Atos 27

Yompor Poʼñoñ ñeñt ̃ attõ Yepartseshar Jesucristo eʼñe etserra aʼpoctaterrnay Yomporesho (AMENT) vs NVI

Sair da comparação
NVI Nova Versão Internacional
1 Allempoña oʼ aʼpoctatuet oʼch mueñet Pablo anetso Romo allara Italiapaʼ oʼ anmet alloʼtsen capitán ñeñt̃ paʼsoʼcheñ Julio, ñeñt̃ poʼcap̃taner penet ñeñt̃ emchorrenaya am̃chaʼtaret̃ Augusto. Ñam̃a oʼ anmet poʼpoñec̈hno ñeñt̃ ayottam̃p̃saret̃ec̈hno oʼ apueñetaʼ Julio, allñapaʼ ñach cohuam̃pesnomahuet.
1 Quando ficou decidido que navegaríamos para a Itália, Paulo e alguns outros presos foram entregues a um centurião chamado Júlio, que pertencia ao Regimento Imperial.
2 Allempopaʼ alloʼtsen ñam̃a Aristarco ñeñt̃ macedonioʼmarneshaʼ ñeñt̃ huetsa Tesalónicot̃. Ñeñt̃chaʼ parro yoct̃aʼnem̃ Pablo. Allempoñapaʼ oʼc̈hoʼ yebeʼt̃osc̈haʼt boto ñeñt̃ huetsa anetsot̃ Adramitiot̃, ñeñt̃ña botepaʼ oʼch etsotyesnoma allemeña sohuaʼpuetsoʼmar ora Asioʼmar. Allempoñapaʼ oʼc̈hoʼ ahuam̃p̃sey boto.
2 Embarcamos num navio de Adramítio, que estava de partida para alguns lugares da província da Ásia, e saímos ao mar, estando conosco Aristarco, um macedônio de Tessalônica.
3 Tsapat̃ñapaʼ arr yetsotosa all oteñet Sidóno. Allña capitán Juliopaʼ morrentnomana Pablo ñeñt̃oʼmar oʼ muenach oʼch emoʼtnoman pamoʼtseshaʼ, ñeñt̃ yec̈haʼyetsa all Sidóno, att̃och ñetpaʼ oʼch apapet Pablo ñeñt̃ palltena.
3 No dia seguinte, ancoramos em Sidom; e Júlio, num gesto de bondade para com Paulo, permitiu-lhe que fosse ao encontro dos seus amigos, para que estes suprissem as suas necessidades.
4 Allempoña ahuam̃perryerrpaʼ nanac yorrnotam̃pesnoma. M̃orrpaʼ ama muenatye oʼch yemet att̃och oʼch ahuey eʼñe pac̈harr all oñenet, ñeñt̃oʼmarña yepotesam̃pesuanma coñeʼt̃ pats ñeñt̃ paʼsoʼcheñ Chipre. T̃arroʼmar yepotesuanma att̃och ñeñt̃ patspaʼ oʼch aʼnpam̃p̃sey m̃orr.
4 Quando partimos de lá, passamos ao norte de Chipre, porque os ventos nos eram contrários.
5 Allempoñapaʼ arr yoñemuanom allameʼtets Cilicioʼmar, ñam̃a allameʼtets Panfilioʼmar. Allempoñapaʼ yec̈hap ñam̃a Miro all yetsotosa, allara ñeñt̃ paʼnetser Licia.
5 Tendo atravessado o mar aberto ao longo da Cilícia e da Panfília, ancoramos em Mirra, na Lícia.
6 Allña capitán Juliopaʼ entosan poʼpoñ bote ñeñt̃ huetsa Alejandriot̃ ñeñt̃chaʼ tatsa Italio. Ñaña allempopaʼ otey ahuoʼch yaʼtac̈haʼt all.
6 Ali, o centurião encontrou um navio alexandrino que estava de partida para a Itália e nele nos fez embarcar.
7 Allempoña oʼ allponmat ahuam̃p̃sey eʼñe acop̃apaʼ eʼñe yemueroc̈henñot̃a yemet ñam̃a Gnidot̃. Allot̃paʼc̈hoʼña ama muenaterryerro m̃orr oʼch ahuerryerr eʼñe pac̈harr, ñeñt̃oʼmarña yepotesam̃pesuanerrerr coñeʼt̃ pats ñeñt̃ paʼsoʼcheñ Creta att̃och ñeñt̃ patspaʼ oʼch aʼnpam̃p̃sey m̃orr. Allñapaʼ allponoʼmar yoñom allecma etsotenet ñeñt̃ paʼsoʼcheñ Salmón.
7 Navegamos vagarosamente por muitos dias e tivemos dificuldade para chegar a Cnido. Não sendo possível prosseguir em nossa rota, devido aos ventos contrários, navegamos ao sul de Creta, defronte a Salmona.
8 Yemueroc̈henñot̃a yemetua ñam̃a allot̃ eʼñe acop̃a. Att̃eñapaʼ yec̈hap ñam̃a all oteñet Cohuen Sohuaʼpuetso. Allot̃paʼ eʼñe allameʼttsa anetso Lasea.
8 Costeamos a ilha com dificuldade e chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto da cidade de Laséia.
9 Yemueroc̈htameʼteñot̃paʼ oʼ yaʼllponmatnom ñeñt̃oʼmar allempopaʼ oʼ c̈hen allempo nanac am̃chaʼnoc̈htena oʼch ahuam̃p̃sey sapoʼmar. Ñam̃a oʼ met allempo anaret̃ judioneshacop allempocma ahuantenet paʼchporrña Yomporecop, ñeñt̃oʼmarña yapaʼ oʼ yeñoch oʼ c̈hen allempo nanac orrnotena sapoʼmar. Ñeñt̃oʼmarña Pablopaʼ oʼ yerpatanet,
9 Tínhamos perdido muito tempo, e agora a navegação se tornara perigosa, pois já havia passado o Jejum. Por isso Paulo os advertiu:
10 atet̃ otanet:
10 "Senhores, vejo que a nossa viagem será desastrosa e acarretará grande prejuízo para o navio, para a carga e também para as nossas vidas".
11 T̃arraña capitánñapaʼ oʼ ameʼñenana atet̃ otanet ñeñt̃ manejaʼneneʼ bote ñam̃a ñeñt̃ atet̃ otanet ñeñt̃ pamoʼmteʼ pen bote. Ama ameʼñyeto atet̃ otanet Pablo.
11 Mas o centurião, em vez de ouvir o que Paulo falava, seguiu o conselho do piloto e do dono do navio.
12 Ñam̃a all Sohuaʼpuetso Cohuenpaʼ, ama tama cohuenayaye oʼch allaya allempo c̈hen orrnoteñtsopo. Ñam̃a allohuenetpaʼ oʼ eʼñe pocteʼ entuet oʼch ahuam̃perryerr allot̃. Arroʼchña yec̈hap sohuaʼpuetso all oteñet Fenice, t̃arraña allara anetso Creta. Oʼ sechet Sohuaʼpuetso Feniceo t̃arroʼmar allpaʼ ama tama orrnoteno. Allñapaʼ allach yaʼposa t̃arrempohua oʼch metuen orrnoteñtsopo.
12 Visto que o porto não era próprio para passar o inverno, a maioria decidiu que deveríamos continuar navegando, com a esperança de alcançar Fenice e ali passar o inverno. Este era um porto de Creta, que dava para sudoeste e noroeste.
13 Allempoñapaʼ oʼ huapa m̃orr poʼpshem̃tañot̃, t̃arraña ñeñt̃paʼ mamesha m̃orraren. Allempoñapaʼ otyeset:
13 Começando a soprar suavemente o vento sul, eles pensaram que haviam obtido o que desejavam; por isso levantaram âncoras e foram navegando ao longo da costa de Creta.
14 T̃arraña eʼñe oʼchtapaʼ ahuepaʼtchaʼ huapa ñam̃a m̃orr onnat̃ot̃ allent̃eʼtsen anets Creta. Allempoñapaʼ oʼc̈hoʼ yorrnotam̃pesnoma nanac huomenc.
14 Pouco tempo depois, desencadeou-se da ilha um vento muito forte, chamado Nordeste.
15 Botepaʼ ama eshcayeʼ to allenet̃ anmam̃penyet allempoña ama errot̃ yepepaʼ oʼ anmam̃p̃sey orrno aʼyenet̃.
15 O navio foi arrastado pela tempestade, sem poder resistir ao vento; assim, cessamos as manobras e ficamos à deriva.
16 Orrnoñapaʼ oʼ c̈hapatey poʼpshem̃tañot̃ alloʼtsen coñeʼt̃ rroc̈hpeʼchañ añ paʼsoʼcheñ Clauda. Oʼ c̈hapatey allot̃em̃taʼn ama tama hueno m̃orr. Allña eʼñe yemueroc̈henñot̃a yechant noñt̃ ñeñt̃ chetaʼnen atarr bote. Allot̃paʼ yeshaʼch atarr boto.
16 Passando ao sul de uma pequena ilha chamada Clauda, foi com dificuldade que conseguimos recolher o barco salva-vidas.
17 Allempoña oʼ yeshaʼtua noñt̃paʼ ñetñapaʼ huancatseʼtet atarr bote att̃och amach tareʼche orrno. Ñam̃a ñetpaʼ añ mechaʼtet ñatoʼ botepaʼ oʼch c̈hap muelleʼsat̃o alloʼtsen mueñ ñeñt̃ ama echarroyaye ñeñt̃ otenet Sirte. Ñeñt̃oʼmarña oʼ pueyhuet enot̃ shetamuets ñeñt̃ chopeʼchateneʼ bote att̃och botepaʼ amach errenet̃ to.
17 Levantando-o, lançaram mão de todos os meios para reforçar o navio com cordas; e temendo que ele encalhasse nos bancos de areia de Sirte, baixaram as velas e deixaram o navio à deriva.
18 Allempoñapaʼ ahuepaʼtchaʼ yorrnotam̃pes nanac huomenc. Tsapat̃ñapaʼ chetanatet cargapaʼ saprrochet saʼpo.
18 No dia seguinte, sendo violentamente castigados pela tempestade, começaram a lançar fora a carga.
19 Pomaʼpamtañoñapaʼ oʼ saprrotet ñam̃a ñeñt̃ allpon echyen bote.
19 No terceiro dia, lançaram fora, com as próprias mãos, a armação do navio.
20 Allempopaʼ allponmat ama orrterro atsneʼ amaʼt ñam̃a rantoc̈hno, amaʼt mamesha. Nanac yorrnotam̃p̃sa. Att̃eñapaʼ yot:
20 Não aparecendo nem sol nem estrelas por muitos dias, e continuando a abater-se sobre nós grande tempestade, finalmente perdemos toda a esperança de salvamento.
21 Ñam̃a allponmat ama es yerro. Allempoña Pablopaʼ t̃ompaʼ ot:
21 Visto que os homens tinham passado muito tempo sem comer, Paulo levantou-se diante deles e disse: "Os senhores deviam ter aceitado o meu conselho de não partir de Creta, pois assim teriam evitado este dano e prejuízo.
22 T̃arraña t̃eʼpaʼ oʼch notas, amach sellcatsto t̃arroʼmar yapaʼ yequeshp̃ach allohueney. Añachña chencatsreʼtatsa bote.
22 Mas agora recomendo-lhes que tenham coragem, pois nenhum de vocês perderá a vida; apenas o navio será destruído.
23 Napaʼ neñoteñ t̃arroʼmar tsapopaʼ orrtona mellañot̃eñ ñeñt̃ huetsa Yomporeshot̃ ñeñt̃ara Yompor ñeñt̃ puechemer nepeneʼ, ñam̃a ñeñt̃ara ñocop net̃orrena.
23 Pois ontem à noite apareceu-me um anjo do Deus a quem pertenço e a quem adoro, dizendo-me:
24 Ñeñt̃ norrtoyapaʼ atet̃ oten: “Amach Pablo pellcatsto t̃arroʼmar pec̈hapchaʼ alloʼtsen am̃chaʼtaret̃ all Romo. Eʼñe p̃ot̃paʼ Yomporpaʼ oʼch aʼnatana allohuen ñeñt̃ epap̃ sechopeʼcham̃pen boto.”
24 ‘Paulo, não tenha medo. É preciso que você compareça perante César; Deus, por sua graça, deu-lhe as vidas de todos os que estão navegando com você’.
25 Ñeñt̃oʼmarña notenes amach sellcatsto. T̃arroʼmar napaʼ neyemteña Yompor, ñerraʼm errot̃en otenpaʼ atet̃chaʼ p̃a.
25 Assim, tenham ânimo, senhores! Creio em Deus que acontecerá do modo como me foi dito.
26 T̃arraña amaʼt atet̃paʼ c̈hocmach yepotam̃p̃sa allempo oʼch yec̈hapmoch patso. Añpaʼ allohua atet̃ otanet Pablo.
26 Devemos ser arrastados para alguma ilha".
27 Allempoña oʼ met c̈harramat puechena paʼtatsmat, att̃a yetam̃pena saʼpo ñeñt̃ otenet Adria. Allempopaʼc̈hoʼña yorrnotam̃pesnoma. Allempo c̈hap rroc̈h tsapopaʼ añña ñeñt̃ taruasets botopaʼ atet̃ otet:
27 Na décima quarta noite, ainda estávamos sendo levados de um lado para outro no mar Adriático, quando, por volta da meia-noite, os marinheiros imaginaram que estávamos próximos da terra.
28 Allempoñapaʼ oʼ topasoʼtet saʼp. Allempoñapaʼ ahuoʼt eñochet alloʼtsen maʼpoch c̈harraʼ puechena pechap metro. Allempoñapaʼ oʼc̈hoʼ ahuerryerr allpononet̃paʼ allpaʼc̈hoʼña oʼc̈hoʼ topasoʼtuereterr. Allñapaʼ otet alloʼtsen epoch c̈harraʼ puechena canc̈herr metro. Allempoñapaʼ añ mechaʼtet t̃ayeʼtoʼ yetoʼmam̃p̃sa mapyo.
28 Lançando a sonda, verificaram que a profundidade era de trinta e sete metros; pouco tempo depois, lançaram novamente a sonda e encontraram vinte e sete metros.
29 Allempoñapaʼ oʼc̈hoʼ aʼshoreʼtet puequëʼnareʼtot̃ paʼtatsm̃aga ñeñt̃chaʼ rremueʼ bote. Allempoña aʼshoreʼtuetpaʼ oʼ cohuet atoʼt puetarenaʼ.
29 Temendo que fôssemos jogados contra as pedras, lançaram quatro âncoras da popa e faziam preces para que amanhecesse o dia.
30 Añña ñeñt̃ taruasets botopaʼ aʼsuaterret eʼñe aʼnahua noñt̃ t̃arroʼmar ñetpaʼ añ muenenet oʼch cac̈hpaʼnmuet alla bote. Amaʼt ahuepaʼt aʼsuaterret noñt̃paʼ ñetpaʼ c̈ha ottenet ñerraʼmrrat̃eʼ poʼpoñ aʼshoreʼtenet ñeñt̃chaʼ rromueʼ bote poñeʼm̃agot̃.
30 Tentando escapar do navio, os marinheiros baixaram o barco salva-vidas ao mar, a pretexto de lançar âncoras da proa.
31 Allempoña Pablopaʼ eñotanet atet̃ cot̃apeʼchen ñeñt̃ taruasets botopaʼ atet̃ otan capitán ñam̃a poʼpoñec̈hno solltarneshaʼ atet̃ otanet:
31 Então Paulo disse ao centurião e aos soldados: "Se estes homens não ficarem no navio, vocês não poderão salvar-se".
32 Allempoña solltarneshaʼpaʼ oʼ tsorram̃p̃set noñt̃ poc̈har att̃och ahuoʼ aʼyenet̃.
32 Com isso os soldados cortaram as cordas que prendiam o barco salva-vidas e o deixaram cair.
33 Eʼñe puetaresuanetsapaʼ añña Pablopaʼ atet̃ otanet allohuenet:
33 Pouco antes do amanhecer, Paulo insistia que todos se alimentassem, dizendo: "Hoje faz catorze dias que vocês têm estado em vigília constante, sem nada comer.
34 Ñeñt̃oʼmarña oʼ notaʼmuenes serraʼmuen att̃och c̈herr sehuamenc, t̃arroʼmar amach eseshas chencatso, amaʼt puesheñarrot̃esa.
34 Agora eu os aconselho a comerem algo, pois só assim poderão sobreviver. Nenhum de vocês perderá um fio de cabelo sequer".
35 Ñeñt̃a otuanet oʼ chetan panpaʼ oʼ maʼyocha eʼñe alla all shontena acheñeneshaʼ. Allot̃paʼ shotan panpaʼ oʼ rreʼ.
35 Tendo dito isso, tomou pão e deu graças a Deus diante de todos. Então o partiu e começou a comer.
36 Allempoñapaʼ oʼ yeʼchatanetpaʼ oʼ rret ñamet.
36 Todos se reanimaram e também comeram algo.
37 Ñeñt̃ey botoʼtseney allohueneypaʼ alloʼtsen doscientos setenta seis acheñeneshaʼ.
37 Estavam a bordo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Allempoña ochaʼhuanet puerrarpaʼ alla saprroteneterr trigopoʼr oño att̃och oʼhuañchaʼ tama eñerrta bote.
38 Depois de terem comido até ficarem satisfeitos, aliviaram o peso do navio, atirando todo o trigo ao mar.
39 Allempoña eʼñe puetaresuenpaʼ oʼ entet pats, t̃arraña ama puentareto ñeñt̃ pats, t̃arraña allempo oʼ entet ñam̃a aʼyohuen mueyapoʼs allñapaʼ aʼyohuen ñam̃a puemeʼtar. Allempoñapaʼ cot̃apeʼchetpaʼ otet:
39 Quando amanheceu não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, para onde decidiram conduzir o navio, se fosse possível.
40 Allot̃ñapaʼ tsorroʼtet ñam̃a ñeñt̃ rromueneʼ botepaʼ oʼ aʼypoʼñaʼnmet alla saʼpo. Allempoñapaʼ oʼ pueyam̃peret allo huanquët ahuaña bote puepopap̃. Allempoñapaʼ echantet ñam̃a poñeʼm̃agot̃ shetamuets att̃och m̃orrpaʼ oʼch matatan bote. Allempoñapaʼ oʼc̈hoʼ ahuam̃p̃sey puemeʼtaronet̃.
40 Cortando as âncoras, deixaram-nas no mar, desatando ao mesmo tempo as cordas que prendiam os lemes. Então, alçando a vela da proa ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Allempoñapaʼ oʼ c̈hap bote all epchacraʼstena saʼp all nanac epopaʼ rroc̈hoñapaʼ c̈ha muelleʼsat̃tena. C̈hap all botepaʼ c̈ha ac̈htosa poñeʼm̃agot̃, ama errot̃ yepere. Arrot̃ña puequëʼnareʼtot̃ nanac emoʼyarertena saʼp. Poʼhuamencpaʼ oʼ taram̃p̃sey yebote.
41 Mas o navio encalhou num banco de areia, onde tocou o fundo. A proa encravou-se e ficou imóvel, e a popa foi quebrada pela violência das ondas.
42 Allempoña solltarneshaʼpaʼ mueneñ oʼch muetsanatuan ñeñt̃ ayottam̃p̃saret̃ t̃ayeʼtoʼ ñerraʼm pat̃etpaʼ ahuoʼt̃eʼ yetet.
42 Os soldados resolveram matar os presos para impedir que algum deles fugisse, jogando-se ao mar.
43 T̃arraña capitánpaʼ nanac mueneñ oʼch aʼqueshp̃atan Pablo ñeñt̃oʼmarña ama muenataneto oʼch muetsanachet. Atet̃ otanet:
43 Mas o centurião queria poupar a vida de Paulo e os impediu de executar o plano. Então ordenou aos que sabiam nadar que se lançassem primeiro ao mar em direção à terra.
44 Allot̃ñapaʼ sam̃a ñeñt̃es ama eñotenaye pat̃atsapaʼ ñatoʼ oʼch sanemyes tabla amapaʼ poʼpoñec̈hno ñeñt̃ echyen bote, allochñapaʼ att̃och sep̃chata sam̃a.
44 Os outros teriam que salvar-se em tábuas ou em pedaços do navio. Dessa forma, todos chegaram a salvo em terra.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.