Atos 22

Yompor Poʼñoñ ñeñt ̃ attõ Yepartseshar Jesucristo eʼñe etserra aʼpoctaterrnay Yomporesho (AMENT) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 —Masheñneshachaʼ ñam̃a nomporneshachaʼ, oʼch seʼm̃ñoten ñeñt̃chaʼ atet̃ neños eʼñe nocop.
1 — Irmãos e pais, escutem agora o que tenho a dizer em minha defesa.
2 Allempoña eʼmhuet att̃o oʼ serrpareʼtatanet eʼñe ñet poʼñoñetopaʼ, allempoñapaʼ oʼ eʼñe muetsoñeñtuet poctacma. Pabloñapaʼ alla oterraneterr:
2 Quando ouviram que Paulo lhes falava em língua hebraica, fizeram mais silêncio ainda. Paulo continuou:
3 —Napaʼ judioneshan, arr neʼñalleta Tarso eʼñe alla Cilicia. T̃arraña arrña eʼñe eñotñan Jerusaléño. Ñeñt̃ neyc̈hateʼ napaʼ ñeñt̃paʼ Gamaliel. Eʼñe ña pueyc̈hateñot̃enpaʼ netsotuoñ eʼñe poctacma ñeñt̃ Moisés poʼñoñ ñeñt̃ atet̃ anaret̃ ñeñt̃chaʼ atet̃ p̃a yatañneshañ. Nanac nemaʼyoc̈hra ñeñt̃ Yomporecop ñeñt̃ atet̃ sepena t̃eʼ sa.
3 — Eu sou judeu, nasci em Tarso da Cilícia, mas fui criado nesta cidade e aqui fui instruído aos pés de Gamaliel, segundo o rigor da Lei de nossos antepassados, sendo zeloso para com Deus, assim como todos vocês o são no dia de hoje.
4 Napaʼc̈hoʼña ahuañmoʼchapaʼ nanac nemueroc̈htacheʼt̃ ñeñt̃ cot̃eneʼ Jesús poct̃ap̃ña. Napaʼ oʼch nerrmanatanet, allot̃ñapaʼ oʼchc̈hoʼ nehuancatanet, ñam̃a oʼchc̈hoʼ nabeʼt̃atanet ñam̃a cárcelo. Ñam̃a nemtsatatueʼt̃—yacmaneshaʼ amaʼt ñam̃a coyaneshac̈hno.
4 Persegui este Caminho até a morte, prendendo homens e mulheres e lançando-os na cadeia.
5 Amaʼt corneshaʼ ñeñt̃ nanac am̃chaʼtaret̃paʼ eñotuaneʼt̃ ñeñt̃ atet̃ nepeʼt̃. Ñam̃a allohuen ñeñt̃ pomporneshaʼ penetpaʼ eʼñe eñotuennet ñamet ñeñt̃ atet̃ nepeʼt̃. Ñet allempopaʼ ahuoʼt apnet orden ñeñt̃chaʼ napueñaʼ yamoʼts judioneshaʼ ñeñt̃ Damascoʼtsaʼyen. Añ orden ñeñt̃paʼ alloch mueñanet att̃och oʼch nerrmanatue ñeñt̃ ameʼñayeʼt̃ Jesús. Ehuancaret̃etpaʼ oʼch nahuanmanet Jerusaléño allchaʼ yecoñchatuanet.
5 Disto são testemunhas o sumo sacerdote e todos os anciãos. Deles eu recebi cartas para os irmãos judeus de Damasco, e fui até lá para trazer amarrados a Jerusalém os que também lá estivessem, para serem punidos.
6 ’Att̃eñapaʼ oʼc̈hoʼ ahuen Damasco. Allempoña nec̈hapmoch Damascopaʼ allempo oʼ c̈hapmoch pocto. Ñeñt̃ña nanac poptetsa entot̃paʼ machayot̃epaʼtchaʼ c̈hoyoʼtam̃p̃sapuen.
6 — Ora, aconteceu que, enquanto eu viajava, já perto de Damasco, quase ao meio-dia, repentinamente, uma grande luz do céu brilhou ao redor de mim.
7 Allempoña c̈hoyoʼtam̃p̃sen eʼñe neshopaʼ nañapaʼ alla nerrmopra patso. Allempoña nec̈hap patsopaʼ neʼm ñoñets ñeñt̃ atet̃ oten: “¿Esoʼmareʼt Saule, pemueroc̈htatennanña ñeñt̃ nameʼñenaya?”
7 Então caí por terra, ouvindo uma voz que me dizia: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”
8 Nañapaʼ oʼ not: “¿Eseshapeʼt Ayochreshat̃e eñets?” Ñeñt̃ eñetspaʼ alla oterrnerr. “Napaʼ ñeñt̃en Jesúsen ñeñt̃en nazaretoʼmarneshan, narramcheʼña atarr pemueroc̈htaten.”
8 Perguntei: “Senhor, quem é você?” Ao que me respondeu: “Eu sou Jesus, o Nazareno, a quem você persegue.”
9 Ñeñt̃ña alloʼtsenen eʼñe parropaʼ ñetpaʼc̈hoʼña entetcaʼyeña ñeñt̃ nec̈hoyoʼteʼ ñeñt̃ñapaʼ c̈ha yoreʼtanet t̃arraña ñetñapaʼ ama eñochetoña ñeñt̃ atet̃ notaret̃ta.
9 — Os que estavam comigo viram a luz, sem, contudo, perceber o sentido da voz de quem falava comigo.
10 Nañapaʼ oʼ alla noterrerr: “¿Est̃eʼ Partseshachaʼ poctetsa ñeñt̃chaʼ atet̃ nep̃a?” Partseshaʼña Jesúspaʼ alla oterrnerr: “T̃eʼñapaʼ oʼch petanta oʼch ahuep̃ Damasco. Allchaʼña otapet allohuen ñeñt̃ anaret̃ ñeñt̃chaʼ atet̃ pep̃a.”
10 Então perguntei: “Senhor, o que devo fazer?” E o Senhor me disse: “Levante-se, entre em Damasco, onde lhe dirão tudo o que você precisa fazer.”
11 Allempoñapaʼ oʼhuañ nenta t̃arroʼmar oʼ rrechaten ñeñt̃ poʼptetsa ñeñt̃ nec̈hoyoʼtam̃p̃seʼ. Ñeñt̃ña noct̃eneʼ ñetñapaʼ echaʼnomnet notot̃. Att̃oña c̈hapatnet Damasco.
11 Tendo ficado cego por causa da intensidade daquela luz, guiado pela mão dos que estavam comigo, cheguei a Damasco.
12 — ausente —
12 — Um homem chamado Ananias, piedoso conforme a Lei, tendo bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 — ausente —
13 veio procurar-me e, chegando perto de mim, disse: “Irmão Saulo, recupere a visão!” Nessa mesma hora, recuperei a visão e olhei para ele.
14 Oʼ alla oterrnerr Ananías: “Añ Yompor ñeñt̃ Poʼyomporer peʼt̃ yatañneshañ, ñacaʼyeña p̃aʼcrerreʼña p̃a amaʼt ahuat̃ot̃eñ añecop oʼch peñotuerrñañ atet̃ muenen ña. Oʼ muenatap̃ ñam̃a oʼch penterrñañ p̃am̃a Puechemer ñeñt̃ eʼñe pocteʼ es pets. Ñam̃a oʼ muenatap̃ oʼch peʼm̃ñotoñ eʼñe ña poʼñoñ ñeñt̃ atet̃ oʼ otuap̃.
14 Então ele disse: “O Deus de nossos pais escolheu você de antemão para conhecer a vontade dele, ver o Justo e ouvir a voz dele.
15 T̃eʼpaʼ ñeñt̃paʼ atet̃chaʼ pep̃a, oʼch p̃aʼpot̃oñ Jesús poʼñoñ erracmañen ñeñt̃ atet̃ oʼ pentua ñam̃a ñeñt̃ atet̃ oʼ peʼmua.
15 Porque você terá de ser testemunha dele diante de todos, anunciando as coisas que você tem visto e ouvido.
16 T̃eʼpaʼ añ palltetsa oʼch petanta, eʼñe p̃ameʼñeñot̃ Yepartseshar Jesúspaʼ oʼch p̃apataret̃terra, att̃ochña eʼshohuaret̃terra p̃oʼchñar.” Neñt̃paʼ allohua atet̃ oten Ananías.
16 E agora, o que está esperando? Levante-se, receba o batismo e lave os seus pecados, invocando o nome dele.”
17 Oʼ alla oterraneterr Pablo:
17 — Quando voltei para Jerusalém, enquanto orava no templo, sobreveio-me um êxtase,
18 Allempoña oʼ orrtona Yepartsesharpaʼ atet̃ oten: “T̃ayecma oʼch ahuerrep̃ arrot̃ Jerusaléñot̃, t̃arroʼmar arrpaʼ amach eseshaʼ peʼm̃ñotaye allempoch p̃aʼpot̃on neñoñ.”
18 e vi o Senhor. Ele me disse: “Ande logo e saia imediatamente de Jerusalém, porque não aceitarão o seu testemunho a meu respeito.”
19 Nañapaʼ alla notererr: “Partseshachaʼ amaʼt atet̃paʼ allohuen acheñeneshaʼpaʼ eʼñe eñotuennet atet̃ oʼ nep̃ohua. Eñotuennet att̃o napaʼ nebeʼt̃oseʼt̃ judioneshaʼ poʼprahuo att̃o nenalleʼtacheʼt̃ ñeñt̃ p̃ameʼñenaya, ñam̃a att̃o nabeʼt̃ataneteʼt̃ cárcelo.
19 Eu respondi: “Senhor, eles bem sabem que eu ia de sinagoga em sinagoga, prendendo e açoitando os que criam em ti.
20 Amaʼt allempo muetset Estebanañ ñeñt̃ p̃aʼpot̃ayeʼt̃ peñoñpaʼ napaʼc̈hoʼña allempopaʼ eʼñe pocteʼ neñch muetsetepaʼ. Napaʼ allña necuam̃p̃sanet paʼshtam ñeñt̃ rrolleʼteʼ. All necuapretpaʼ napaʼc̈hoʼña eʼñe pocteʼ neñch att̃epaʼña pet.”
20 Quando se derramava o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu também estava presente, consentia nisso e até guardei as capas dos que o matavam.”
21 Oʼ alla oterrnerr Yepartseshar: “Amaʼt atet̃paʼ t̃eʼpaʼ oʼch ahuep̃ oʼch nemñap̃ allap̃ar alloʼtsaʼyen acheñeneshaʼ ñeñt̃ ama judioneshayayeto.”
21 Mas ele me disse: “Vá, porque eu o enviarei para longe, aos gentios.”
22 Ñeñt̃a otua Pablopaʼ añña acheñeneshaʼ ñeñt̃a eʼmuetpaʼ oʼhuañ eʼm̃ñochet. Oʼ alla rrannarterreterr, atet̃ otet:
22 Até este ponto a multidão ficou ouvindo. Mas, quando Paulo disse isso, começaram a gritar bem alto: — Fora com ele! Mate-o, porque ele não merece viver!
23 Paʼtsrreʼmueñot̃etpaʼ alla rrannarterreterrpaʼ, oʼ gogoʼtyeset paʼshtam enonet̃, allot̃paʼ aʼrrotsetyeset ñam̃a patspaʼ oʼ huaporeʼtyeset enonet̃.
23 Enquanto eles gritavam, tiravam as suas capas e jogavam poeira para o ar,
24 Allempoñapaʼ añña ñeñt̃ solltarneshaʼ paʼm̃chaʼtaret̃erpaʼ oʼ abeʼt̃atan Pablo oʼpono. Oʼch ashtet att̃ot̃chaʼ aʼmet̃aʼhuan ñeñt̃ atet̃ oʼ p̃ohua. Ñapaʼ mueneñ oʼch eñoch esocopt̃eʼ nanac amaʼtoc̈htenet ñocop.
24 o comandante ordenou que Paulo fosse recolhido à fortaleza e que, sob açoite, fosse interrogado para saber por que motivo estavam gritando assim contra ele.
25 Allempoñapaʼ oʼ huanquët Pablo att̃och ashtet. Huancaʼhuet Pabloñapaʼ otan capitán ñeñt̃ t̃ets allameʼtets:
25 Quando o estavam amarrando com correias, Paulo perguntou ao centurião que ali estava: — Será que vocês têm o direito de açoitar um cidadão romano, sem que ele tenha sido condenado?
26 Ñeñt̃a eʼm capitánpaʼ oʼ ahuoʼ alloʼtsen paʼm̃chaʼtaret̃erpaʼ atet̃ otos:
26 Ouvindo isto, o centurião procurou o comandante e lhe disse: — Que é isso que o senhor está prestes a fazer? Saiba que aquele homem é cidadão romano.
27 Añña ñeñt̃ solltarneshaʼ paʼm̃chaʼtaret̃erpaʼ oʼ huapapaʼ atet̃ otosan Pablo:
27 Então o comandante veio e perguntou a Paulo: — Diga-me uma coisa: você é romano? Paulo respondeu: — Sou.
28 Ñeñt̃ña am̃chaʼtaret̃paʼ alla oterranerr Pablo:
28 E o comandante disse: — Eu tive de gastar muito dinheiro para conseguir essa cidadania. Ao que Paulo respondeu: — Pois eu a tenho de nascença.
29 Añña solltarneshaʼ ñeñt̃ autsa ashtayeñ Pablopaʼ, allorocmoʼ alla chetaʼyerret aʼyenet̃. Ñeñt̃ paʼm̃chaʼtaret̃erpaʼ ñapaʼc̈hoʼña c̈ha yoren, t̃arroʼmar oʼ c̈hapoña pueyoc̈hro oʼ huancaʼhuet acheñ ñeñt̃ romanonaʼtar.
29 Imediatamente se afastaram os que iam interrogá-lo com açoites. O próprio comandante ficou com medo quando soube que Paulo era romano, porque tinha mandado amarrá-lo.
30 Tsapat̃ña puetarenpaʼ añña am̃chaʼtaret̃paʼ oʼ agotatan cornaneshaʼ ñeñt̃ paʼm̃chaʼtaret̃erneshaʼ pen allohuen judioneshaʼ poʼcornaneshar, ñam̃a oʼ agotatan ñeñt̃ c̈hocma aʼpoctatyeneʼ ñoñets judioneshacop. Allempoña apc̈hetpaʼ oʼ pueyam̃peret Pablo allo huanquëtpaʼ oʼ anmet alloʼtsaʼyen am̃chaʼtaret̃neshaʼ. Oʼ c̈hapachetpaʼ oʼ t̃omatoset eʼñe allameʼtets. Añña am̃chaʼtaret̃ romanoneshaʼpaʼ mueneñ oʼch eñoch eʼñe poʼñoc̈h esocopt̃eʼ otteñeʼcheñ judioneshaʼ.
30 No dia seguinte, querendo certificar-se dos motivos por que Paulo vinha sendo acusado pelos judeus, o comandante o soltou e ordenou que se reunissem os principais sacerdotes e todo o Sinédrio. E, mandando trazer Paulo, apresentou-o diante deles.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.