Lucas 20

Yompor Poʼñoñ ñeñt ̃ attõ Yepartseshar Jesucristo eʼñe etserra aʼpoctaterrnay Yomporesho (AMENT) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Poʼpocheño pamt̃arr Jesúsñapaʼ alla yec̈haterranerr acheñeneshaʼ Parets paʼpacllo. Allpaʼ añ serrpareʼtatenanet cohuen ñoñets alloch yequeshperra. Att̃eñapaʼ huac̈haʼtoña shonteʼ am̃chaʼtaret̃neshaʼ—ñeñt̃ paʼm̃chaʼtaret̃erneshaʼ pen allohuen judioneshaʼ poʼcornaneshar ñam̃a allponsheña ñeñt̃ atarr etsotayenayeñ ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃ ñam̃a poʼpotantañ ñeñt̃ pomporneshaʼ p̃aʼyen allohuen judioneshaʼ.
1 Aconteceu que, num daqueles dias, estando Jesus a ensinar o povo no templo e a evangelizar, chegaram os principais sacerdotes e os escribas, juntamente com os anciãos,
2 Ñetñapaʼ atet̃ otoset Jesús:
2 e lhe perguntaram: — Diga-nos com que autoridade você faz estas coisas? Ou quem lhe deu esta autoridade?
3 Jesúsñapaʼ atet̃ otapanet:
3 Jesus respondeu:
4 ahuañmoʼcha allempo apateʼt̃ Juanañ Yomporecop ñeñt̃paʼ ¿eseshaʼtña llesenseʼ ñatoʼ Yompor amapaʼ acheñat̃eʼ apueʼña llesens? Nemnen oʼch sotosen ñeñt̃ atet̃ soct̃apeʼchen sa.
4 O batismo de João era do céu ou dos homens?
5 Ñetñapaʼ eʼñe aʼnahua otannaʼtyeset:
5 Então discutiram entre si: — Se dissermos: “Do céu”, ele dirá: “Por que não acreditaram nele?”
6 Elloña ñerraʼm c̈ha yoch acheñeshot̃a apet llesenspaʼ acheñeneshaʼñapaʼ c̈hat̃eʼ eʼmoñeʼtyet. Pueʼmoñeʼteñot̃etaypaʼ c̈hat̃eʼ rrollapechyet t̃arroʼmar ñetpaʼ eʼñe cohuen eñcheteʼt̃ Juanañ, c̈hocma otyenet ñapaʼ ñeñt̃caʼyeña aʼm̃toseʼ Yompor poʼñoñ.
6 Mas, se dissermos: “Dos homens”, o povo todo nos apedrejará, porque está convicto de que João era profeta.
7 Ñeñt̃oʼmarña ñetpaʼ atet̃ ochet Jesús:
7 Por fim, responderam que não sabiam de onde era.
8 Allempoña Jesúspaʼ atet̃ oterraneterr:
8 E Jesus lhes disse:
9 Allempoña Jesúspaʼ alla serrpareʼtaterranerr acheñeneshaʼ tomaʼnteñtso, Ñeñt̃paʼ atet̃ otanet:
9 A seguir, Jesus passou a contar ao povo esta parábola:
10 C̈hap allempo yen uvachllom̃paʼ ñañapaʼ mueñerran poʼpsheñeñ paʼtaruasañer oʼch enamuerraʼ uvachllom̃ poʼpsheñeñ paʼtaruasañresho ñeñt̃ cohuam̃peneʼ uvachmaʼ. Allempoña c̈hen allpaʼ enamhuenan ñeñt̃ allpon oʼpatena pamoʼmtayet arepaʼtchaʼña es apapuenayeña uvachllom̃, elloña ñeñt̃apaʼ c̈ha nalleʼtapueñet, oʼ alla mueñoʼteret eʼñe att̃a.
10 No devido tempo, mandou um servo aos lavradores para que lhe dessem do fruto da vinha. Mas os lavradores, depois de espancá-lo, o despacharam de mãos vazias.
11 Allempoña ñeñt̃ pamoʼmteʼ pen uvachmaʼpaʼ oʼ alla mueñerranerr poʼpsheñeñ paʼtaruasañer. Allempo c̈henerr allpaʼ ñapaʼc̈hoʼña c̈ha es otnareʼtapetpaʼ oʼc̈hoʼ nalleʼtapet oʼ matateret eʼñe att̃a.
11 Em vista disso, enviou-lhes outro servo, mas também a este espancaram e, depois de insultá-lo, despacharam de mãos vazias.
12 Allempo pomaʼpocheño oʼ alla mueñerranerr poʼpsheñeñ paʼtaruasañer. Ñeñt̃paʼc̈hoʼña allempo c̈henerr ñam̃a allpaʼ ñañapaʼ c̈ha atarr atserrp̃atseʼtapetpaʼ oʼc̈hoʼ alla matateret.
12 Mandou ainda um terceiro; também a este, depois de feri-lo, expulsaram.
13 ’Allempoña ñeñt̃ pamoʼmteʼ penetpaʼ atet̃ ot: “T̃eʼpaʼ errot̃uachñacaʼyeña nepeʼt̃eʼ. T̃eʼpaʼ oʼch nemñe ñeñt̃ eʼñe na nechemer ñeñt̃ atarr nemorrentena. Ñatoʼrraña ñeñt̃paʼ mechaʼnaʼtapetchaʼ.”
13 Então o dono da vinha disse: “Que farei? Enviarei o meu filho amado; talvez o respeitem.”
14 Arepaʼtchaʼña amaʼt mameshapaʼ mechaʼnaʼtapeto. Allempo entapoñet puechemerpaʼ atet̃ otannaʼtyeset: “Añmapaʼ ñeñt̃caʼyeña puechemer ñeñt̃chaʼ oʼpaterraya pompor puenarem̃ esempo. Ñapaʼc̈hoʼña t̃eʼpaʼ oʼchcaʼye yemtsap̃ allochñapaʼ yachcaʼyeña eʼñe oʼpaterrayaña pompor puenarem̃.”
14 — Mas, quando os lavradores viram o filho, começaram a discutir entre si: “Este é o herdeiro; vamos matá-lo, para que a herança seja nossa.”
15 Allempoñapaʼ oʼ rromapet oʼ chetareʼtnomet narmetsmo aʼyot̃, allña muetsapoñetña ñam̃a puechemer. Arrpaʼ allohua atet̃ tomaʼntata Jesús eʼñe ñañeña.
15 E, lançando-o fora da vinha, o mataram.
16 Ñerraʼm esempoch huerranet, pamoʼmtayetpaʼ aʼcllatuerranetchaʼ, narmetsmaʼña oʼch apuerran poʼpotantañ.
16 Virá, exterminará aqueles lavradores e entregará a vinha a outros. Ao ouvir isto, disseram: — Que tal não aconteça!
17 Jesúsña att̃a cohuanetpaʼ atet̃ otanet:
17 Mas Jesus, com o olhar fixo neles, disse:
18 Elloñapaʼ atet̃ otanet:
18 Todo o que cair sobre esta pedra ficará em pedaços; e aquele sobre quem ela cair ficará reduzido a pó.
19 Añña ñeñt̃ atarr etsotayenayeñ ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃ ñam̃a ñeñt̃ paʼm̃chaʼtaret̃erneshaʼ pen allohuen judioneshaʼ poʼcornaneshar, ñetña allempopaʼ oʼ eñochet ñetcaʼye atmaʼntataret̃tenet, ñeñt̃paʼ ñocpuetcaʼye atet̃ eñorenaña Jesús. Allempoña ñetpaʼ atarr mueneñetañ oʼch rremuet Jesús eʼñe allorocma t̃arraña ama eseshayeʼ rromaye t̃arroʼmar ñetpaʼ mechaʼteñet acheñeneshaʼ. Ñehua, acheñeneshaʼ eʼñecaʼye cohuen enteñet Jesús.
19 Naquela mesma hora, os escribas e os principais sacerdotes procuravam prender Jesus, porque entenderam que ele havia contado essa parábola contra eles; mas temiam o povo.
20 T̃arraña ñetpaʼ aña atarr eʼnenet att̃och amaʼt parrochapaʼ oʼch eñorachet ñeñt̃ ama pocteyaye amaʼt ñam̃a gobiernocop, allochñapaʼ att̃och rremuet oʼch pomueñetaʼ am̃chaʼtaret̃esho ñeñt̃ nen gobiernoʼ Romot̃ ñeñt̃ am̃chaʼtaret̃tetsa alloʼmarecop. Att̃eña ñetñapaʼ eʼñe aʼnahua mueñet allponsheña acheñ Jesúsesho ñeñt̃ ottetsañ ñerraʼmrrat̃eʼ atarr cohuen acheñ, t̃arraña ñetpaʼ añecpa amñaret̃tet att̃och eʼñe pueshquëñot̃ poʼñoñot̃etpaʼ oʼch eñorachet ñeñt̃ ama cohuenayaye.
20 Eles passaram a vigiar Jesus. Enviaram espiões que se fingiam de justos para ver se o apanhavam em alguma palavra, a fim de entregá-lo à jurisdição e à autoridade do governador.
21 Allempoña c̈hapuet ñeshopaʼ atet̃ otoset:
21 Então lhe perguntaram: — Mestre, sabemos que o senhor fala e ensina corretamente e não se deixa levar pela aparência das pessoas, mas ensina o caminho de Deus segundo a verdade.
22 Ñeñt̃oʼmarña t̃eʼpaʼ yemneñ oʼch peñotatapuey erraʼtsent̃eʼña eʼñe poʼñoc̈h cohuentetsa. ¿Pocteʼt̃eʼ oʼch yetsaʼta impuestos añecop ñeñt̃ am̃chaʼtaret̃tetsa Romo, ñeñt̃ ama judioneshayaye? Ñatoʼ amat̃eʼ pocteyaye yocop ñeñt̃ey judioneshay oʼch yetsaʼta am̃chaʼtaret̃ romoʼmarneshaʼ ñeñt̃ ama judioneshayaye.
22 É lícito pagar imposto a César ou não?
23 Jesúsñapaʼ eñotanet ñeñt̃ atet̃ shecareʼteñetañ, ñañapaʼ atet̃ otanet:
23 Mas Jesus, percebendo a artimanha deles, respondeu:
24 —Ñehua, segaten puetallarr quelle.
24 — Mostrem-me um denário. De quem é a figura e a inscrição? Eles responderam: — De César. Então Jesus lhes disse:
25 Jesúsñapaʼ alla oterraneterr:
25 — Pois deem a César o que é de César e a Deus o que é de Deus.
26 Att̃oña amaʼt pueshquëñot̃et atet̃ otyenetpaʼ ama errot̃enot̃ eñoracheto ñeñt̃ ama pocteyaye amaʼt ñam̃a gobiernocop t̃arroʼmar allohuen acheñeneshaʼ ñeñt̃ alloʼtsaʼyen eʼñe cohuen enteñet atet̃ anapuenanet Jesús. Ñeñt̃ña ashcañneshaʼpaʼ att̃a cohuanrrorteñet t̃arroʼmar atarr cohuen anapuenanet Jesús. Ñeñt̃oʼmarña ñetpaʼ ama errot̃enayeʼ otenayeʼ entereterro.
26 Não puderam apanhá-lo em palavra alguma diante do povo; e, admirados da sua resposta, calaram-se.
27 Allempoñapaʼ huac̈haʼtoña ñam̃a patantarr ñeñt̃ saduceoneshatets. Ñehua, ñeñt̃ saduceoneshatets ñetñapaʼ ellonet̃ echenet poct̃ap̃ña ñeñt̃oʼmar atet̃ otenet amat̃eʼ errot̃enot̃ yetanterroña rromot̃ amaʼt errponaña.
27 Chegando alguns dos saduceus, que dizem não haver ressurreição,
28 Ñetñapaʼ atet̃ otoset Jesús:
28 perguntaram a Jesus: — Mestre, Moisés nos deixou escrito que, se um homem casado morrer sem deixar filhos, o irmão desse homem deve casar com a viúva e gerar descendentes para o falecido.
29 Ñehua, t̃eʼpaʼ eñall canc̈herrsheña ñeñt̃ eʼñe poctacma paʼmoʼnasheñecmuet. Ñeñt̃ puesheñarr popoʼnaretpaʼ oʼ yoran coyaneshaʼ ñeñt̃ puet̃apor p̃aʼ. Eʼñe allponmatatsapaʼ oʼ rromaña, yacma ama chemereʼtnomo.
29 Ora, havia sete irmãos: o primeiro casou e morreu sem filhos;
30 Allempoña ñeñt̃ poʼrroc̈hoʼmerpaʼ oʼ yorerran paʼmoʼnasheñeñ puet̃apor. Eʼñe allponmatatsapaʼ ñapaʼc̈hoʼña oʼ rromuerrerr ñam̃a, ñeñt̃paʼc̈hoʼña ama chemereʼtnomo.
30 o segundo
31 Allempoña poʼpsheñeñ paʼmoʼnasheñpaʼ oʼ alla yorerranerr ñam̃a poʼnorrar. Eʼñe allponmaterrtsapaʼ ñapaʼc̈hoʼña oʼ rromuerrerr ñam̃a, ñeñt̃paʼc̈hoʼña ama chemereʼtnerrerro oʼ att̃a rromuerrerr. Eʼñe att̃ecma p̃ohuet canc̈herrsheñoʼmaretpaʼ eʼñe pueyoruarochet ñeñt̃ara puesheñarr coyaneshaʼ. Eʼñe allohuenetpaʼ eʼñe att̃ecma pet collaʼhuet amaʼt puesheñarrot̃etapaʼ ama chemereʼtnomueto.
31 e o terceiro também casaram com a viúva, e assim foi com os sete. Todos morreram sem deixar filhos.
32 Allempoña oʼ rromaña ñam̃a coyaneshaʼ.
32 Por fim, morreu também a mulher.
33 T̃eʼña ñerraʼm poʼñoc̈ht̃eʼ yetantena yerromñot̃paʼ añña coyaneshaʼ allempopaʼ ¿eseshaʼtchaʼña puet̃apor perreʼ t̃arroʼmar allohuenet canc̈herrsheñoʼmaretpaʼ eʼñe pueyoruarochet?
33 Portanto, na ressurreição, de qual deles a mulher será esposa? Porque os sete casaram com ela.
34 Allempoña Jesús otanet:
34 Jesus respondeu:
35 T̃arraña esempohuañen allempoch tanterret poʼpocheño allohuen ñeñt̃chaʼ eʼñe pocteʼ entuerr Yompor allochñapaʼ att̃och oʼch alla correrret poʼpocheño, ñetña allempopaʼ amaʼt puesheñarrot̃eta amach senaʼterreto, amaʼt coyaneshaʼpaʼc̈hoʼ amach eseshayeʼ apuerraye ñeñt̃chaʼ yorerrahuet.
35 mas os que são considerados dignos de alcançar a era vindoura e a ressurreição dentre os mortos não casam, nem se dão em casamento.
36 T̃arroʼmar allempopaʼ amach arromñat̃terreto amaʼt ahuat̃a att̃och eʼñech atet̃ perret ñerraʼm mellañot̃eñnaneshaʼ. Yomporñapaʼ oʼch eʼñe puechemer perranet eʼñe poctacma t̃arroʼmar allempopaʼ oʼ tanterret rromot̃paʼ oʼhuañchaʼ arromñat̃terret amaʼt errponaña.
36 Pois não podem mais morrer, porque são iguais aos anjos e são filhos de Deus, sendo filhos da ressurreição.
37 Elloña amaʼt Moisés atet̃ eñotataneʼt̃ acheñeneshaʼ poʼñoc̈h ñeñt̃ collaʼhuatsa allempo, ñetñapaʼ corretseta. Ñehua, all aquellcaret̃ tsachmoʼr ñeñt̃ eʼñe ñot̃a huortets. Allot̃ñacaʼyeña Yomporpaʼ eñoranaʼtanaña Moisés; ñeñt̃paʼ atet̃caʼ otña Yompor allempo: “Napaʼ ñeñt̃en Poʼyomporer pen Abraham ñam̃a Isaac, ñam̃a Jacob.”
37 E que os mortos ressuscitam, Moisés o indicou no trecho referente à sarça, quando afirma que o Senhor é o Deus de Abraão, o Deus de Isaque e o Deus de Jacó.
38 Jesúsñapaʼ alla oterraneterr:
38 Ora, Deus não é Deus de mortos, e sim de vivos; porque para ele todos vivem.
39 Añña puesheñaʼtets ñeñt̃ atarr etsoteneʼ ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃, ñetñapaʼ atet̃ ochet:
39 Então alguns dos escribas disseram: — Boa resposta, Mestre!
40 Ñeñt̃oʼmar allempot̃eñpaʼ amaʼt puesheñarrot̃etapaʼ ama eseshayeʼ aʼp̃t̃oʼtenayeʼ enterraye.
40 E não ousaram mais fazer perguntas a Jesus.
41 Allempoña Jesúspaʼ atet̃ otan ñeñt̃ atarr etsotayenayeñ ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃:
41 Mas Jesus lhes perguntou:
42 T̃arroʼmar amaʼt Davidpaʼ allempo quellquëʼt̃ all libro Salmo allempopaʼ atet̃caʼye eñoseʼt̃ña añecop ñeñt̃chaʼ Cristoterrets:
42 Pois o próprio Davi afirma no Livro dos Salmos:
43 Att̃ochña amaʼt ñeñt̃ peʼmoñeʼteneʼ napaʼ oʼch nameʼñatuerranet allochñapaʼ oʼch atet̃ perret ñeñt̃ pemnen p̃a.”
43 até que eu ponha
44 Ñeñt̃paʼ atet̃caʼye oteʼt̃ña David ñeñt̃chaʼ Cristoterretspaʼ ñeñt̃caʼyeña Poʼpartseshar peʼt̃ña amaʼt allempot̃eñ. Ñehua, amaʼt señoteñeña Cristo ñeñt̃ Poʼpartseshar peʼt̃ David ñeñt̃ña t̃eʼpaʼ oʼ alla poʼm̃reneñ per ñam̃a.
44 — Portanto, Davi o chama de Senhor. Então como ele pode ser filho de Davi?
45 Elloña shonteʼ acheñeneshaʼ ñeñt̃ eʼm̃ñoʼteneʼ allempo atet̃ otenan Jesús pueyochreshaʼ:
45 Quando todo o povo estava ouvindo, Jesus disse aos seus discípulos:
46 —Amach semeñeʼtapretatsche ommoñat̃eneshaʼ poct̃ap̃ña ñeñt̃areta ñeñt̃et atarr etsotayenayeñ ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃. T̃arroʼmar ñetpaʼ añeʼnaña atarr cohuen entenet oʼch chorrenet atarrom shetamuets oʼch att̃a yormaʼtatseʼtenet paʼshtam. Ñam̃a pommoʼcheñot̃etpaʼ atarrchaʼ mueneñet oʼch eʼñe puem̃chaʼnaʼteñot̃ eʼñech cohuen huom̃chaʼtenanet acheñeneshaʼ all chopeñeʼchyenet. Ñam̃a ñetpaʼ añeʼnach atarr muenenet oʼch anorrc̈haʼtyenet judioneshaʼ poʼprahuo allecma anorryen ñeñt̃ atarr am̃chaʼnaʼtpoʼ entyen allohuen acheñeneshaʼ ñam̃a eʼñe att̃ecma penet ñam̃a all rrallmeʼchapretenet.
46 — Cuidado com os escribas, que gostam de andar com vestes talares e muito apreciam as saudações nas praças, as primeiras cadeiras nas sinagogas e os primeiros lugares nos banquetes.
47 T̃arraña ñetñapaʼ rret̃orrnaneshaʼnaña puerratam̃pesyenetña paʼpaquëll. Elloña eʼñe pommoʼcheñot̃etpaʼ aña atarr muenenet oʼch atet̃ penet ñerraʼmrrat̃eʼ ñetpaʼ atarroʼ cohuen acheñret ñeñt̃oʼmarña arrchaʼ maʼyochenet all shontena acheñeneshaʼ, amach t̃ematenayaya maʼyocheneto. Ñeñt̃oʼmarña t̃eʼ napaʼ oʼch notas, ñeñt̃ atet̃ petsa pommoʼcheñot̃paʼ elloña atarrchaʼ aʼcoñchaʼtaret̃terret.
47 Eles devoram as casas das viúvas e, para o justificar, fazem longas orações. Estes sofrerão juízo muito mais severo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.