Lucas 20

Yompor Poʼñoñ ñeñt ̃ attõ Yepartseshar Jesucristo eʼñe etserra aʼpoctaterrnay Yomporesho (AMENT) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Poʼpocheño pamt̃arr Jesúsñapaʼ alla yec̈haterranerr acheñeneshaʼ Parets paʼpacllo. Allpaʼ añ serrpareʼtatenanet cohuen ñoñets alloch yequeshperra. Att̃eñapaʼ huac̈haʼtoña shonteʼ am̃chaʼtaret̃neshaʼ—ñeñt̃ paʼm̃chaʼtaret̃erneshaʼ pen allohuen judioneshaʼ poʼcornaneshar ñam̃a allponsheña ñeñt̃ atarr etsotayenayeñ ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃ ñam̃a poʼpotantañ ñeñt̃ pomporneshaʼ p̃aʼyen allohuen judioneshaʼ.
1 Certo dia, quando Jesus ensinava o povo e anunciava as boas-novas no templo, os principais sacerdotes, os mestres da lei e os líderes do povo se aproximaram dele
2 Ñetñapaʼ atet̃ otoset Jesús:
2 e perguntaram: “Com que autoridade você faz essas coisas? Quem lhe deu esse direito?”.
3 Jesúsñapaʼ atet̃ otapanet:
3 “Primeiro, deixe-me fazer uma pergunta”, respondeu ele.
4 ahuañmoʼcha allempo apateʼt̃ Juanañ Yomporecop ñeñt̃paʼ ¿eseshaʼtña llesenseʼ ñatoʼ Yompor amapaʼ acheñat̃eʼ apueʼña llesens? Nemnen oʼch sotosen ñeñt̃ atet̃ soct̃apeʼchen sa.
4 “A autoridade de João para batizar vinha do céu ou era apenas humana?”
5 Ñetñapaʼ eʼñe aʼnahua otannaʼtyeset:
5 Eles discutiram a questão entre si: “Se dissermos que vinha do céu, ele perguntará por que não cremos em João.
6 Elloña ñerraʼm c̈ha yoch acheñeshot̃a apet llesenspaʼ acheñeneshaʼñapaʼ c̈hat̃eʼ eʼmoñeʼtyet. Pueʼmoñeʼteñot̃etaypaʼ c̈hat̃eʼ rrollapechyet t̃arroʼmar ñetpaʼ eʼñe cohuen eñcheteʼt̃ Juanañ, c̈hocma otyenet ñapaʼ ñeñt̃caʼyeña aʼm̃toseʼ Yompor poʼñoñ.
6 Mas, se dissermos que era apenas humana, seremos apedrejados pela multidão, pois todos estão convencidos de que João era profeta”.
7 Ñeñt̃oʼmarña ñetpaʼ atet̃ ochet Jesús:
7 Por fim, responderam a Jesus que não sabiam.
8 Allempoña Jesúspaʼ atet̃ oterraneterr:
8 E Jesus replicou: “Então eu também não direi com que autoridade faço essas coisas”.
9 Allempoña Jesúspaʼ alla serrpareʼtaterranerr acheñeneshaʼ tomaʼnteñtso, Ñeñt̃paʼ atet̃ otanet:
9 Em seguida, Jesus se voltou para o povo e contou a seguinte parábola: “Um homem plantou um vinhedo e o arrendou a alguns lavradores. Depois, partiu para um lugar distante, onde passou um longo tempo.
10 C̈hap allempo yen uvachllom̃paʼ ñañapaʼ mueñerran poʼpsheñeñ paʼtaruasañer oʼch enamuerraʼ uvachllom̃ poʼpsheñeñ paʼtaruasañresho ñeñt̃ cohuam̃peneʼ uvachmaʼ. Allempoña c̈hen allpaʼ enamhuenan ñeñt̃ allpon oʼpatena pamoʼmtayet arepaʼtchaʼña es apapuenayeña uvachllom̃, elloña ñeñt̃apaʼ c̈ha nalleʼtapueñet, oʼ alla mueñoʼteret eʼñe att̃a.
10 Na época da colheita da uva, enviou um de seus servos para receber sua parte da produção. Os lavradores atacaram o servo, o espancaram e o mandaram de volta, de mãos vazias.
11 Allempoña ñeñt̃ pamoʼmteʼ pen uvachmaʼpaʼ oʼ alla mueñerranerr poʼpsheñeñ paʼtaruasañer. Allempo c̈henerr allpaʼ ñapaʼc̈hoʼña c̈ha es otnareʼtapetpaʼ oʼc̈hoʼ nalleʼtapet oʼ matateret eʼñe att̃a.
11 Então o dono da propriedade enviou outro servo, mas eles também o insultaram, o espancaram e o mandaram de volta, de mãos vazias.
12 Allempo pomaʼpocheño oʼ alla mueñerranerr poʼpsheñeñ paʼtaruasañer. Ñeñt̃paʼc̈hoʼña allempo c̈henerr ñam̃a allpaʼ ñañapaʼ c̈ha atarr atserrp̃atseʼtapetpaʼ oʼc̈hoʼ alla matateret.
12 Enviou ainda um terceiro, e eles o feriram e o expulsaram do vinhedo.
13 ’Allempoña ñeñt̃ pamoʼmteʼ penetpaʼ atet̃ ot: “T̃eʼpaʼ errot̃uachñacaʼyeña nepeʼt̃eʼ. T̃eʼpaʼ oʼch nemñe ñeñt̃ eʼñe na nechemer ñeñt̃ atarr nemorrentena. Ñatoʼrraña ñeñt̃paʼ mechaʼnaʼtapetchaʼ.”
13 “‘Que farei?’, disse o dono do vinhedo. ‘Já sei; enviarei meu filho amado. Certamente eles o respeitarão.’
14 Arepaʼtchaʼña amaʼt mameshapaʼ mechaʼnaʼtapeto. Allempo entapoñet puechemerpaʼ atet̃ otannaʼtyeset: “Añmapaʼ ñeñt̃caʼyeña puechemer ñeñt̃chaʼ oʼpaterraya pompor puenarem̃ esempo. Ñapaʼc̈hoʼña t̃eʼpaʼ oʼchcaʼye yemtsap̃ allochñapaʼ yachcaʼyeña eʼñe oʼpaterrayaña pompor puenarem̃.”
14 “No entanto, quando os lavradores viram o filho, disseram uns aos outros: ‘Aí vem o herdeiro da propriedade. Vamos matá-lo e tomar posse desta terra!’.
15 Allempoñapaʼ oʼ rromapet oʼ chetareʼtnomet narmetsmo aʼyot̃, allña muetsapoñetña ñam̃a puechemer. Arrpaʼ allohua atet̃ tomaʼntata Jesús eʼñe ñañeña.
15 Então o arrastaram para fora do vinhedo e o mataram. “O que vocês acham que o dono do vinhedo fará com eles?”, perguntou Jesus.
16 Ñerraʼm esempoch huerranet, pamoʼmtayetpaʼ aʼcllatuerranetchaʼ, narmetsmaʼña oʼch apuerran poʼpotantañ.
16 “Ele virá, matará os lavradores, e arrendará o vinhedo a outros.” “Que isso jamais aconteça!”, disseram os que o ouviam.
17 Jesúsña att̃a cohuanetpaʼ atet̃ otanet:
17 Jesus olhou para eles e perguntou: “Então o que significa esta passagem das Escrituras: ‘A pedra que os construtores rejeitaram se tornou a pedra angular’?
18 Elloñapaʼ atet̃ otanet:
18 Quem tropeçar nessa pedra será despedaçado, e aquele sobre quem ela cair será reduzido a pó”.
19 Añña ñeñt̃ atarr etsotayenayeñ ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃ ñam̃a ñeñt̃ paʼm̃chaʼtaret̃erneshaʼ pen allohuen judioneshaʼ poʼcornaneshar, ñetña allempopaʼ oʼ eñochet ñetcaʼye atmaʼntataret̃tenet, ñeñt̃paʼ ñocpuetcaʼye atet̃ eñorenaña Jesús. Allempoña ñetpaʼ atarr mueneñetañ oʼch rremuet Jesús eʼñe allorocma t̃arraña ama eseshayeʼ rromaye t̃arroʼmar ñetpaʼ mechaʼteñet acheñeneshaʼ. Ñehua, acheñeneshaʼ eʼñecaʼye cohuen enteñet Jesús.
19 Os mestres da lei e os principais sacerdotes queriam prender Jesus ali mesmo, pois perceberam que eles eram os lavradores maus a que Jesus se referia. No entanto, tinham medo da reação do povo.
20 T̃arraña ñetpaʼ aña atarr eʼnenet att̃och amaʼt parrochapaʼ oʼch eñorachet ñeñt̃ ama pocteyaye amaʼt ñam̃a gobiernocop, allochñapaʼ att̃och rremuet oʼch pomueñetaʼ am̃chaʼtaret̃esho ñeñt̃ nen gobiernoʼ Romot̃ ñeñt̃ am̃chaʼtaret̃tetsa alloʼmarecop. Att̃eña ñetñapaʼ eʼñe aʼnahua mueñet allponsheña acheñ Jesúsesho ñeñt̃ ottetsañ ñerraʼmrrat̃eʼ atarr cohuen acheñ, t̃arraña ñetpaʼ añecpa amñaret̃tet att̃och eʼñe pueshquëñot̃ poʼñoñot̃etpaʼ oʼch eñorachet ñeñt̃ ama cohuenayaye.
20 Esperando uma oportunidade, os líderes enviaram espiões que fingiam ser pessoas sinceras. Tentaram fazer Jesus dizer algo que pudesse ser relatado ao governador romano, de modo que ele fosse preso.
21 Allempoña c̈hapuet ñeshopaʼ atet̃ otoset:
21 Disseram: “Mestre, sabemos que o senhor fala e ensina o que é certo, não se deixa influenciar por outros e ensina o caminho de Deus de acordo com a verdade.
22 Ñeñt̃oʼmarña t̃eʼpaʼ yemneñ oʼch peñotatapuey erraʼtsent̃eʼña eʼñe poʼñoc̈h cohuentetsa. ¿Pocteʼt̃eʼ oʼch yetsaʼta impuestos añecop ñeñt̃ am̃chaʼtaret̃tetsa Romo, ñeñt̃ ama judioneshayaye? Ñatoʼ amat̃eʼ pocteyaye yocop ñeñt̃ey judioneshay oʼch yetsaʼta am̃chaʼtaret̃ romoʼmarneshaʼ ñeñt̃ ama judioneshayaye.
22 Então, diga-nos: É certo pagar impostos a César ou não?”.
23 Jesúsñapaʼ eñotanet ñeñt̃ atet̃ shecareʼteñetañ, ñañapaʼ atet̃ otanet:
23 Jesus percebeu a hipocrisia deles e disse:
24 —Ñehua, segaten puetallarr quelle.
24 “Mostrem-me uma moeda de prata. De quem são a imagem e o título nela gravados?”. “De César”, responderam.
25 Jesúsñapaʼ alla oterraneterr:
25 “Então deem a César o que pertence a César, e deem a Deus o que pertence a Deus”, disse ele.
26 Att̃oña amaʼt pueshquëñot̃et atet̃ otyenetpaʼ ama errot̃enot̃ eñoracheto ñeñt̃ ama pocteyaye amaʼt ñam̃a gobiernocop t̃arroʼmar allohuen acheñeneshaʼ ñeñt̃ alloʼtsaʼyen eʼñe cohuen enteñet atet̃ anapuenanet Jesús. Ñeñt̃ña ashcañneshaʼpaʼ att̃a cohuanrrorteñet t̃arroʼmar atarr cohuen anapuenanet Jesús. Ñeñt̃oʼmarña ñetpaʼ ama errot̃enayeʼ otenayeʼ entereterro.
26 Eles não conseguiam apanhá-lo em nada que ele dizia diante do povo. Em vez disso, admiraram-se de sua resposta e se calaram.
27 Allempoñapaʼ huac̈haʼtoña ñam̃a patantarr ñeñt̃ saduceoneshatets. Ñehua, ñeñt̃ saduceoneshatets ñetñapaʼ ellonet̃ echenet poct̃ap̃ña ñeñt̃oʼmar atet̃ otenet amat̃eʼ errot̃enot̃ yetanterroña rromot̃ amaʼt errponaña.
27 Então vieram a Jesus alguns saduceus, líderes religiosos que afirmam não haver ressurreição dos mortos,
28 Ñetñapaʼ atet̃ otoset Jesús:
28 e perguntaram: “Mestre, Moisés nos deu uma lei segundo a qual se um homem morrer e deixar a esposa sem filhos, o irmão dele deve se casar com a viúva e ter um filho que dará continuidade ao nome do irmão.
29 Ñehua, t̃eʼpaʼ eñall canc̈herrsheña ñeñt̃ eʼñe poctacma paʼmoʼnasheñecmuet. Ñeñt̃ puesheñarr popoʼnaretpaʼ oʼ yoran coyaneshaʼ ñeñt̃ puet̃apor p̃aʼ. Eʼñe allponmatatsapaʼ oʼ rromaña, yacma ama chemereʼtnomo.
29 Numa família havia sete irmãos. O mais velho se casou e morreu sem deixar filhos.
30 Allempoña ñeñt̃ poʼrroc̈hoʼmerpaʼ oʼ yorerran paʼmoʼnasheñeñ puet̃apor. Eʼñe allponmatatsapaʼ ñapaʼc̈hoʼña oʼ rromuerrerr ñam̃a, ñeñt̃paʼc̈hoʼña ama chemereʼtnomo.
30 O segundo irmão se casou com a viúva, mas também morreu.
31 Allempoña poʼpsheñeñ paʼmoʼnasheñpaʼ oʼ alla yorerranerr ñam̃a poʼnorrar. Eʼñe allponmaterrtsapaʼ ñapaʼc̈hoʼña oʼ rromuerrerr ñam̃a, ñeñt̃paʼc̈hoʼña ama chemereʼtnerrerro oʼ att̃a rromuerrerr. Eʼñe att̃ecma p̃ohuet canc̈herrsheñoʼmaretpaʼ eʼñe pueyoruarochet ñeñt̃ara puesheñarr coyaneshaʼ. Eʼñe allohuenetpaʼ eʼñe att̃ecma pet collaʼhuet amaʼt puesheñarrot̃etapaʼ ama chemereʼtnomueto.
31 Então o terceiro irmão se casou com ela. O mesmo aconteceu aos sete irmãos, que morreram sem deixar filhos.
32 Allempoña oʼ rromaña ñam̃a coyaneshaʼ.
32 Por fim, a mulher também morreu.
33 T̃eʼña ñerraʼm poʼñoc̈ht̃eʼ yetantena yerromñot̃paʼ añña coyaneshaʼ allempopaʼ ¿eseshaʼtchaʼña puet̃apor perreʼ t̃arroʼmar allohuenet canc̈herrsheñoʼmaretpaʼ eʼñe pueyoruarochet?
33 Diga-nos, de quem ela será esposa na ressurreição? Afinal, os sete se casaram com ela”.
34 Allempoña Jesús otanet:
34 Jesus respondeu: “O casamento é para pessoas deste mundo.
35 T̃arraña esempohuañen allempoch tanterret poʼpocheño allohuen ñeñt̃chaʼ eʼñe pocteʼ entuerr Yompor allochñapaʼ att̃och oʼch alla correrret poʼpocheño, ñetña allempopaʼ amaʼt puesheñarrot̃eta amach senaʼterreto, amaʼt coyaneshaʼpaʼc̈hoʼ amach eseshayeʼ apuerraye ñeñt̃chaʼ yorerrahuet.
35 Mas, na era futura, aqueles que forem considerados dignos de ser ressuscitados dos mortos não se casarão nem se darão em casamento,
36 T̃arroʼmar allempopaʼ amach arromñat̃terreto amaʼt ahuat̃a att̃och eʼñech atet̃ perret ñerraʼm mellañot̃eñnaneshaʼ. Yomporñapaʼ oʼch eʼñe puechemer perranet eʼñe poctacma t̃arroʼmar allempopaʼ oʼ tanterret rromot̃paʼ oʼhuañchaʼ arromñat̃terret amaʼt errponaña.
36 e nunca mais morrerão. Nesse sentido, serão como os anjos. São filhos de Deus e filhos da ressurreição.
37 Elloña amaʼt Moisés atet̃ eñotataneʼt̃ acheñeneshaʼ poʼñoc̈h ñeñt̃ collaʼhuatsa allempo, ñetñapaʼ corretseta. Ñehua, all aquellcaret̃ tsachmoʼr ñeñt̃ eʼñe ñot̃a huortets. Allot̃ñacaʼyeña Yomporpaʼ eñoranaʼtanaña Moisés; ñeñt̃paʼ atet̃caʼ otña Yompor allempo: “Napaʼ ñeñt̃en Poʼyomporer pen Abraham ñam̃a Isaac, ñam̃a Jacob.”
37 “Agora, quanto a haver ressurreição dos mortos, o próprio Moisés provou isso quando escreveu a respeito do arbusto em chamas. Ele se referiu ao Senhor como ‘o Deus de Abraão, o Deus de Isaque e o Deus de Jacó’.
38 Jesúsñapaʼ alla oterraneterr:
38 Portanto, ele é o Deus dos vivos, e não dos mortos, pois para ele todos vivem”.
39 Añña puesheñaʼtets ñeñt̃ atarr etsoteneʼ ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃, ñetñapaʼ atet̃ ochet:
39 “Mestre, o senhor disse bem!”, comentaram alguns mestres da lei.
40 Ñeñt̃oʼmar allempot̃eñpaʼ amaʼt puesheñarrot̃etapaʼ ama eseshayeʼ aʼp̃t̃oʼtenayeʼ enterraye.
40 E ninguém mais teve coragem de lhe fazer perguntas.
41 Allempoña Jesúspaʼ atet̃ otan ñeñt̃ atarr etsotayenayeñ ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃:
41 Então Jesus lhes perguntou: “Por que se diz que o Cristo é filho de Davi?
42 T̃arroʼmar amaʼt Davidpaʼ allempo quellquëʼt̃ all libro Salmo allempopaʼ atet̃caʼye eñoseʼt̃ña añecop ñeñt̃chaʼ Cristoterrets:
42 Afinal, o próprio Davi escreveu no Livro de Salmos: ‘O Senhor disse ao meu Senhor, Sente-se no lugar de honra à minha direita
43 Att̃ochña amaʼt ñeñt̃ peʼmoñeʼteneʼ napaʼ oʼch nameʼñatuerranet allochñapaʼ oʼch atet̃ perret ñeñt̃ pemnen p̃a.”
43 até que eu humilhe seus inimigos, e os ponha debaixo de seus pés’.
44 Ñeñt̃paʼ atet̃caʼye oteʼt̃ña David ñeñt̃chaʼ Cristoterretspaʼ ñeñt̃caʼyeña Poʼpartseshar peʼt̃ña amaʼt allempot̃eñ. Ñehua, amaʼt señoteñeña Cristo ñeñt̃ Poʼpartseshar peʼt̃ David ñeñt̃ña t̃eʼpaʼ oʼ alla poʼm̃reneñ per ñam̃a.
44 Uma vez que Davi chamou o Cristo de ‘meu Senhor’, como ele pode ser filho de Davi?”.
45 Elloña shonteʼ acheñeneshaʼ ñeñt̃ eʼm̃ñoʼteneʼ allempo atet̃ otenan Jesús pueyochreshaʼ:
45 Então, enquanto as multidões o ouviam, Jesus se voltou para seus discípulos e disse:
46 —Amach semeñeʼtapretatsche ommoñat̃eneshaʼ poct̃ap̃ña ñeñt̃areta ñeñt̃et atarr etsotayenayeñ ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃. T̃arroʼmar ñetpaʼ añeʼnaña atarr cohuen entenet oʼch chorrenet atarrom shetamuets oʼch att̃a yormaʼtatseʼtenet paʼshtam. Ñam̃a pommoʼcheñot̃etpaʼ atarrchaʼ mueneñet oʼch eʼñe puem̃chaʼnaʼteñot̃ eʼñech cohuen huom̃chaʼtenanet acheñeneshaʼ all chopeñeʼchyenet. Ñam̃a ñetpaʼ añeʼnach atarr muenenet oʼch anorrc̈haʼtyenet judioneshaʼ poʼprahuo allecma anorryen ñeñt̃ atarr am̃chaʼnaʼtpoʼ entyen allohuen acheñeneshaʼ ñam̃a eʼñe att̃ecma penet ñam̃a all rrallmeʼchapretenet.
46 “Cuidado com os mestres da lei! Eles gostam de se exibir com vestes longas e de receber saudações respeitosas quando andam pelas praças. E como gostam de sentar-se nos lugares de honra nas sinagogas e à cabeceira da mesa nos banquetes!
47 T̃arraña ñetñapaʼ rret̃orrnaneshaʼnaña puerratam̃pesyenetña paʼpaquëll. Elloña eʼñe pommoʼcheñot̃etpaʼ aña atarr muenenet oʼch atet̃ penet ñerraʼmrrat̃eʼ ñetpaʼ atarroʼ cohuen acheñret ñeñt̃oʼmarña arrchaʼ maʼyochenet all shontena acheñeneshaʼ, amach t̃ematenayaya maʼyocheneto. Ñeñt̃oʼmarña t̃eʼ napaʼ oʼch notas, ñeñt̃ atet̃ petsa pommoʼcheñot̃paʼ elloña atarrchaʼ aʼcoñchaʼtaret̃terret.
47 No entanto, tomam posse dos bens das viúvas de maneira desonesta e, depois, para dar a impressão de piedade, fazem longas orações em público. Por causa disso, serão duramente castigados”.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.