Hebreus 6
Yompor Poʼñoñ ñeñt ̃ attõ Yepartseshar Jesucristo eʼñe etserra aʼpoctaterrnay Yomporesho (AMENT) vs NTLH
1 — ausente —
1 Assim, vamos em frente a fim de chegarmos ao ensinamento de adultos, deixando para trás as primeiras lições da mensagem de Cristo. Nós não vamos colocar de novo as bases dessa mensagem, isto é, a necessidade de abandonar uma vida inútil e de crer em Deus;
2 — ausente —
2 o ensinamento a respeito dos batismos e da cerimônia de pôr as mãos sobre os cristãos; e a ressurreição dos mortos e o julgamento eterno.
3 — ausente —
3 Vamos em frente! E, se Deus quiser, é isso o que faremos.
4 — ausente —
4 Como é que as pessoas que abandonaram a fé podem se arrepender de novo? Elas já estavam na luz de Deus. Já haviam experimentado o dom do céu e recebido a sua parte do Espírito Santo.
5 — ausente —
5 Já haviam conhecido por experiência que a palavra de Deus é boa e tinham experimentado os poderes do mundo que há de vir.
6 — ausente —
6 Mas depois abandonaram a fé. É impossível levar essas pessoas a se arrependerem de novo, pois estão crucificando outra vez o Filho de Deus e zombando publicamente dele.
7 Ñeñt̃ atet̃ petsapaʼ oʼch netmaʼntacha ñeñt̃ atet̃ pena pats. Ñehua, allempo eʼñe cohuen huapotam̃p̃satenan Yompor pats ñerraʼm oʼch chepares paʼnamen narmetsoc̈hno ñeñt̃chaʼ coshateneʼ pamoʼmteʼ ñeñt̃ nareʼteneʼ, Yomporña c̈hocma aʼt̃oreneʼ ñeñt̃ pats eshecchaʼ paʼnamen yec̈hquëtsa all.
7 Deus abençoa a terra que recebe a chuva, a qual muitas vezes cai sobre ela e produz plantas úteis para aqueles que trabalham nela.
8 T̃arraña ñerraʼm aña cheparsats paʼnamen ajac̈hno ñeñt̃ ama cohuenayaye, ñeñt̃ña patspaʼ amach es sherbeno. Yomporeshot̃paʼ arrnomaret̃terrach att̃och aʼpoyaret̃terra.
8 Mas a terra que produz mato e espinhos não serve para nada; ela corre o perigo de ser amaldiçoada por Deus e acaba sendo queimada.
9 T̃arraña amaʼt atet̃ notensoñ masheñneshachaʼ sa ñeñt̃es atarr nemorrentena, napaʼ necuenes ñam̃a neñotenes sapaʼ oʼch alla sorrtatyerr eʼñe cohuenareʼ ñeñt̃ atet̃ orrtatyen allohuen ñeñt̃chaʼ queshperrtsa.
9 Porém, ainda que falemos dessa maneira, meus queridos irmãos, estamos certos de que vocês têm as melhores bênçãos que vêm da salvação.
10 T̃arroʼmar Yomporpaʼ eʼñe pocteʼ es pennay. Ñapaʼ c̈hocma poʼñoc̈h entenes ñeñt̃ atet̃ set̃orraʼyena ñocop ñam̃a att̃o semorrenteññaña allohuen ñeñt̃ pueyochreshaʼ pen Parets. Ñeñt̃oʼmarña eʼñe sameʼñeñot̃ ñapaʼ eʼñe cohuen seyenpaʼyeñ allohuen masheñeshac̈hno ñeñt̃ pueyochreshaʼ pen ña, amaʼt t̃emeʼttsen att̃ecma sepena.
10 Deus não é injusto. Ele não esquece o trabalho que vocês fizeram nem o amor que lhe mostraram na ajuda que deram e ainda estão dando aos seus irmãos na fé.
11 Añña atarr nemnen amaʼt allohuenespaʼ alloʼnepaʼchña sesen orrtatyesnomueʼ ñeñt̃ cohuen enten Yompor, eʼñechña socsheñeshocmañen sorrtatyesuanom allohuen ñeñt̃ cohuen enten Yompor eʼñe atet̃ socsheñot̃ c̈hocma seyenpaʼyeñ ñeñt̃ pueyochreshaʼ pen Parets. Att̃oña eʼñe seyemteñot̃ Yompor secuen ñeñt̃ oʼpatatenya.
11 O nosso profundo desejo é que cada um de vocês continue com entusiasmo até o fim, para que, de fato, recebam o que esperam.
12 Att̃ochña amach c̈ha sec̃llatsto Yomporecop, añchaʼña sepena sam̃a ñeñt̃ atet̃ p̃aʼyena poʼpotantañec̈hno ñeñt̃ pameʼñeñot̃et Yomporpaʼ amaʼt errot̃uanenoʼtsaʼyenet ñetpaʼ c̈hocma ahuantaʼhuaneñet. Att̃ochña eʼñe oʼpatueññañet Yompor ñeñt̃ oteney Yompor ñeñt̃chaʼ aphuerrey.
12 Não queremos que se tornem preguiçosos, mas que sejam como os que creem e têm paciência, para que assim recebam o que Deus prometeu.
13 T̃arroʼmar yapaʼ yeñoteñ c̈hocmach aphuerrey ñeñt̃ atet̃ oteney. Ñehua, yeñoteñ Yompor ahuat̃paʼ atet̃ otaneʼt̃ Abraham ñeñt̃chaʼ atet̃ perrñañ tsapat̃onet̃ poʼm̃renñecop. Eʼñe ñañeña paʼsoʼchño atet̃ otan Abraham t̃arroʼmar ama eñalle poʼpoñ ñeñt̃ atarr ahuamencat̃eshaʼ atet̃ ñerraʼm ña allchaʼ aʼpoctatan poʼñoñ.
13 Deus fez a promessa a Abraão e jurou cumpri-la. E, como não havia ninguém maior do que ele mesmo, Deus jurou pelo seu próprio nome.
14 Ñeñt̃oʼmar eʼñe ña paʼsoʼchño atet̃ otan Abraham: “Na poʼñoc̈hpaʼ atarrchaʼ nebensareʼtam̃p̃sap̃ att̃ochña naʼm̃raterrnap̃ ñeñt̃chaʼ pem̃reneñ peperr.”
14 Ele disse a Abraão: “Eu prometo que abençoarei você ricamente e lhe darei muitos descendentes.”
15 Ñeñt̃oʼmarña Abrahampaʼ eʼñe pueyemteñot̃ Yompor poʼñoñ atet̃ oteñ ñapaʼ ama quec̈hpueñe, c̈hocma cohuenan ñeñt̃ atet̃ oteñ Yompor. Ñeñt̃oʼmarña Abrahampaʼ poʼñoc̈h agapater Yompor ñeñt̃ atet̃ ocheʼt̃ ahuat̃ot̃eñ.
15 Abraão teve paciência e por isso recebeu o que Deus havia prometido.
16 Ñehua, yapaʼ yeñoteñ acheñ arr patsro ñerraʼm es muenenet oʼch es otenet eʼñe poʼñoc̈h, ñetpaʼ oʼch otenet eʼñe añ paʼsoʼchño ñeñt̃ atarr ahuamencat̃eshaʼ. Ñerraʼm atet̃ penetpaʼ att̃oña eñoteñet ñeñt̃ ñoñetspaʼ oʼ anaret̃ta, oʼhuañchaʼ alloʼna otnareʼtannaʼtnenet poʼñoñoʼmaret.
16 Quando alguém jura, usa o nome de uma pessoa que é maior do que ele, e o juramento acaba com qualquer discussão.
17 Yomporpaʼc̈hoʼña eʼñe att̃ecma nan poʼñoñ eʼñe ña paʼsoʼchño t̃arroʼmar ñapaʼ mueneñ oʼch eñotateney amachña aʼpoʼpoñetam̃perryeña poʼñoñ, allohueney ñeñt̃ey oʼpatatena ñeñt̃ atet̃ oteney oʼch apuerrey.
17 Deus quis deixar bem claro aos que iam receber o que ele havia prometido que jamais mudaria a sua decisão. Por isso, junto com a promessa, fez o juramento.
18 Ñeñt̃oʼmar yeñoteñ Yomporpaʼ eʼñe epoch eñotateney eʼñe poʼñoc̈h atet̃chaʼ perrnay, ñam̃a Yompor poʼñoñpaʼ ama c̈hoyeʼ shequënye. Ñeñt̃oʼmarña eʼñe yeyemteñot̃ ñapaʼ yeñoteñ poʼñoc̈hpaʼ aʼqueshp̃atuerreychaʼ ñeñt̃ atet̃ oteney. Ñeñt̃oʼmarña yecueñ amaʼt allohueney ñeñt̃ey eʼneneʼ ña ñachña yaʼqueshp̃atuerreʼ.
18 Portanto, há duas coisas que não podem ser mudadas, e a respeito delas Deus não pode mentir. E assim nós, que encontramos segurança nele, nos sentimos muito encorajados a nos manter firmes na esperança que nos foi dada.
19 Ñeñt̃oʼmarña yeñoteñ ñeñt̃ yecuen ya oʼch aʼqueshp̃atuerrey Yompor ñeñt̃paʼ eʼñe poʼñoc̈h, ñeñt̃ ama ahuañañayaye. Ñeñt̃oʼmarña yeñoteñ eʼñe yeyemteñot̃ ña yecamquëññapaʼ eʼñe cohuenoʼtsen amach errot̃enot̃ chenquërro. Yeyemteñot̃ Yompor ñeñt̃paʼ añ tomaʼntena ñeñt̃ orreneʼ barco oño ñeñt̃ otenet ancla. Allochña barcopaʼ amach errot̃enot̃ chenco. Ñeñt̃ att̃o yeyemteña Yompor ñeñt̃ña anclatetsña yecamquëñecop ñam̃a ñeñt̃paʼ eʼñe poʼñoc̈h allo eʼñe huomenc orrena yecamquëñ t̃arroʼmar ñeñt̃paʼ Yomporeshot̃ anaret̃ eʼñe allohuanen ñeñt̃ alloʼtsen Parets paʼpacllo pueʼntaño, eʼñe allohuanen alloʼtsen besom allo yottam̃peññañet Parets poʼponer. Allcaʼyeña anaret̃tenaña ñeñt̃ tomaʼntenaya ancla att̃o ya yeyemteña Yompor.
19 Essa esperança mantém segura e firme a nossa vida, assim como a âncora mantém seguro o barco. Ela passa pela cortina do templo do céu e entra no Lugar Santíssimo celestial.
20 T̃arroʼmar eʼñe all Partseshopaʼ allña oʼ c̈herrña Jesús ñeñt̃ oʼ otam̃perrya allchaʼ aʼpoctatosnay eʼñe cohuen yocop Pomporesho. Allñapaʼ oʼ corneshatuerr Partsesho. Att̃o oʼ corneshatuerr ñeñt̃paʼ amach huañerro amaʼt errponaña. Eʼñe atet̃ oʼ allsensaret̃terra oʼch corneshatuerr ñerraʼmrrat̃eʼ atet̃ corneshateʼt̃ ahuat̃ Melquisedec.
20 Foi lá que, para o nosso bem, Jesus entrou antes de nós. E ele se tornou para sempre o Grande Sacerdote , na ordem do sacerdócio de Melquisedeque.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Hebreus 6, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.