Atos 17
Yompor Poʼñoñ ñeñt ̃ attõ Yepartseshar Jesucristo eʼñe etserra aʼpoctaterrnay Yomporesho (AMENT) vs ACF
1 Allempoña ahuanerret allot̃paʼ ahuanmuet anetso Anfípoliso, allot̃ñapaʼ ahuanmuet ñam̃a anetso Apolonio. Allot̃ñapaʼ oʼ c̈hapuet ñam̃a anetso ñeñt̃ paʼsoʼcheñ Tesalónica. Allñapaʼ alloʼtsen judioneshaʼ poʼprahuaʼ.
1 E passando por Anfípolis e Apolônia, chegaram a Tessalônica, onde havia uma sinagoga de judeus.
2 Pabloñapaʼ oʼ beʼt̃osos ñeñt̃ att̃ecma pena. Allñapaʼ serrpareʼtatosanet Yompor poʼñoñ. Allñapaʼ maʼpanerr semana. Allempoña c̈hen yet̃ allempo amesenetpaʼ oʼchc̈hoʼ serrpareʼtatanet Yompor poʼñoñ ñeñt̃ atet̃ aquellcaret̃.
2 E Paulo, como tinha por costume, foi ter com eles; e por três sábados disputou com eles sobre as Escrituras,
3 Allpaʼ añ yec̈hatanet atet̃ anaret̃ta ñeñt̃chaʼ Cristotats ñerraʼm esempoch huapa añ patsropaʼ nanacchaʼ mueroc̈htachet. T̃arraña oʼch mueroc̈htatuetpaʼ elloch alla tanterra amaʼtchaʼ rroma. Atet̃ otanet:
3 Expondo e demonstrando que convinha que o Cristo padecesse e ressuscitasse dentre os mortos. E este Jesus, que vos anuncio, dizia ele, é o Cristo.
4 Puesheñaʼtetspaʼ pocteʼ eñchet oʼ ameʼñyet Jesús ñeñt̃oʼmar ñetpaʼ yemteñet Pablo ñam̃a Silas. Ñam̃a shonteʼ griegoneshaʼ ñeñt̃ ahuat̃ot̃eñ cohuen cot̃apeʼchets Partsocoppaʼ oʼ ameʼñeñet Jesús. Ñam̃a shonteʼ coyaneshac̈hno ñeñt̃ eʼñe cohuen entyen acheñeneshaʼ ñetpaʼc̈hoʼña oʼ ameʼñerret ñam̃et.
4 E alguns deles creram, e ajuntaram-se com Paulo e Silas; e também uma grande multidão de gregos religiosos, e não poucas mulheres principais.
5 Judioneshaʼña ñeñt̃ ama ameʼñetsopaʼ ama pocteyeʼ enteñeto att̃och acheñeneshaʼpaʼ oʼch yemchet Pablo, ñeñt̃oʼmarña puesopeʼcheñot̃etpaʼ oʼ eʼmoñeʼchet. Ñeñt̃oʼmarña aʼsechet puesheñaʼtets acheñ ñeñt̃ ama tama es sherbetso ñeñt̃ att̃a ellapetseʼt̃ anorrets all shontena acheñeneshaʼ. Aʼsechet oʼch apc̈hachet shonteʼ acheñ att̃och eʼmoñeʼtachet Pablo. Ñetña paʼtsrreʼmueñot̃etpaʼ ahuanmuet Jasón paʼpacllo all aʼposa Pablo ñam̃a Silas. Oʼpachet errot̃enot̃paʼ oʼt̃eʼ c̈haʼnmac̈haʼtet aʼyot̃ att̃och acheñeneshaʼpaʼ oʼch rromuet.
5 Mas os judeus desobedientes, movidos de inveja, tomaram consigo alguns homens perversos, dentre os vadios e, ajuntando o povo, alvoroçaram a cidade, e assaltando a casa de Jasom, procuravam trazê-los para junto do povo.
6 Allempoña c̈hac̈haʼtet Jasón paʼpacllopaʼ t̃arraña ama entaret̃teto. Ñapt̃a rromuet Jasón ñam̃a poʼpoñec̈hno acheñeneshaʼ ñeñt̃ ameʼñetsa. Ñetaña anmaret̃tatset am̃chaʼtaret̃esho. Paʼtsrreʼmueñot̃etpaʼ nanac amaʼtoc̈hetnomuet att̃ot̃ac̈hoʼ c̈hapuet alloʼtsen am̃chaʼtaret̃neshaʼ. Allñapaʼ atet̃ otoset:
6 E, não os achando, trouxeram Jasom e alguns irmãos à presença dos magistrados da cidade, clamando: Estes que têm alvoroçado o mundo, chegaram também aqui;
7 Ñetpaʼ ama pocteyeʼ enteñeto att̃o am̃chaʼtaret̃ oʼch nan ñoñets all anetso Romo. Ñetpaʼ aña otenet eñalloʼ poʼpoñ am̃chaʼtaret̃ ñeñt̃ nanac ahuamencat̃ ñeñt̃paʼ añoʼ paʼsoʼcheñ Jesús.
7 Os quais Jasom recolheu; e todos estes procedem contra os decretos de César, dizendo que há outro rei, Jesus.
8 Acheñeneshaʼñapaʼ ñeñt̃a eʼmuetpaʼ nanac atsrreʼmuet ñam̃a amaʼt am̃chaʼtaret̃neshaʼ.
8 E alvoroçaram a multidão e os principais da cidade, que ouviram estas coisas.
9 Allempoña Jasón ñam̃a poʼpoñec̈hno acheñpaʼ oʼ ayoram̃p̃saret̃tet allpon poʼc̃llayoret. Allot̃paʼ otaret̃tet:
9 Tendo, porém, recebido satisfação de Jasom e dos demais, os soltaram.
10 Allempoña acheñeneshaʼ ñeñt̃ ameʼñetsapaʼ oʼ mueñeret Pablo ñam̃a Silas Bereo. Tsapocma amñaret̃tenet aʼnahua. Oʼ c̈hapuet Bereopaʼ beʼt̃osc̈haʼtoset judioneshaʼ poʼprahuo.
10 E logo os irmãos enviaram de noite Paulo e Silas a Beréia; e eles, chegando lá, foram à sinagoga dos judeus.
11 Añña judioneshaʼ ñeñt̃ Bereoʼtsaʼyenpaʼ ñetñapaʼ eʼñe cohuen cot̃apeʼchenet ama att̃eyayeto atet̃ ñerraʼm judioneshaʼ ñeñt̃ Tesalónicoʼtsaʼyen. Eʼñe pocsheñeshaʼ eʼm̃ñotoñet Yompor poʼñoñ, allot̃ña ñetpaʼ oʼ eʼnyeset Yompor poʼñoño all aquellcaret̃ ahuat̃ot̃eñ. T̃arroʼmar ñetpaʼ mueneñet oʼch eñochet ñatoʼ poʼñoc̈ht̃eʼ atet̃ serrpareʼten Pablo ñam̃a Silas. Pat̃eʼtets yet̃paʼ att̃ecma peteʼt̃.
11 Ora, estes foram mais nobres do que os que estavam em Tessalônica, porque de bom grado receberam a palavra, examinando cada dia nas Escrituras se estas coisas eram assim.
12 Ñeñt̃oʼmarña shonteʼ acheñeneshaʼ ñeñt̃ ameʼñatsa. Shonteʼ ñam̃a coyaneshac̈hno ñeñt̃ griegoneshaʼ ñeñt̃ nanac sherbetspaʼ oʼ ameʼñenet ñamet. Ñam̃a poʼpotantañ shonteʼ yacmaneshaʼ oʼ ameʼñenet.
12 De sorte que creram muitos deles, e também mulheres gregas da classe nobre, e não poucos homens.
13 Añña judioneshaʼ ñeñt̃ yec̈hetsa Tesalónicopaʼ oʼ eʼmareʼchet Pablo oʼ alla serrpareʼtuerranerr Yompor poʼñoñ ñam̃a Bereo. Ñeñt̃oʼmarña huac̈haʼtet ñamet all att̃och atsrreʼmatachet acheñeneshaʼ oʼch eʼmoñeʼtachet Pablo.
13 Mas, logo que os judeus de Tessalônica souberam que a palavra de Deus também era anunciada por Paulo em Beréia, foram lá, e excitaram as multidões.
14 Añña acheñeneshaʼ ñeñt̃ oʼ ameʼñapaʼ oʼ mueñet Pablo tepaʼtoʼ ontapo alloʼtsen saʼp atarr. Añña Silas ñam̃a Timoteopaʼ alla aʼpa Bereo.
14 No mesmo instante os irmãos mandaram a Paulo que fosse até ao mar, mas Silas e Timóteo ficaram ali.
15 Puesheñaʼtets acheñpaʼ oʼ cot̃aʼnmet Pablo. Ñetpaʼ alla neñetaʼ Pablo anetso ñeñt̃ paʼsoʼcheñ Atenas. Allña soʼtannaʼtuet Pabloñapaʼ atet̃ otanet:
15 E os que acompanhavam Paulo o levaram até Atenas, e, recebendo ordem para que Silas e Timóteo fossem ter com ele o mais depressa possível, partiram.
16 Pabloñapaʼ alla cohuanet Atenso. Allña cohuanetpaʼ shonteʼ entosan ayec̈hcataret̃ec̈hno all Atenso, ñeñt̃ poʼyomporer p̃aʼyen acheñeneshaʼ. Ñañapaʼ nanac llecachet.
16 E, enquanto Paulo os esperava em Atenas, o seu espírito se comovia em si mesmo, vendo a cidade tão entregue à idolatria.
17 Pabloñapaʼ mueneñ oʼch beʼt̃os judioneshaʼ poʼprahuo att̃och serrpareʼt epuet parro judioneshaʼ ñam̃a poʼpoñec̈hno acheñ ñeñt̃ cohuen cot̃apeʼchets Partsocop. Pat̃eʼtets yet̃paʼ oʼchc̈hoʼ ahuoʼ all shontena acheñeneshaʼ pueblo allñapaʼ oʼchc̈hoʼ serrpareʼtet parro ñeñt̃ alloʼtsaʼyen.
17 De sorte que disputava na sinagoga com os judeus e religiosos, e todos os dias na praça com os que se apresentavam.
18 Parrochpaʼ aña huapatsa ñeñt̃ ameʼñenaya Epicuro poct̃ap̃ña, allot̃paʼ oʼ huapa ñam̃a ñeñt̃ ameʼñenaya poʼpoñ cot̃ap̃ñats ñeñt̃ otenet estoico. Ñetñapaʼ atet̃ otet:
18 E alguns dos filósofos epicureus e estóicos contendiam com ele; e uns diziam: Que quer dizer este paroleiro? E outros: Parece que é pregador de deuses estranhos; porque lhes anunciava a Jesus e a ressurreição.
19 Ñetñapaʼ oʼ anmet Pablo all oteñet Areópago allecma apc̈hena eñotañneshaʼ. Allñapaʼ otoset:
19 E tomando-o, o levaram ao Areópago, dizendo: Poderemos nós saber que nova doutrina é essa de que falas?
20 T̃arroʼmar ñeñt̃ peserrpareʼtenpaʼ ama yeʼmare. Yapaʼ yemneñ oʼch yeñoch est̃eʼ nanac p̃oten.
20 Pois coisas estranhas nos trazes aos ouvidos; queremos pois saber o que vem a ser isto
21 Ñehua, allohuen atensoʼmarneshaʼ ñerraʼm añ serrpareʼtats ñeñt̃ ama puentaretopaʼ ellapenetchaʼ eʼm̃ñotet. Ñeñt̃ach pat̃err maʼyoc̈hret. Ñam̃a ñeñt̃ yec̈haʼhuerra Atensopaʼ ñeñt̃ huapyetsa poʼpoñ anetsot̃paʼ t̃eʼpaʼ att̃a penet ñamet.
21 (Pois todos os atenienses e estrangeiros residentes, de nenhuma outra coisa se ocupavam, senão de dizer e ouvir alguma novidade).
22 Allempoña Pablopaʼ t̃omos rroc̈ho all oteñet Areópagopaʼ atet̃ otanet:
22 E, estando Paulo no meio do Areópago, disse: Homens atenienses, em tudo vos vejo um tanto supersticiosos;
23 All nasuanempaʼ shonteʼ nentyesnom ñeñt̃ semaʼyochyena ñeñt̃ seyomporer sepen. Pat̃err allecma semaʼyochenapaʼ napaʼ nent all oten añ ñoñets: “Añpaʼ añecop Yompor ñeñt̃ ama yeñotenaʼ.” Ñeñt̃ semaʼyochena ñeñt̃ ama señotenaʼpaʼ ñeñt̃ara Yompor t̃eʼpaʼ ñeñt̃chaʼña neserrpareʼtatas.
23 Porque, passando eu e vendo os vossos santuários, achei também um altar em que estava escrito: AO DEUS DESCONHECIDO. Esse, pois, que vós honrais, não o conhecendo, é o que eu vos anuncio.
24 ’Añ ñeñt̃ara Yompor ñeñt̃ yec̈hcateʼ añ pats. Ñam̃a yec̈hcatan allohuen ñeñt̃ yentyen añe patsro. Ña Pamoʼmteʼ pen enet ñam̃a pats. Ñeñt̃oʼmarña ya ñeñt̃ey arromñat̃eypaʼ ama pallteno oʼch yeyec̈hcatoñ allchaʼ yec̈ha.
24 O Deus que fez o mundo e tudo que nele há, sendo Senhor do céu e da terra, não habita em templos feitos por mãos de homens;
25 Ñam̃a ama pallteno oʼch es yap̃. Ñocop ama es palltetso. Elloña ñaña yapueneʼ allohueney att̃o yocrrena, apueney ñam̃a att̃o yoʼrrerrena. Ñapaʼ apueney ora esocmañen.
25 Nem tampouco é servido por mãos de homens, como que necessitando de alguma coisa; pois ele mesmo é quem dá a todos a vida, e a respiração, e todas as coisas;
26 ’Ora allpon paʼnamen acheñ ñeñt̃ yec̈haʼyetsa añe patsro Yomporpaʼ ña yec̈hcatueʼ eʼñe puesheñarrot̃a acheñ. Ñapaʼ oʼ nohuanet eʼñech allempohua corraʼyeset. Ñam̃a oʼ naʼyesuanet eʼñech erra yec̈haʼyeset añe patsro.
26 E de um só sangue fez toda a geração dos homens, para habitar sobre toda a face da terra, determinando os tempos já dantes ordenados, e os limites da sua habitação;
27 T̃arroʼmar Yomporpaʼ yec̈hcatan paʼnamen acheñ t̃arroʼmar añ cot̃apeʼch allochñapaʼ allohuen acheñpaʼ ñerraʼm eʼñe acop̃a eʼneretpaʼ poʼñoc̈hpaʼ enteretchaʼ. Ñapaʼ allameʼttsoʼtsenat̃eʼ yeshot̃.
27 Para que buscassem ao Senhor, se porventura, tateando, o pudessem achar; ainda que não está longe de cada um de nós;
28 T̃arroʼmar eʼñe ñeshot̃ t̃eʼpaʼ yocrrena ñam̃a eʼñe ñeshot̃paʼ yechopeʼchen, ñam̃a eʼñe ñeshot̃paʼ yeʼñalleta. Amaʼt atet̃ quellquëʼt̃ ahuat̃ puesheñarr samoʼts sa ñeñt̃ etsotayeʼt̃ ñoñets. Añmapaʼ ñeñt̃ quellquëʼt̃ samoʼts ahuat̃: “T̃eʼña poʼñoc̈h Yomporpaʼ puechemereshaʼ peney.”
28 Porque nele vivemos, e nos movemos, e existimos; como também alguns dos vossos poetas disseram: Pois somos também sua geração.
29 Alla oterrerr Pablo:
29 Sendo nós, pois, geração de Deus, não havemos de cuidar que a divindade seja semelhante ao ouro, ou à prata, ou à pedra esculpida por artifício e imaginação dos homens.
30 Ahuat̃ acheñpaʼ amaʼt ama eñotenano ñeñt̃ cohuentetsa Yomporecop, Yomporpaʼ amach errot̃ p̃aneto. T̃arraña t̃eʼñapaʼ oteney yoct̃apeʼcherrepaʼ ello cohuen Yomporecop, allohueney acheñey ñeñt̃ey corraʼyetsa añe patsro.
30 Mas Deus, não tendo em conta os tempos da ignorância, anuncia agora a todos os homens, e em todo o lugar, que se arrependam;
31 Yomporpaʼ t̃arroʼmar mueneñ oʼch yoct̃apeʼcherr etserra t̃arroʼmar ñapaʼ oʼ neʼ esempoch allohueneypaʼ yorrterrach ñesho. T̃eʼpaʼ oʼ nan Jesús ñach acrerreʼ allohuen acheñ ñeñt̃ eʼñe poʼñoc̈h atet̃ peteʼt̃. Acranchaʼ ñeñt̃ cohuen acheñ ñam̃a amaʼt ñeñt̃ ama cohueno acheñ. Ñeñt̃oʼmarña t̃eʼpaʼ oʼ eñotatuay Jesúspaʼ ñach acrerrets t̃arroʼmar Pomporpaʼ oʼ tantater amaʼt oʼ rromua ñam̃a Jesúspaʼ eʼñe pocteʼ es pen. T̃eʼpaʼ oʼ eñotatuay allohueney acheñey.
31 Porquanto tem determinado um dia em que com justiça há de julgar o mundo, por meio do homem que destinou; e disso deu certeza a todos, ressuscitando-o dentre os mortos.
32 Allempoña serrpareʼtan Pablo att̃och yetanterra ellopaʼ añña puesheñaʼtets acheñpaʼ oʼ achm̃areʼchet. T̃arraña poʼpotantaññapaʼ atet̃ otet:
32 E, como ouviram falar da ressurreição dos mortos, uns escarneciam, e outros diziam: Acerca disso te ouviremos outra vez.
33 Allempoñapaʼ ahuerr Pablo.
33 E assim Paulo saiu do meio deles.
34 T̃arraña puesheñaʼtetspaʼ yemchet Pablo ñam̃a oʼ ameʼñet. Añña puesheñarr ñeñt̃ ameʼñatsa añ paʼsoʼcheñ Dionisio ñeñt̃ara ñeñt̃ am̃chaʼtaret̃tetsa ñeñt̃ aʼpoctateneʼ ñoñets all oteñet Areópago. Ñapaʼ oʼ ameʼña, ñam̃a poʼpsheñeñ coyaneshaʼ ñeñt̃ paʼsoʼcheñ Dámaris. Ñam̃a poʼpoñec̈hno acheñ oʼ ameʼñet ñamet.
34 Todavia, chegando alguns homens a ele, creram; entre os quais foi Dionísio, areopagita, uma mulher por nome Dâmaris, e com eles outros.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 17, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.