Gálatas 4
Yompor Poʼñoñ ñeñt ̃ attõ Yepartseshar Jesucristo eʼñe etserra aʼpoctaterrnay Yomporesho (AMENT) vs VC
1 — ausente —
1 Explico-me: enquanto o herdeiro é menor, em nada difere do escravo, ainda que seja senhor de tudo,
2 — ausente —
2 mas está sob tutores e administradores, até o tempo determinado por seu pai.
3 Ñeñt̃paʼ atet̃ yepeʼt̃ yam̃a ahuat̃. Allempopaʼ atet̃ yepeʼt̃ ñerraʼmrrat̃eʼ cheshaneshaʼ. Ñam̃a allempopaʼ aña yameʼñatayeʼt̃ ñeñt̃ poct̃ap̃ña p̃aʼyeseʼt̃ ahuat̃naneshaʼ arr patsro.
3 Assim também nós, quando menores, estávamos escravizados pelos rudimentos do mundo.
4 T̃arraña allempoña oʼ etsota allempo onañcheʼ ahuat̃ Yomporpaʼ oʼ mueñonay Puechemer arr patsro. Arrñapaʼ eñalletach puesheñarr coyaneshaʼ ñeñt̃ judionaʼtar. Añña ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃ judioneshacoppaʼ nanac am̃chaʼnoc̈hteʼt̃ allempo amaʼt ñocop.
4 Mas quando veio a plenitude dos tempos, Deus enviou seu Filho, que nasceu de uma mulher e nasceu submetido a uma lei,
5 T̃arraña Cristopaʼ añecop eñalleta att̃och aʼhuañam̃perrey att̃o am̃chaʼnoc̈htena añ ñoñets yocop. Ñeñt̃paʼ añecop atet̃ p̃a att̃och puechemer perrey Yompor.
5 a fim de remir os que estavam sob a lei, para que recebêssemos a sua adoção.
6 T̃eʼña Yomporpaʼ oʼ puechemer perrey ñeñt̃oʼmar oʼ mueñerrnay Puecamquëñ ñeñt̃chaʼ yec̈herrtsa yeyoc̈hro. Ñeñt̃ña Puechemer Puecamquëñpaʼ ñeñt̃chaʼ yeñotateneʼ ñerraʼm esempo yec̈horeʼch amaʼt Paretspaʼ eʼñe pocteʼ oʼch yoch, “Apa.”
6 A prova de que sois filhos é que Deus enviou aos vossos corações o Espírito de seu Filho, que clama: Aba, Pai!
7 Ñeñt̃oʼmarña t̃eʼpaʼ yeñoteñ oʼ puechemer perrey Yompor, ama pueñañrayaya penye. Ñeñt̃oʼmar yeñoteñ ñerraʼm poʼñoc̈h oʼ puechemer perrey Yompor, yapaʼ yoʼpatapreterach ora allpon oʼpatatenya t̃eʼ Yompor.
7 Portanto já não és escravo, mas filho. E, se és filho, então também herdeiro por Deus.
8 Ahuat̃ allempo ama señoterraʼ ñeñt̃ eʼñe poʼñoc̈h Yomporpaʼ aña seyomporer sepeʼt̃ ñeñt̃ poʼñoc̈h ama Yomporeyaye. Sañapaʼ ñeñt̃a nanac ameʼñataseteʼt̃.
8 Outrora, é certo, desconhecendo a Deus, servíeis aos que na realidade não são deuses.
9 T̃arraña t̃eʼpaʼ oʼ senterr ñeñt̃ eʼñe poʼñoc̈h Yompor, amapaʼ ñatoʼ oʼch yot, Yomporpaʼ oʼ enterres sa. T̃eʼñapaʼ esoʼmareʼtña semneñ oʼch alla sepuerrerra, oʼch alla sameʼñerra añ cot̃ap̃ñats ñeñt̃ ama es sherbeno sañapaʼ alloʼch poʼnoc̈h sequeshperra. Esoʼmareʼt semneñña oʼch alla set̃orrerrerr nanac ñeñt̃ eʼñe orrena.
9 Agora, porém, conhecendo a Deus, ou melhor, sendo conhecidos por Deus, como é que tornais aos rudimentos fracos e miseráveis, querendo de novo escravizar-vos a eles?
10 Ñam̃a sapaʼ c̈hocma sonañchaʼyen yet̃ ñeñt̃chaʼ atet̃ setsotayen att̃oʼch sequeshperrañ—puem̃aʼtets arrorr, ñam̃a pat̃eʼtets char, amapaʼ allempo c̈hocma coshena judioneshaʼ.
10 Observais dias, meses, estações e anos!
11 Ñeñt̃oʼmarña nellquëñot̃paʼ atet̃ noten, ñeñt̃ att̃o net̃orrena ahuaña socoppaʼ ñatoʼ amach es sherberro.
11 Temo que os meus esforços entre vós tenham sido em vão. Voltemos à nossa confiança cordial
12 T̃eʼpaʼ oʼch masheñneshachaʼ ñam̃a noc̈haneshachaʼ notas, atarr nemneñ oʼch soct̃apeʼcherr atet̃ noct̃apeʼchen na. T̃arroʼmar napaʼ oʼ naʼypoʼñerrñañ judioneshaʼ poct̃ap̃ña. T̃eʼpaʼ oʼ noct̃apeʼcherr ñeñt̃ atet̃ sepeʼt̃ ahuat̃ sa, allempo ama soct̃apeʼcherrñañaʼ judioneshaʼ poct̃ap̃ña. Ahuañmoʼcha allempo alloʼtsenen seshopaʼ eʼñe cohuen semueraʼneʼt̃.
12 Irmãos, sede como eu, pois também eu me tornei como vós. Não tenho nenhum motivo de queixa contra vós.
13 Sapaʼ señotuenen att̃o napaʼ allempo ñanom nec̈hap seshopaʼ napaʼ c̈ha natsnaʼtos ñeñt̃oʼmar allempopaʼ eñall att̃och neserrpareʼtatas añ ñoñets alloch yequeshperra.
13 Estais lembrados de como eu estava doente quando, pela primeira vez, vos preguei o Evangelho
14 Ñam̃a amaʼt añ atsnañtsorpaʼ nanac sosey nenteñpaʼ t̃arraña sapaʼ ama setsenaʼtno, ñam̃a ama saʼypoʼñaʼno. Elloña sapaʼ oʼ sagapuen eʼñe cohuen atet̃t̃eʼña ñerraʼm Yompor poʼm̃llañot̃eñer huetsa sesho, ñam̃a eʼñe atet̃ sagapuen ñerraʼmrrat̃eʼ naña Jesucristotets.
14 e fui para vós uma provação por causa do meu corpo. Mas nem por isto me desprezastes nem rejeitastes, antes me acolhestes como um enviado de Deus, como Cristo Jesus.
15 Ñehua, t̃eʼpaʼ esoʼmareʼtña oʼhuañ tama socshaʼna. Ahuañmoʼchapaʼ nanac semueraʼneʼt̃, ñam̃a allempopaʼ amaʼt esa nepalltapaʼ sañapaʼ oʼchc̈hoʼ sapuen, ñam̃a amaʼt añchaʼ nepalltañeʼt̃ neclleʼpaʼ napaʼ neñotenes ñerraʼm errot̃enot̃ serrot̃añ seclleʼpaʼ amaʼt ñeñt̃paʼ ñeñt̃t̃eʼ sapnoñeʼt̃.
15 Onde está agora aquele vosso entusiasmo? Asseguro-vos que, se possível fora, teríeis arrancado os vossos olhos para mos dar!
16 Ñatoʼ sapaʼ c̈hat̃eʼ sotenapañ c̈hot̃eʼ oʼ neʼmoñeʼtas, t̃arroʼmar napaʼ oʼ neserrpareʼtatas ñeñt̃ eʼñe poʼñoc̈h atet̃ noten.
16 Tornei-me, acaso, vosso inimigo, porque vos disse a verdade?
17 Poʼpotantañ ñeñt̃ seyc̈hateneʼ judioneshaʼ poct̃ap̃ñapaʼ amaʼt nanac maʼyoc̈hrenetañ socoppaʼ t̃arraña ñeñt̃paʼ ama añecpayaye att̃och yenpaset eʼñe poʼñoc̈h. Ñetpaʼ añecpa mopaʼtenset att̃och oʼch socshapretanet nanac eʼñe ñañeñeta.
17 Eles vos testemunham amizade com má intenção, e querem separar-vos de mim, para captar a vossa amizade.
18 Ñehua, napaʼ eʼñe pocteʼ nenteñ oʼch yemneñ acheñeneshaʼ oʼch coshapretenyet ñerraʼm poʼñoc̈h añecop yemaʼyoc̈hrena att̃och yeyenpanet eʼñe poʼñoc̈h. Atet̃ napaʼc̈hoʼña nemneñ c̈hocmach socshapretna amaʼt allempo ama alloʼtsenye parro.
18 É maravilhoso receber demonstrações de boa amizade, mas que seja em todas as circunstâncias, e não somente quando estou convosco.
19 Eʼñe nemorrenteñot̃es atet̃ nentenes ñerraʼmrrat̃eʼ nechemereshas, ñam̃a t̃eʼpaʼ alla nemueroc̈hterrerr socop. Atet̃ nanen atserr atet̃t̃eʼña coyaneshaʼ atsotenaya pueʼmar. T̃arraña napaʼ c̈hocmach nemueroc̈hta esempohuach eʼñe chorrasa Cristo, att̃och ñach soct̃apeʼchaterreʼ eʼñe poctacma cohuen.
19 Filhinhos meus, por quem de novo sinto dores de parto, até que Cristo seja formado em vós,
20 Esuacaʼ alla neneʼ t̃ayecma sesho att̃ot̃eʼ neserrpareʼtatas eʼñe cohuen, allochñapaʼ amat̃eʼ c̈ha mueneʼ necheʼptareʼtaso. T̃arraña ñeñt̃paʼ amach errot̃enot̃, poʼñoc̈hpaʼ c̈hocma sellcatenen.
20 quem me dera estar agora convosco, para descobrir o tom que convém à minha linguagem, visto que eu me encontro extremamente perplexo a vosso respeito.
21 Ñehua, t̃eʼpaʼ oʼch seʼm̃ñoten sa ñeñt̃es muenets oʼch alla seyemterra añ ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃ ahuat̃ot̃eñ. Sapaʼ amaʼt señoteñe ñeñt̃ atet̃ oten añ ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃.
21 Dizei-me, vós que quereis estar sujeitos a uma lei: não ouvis a lei?
22 Ñehua, t̃eʼpaʼ oʼch neñotatas ñeñt̃ atet̃ oten ñoñets ñeñt̃ atet̃ anuaret̃ Yompor poʼñoño ahuat̃ot̃eñ. Ñeñt̃paʼ atet̃ oten: Abrahampaʼ eñall epsheña puechemer. Puesheñarrpaʼ arrot̃ chemereʼt pueñañreshot̃ ñeñt̃ paʼtaruasañer peʼt̃. Ñeñt̃ coyaneshaʼpaʼ añ sochena Agar. Poʼpsheñeññapaʼ eʼñe puet̃aporeshot̃ chemereʼt ñeñt̃ ama paʼtaruasañreyaye.
22 A Escritura diz que Abraão teve dois filhos, um da escrava e outro da livre.
23 Ñeñt̃ puechemer ñeñt̃ eñalletatsa pueñañreshot̃paʼ atet̃ eñalleta ñeñt̃ eʼñe att̃ecma yeyec̈hquëna allohueney acheñey. T̃arraña poʼpoñ puechemer ñeñt̃ eñalletatsa puet̃aporeshot̃ ñeñt̃ ama paʼtaruasañreyaye ñeñt̃paʼ añecop eñalleta att̃och etsota Yompor poʼñoñ ñeñt̃ atet̃ otan ahuat̃ot̃eñ Abraham.
23 O da escrava, filho da natureza; e o da livre, filho da promessa.
24 Ñeñt̃ atet̃ p̃apaʼ ñeñt̃paʼ añ yec̈hateney t̃arroʼmar añ epsheñoʼmar coyaneshaʼpaʼ añ tomaʼntena att̃o Yomporpaʼ epsheñot̃ aʼpoctatonay. Ñeñt̃ Agarpaʼ añ tomaʼntena att̃o Yomporpaʼ eñoranaʼtanet ahuat̃ Sinaíp̃no. Allempot̃eñ anaret̃ta añ ñoñets ñeñt̃chaʼ atet̃ etsotetañ. Ñeñt̃ña ñoñetspaʼ añ tomaʼntena Agar, t̃arroʼmar ña puechoyoreshaʼpaʼ aña am̃chaʼnoc̈htanaʼtenahuet añ ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃.
24 Nestes fatos há uma alegoria, visto que aquelas mulheres representam as duas alianças: uma, a do monte Sinai, que gera para a escravidão, é Agar.
25 Agarpaʼ poʼñoc̈h shallchenana aspenet̃ Sinaípen ñeñt̃ Arabioʼtsen. Ñam̃a ñeñt̃ara Agarpaʼ tomaʼntenana judioneshaʼ ñeñt̃ paʼnetser peneʼ Jerusaléñ. T̃arroʼmar allohuen judionaʼtarpaʼ t̃emeʼttsen aña am̃chaʼnoc̈htanaʼtenahuet añ ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃ ahuat̃ot̃eñ.
25 {O monte Sinai está na Arábia.} Corresponde à Jerusalém atual, que é escrava com seus filhos.
26 T̃arraña ñeñt̃ey ameʼñenaya Cristopaʼ añ ñoñets ñeñt̃ atet̃ anaret̃ ahuat̃ot̃eñpaʼ ama am̃chaʼnoc̈hteno yocop. Eʼñe yameʼñeñot̃a allohueney Cristopaʼ eʼñe cohuenoʼtseney. Ñam̃a ñeñt̃paʼ eʼñe cohuen yenteñ atet̃ ñerraʼmrrat̃eʼ yachor. Ñam̃a ñeñt̃paʼ atet̃chaʼ netmaʼntatererr atet̃: Eʼñe yeparrocmateñot̃ allohueney epay Cristopaʼ eʼñe att̃ey ñerraʼm Yompor paʼnetser etserra Jerusaléñ, ñam̃a ñeñt̃paʼ eʼñe atet̃ yenteñ ñerraʼmrrat̃eʼ yachor.
26 Mas a Jerusalém lá do alto é livre e esta é a nossa mãe,
27 Ñeñt̃oʼmarña atet̃ anuaret̃ Yompor poʼñoñ ahuat̃ot̃eñ, ñeñt̃paʼ atet̃ oten tomaʼnteñtso:
27 porque está escrito: Alegra-te, ó estéril, que não davas à luz; rejubila e canta, tu que não tinhas dores de parto, pois são mais numerosos os filhos da abandonada do que daquela que tem marido {Is 54,1}.
28 Ñehua, oʼch notas masheñneshachaʼ ñam̃a noc̈haneshachaʼ, allohueney ñeñt̃ey ameʼñenaya Cristo, yapaʼ att̃ey ñerraʼm Abraham puechemer ñeñt̃ Isaac ñeñt̃ eñalletatsa att̃och etsota Yompor poʼñoñ ñeñt̃ atet̃ otoñ pompor Abraham. T̃arroʼmar yapaʼc̈hoʼña att̃oña yeʼñalleterra ello att̃och etsota Yompor poʼñoñ ñeñt̃ atet̃ oteʼt̃ amaʼt ahuat̃ot̃eñ.
28 Como Isaac, irmãos, vós sois filhos da promessa.
29 T̃arraña ñeñt̃ eñalletatsa ahuat̃ ñeñt̃ eʼñe att̃ecma yeyec̈hquëna allohueney acheñey (ñeñt̃ sochet Ismael) ñapaʼ c̈hocma eʼmoñeʼtaneʼt̃ ñeñt̃ eñalletatsa att̃o etsota Yompor poʼñoñ. Att̃ecmach perra ñam̃a t̃eʼ. Ñeñt̃chaʼ eñalleterrtsa ñeñt̃ eʼñe att̃ecma yeyec̈hquëna allohueney acheñey ñeñt̃ara ñeñt̃ mueneneʼ oʼch etsotan judioneshaʼ poct̃ap̃ña ñetpaʼ c̈hocmach eʼmoñeʼtenyet ñeñt̃ey eñalleterrtsa Yompor Puecamquëñot̃.
29 Como naquele tempo o filho da natureza perseguia o filho da promessa, o mesmo se dá hoje.
30 Ñehua, amaʼt señoteñeña ñeñt̃ atet̃ oteney Yompor poʼñoñ ñeñt̃ anuaret̃ ahuat̃ot̃eñ. Poʼñoc̈h oteney att̃o Yomporpaʼ otan ahuat̃ Abraham ñeñt̃paʼ atet̃ och: “Oʼch pehuaporeʼch peñañra epuet puechoyor, t̃arroʼmar ña puechoyorpaʼ amach es oʼpatapretap̃o, amach att̃eyeʼ p̃o puechoyor ñeñt̃ eñalletatsa pet̃aporeshot̃ ñeñt̃ ama p̃aʼtaruasañreyaye.”
30 Que diz, porém, a Escritura? Lança fora a escrava e seu filho, porque o filho da escrava não será herdeiro com o filho da livre {Gn 21,10}.
31 Ñeñt̃oʼmarña t̃eʼ masheñneshachaʼ ñam̃a noc̈haneshachaʼ oʼch alla noterrserr: Ama pallteno oʼch yameʼña judioneshaʼ poct̃ap̃ña. Ñatoʼ oʼch netmaʼntacha atet̃: Ama puechoyoreyayye Abraham pueñañra ñeñt̃ paʼtaruasañer eʼñe att̃a. Añña puechoyorey Abraham puet̃apor ñeñt̃ ama paʼtaruasañreyaye. Ñeñt̃ara ñeñt̃ yoten eʼñe yameʼñeñot̃a Cristopaʼ eʼñech cohuenoʼtseney.
31 Pelo que, irmãos, não somos filhos da escrava, mas sim da que é livre.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Gálatas 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.