet̃ ot:
14 Isto chegou aos ouvidos do rei Herodes, porque o nome de Jesus havia se tornado conhecido. E alguns diziam: “João Batista ressuscitou dentre os mortos e, por isso, forças miraculosas operam nele.”
15 Poʼpotantaññapaʼ atet̃ otyenet:
15 Outros diziam: “É Elias.” Ainda outros diziam: “É profeta como um dos antigos profetas.”
16 Herodesña allempo eʼmareʼch ñañapaʼ atet̃ ot:
16 Herodes, porém, ouvindo isto, disse: — É João, a quem eu mandei decapitar, que ressuscitou.
17 Ñehua, allempo Herodespaʼ ahuañmoʼchacma rromatenanaʼ Juanañ oʼ huancachpaʼ allña yottam̃p̃sach att̃och coshatan Herodías ñeñt̃ paʼmoʼnasheñ Felipe puet̃apor. T̃arroʼmar allempo Herodespaʼ oʼcaʼye puerraterran paʼmoʼnasheñ puet̃apor.
17 Porque o próprio Herodes havia mandado prender João e amarrá-lo na prisão, por causa de Herodias, mulher do seu irmão Filipe, com a qual Herodes havia casado.
18 Juanañpaʼ ñacaʼye otayeʼt̃ Herodes:
18 Pois João lhe dizia: “Você não tem o direito de viver com a mulher do seu irmão.”
19 Ñeñt̃oʼmarña allempo Herodíaspaʼ atarr eʼmoñeʼtaneʼt̃ Juan, atarr mueneñeʼt̃ oʼch muetsatacheñ t̃arraña ama errot̃ pe.
19 Herodias odiava João Batista e queria matá-lo, mas não conseguia fazer isso.
20 T̃arroʼmar Herodespaʼ mechaʼnaʼtaneʼt̃ Juan, eñocheʼt̃ ñapaʼ eʼñe pocteʼ es p̃aʼyeseʼt̃. Eñocheʼt̃ ñapaʼ añecpaʼna atarr t̃orrena Partsocop. Ñeñt̃oʼmareʼnaña eʼñe cohuen cohuam̃p̃sacheʼt̃ allochñapaʼ amach muetseto. Allempo eʼm̃ñotenan Juan att̃o serrpareʼteʼt̃ atarr cohuen enteñeñ, t̃arraña ama eʼñeyeʼ eñotenanoña ñeñt̃ atet̃ cot̃apeʼchateñ Juan eʼñe cohuen.
20 Porque Herodes temia João, sabendo que era homem justo e santo, e o mantinha em segurança. E, quando o ouvia, ficava perplexo, embora gostasse de escutá-lo.
21 Att̃eñapaʼ c̈hapaʼmuen pamt̃arr allempoch Herodías eñoteñ att̃ot̃chaʼ muetsaterran Juan. Ñeñt̃paʼ t̃arrempo atet̃ p̃a allempo c̈hapaʼmuen Herodes pueʼñalletño ñeñt̃ puerrollar pen Herodías. Allempoña Herodespaʼ huaʼñatyesan acheñeneshaʼ ñeñt̃chaʼ rrallmeʼchapretenayaʼ. Añ huaʼñatyes ñeñt̃ am̃chaʼtaret̃ec̈hno ñam̃a ñeñt̃ solltar poʼcap̃tanreneshaʼ ñam̃a ñeñt̃ atarr ec̃llayoret̃eneshaʼ ñeñt̃ galileoʼmarneshaʼ.
21 Chegando uma ocasião favorável, em que Herodes, no dia do seu aniversário, deu um banquete às autoridades, aos oficiais militares e às pessoas importantes da Galileia,
22 Allempo rrallmeʼchetpaʼ allña beʼt̃ososña ñam̃a shopsheshaʼ ñeñt̃ Herodías puechoyor. Ñañapaʼ allña tancsareʼtosa. Herodesñapaʼ ñeñt̃a atarr cohuen ent amaʼt ñam̃a ñeñt̃ ahuaʼñaret̃ec̈hno. Ñeñt̃oʼmarña am̃chaʼtaret̃ Herodespaʼ atet̃ otan shopsheshaʼ:
22 a filha de Herodias entrou no salão e, dançando, agradou a Herodes e aos seus convidados. Então o rei disse à jovem: — Peça o que quiser, e eu lhe darei.
23 Elloñapaʼ eʼñe Yompor paʼsoʼchño nan poʼñoñ, allempoñapaʼ alla otererr:
23 E fez este juramento: — O que você me pedir eu lhe darei, mesmo que seja a metade do meu reino.
24 Allempoña shopsheshaʼpaʼ c̈haʼnerr ahuerr pachoresho, atet̃ otosan pachor:
24 Ela saiu e foi perguntar à mãe: — O que pedirei? A mãe respondeu: — A cabeça de João Batista.
25 Allempoña shopsheshaʼpaʼ materra alla am̃chaʼtaret̃ Herodesesho atet̃ otuerran am̃chaʼtaret̃:
25 No mesmo instante, voltando apressadamente para junto do rei, disse: — Quero que, sem demora, o senhor me dê num prato a cabeça de João Batista.
26 Allempo enamhue shopsheshaʼ Juan poñpaʼ am̃chaʼtaret̃ñapaʼ c̈ha lleca. T̃arraña amaʼt llecañpaʼ oʼ nohuanña poʼñoñ huomenc eʼñe Yompor paʼsoʼchño ñam̃a alloʼtsaʼyen ñeñt̃ huaʼñen ñeñt̃ eʼmueneʼ atet̃ oten ñeñt̃oʼmarña c̈hocmach aʼpoctatan poʼñoñ atet̃ otuan ñorraʼ shopsheshaʼ.
26 O rei ficou muito triste, mas, por causa do juramento e dos que estavam com ele à mesa, não quis negar o pedido da jovem.
27 Allempoñapaʼ allent̃a otan poʼsolltarer:
27 E, enviando logo o executor, mandou que lhe trouxessem a cabeça de João. Ele foi e o decapitou na prisão,
28 Solltarñapaʼ allent̃a ahuoʼ pechenanaʼ Juan poñ, oʼ huapater plato, aphuerran shopsheshaʼ. Shopsheshaʼñapaʼ apuenanaʼ ñam̃a pachor.
28 e, trazendo a cabeça num prato, a entregou à jovem, e esta, por sua vez, a entregou à sua mãe.
29 Allempoña Juan pueyochreshaʼpaʼ oʼ eʼmareʼchet oʼ pecheret paʼyochreshat̃eret Juanañ, allempoña ñet ahuanmuet all pecheret Juanañ allempoña ñetpaʼ eretaʼ apecharet̃ oʼch pampueñetaʼ.
29 Os discípulos de João, logo que souberam disto, vieram, levaram o corpo dele e o colocaram num túmulo.
30 Att̃ot̃añapaʼ oʼ c̈hac̈herr ñeñt̃ llesensen Jesús. Ñetñapaʼ serrpareʼtatueret Jesús allohuen ñeñt̃ atet̃ p̃aʼyeset. Serrpareʼtatueret ñam̃a atet̃ yec̈hatyeset acheñeneshaʼ Yompor poʼñoñ.
30 Os apóstolos voltaram à presença de Jesus e lhe relataram tudo o que tinham feito e ensinado.
31 Jesúsñapaʼ atet̃ oterranerr pueyochreshaʼ:
31 E ele lhes disse: Isto porque eles não tinham tempo nem para comer, visto serem muitos os que iam e vinham.
32 Allempoñapaʼ eʼñe ñapt̃ochayet ahuanmam̃p̃set noñt̃o, oʼch ahuanmuet all ama acheñempañoyaye all otenanet Jesús.
32 Então foram de barco para um lugar deserto, à parte.
33 Allempoña shonteʼ acheñeneshaʼpaʼ alla enterraneterr all oñmam̃penet. Allempoña achmeʼtaret̃tapuetpaʼ acheñeneshaʼñapaʼ oʼ alla matrraʼterrerr allohuen ñeñt̃e anetsot̃. Ñetñapaʼ patsoʼmara oñmac̈haʼtet ñanmacmueta c̈hac̈haʼtet all sechena Jesús pueyochreshohuen.
33 Muitos, porém, os viram sair e, reconhecendo-os, correram para lá, a pé, de todas as cidades, e chegaram antes deles.
34 Allempoña sehuosa Jesús allpaʼ alla entuerraneterr oʼ alla shontaʼhuerrerr acheñeneshaʼ. Atarr nanac mueraʼhuerraneterr Jesús, t̃arroʼmar ñetpaʼ eʼñe atet̃ entuerraneterr ñerraʼmrrat̃eʼ carrnero ñeñt̃ ama acuam̃p̃saret̃eyaye. Allempoña Jesúspaʼ alla yec̈hatuerraneterr paʼnamen esocmañen ñeñt̃ Yompor poʼcohuenña.
34 Ao desembarcar, Jesus viu uma grande multidão e compadeceu-se dela, porque eram como ovelhas que não têm pastor. E começou a ensinar-lhes muitas coisas.
35 Att̃eñapaʼ ellerren pueyochreshaʼñapaʼ oteñetaʼ Jesús:
35 Como já era bastante tarde, os discípulos se aproximaram de Jesus e disseram: — Este lugar é deserto, e já é bastante tarde.
36 T̃eʼpaʼ oʼch p̃och acheñeneshaʼ ahuanemyerretepaʼ anetsoʼmar allchaʼ rañt̃aʼyesuerret puerraret ñeñt̃chaʼ rraʼyesuerret t̃arroʼmar arrpaʼ ama es eñalle.
36 Mande essas pessoas embora, para que, indo pelos campos ao redor e pelas aldeias, comprem para si o que comer.
37 T̃arraña Jesúsñapaʼ otan pueyochreshaʼ:
37 Jesus, porém, lhes disse: Mas eles disseram: — Iremos comprar duzentos denários de pão para lhes dar de comer?
38 Jesúsñapaʼ atet̃ oterraneterr:
38 E Jesus lhes disse: Eles foram se informar e responderam: — Cinco pães e dois peixes.
39 Allempoña Jesúspaʼ atet̃ otan acheñeneshaʼ:
39 Então Jesus lhes ordenou que todos se assentassem, em grupos, sobre a relva verde.
40 Ñetñapaʼ atet̃c̈hoʼ pet. Anorrc̈haʼtyeset eʼñe ñopaʼttsocmuet—c̈harrasheñaʼttsocma c̈harrapaʼtets ñam̃a amnarsheñaʼttsocma c̈harrapaʼtets ñeñt̃ anorrc̈haʼtyesets.
40 E eles o fizeram, repartindo-se em grupos de cem e de cinquenta.
41 Allempoña Jesúspaʼ agapan ñeñt̃ amnar pan ñam̃a epat̃oll cac, cohuaʼ enonet̃ parasyosoʼtam̃p̃san pan. Allempoñapaʼ shotaʼtan panpaʼ apanatyesan pueyochreshaʼ, ñetñapaʼ epatyeset allohuen acheñeneshaʼ ñeñt̃ anorrc̈haʼtyets all, eʼñe epaʼhuet. Ñam̃a shetseʼtan cac att̃och epatyesanet allohuenet.
41 Jesus, pegando os cinco pães e os dois peixes, erguendo os olhos para o céu, os abençoou. Depois partiu os pães e os deu aos seus discípulos para que os distribuíssem. E também repartiu os dois peixes entre todos.
42 Allempoñapaʼ oʼ rrallmeʼchet allohuenet eʼñepaʼtchaʼ yetrraʼtuahuet.
42 Todos comeram e se fartaram,
43 Eʼñe yetuahuetpaʼ elloña c̈ha aʼpchatyeset cac ñam̃a pan ñeñt̃ ashotaʼtyesaret̃. Ñeñt̃ña aʼyapac̈herretpaʼ c̈hepaʼtchaʼ chorrerrets c̈harraʼ puechena epa cañt̃er.
43 e ainda recolheram doze cestos cheios de pedaços de pão e de peixe.
44 Ñeñt̃ña rrallmeʼchats atarr shonteʼ acheñeneshaʼ alloʼtsen amnaroch mil ñeñt̃ eʼñe yacmaneshocheʼ.
44 Os que comeram os pães eram cinco mil homens.
45 Allempoña Jesúspaʼ otan pueyochreshaʼ:
45 Logo a seguir, Jesus fez com que os seus discípulos entrassem no barco e fossem adiante dele para o outro lado, para Betsaida, enquanto ele despedia a multidão.
46 Soʼtuanmanetpaʼ ñañapaʼ ahuoʼ aspent̃o, allchaʼ maʼyochosa.
46 E, tendo-os despedido, ele subiu ao monte para orar.
47 Att̃eñapaʼ oʼ tsapuen, ñapaʼ alloʼtsenara eʼñe ñapuet̃ aspent̃o. Noñt̃paʼc̈hoʼña ñeñt̃a rroc̈hasoʼtsenara saʼpo.
47 Ao cair da tarde, o barco estava no meio do mar, e Jesus estava sozinho em terra.
48 Allot̃ña entenan pueyochreshaʼ ñeñt̃ noñt̃oʼtsaʼyen. Ñetñapaʼ eʼñe poʼmueroc̈henñot̃eta echotnenet oñ t̃arroʼmar orrnoñapaʼ c̈ha aʼpuerrameʼtam̃penanet. Att̃eña allempoña puetarenmochpaʼ huenanet Jesús c̈ha chopeʼchnen enot̃ oño. Ahuoʼch metanenanetañ,
48 De madrugada, vendo que os discípulos remavam com dificuldade, porque o vento lhes era contrário, Jesus foi até onde eles estavam, andando sobre o mar; e queria passar adiante deles.
49 allempoña pueyochreshaʼpaʼ entapueñet c̈ha chopeʼchnen enot̃ oño. Ñetñapaʼ c̈ha otenapuetañ choyesheʼmatst̃eʼ huapanet. C̈ha rrannartet puem̃chañot̃.
49 Eles, porém, vendo-o andar sobre o mar, pensaram tratar-se de um fantasma e gritaram.
50 Allohuenetpaʼ eʼñe entuapet nanac yoreʼtosanet. Jesúsñapaʼ eñoranaʼtuenanet, atet̃ otuenanet:
50 Pois todos viram Jesus e ficaram apavorados. Mas Jesus imediatamente falou com eles e disse:
51 Allempoña Jesúspaʼ aʼtapos noñt̃o alloʼtsaʼyen pueyochreshaʼ. Huomenquëshaʼñapaʼ c̈hepaʼtchaʼ muetsoñeñterrtsa. Ñetñapaʼ c̈ha atarr cohuanrrortapueñet.
51 Então subiu no barco para estar com eles, e o vento cessou. Ficaram totalmente perplexos,
52 Ama c̈henaneto pueyoc̈hreto amaʼt att̃o Jesúspaʼ atontatan pan, amacaʼye es c̈henahueto pueyoc̈hreto.
52 porque não haviam compreendido o milagre dos pães, pois o coração deles estava endurecido.
53 Allempoña pechatam̃p̃setpaʼ arr etsotoset all oteñet Genesareto.
53 Estando já no outro lado, chegaram à terra de Genesaré, onde atracaram.
54 Allempo sohuac̈haʼtoset noñt̃ot̃, añña acheñeneshaʼ ñeñt̃ alloʼtsaʼyen, ñetñapaʼ chemeʼtapet Jesúspaʼ
54 Saindo eles do barco, o povo logo reconheceu Jesus.
55 allent̃a matrraʼtyeset ora erracmañen all yec̈haʼyena acheñeneshaʼ. Att̃ot̃caʼyeña huapatam̃pesyesoñetña atsnañet̃ec̈hno allem̃at̃eñ. Amaʼt erra eʼmareʼteñet oʼ c̈hap all, allchaʼc̈hoʼ anmoñetña patsnañet̃er puechecnapeʼna.
55 E eles, percorrendo toda aquela região, começaram a trazer em leitos os enfermos e os levavam para onde ouviam que ele estava.
56 Amaʼt erra c̈hapyen all shontena acheñeneshaʼ ñam̃a ñerraʼm arr c̈hen all ama tama eñalle acheñ, amaʼt allecma oñen acheñeneshaʼ ñetñapaʼ allchaʼc̈hoʼ naʼyenetaʼ patsnañet̃eret allchaʼ enamapet amaʼt posoʼmot̃a oʼch aʼp̃llapoñet paʼshtam. Allpon ñeñt̃ aʼp̃llaʼyesapueʼ Jesús paʼshtampaʼ allponc̈hoʼ eʼñe corraʼyesuerrtsa.
56 Onde quer que ele entrasse, nas aldeias, cidades ou campos, punham os enfermos nas praças, pedindo-lhe que os deixasse tocar ao menos na borda da sua roupa. E todos os que tocavam nela ficavam curados.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.