Marcos 12
Yompor Poʼñoñ ñeñt ̃ attõ Yepartseshar Jesucristo eʼñe etserra aʼpoctaterrnay Yomporesho (AMENT) vs NTLH
1 Allempoña Jesúspaʼ alla serrpareʼtaterranerr acheñeneshaʼ tomaʼnteñtso, ñeñt̃paʼ atet̃ otanet:
1 Depois Jesus começou a falar por meio de parábolas . Ele disse:
2 C̈hap allempo yen uvachllom̃paʼ ñañapaʼ mueñerran poʼpsheñeñ paʼtaruasañer oʼch enamuerraʼ uvachllom̃ poʼpsheñeñ paʼtaruasañreneshesho ñeñt̃ cohuam̃peneʼ uvachmaʼ.
2 Quando chegou o tempo da colheita, o dono enviou um empregado para receber a sua parte.
3 Allempoña c̈hen allpaʼ enamosan ñeñt̃ allpon oʼpatena ña, arepaʼtchaʼña es apapuenayeña uvachllom̃, elloña ñeñt̃apaʼ c̈ha rremapueññañet paʼtaruasañerpaʼ oʼ nalleʼtapueñet, oʼ alla mueñoʼteret eʼñe att̃a.
3 Mas os lavradores agarraram o empregado, bateram nele e o mandaram de volta sem nada.
4 Allempoña ñeñt̃ pamoʼmteʼ pen uvachmaʼpaʼ oʼ alla mueñerranerr poʼpsheñeñ paʼtaruasañer. Allempo c̈henerr ñam̃a allpaʼ ñapaʼc̈hoʼña c̈ha rrolleʼtapetpaʼ oʼ atserrp̃apueñet poñopaʼ c̈ha es otnatapueñet.
4 O dono mandou mais um empregado, mas eles bateram na cabeça dele e o trataram de um modo vergonhoso.
5 Allempo oʼ alla mueñerranerr poʼpsheñeñ paʼtaruasañer. Ñeñt̃paʼc̈hoʼña allempo c̈henerr ñam̃a allpaʼ ñañapaʼ c̈hepaʼtchaʼ muetsapueñet. Eʼñe att̃ecma p̃aʼyeset poʼpotantañec̈hno—patantaʼtetspaʼ nalleʼtapueñet, poʼpotantañec̈hnoñapaʼ c̈ha amtsanataret̃tapuenet.
5 E ainda outro foi mandado para lá, mas os lavradores o mataram. E o mesmo aconteceu com muitos mais — uns foram surrados, e outros foram mortos.
6 ’Ñeñt̃ pamoʼmteʼ penetpaʼ eñallmeñ ñam̃a puesheñarr ñeñt̃ eʼñe ño puechemer ñeñt̃ atarr morrentena. Allempoñapaʼ atet̃ ot: “T̃eʼpaʼ oʼch nemñe all ñeñt̃ eʼñe na nechemer. Ñatoʼrraña ñeñt̃paʼ mechaʼnaʼtapetchaʼ.”
6 E agora a única pessoa que o dono da plantação tinha para mandar lá era o seu querido filho. Finalmente ele o mandou, pensando assim: “O meu filho eles vão respeitar.”
7 Ñeñt̃paʼc̈hoʼña amaʼt mameshapaʼ arepaʼtchaʼña mechaʼnaʼtapeto. Allempo entapoñet puechemer ñetñapaʼ atet̃ otannaʼtyeset: “Añmapaʼ ñeñt̃caʼyeña puechemer ñeñt̃chaʼ oʼpaterraya pompor puenarem̃ esempo. Ñapaʼc̈hoʼña t̃eʼpaʼ oʼchcaʼye yemtsap̃ allochñapaʼ yachcaʼyeña eʼñe oʼpaterrayaña pompor puenarem̃. T̃eʼpaʼ oʼch ahuey oʼch yemtsap̃ ñam̃a.”
7 Mas os lavradores disseram uns aos outros: “Este é o filho do dono; ele vai herdar a plantação. Vamos matá-lo, e a plantação será nossa.”
8 Allempoña oʼ rremapoñet ñam̃a puechemerpaʼ oʼc̈hoʼ muetsapet, huaporeʼteret allot̃ uvachmot̃. Arrpaʼ allohua atet̃ tomaʼntata Jesús eʼñe ñañeña.
8 — Então agarraram o filho, e o mataram, e jogaram o corpo para fora da plantação.
9 Jesúsñapaʼ atet̃ oterranerr acheñeneshaʼ:
9 Aí Jesus perguntou:
10 Allempoña Jesúspaʼ atet̃ oterraneterr:
10 Vocês não leram o que as
11 Ñeñt̃paʼ Yomporcaʼyeña atet̃ p̃ateneʼ ñeñt̃oʼmarña yapaʼ eʼñe cohuen yenteñ.
11 Isso foi feito pelo Senhor
12 Ñeñt̃ eʼmoñeʼteneʼ Jesús ñetñapaʼ eñoteñet ñeñt̃paʼ ñetcaʼye atmaʼntataret̃tenet, ñeñt̃paʼ ñocpuetcaʼye atet̃ eñorenaña Jesús. Allempoña ñetpaʼ atarr mueneñetañ oʼch rromuet Jesús eʼñe allorocma t̃arraña ama eseshaʼ rromaye t̃arroʼmar ñetpaʼ c̈ha mechaʼteñet acheñeneshaʼ. Ñehua, acheñeneshaʼ eʼñecaʼye cohuen enteñet Jesús. Ñeñt̃oʼmarña ñetñapaʼ quec̈hpaʼhuaneret Jesúspaʼ ahuanerret.
12 Os líderes judeus sabiam que a parábola era contra eles e quiseram prender Jesus, mas tinham medo do povo. Por isso deixaram Jesus em paz e foram embora.
13 Att̃eñapaʼ c̈hap allempo poʼpocheño eʼñe aʼnahua mueñeññañet puesheñaʼtets fariseoneshaʼ ñesho ñam̃a puesheñaʼtets Herodes pueyochreshaʼ, t̃arraña ñetpaʼ añecpa amñaret̃tenet att̃och eʼñe pueshquëñot̃et poʼñoñot̃etpaʼ oʼch eñoratoset ñeñt̃ ama cohuenayaye. Allochñapaʼ att̃ot̃chaʼña otteñeʼchet.
13 Depois mandaram que alguns fariseus e alguns membros do partido de Herodes fossem falar com Jesus a fim de conseguirem alguma prova contra ele.
14 Ñeñt̃oʼmarña ñetpaʼ allempo c̈hapuet ñeshopaʼ atet̃ otoset:
14 Eles chegaram e disseram: — Mestre, sabemos que o senhor é honesto e não se importa com a opinião dos outros. O senhor não julga pela aparência, mas ensina a verdade sobre a maneira de viver que Deus exige. Diga: é ou não é contra a nossa
15 Jesúsñapaʼ eñotapanet ñetpaʼ c̈hacaʼye shecareʼteñet, ñañapaʼ atet̃ otapanet:
15 Mas Jesus percebeu a malícia deles e respondeu:
16 Ñetña apetpaʼ ñañapaʼ atet̃ oterraneterr:
16 Eles trouxeram, e ele perguntou: Eles responderam: — São do Imperador.
17 Jesúsñapaʼ alla oterraneterr:
17 Então Jesus disse: E eles ficaram admirados com Jesus.
18 Allempoñapaʼ huac̈haʼtoña ñam̃a patantarr ñeñt̃ saduceoneshatets. Ñehua, ñeñt̃ saduceoneshatets ñetñapaʼ ellonet̃ echenet poct̃ap̃ña ñeñt̃oʼmar atet̃ otenet amat̃eʼ errot̃enot̃ yetanterroña rromot̃ amaʼt errponaña. Ñetñapaʼ atet̃ otoset Jesús:
18 Alguns saduceus , os quais afirmam que ninguém ressuscita, chegaram perto de Jesus e disseram:
19 —Maestrochaʼ ahuat̃ Moiséspaʼ atet̃ quellconay ñoñets ñeñt̃ poctetsa ñeñt̃chaʼ atet̃ yep̃a. Ñeñt̃paʼ atet̃ otenña Moisés poʼñoñ: Ñerraʼm esempo rroma yacma oʼch saʼnman puet̃apor t̃arraña ama chemereʼtnomopaʼ, añ poctetsa paʼmoʼnasheñchaʼ alla yorerreʼña poʼnorrar allochñapaʼ att̃och eñalleterraña ñeñt̃chaʼ puechemer perr paʼmoʼnasheñeñ. Ñeñt̃paʼ atet̃caʼye quellcaʼnmonayña Moisés ahuat̃.
19 — Mestre, Moisés escreveu para nós a seguinte lei : “Se um homem morrer e deixar a esposa sem filhos, o irmão dele deve casar com a viúva, para terem filhos, que serão considerados filhos do irmão que morreu.”
20 Ñehua, t̃eʼpaʼ eñall canc̈herrsheña ñeñt̃ eʼñe poctacma paʼmoʼnasheñecmuet. Ñeñt̃ puesheñarr popoʼnaretpaʼ oʼ yoran coyaneshaʼ ñeñt̃ puet̃apor p̃aʼ. Eʼñe allponmatatsapaʼ oʼ rromaña, yacma ama chemereʼtnomo.
20 Acontece que havia sete irmãos. O mais velho casou e morreu sem deixar filhos.
21 Allempoña ñeñt̃ poʼrroc̈hoʼmerpaʼ oʼ yorerran paʼmoʼnasheñeñ puet̃apor. Eʼñe allponmatatsapaʼ ñapaʼc̈hoʼña oʼ rromuerrerr ñam̃a, ñeñt̃paʼc̈hoʼña ama chemereʼtnomo. Allempoña poʼpsheñeñ paʼmoʼnasheñpaʼ oʼ alla yorerranerr ñam̃a poʼnorrar. Eʼñe allponmaterrtsapaʼ ñapaʼc̈hoʼña oʼ rromuerrerr ñam̃a ñeñt̃paʼc̈hoʼña ama chemereʼtnerrerro oʼ att̃a rromuerrerr.
21 O segundo casou com a viúva e morreu sem deixar filhos. Aconteceu a mesma coisa com o terceiro.
22 Eʼñe att̃ecma p̃ohuet canc̈herrsheñoʼmaretpaʼ eʼñe pueyoruarochet ñeñt̃ara puesheñarr coyaneshaʼ. Eʼñe allohuenetpaʼ eʼñe att̃ecma pet rromayestset amaʼt puesheñarrot̃etapaʼ ama chemereʼtnomueto. Oʼ rromapesuaña canc̈herrsheñoʼmar puerrollareshaʼpaʼ c̈ho rromatsña ñam̃a coyaneshaʼ.
22 Afinal, os sete irmãos casaram com a mesma mulher e morreram sem deixar filhos. Depois de todos eles, a mulher também morreu.
23 T̃eʼña ñerraʼm poʼñoc̈ht̃eʼ yetantena rromot̃paʼ añña coyaneshaʼ allempoñapaʼ ¿eseshaʼtchaʼña puet̃apor perreʼ t̃arroʼmar allohuenet canc̈herrsheñoʼmaretpaʼ eʼñe pueyoruarochet?
23 Portanto, no dia da ressurreição, quando todos os mortos tornarem a viver, de qual dos sete a mulher vai ser esposa? Pois todos eles casaram com ela!
24 Allempoña Jesúspaʼ atet̃ oterraneterr:
24 Jesus respondeu:
25 T̃arroʼmar esempohuañen allempoch tanterret poʼpocheño, allempopaʼ amaʼt puesheñarrot̃eta amach senaʼterreto, amaʼt coyaneshaʼpaʼc̈hoʼ amach eseshayeʼ apuerraye ñeñt̃chaʼ yorerrahuet. T̃arroʼmar allempopaʼ eʼñech att̃et ñerraʼm Yompor poʼm̃llañot̃eñnaneshar ñeñt̃ pueʼntañoʼtsaʼyen.
25 Pois, quando os mortos ressuscitarem, serão como os anjos do céu, e ninguém casará.
26 Sapaʼ amaʼtña selleyareña ñeñt̃ atet̃ quellquëʼt̃ ahuat̃ Moisés att̃och señoch amaʼt ñeñt̃ oʼ collaʼhuapaʼ ñetñapaʼ corretseta. Ñehua, all aquellcaret̃ tsachmoʼr ñeñt̃ eʼñe ñot̃a huortets. Allot̃ñacaʼyeña Yomporpaʼ eñoranaʼtanaña Moisés; ñeñt̃paʼ atet̃caʼ otña Yompor allempo: “Napaʼ ñeñt̃en Poʼyomporer pen Abraham ñam̃a Isaac, ñam̃a Jacob.”
26 Vocês nunca leram no
27 Jesúsñapaʼ alla oterraneterr:
27 E Deus não é Deus dos mortos e sim dos vivos. Vocês estão completamente errados!
28 Allempoña huapoña ñam̃a puesheñarr ñeñt̃ etsoteneʼ ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃, ñañapaʼ eʼmosan ñeñt̃ atet̃ aʼp̃t̃oʼtareʼteñet Jesús. Ñañapaʼ eʼmosan Jesús eʼñe cohuen anapuenanet. Ñeñt̃oʼmarña ñapaʼc̈hoʼña allent̃a aʼp̃t̃oʼtos, ñeñt̃paʼ atet̃ otos:
28 Um mestre da Lei que estava ali ouviu a discussão. Viu que Jesus tinha dado uma boa resposta e por isso perguntou: — Qual é o mais importante de todos os mandamentos da
29 Jesúsñapaʼ atet̃ otap̃:
29 Jesus respondeu:
30 Ñeñt̃oʼmarña atarrepaʼchña yemorrenteña Yeyomporer ñeñt̃ Yepartseshar yepen eʼñe ora yeyoc̈hrocmañen. Ñam̃a eʼñe yecamquëñot̃ yemorreñchach, ñam̃a yoct̃ap̃ñohuen, amaʼt ñam̃a eʼñe ora yehuamencohuen.”
30 Ame o Senhor, seu Deus, com todo o coração, com toda a alma, com toda a mente e com todas as forças.”
31 Allot̃paʼ poʼpoñ ñoñets ñeñt̃ atarr sherbets ñeñt̃paʼ atet̃ oten: “Atarrchaʼ yemorrenteña yamoʼts eʼñe atet̃ atarr yemorrentena yañeña.” Añ epoʼmar ñoñetspaʼ ñeñt̃caʼyeña atarr sherbets, ñeñt̃ña ello metanaʼtueneʼña poʼpoñec̈hno ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃.
31 E o segundo mais importante é este: “Ame os outros como você ama a você mesmo.” Não existe outro mandamento mais importante do que esses dois.
32 Allempoña ñeñt̃ etsoteneʼ ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃, ñañapaʼ atet̃ oterranerr Jesús:
32 Então o mestre da Lei disse a Jesus: — Muito bem, Mestre! O senhor disse a verdade. Ele é o único Deus, e não existe outro além dele.
33 Ñerraʼm c̈hoch yemorrenteña Yompor eʼñe yeyoc̈hrocmañen eʼñe yeñoteñohuen, ñam̃a eʼñe yecamquëñot̃ yemorreñchach eʼñe yehuamencohuen ñam̃a ñerraʼm atarr yemorrenteña ñam̃a yamoʼts eʼñe atet̃ atarr yemorrentena yañeña, ñeñt̃caʼyeña atarr nanac sherbets. Ellocaʼyeña metanaʼtuenan allohuen poʼpoñec̈hno amaʼt ayarrac̈hno ñeñt̃ yemtsayen Yomporecop, amaʼt ñam̃a allohuen ñeñt̃ yachamuen allo yesherbeñ Yompor.
33 Devemos amar a Deus com todo o nosso coração, com toda a nossa mente e com todas as nossas forças e também devemos amar os outros como amamos a nós mesmos. Pois é melhor obedecer a estes dois mandamentos do que trazer animais para serem queimados no altar e oferecer outros sacrifícios a Deus.
34 Jesúsñapaʼ atet̃ eñch ñapaʼ atarr eñotenan ñeñt̃ atarr sherbets Yomporecop, ñeñt̃oʼmarña atet̃ otererr:
34 Jesus viu que o mestre da Lei tinha respondido com sabedoria e disse: Depois disso ninguém tinha coragem de fazer mais perguntas a Jesus.
35 Allempoña Jesúspaʼ alla yec̈haterraneterr all Parets paʼpacllo. Ñeñt̃paʼ atet̃ oterraneterr:
35 Quando Jesus estava ensinando no pátio do Templo, perguntou:
36 T̃arroʼmar amaʼt Davidpaʼ allempo eñoracheʼt̃ Parets Puecamquëñ, allempopaʼ atet̃caʼye eñoseʼt̃ña añecop ñeñt̃chaʼ Cristoterrets:
36 Pois Davi, inspirado pelo Espírito Santo, escreveu:
37 Ñeñt̃paʼ atet̃caʼye oteʼt̃ña David, ñeñt̃chaʼ Cristoterretspaʼ ñeñt̃caʼyeña Poʼpartseshar peʼt̃ña amaʼt allempot̃eñ. Ñehua, amaʼt señoteñeña Cristo ñeñt̃ Poʼpartseshar peʼt̃ Davidpaʼ ñeñt̃ña t̃eʼpaʼ oʼ alla poʼm̃renñ per ñam̃a.
37 O próprio Davi chama o Messias de Senhor. Portanto, como é que o Messias pode ser descendente de Davi? Uma grande multidão escutava com prazer o que Jesus ensinava.
38 All yec̈haterraneterr ñeñt̃paʼ atet̃ oterraneterr:
38 Ele dizia ao povo:
39 Ñam̃a ñetpaʼ añeʼnach atarr muenenet oʼch anorrc̈haʼtyenet judioneshaʼ poʼprahuo allecma anorryen ñeñt̃ atarr am̃chaʼnaʼtpoʼ entyen allohuen acheñeneshaʼ ñam̃a eʼñe att̃ecma penet ñam̃a all rrallmeʼchapretenet.
39 preferem os lugares de honra nas
40 T̃arraña ñetñapaʼ rret̃orrnaneshaʼnaña puerratam̃pesyenetña paʼpaquëll. Elloña eʼñe pommoʼcheñot̃etpaʼ aña atarr muenenet oʼch atet̃ penet ñerraʼmrrat̃eʼ ñetpaʼ atarr cohuen acheñret ñeñt̃oʼmarña arr maʼyochyenet all shontena acheñeneshaʼpaʼ amach t̃ematenayaya maʼyocheneto. Ñeñt̃oʼmarña t̃eʼ napaʼ oʼch notas ñeñt̃ atet̃ petsa pommoʼcheñot̃ elloña atarrchaʼ aʼcoñchaʼtaret̃terret.
40 Exploram as viúvas e roubam os seus bens; e, para disfarçarem, fazem orações compridas. Portanto, o castigo que eles vão sofrer será pior ainda!
41 Allempo Jesúspaʼ alla anen aʼyent̃eyeʼ allecma naʼyenet quelle Parets paʼpacllo. Allñapaʼ shonteʼ entenan acheñeneshaʼ ñeñt̃ naʼyeneʼ quelle Partsocop, shonteʼ ec̃llayoret̃eneshaʼ ñeñt̃ naʼyeneʼ shonteʼ poʼc̃llayor Partsocop.
41 Jesus estava no pátio do Templo, sentado perto da caixa das ofertas, olhando com atenção as pessoas que punham dinheiro ali. Muitos ricos davam muito dinheiro.
42 Jesúsña allpaʼ att̃a cohuenanet, huapa ñam̃a puesheñarr rret̃orrnaneshaʼ ñeñt̃ atarr huocchañetets. Ñapaʼc̈hoʼña nosan eptallat̃oll quellayet̃oll ñeñt̃ cobretall, ñeñt̃ quellayerpaʼ ama tsaʼteno, ama es sherbeno.
42 Então chegou uma viúva pobre e pôs na caixa duas moedinhas de pouco valor.
43 Allempoña Jesúspaʼ agotan pueyochreshaʼpaʼ atet̃ otanet:
43 Aí Jesus chamou os discípulos e disse:
44 T̃arroʼmar allohuenet ñeñt̃ naʼyenet quellepaʼ añacaʼye naʼyenet ñeñt̃ aʼpchaʼtyenet, ñañapaʼ amaʼt atarr huocchañpaʼ eʼñe pomhuahuospan allohuen ñeñt̃ echyen ñeñt̃ muenatenaneñ att̃och yoran alloch correna arr patsro.
44 Porque os outros deram do que estava sobrando. Porém ela, que é tão pobre, deu tudo o que tinha para viver.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.