Lucas 23
Yanesha' NT (AME_TBL) vs ARA
1 Allempoña allohuenet tantrraʼtuet, eʼñe parrocma anmet Jesús alloʼtsen am̃chaʼtaret̃ Pilato (ñeñt̃ nen gobierno Romot̃ ñeñt̃ am̃chaʼtaret̃tetsa alloʼmarneshacop).
1 Levantando-se toda a assembleia, levaram Jesus a Pilatos.
2 Allñapaʼ atarr otteñeʼchoset, tomaʼtam̃pesyesoset, ñeñt̃paʼ atet̃ otyesoset: —Ya añ acheñer c̈hocma yenteñ yec̈hatyenan yamoʼtseshac̈hno judioneshaʼ ñeñt̃ amaʼt mameshapaʼ ama cohuenayaye, ñam̃a atet̃ oteney añoʼch yetsaʼtatsto impuesto ñeñt̃ romoʼmarneshacop ñeñt̃ nen am̃chaʼtaret̃ Romot̃. Amaʼt ñapaʼ atet̃ otena ñapaʼ ñoʼ Cristotets ñoʼ atarr am̃chaʼtaret̃tetsa arr.
2 E ali passaram a acusá-lo, dizendo: Encontramos este homem pervertendo a nossa nação, vedando pagar tributo a César e afirmando ser ele o Cristo, o Rei.
3 Allempoña am̃chaʼtaret̃ Pilatopaʼ aʼp̃t̃oʼtapan Jesús: —P̃apaʼ ¿p̃aʼtña judioneshaʼ paʼm̃chaʼtaret̃erep̃? Jesúsñapaʼ atet̃ och: —Atet̃caʼye atet̃ p̃otenen.
3 Então, lhe perguntou Pilatos: És tu o rei dos judeus? Respondeu Jesus: Tu o dizes.
4 Añña ñeñt̃ paʼm̃chaʼtaret̃erneshaʼ pen allohuen judioneshaʼ poʼcornaneshar ñam̃a acheñeneshac̈hno, ñetñapaʼ atet̃ otanet Pilato: —Ñehua, napaʼ amacaʼyeña nentoñeña ñeñt̃ att̃o ama pocteyeʼ es penoña añ acheñer.
4 Disse Pilatos aos principais sacerdotes e às multidões: Não vejo neste homem crime algum.
5 Judioneshaʼña paʼm̃chaʼtaret̃erneshaʼpaʼ alla otereterr Pilato: —T̃arraña yañapaʼ c̈hocmaña yenteñ ñeñt̃ atet̃ yec̈hatyenan acheñeneshaʼ att̃och at̃pareʼtatenanet gobierno. Eʼñe Galileot̃eñ atet̃ pena, amaʼt t̃eʼpaʼ oʼ c̈hap ñam̃a arr Judeo eʼñe att̃ecma oʼ yec̈hatuerrerr ñeñt̃ ama cohuenayeʼ yenteno ya.
5 Insistiam, porém, cada vez mais, dizendo: Ele alvoroça o povo, ensinando por toda a Judeia, desde a Galileia, onde começou, até aqui.
6 Att̃oʼ eʼm̃ñotenan judioneshaʼ atet̃ otyenet eʼñe Galileot̃eñ yec̈haten, allempoña Pilatopaʼ atet̃ aʼp̃t̃oʼtanet: —Jesúspaʼ ñapaʼ ¿galileoʼmarneshaʼtña?
6 Tendo Pilatos ouvido isto, perguntou se aquele homem era galileu.
7 Allempoña eñotachet ñapaʼ poʼñoc̈hcaʼye galileoʼmarneshaʼ allempoña Pilatopaʼ atet̃ cot̃apeʼch ñeñt̃paʼ Herodesocpacaʼye t̃arroʼmar ñapaʼ ñeñt̃ am̃chaʼtaret̃tetsa galileoʼmarneshacop. Ñeñt̃oʼmarña ñapaʼ mueñan Jesús Herodesesho t̃arroʼmar Herodespaʼ allempo c̈hap Jerusaléño all emoʼten.
7 Ao saber que era da jurisdição de Herodes, estando este, naqueles dias, em Jerusalém, lho remeteu.
8 Herodesñapaʼ eʼñe pocsheñeshaʼ agapaneñ Jesús t̃arroʼmar ahuat̃ot̃eñ atarr mueneñ oʼch eñch t̃arroʼmar ñapaʼ atet̃ eʼmareʼtenan Jesús ñeñt̃ atet̃ p̃aʼyena. Ñapaʼ añecopña atarr mueneñ oʼch orrtatoñ ñam̃a ñeñt̃ atet̃ p̃aʼyena orrtatyeseʼ ñeñt̃ ama puentareto.
8 Herodes, vendo a Jesus, sobremaneira se alegrou, pois havia muito queria vê-lo, por ter ouvido falar a seu respeito; esperava também vê-lo fazer algum sinal.
9 Atarr es aʼp̃t̃oʼtareʼtapaneñña Jesús t̃arraña ñapaʼ ama anapanoña Herodes amaʼt eʼñe parrocha.
9 E de muitos modos o interrogava; Jesus, porém, nada lhe respondia.
10 All t̃omc̈haʼtoset ñam̃a allohuen am̃chaʼtaret̃neshaʼ ñeñt̃ paʼm̃chaʼtaret̃erneshaʼ pen allohuen judioneshaʼ poʼcornaneshar ñam̃a alloʼtsen ñeñt̃ atarr etsotayenayeñ ñoñets, ñetña allpaʼ otteñeʼchuereterr Jesús all Herodesesho, paʼnamen otyesuerreterr.
10 Os principais sacerdotes e os escribas ali presentes o acusavam com grande veemência.
11 Allempo Herodes ñam̃a allohuen poʼsolltarneshar ñetpaʼc̈hoʼña puerrap̃soñet ñamet. Achm̃areʼchet all cheʼtatseteñet. Puecheʼtatseteñot̃et chorrachet am̃chaʼtaret̃ paʼshtam ñeñt̃ atarr cohuen. Allempoña Herodespaʼ oʼ alla mueñoʼter Pilatesho.
11 Mas Herodes, juntamente com os da sua guarda, tratou-o com desprezo, e, escarnecendo dele, fê-lo vestir-se de um manto aparatoso, e o devolveu a Pilatos.
12 Ñeñt̃oʼmarña Herodes epuet Pilatopaʼ eʼñe allempocma amoʼtstannerret t̃arroʼmar ahuañmoʼchapaʼ c̈ha eʼmoñeʼtannenet.
12 Naquele mesmo dia, Herodes e Pilatos se reconciliaram, pois, antes, viviam inimizados um com o outro.
13 Allempoña Pilatopaʼ alla apc̈haterran ora allohuen judioneshaʼ paʼm̃chaʼtaret̃erneshaʼ ñeñt̃ poʼcornaneshar paʼm̃chaʼtaret̃erneshaʼ ñam̃a poʼpotantañ judioneshaʼ paʼm̃chaʼtaret̃erneshaʼ amaʼt ñam̃a allohuen acheñeneshaʼ.
13 Então, reunindo Pilatos os principais sacerdotes, as autoridades e o povo,
14 Pilatoñapaʼ alla otapuerraneterr: —Añ acheñer ñeñt̃ sehuapatennan ñeñt̃ soten sa ahuoʼ yec̈hatyesan acheñeneshaʼ ñeñt̃ ama cohuenayeʼ senteno sa, t̃eʼña napaʼ oʼ naʼp̃t̃oʼtareʼtue amaʼt allempo alloʼtsaʼyenes t̃arraña nañapaʼ amaʼt parrochapaʼ ama nentoñeña ñeñt̃ atet̃ sotyen att̃oʼ pena ñeñt̃ ama cohuenayaye.
14 disse-lhes: Apresentastes-me este homem como agitador do povo; mas, tendo-o interrogado na vossa presença, nada verifiquei contra ele dos crimes de que o acusais.
15 Amaʼt ñam̃a Herodespaʼ ama entoñeña ñeñt̃ ama pocteyeʼ yec̈hcateno, ñeñt̃oʼmarña oʼ alla mueñer nesho. Poʼñoc̈hpaʼ amacaʼye eñalleña ñeñt̃ atet̃ pen ñeñt̃ ama cohuenayeʼ yenteno allohueney att̃ot̃chaʼ yemtsatach.
15 Nem tampouco Herodes, pois no-lo tornou a enviar. É, pois, claro que nada contra ele se verificou digno de morte.
16 Ñeñt̃oʼmarña na t̃eʼpaʼ att̃achcaʼye necoñchach mameʼpaʼ oʼch alla naʼrroyer.
16 Portanto, após castigá-lo, soltá-lo-ei.
17 T̃arraña allohuen judioneshaʼ puerrannarteñot̃et atet̃ ochet Pilato: —Pemtsatachñacaʼye, añchaʼña p̃aʼrroyerrnay Barrabás. Ñehua, ñeñt̃ Barrabás ahuañmoʼchot̃eñ yottam̃peñet t̃arroʼmar ña yec̈hateneʼ acheñeneshaʼ at̃pareʼchetepaʼ am̃chaʼtaret̃ ñeñt̃ nen gobiernoʼ Romot̃. Eʼñe pat̃pareʼteñot̃ oʼ muetsan acheñ. Ñehua, ñetpaʼ atet̃ yec̈henet. Pat̃eʼtets pascuapo ñeñt̃ am̃chaʼtaret̃ ñeñt̃ nen gobiernoʼ Romot̃paʼ oʼch aʼrroyerrñañet judioneshaʼ puesheñarr pamoʼts ñeñt̃ ayottam̃p̃saret̃tetsa ñerraʼm erraʼtsen muenenet ñet, ñeñt̃paʼ añecop aʼrroyenanet att̃och coshatenan judioneshaʼ.
17 [E era-lhe forçoso soltar-lhes um detento por ocasião da festa.]
18 — ausente —
18 Toda a multidão, porém, gritava: Fora com este! Solta-nos Barrabás!
19 — ausente —
19 Barrabás estava no cárcere por causa de uma sedição na cidade e também por homicídio.
20 Ñeñt̃oʼmarña Pilatopaʼ atarr mueneñeñ oʼch aʼrroyerranet Jesús, ñeñt̃oʼmarña alla aʼp̃t̃oʼterranerr allohuen acheñeneshaʼ.
20 Desejando Pilatos soltar a Jesus, insistiu ainda.
21 T̃arraña ñetñapaʼ amaʼt mameshapaʼ amaña pocteyeʼ enteñeto. Elloña ñeñt̃apaʼ rrannartet allohuenet, atet̃ otereteʼt̃: —¡Pecorsoʼtam̃p̃sach! ¡Pecorsoʼtam̃p̃sachñacaʼye!
21 Eles, porém, mais gritavam: Crucifica-o! Crucifica-o!
22 Pomaʼpocheño Pilatopaʼ alla oterraneterr: —¿Esoʼmareʼtña semneñña oʼch necorsoʼtam̃p̃sach? Napaʼ amacaʼye nenteññañeña ñeñt̃ att̃o ama pocteyeʼ es peno att̃och yemtsatach. Ñeñt̃oʼmarña napaʼ att̃achcaʼye, necoñchach mameʼ allempopaʼ oʼch alla naʼrroyer.
22 Então, pela terceira vez, lhes perguntou: Que mal fez este? De fato, nada achei contra ele para condená-lo à morte; portanto, depois de o castigar, soltá-lo-ei.
23 T̃arraña ñetpaʼ ama cac̈hpueñeto otareʼtet. Elloña ñetpaʼ eʼñe puerrannarteñot̃et atarr enamueñet att̃och corsoʼtam̃p̃sach.
23 Mas eles instavam com grandes gritos, pedindo que fosse crucificado. E o seu clamor prevaleceu.
24 Ñeñt̃oʼmarña Pilatopaʼ ameʼñachet. Att̃oña ñapaʼ atet̃ eñora: —T̃eʼpaʼ oʼch atet̃ nep̃onas ñeñt̃ atet̃ atarr semnen sa.
24 Então, Pilatos decidiu atender-lhes o pedido.
25 Ñeñt̃oʼmar allempo aʼrroyanet Barrabás ñeñt̃ enamueñet amaʼt ñeñt̃ pat̃parñot̃ yottam̃peñet ñam̃a puemtseñot̃ acheñ. T̃arraña Jesúsñapaʼ oʼ apanet att̃och muetset ñeñt̃ atarr muenenet ñet.
25 Soltou aquele que estava encarcerado por causa da sedição e do homicídio, a quem eles pediam; e, quanto a Jesus, entregou-o à vontade deles.
26 Allempo anmet Jesús aʼyo allchaʼ corsoʼtam̃p̃soset. Allña oñenetpaʼ allñapaʼ poctet puesheñarr yacma ñeñt̃ cireneoʼmarneshaʼ ñeñt̃paʼ añ paʼsoʼcheñ Simón ñeñt̃ errteʼ huerrtsa aʼyot̃. Ñeñt̃ña rremapetpaʼ oʼ chechatnomet Jesús poʼcorsoch ñeñt̃ña anmueʼña chentaʼ.
26 E, como o conduzissem, constrangendo um cireneu, chamado Simão, que vinha do campo, puseram-lhe a cruz sobre os ombros, para que a levasse após Jesus.
27 Allñapaʼ cot̃aʼhuanem̃ shonteʼ acheñeneshaʼ, shonteʼ coyaneshac̈hno ñeñt̃ atarr yaʼnaʼtneneʼ Jesús chentaʼ, atarr gogaretyesnenet puellquëñot̃et.
27 Seguia-o numerosa multidão de povo, e também mulheres que batiam no peito e o lamentavam.
28 T̃arraña Jesúspaʼ allent̃a cohuaʼnmanet, atet̃ otnomanet: —Noc̈hanesha ñeñt̃es jerusaléñoʼmarneshas, amach atarr seyaʼnaʼtatsteno na. Eʼñe socpa atarr seyahuena sacñet̃aret̃olleshohuen.
28 Porém Jesus, voltando-se para elas, disse: Filhas de Jerusalém, não choreis por mim; chorai, antes, por vós mesmas e por vossos filhos!
29 T̃arroʼmar esempopaʼ c̈hocmach huaponasa ñeñt̃chaʼ atarr sellcaterreʼ. Allempoña coyaneshaʼ ñeñt̃ ama achoyoreʼtñepaʼ ñocpuetñapaʼ eʼñech cohuen entaret̃terret allempo t̃arroʼmar ñetpaʼ ama eñalleto puechoyoreshet ñeñt̃chaʼ atarr mueroc̈hterrtsa. Ñeñt̃oʼmarña allempopaʼ otyerrchaʼ allohuen acheñeneshaʼ: “Oʼ atarr cosheñtsoʼtsenterra muec̈hop̃naneshaʼ, amaʼt allohuen ñeñt̃ ama achoyoreʼtñe, amaʼt allohuen ñeñt̃ ama es momaʼyeneto.”
29 Porque dias virão em que se dirá: Bem-aventuradas as estéreis, que não geraram, nem amamentaram.
30 T̃arroʼmar allempo puemueroc̈hteñot̃et eʼñe puellquëñot̃etpaʼ atarrchaʼ yaʼñameterret. Pueyaʼñameteñot̃etpaʼ eʼñech pocteʼ entyerret ñegatam̃perretepaʼtoʼ att̃och pampuerranet eʼñe poctacma. Allochñapaʼ oʼhuañchaʼ alloʼna atarr nanac mueroc̈htenet.
30 Nesses dias, dirão aos montes: Caí sobre nós! E aos outeiros: Cobri-nos!
31 T̃arroʼmar t̃eʼpaʼ att̃o mueroc̈htatennet na amaʼt napaʼ eʼñe cohuen es norrtatyeneñ, eʼñe att̃eneñ ñerraʼm tsach eʼñe cohuen emmoʼrateʼ. Ñeñt̃oʼmar t̃eʼ napaʼ neñoteñ elloña atarrchaʼ amueroc̈htataret̃terra ñeñt̃ ama cohuenayeʼ es orrtateno; ñeñt̃ñapaʼ eʼñe atet̃ pena ñerraʼm tsach rromuech. Arrpaʼ allohua atet̃ otnomanet Jesús allempo aneñet allchaʼ corsoʼtam̃p̃soset.
31 Porque, se em lenho verde fazem isto, que será no lenho seco?
32 All aneñet ñam̃a epsheña ñeñt̃ amtsañ ñeñt̃chaʼ epuet corsoʼtam̃p̃soset.
32 E também eram levados outros dois, que eram malfeitores, para serem executados com ele.
33 Allempoña c̈hapachet all oteñet Poñetallep̃no, allña corsoʼtam̃p̃sosetña epuet ñam̃a epsheña ñeñt̃ amtsañ, puesheñarr nosñañet poʼcohuenrot̃, poʼpsheñeññapaʼ nosñañet pueʼchcot̃erot̃.
33 Quando chegaram ao lugar chamado Calvário, ali o crucificaram, bem como aos malfeitores, um à direita, outro à esquerda.
34 Eʼñe allempo corsoʼtam̃p̃sosetpaʼ Jesúsñapaʼ atet̃ maʼyocham̃p̃sosana ñeñt̃ eʼmoñeʼteneʼ, ñeñt̃paʼ atet̃ ot: —Nomporchaʼ t̃eʼpaʼ pep̃retnanetepaʼch t̃arroʼmar ñetpaʼ poʼñoc̈hpaʼ ama eñoteneto ñeñt̃ atet yec̈hcatenet, ñeñt̃ ama pocteyaye. Allempoña solltarneshaʼpaʼ yellsheñeʼchatoñet paʼshtam poʼsuertot̃ att̃och orrta puesheñaʼtets ñeñt̃chaʼ yorayeseʼ puemaʼtets.
34 Contudo, Jesus dizia: Pai, perdoa-lhes, porque não sabem o que fazem. Então, repartindo as vestes dele, lançaram sortes.
35 Acheñeneshaʼñapaʼ att̃a cohuanrrorteñet all t̃omc̈henet aʼyenet̃. Paʼm̃chaʼtaret̃erneshet ñetñapaʼ atarr es otnareʼteñet, atet̃ otatseʼtyeñet. —T̃eʼña p̃apaʼ oʼ p̃aʼqueshp̃atyes poʼpotantañ, t̃eʼñapaʼ p̃aʼqueshp̃aterra eʼñe p̃añeña ñerraʼm poʼñoc̈ht̃eʼ ñeñt̃ep̃ acren Yompor ñeñt̃chaʼ Cristotosets.
35 O povo estava ali e a tudo observava. Também as autoridades zombavam e diziam: Salvou os outros; a si mesmo se salve, se é, de fato, o Cristo de Deus, o escolhido.
36 Solltarneshaʼpaʼc̈hoʼña atarr achm̃areʼteñet, cheʼtatseteñet. Puecheʼtatseteñot̃etpaʼ ponem̃yetpaʼ aposet vinos ñeñt̃ atarr chellaʼseʼ.
36 Igualmente os soldados o escarneciam e, aproximando-se, trouxeram-lhe vinagre, dizendo:
37 Pachm̃areʼteñot̃etpaʼ atet̃ otyeñet: —Ñerraʼm p̃a poʼñoc̈ht̃eʼ ñeñt̃ep̃ paʼm̃chaʼtaret̃er pen judioneshaʼ, t̃eʼñapaʼ p̃aʼqueshp̃aterra p̃añeña.
37 Se tu és o rei dos judeus, salva-te a ti mesmo.
38 Ñehua, poñot̃ all corsocho all noñet tsachtall aquellcaret̃ ñeñt̃ña quellecpaʼ atet̃ oten: “Añpaʼ ñeñt̃caʼye judioneshaʼ Paʼm̃chaʼtaret̃er.” Ñeñt̃ña quellecpaʼ ñeñt̃ anaret̃ maʼpoʼmar ñoñets—griegac̈h, latinac̈h ñam̃a hebreyac̈h, eʼñe att̃ecma oten.
38 Também sobre ele estava esta epígrafe [em letras gregas, romanas e hebraicas]: Este é o Rei dos Judeus .
39 Puesheñarrña amtsañ ñeñt̃ parro corsoʼtam̃peñet, ñapaʼc̈hoʼña achm̃areʼch. Potnareʼteñot̃paʼ atet̃ oteñ: —Ñerraʼm poʼñoc̈ht̃eʼ Cristop̃paʼ p̃aʼqueshp̃aterra pañeña, yapaʼc̈hoʼña oʼch p̃aʼqueshp̃aterrey.
39 Um dos malfeitores crucificados blasfemava contra ele, dizendo: Não és tu o Cristo? Salva-te a ti mesmo e a nós também.
40 Poʼpsheñeñ amtsañpaʼ cheʼptareʼch. Puecheʼptareʼteñot̃paʼ atet̃ och: P̃apaʼ esoʼmareʼtña ama pem̃chaʼnaʼteñeña Yompor, amaʼt parro amueroc̈htataret̃ey.
40 Respondendo-lhe, porém, o outro, repreendeu-o, dizendo: Nem ao menos temes a Deus, estando sob igual sentença?
41 T̃arraña yocoppaʼ eʼñecaʼye pocteʼ yemueroc̈htena t̃arroʼmar ñeñt̃paʼ añ tsaʼtatenyet ñeñt̃ allpon yeyec̈hcatyen ñeñt̃ ama cohuenayaye amaʼt eʼñe mamesha. T̃arraña añ acheñer ñeñt̃ parro mueroc̈htatenyet ñapaʼ ama es yec̈hcateno amaʼt mamesha ñeñt̃ ama pocteyaye.
41 Nós, na verdade, com justiça, porque recebemos o castigo que os nossos atos merecem; mas este nenhum mal fez.
42 Allempoña ñapaʼ atet̃ otan Jesús: —Napaʼ peyerpaʼhuerrnoʼt̃ach allchaʼ p̃aʼm̃chaʼtaret̃etuerra.
42 E acrescentou: Jesus, lembra-te de mim quando vieres no teu reino.
43 Jesúsñapaʼ atet̃ och: —Napaʼ poʼñoc̈hcaʼye notap̃, eʼñe t̃ayecma parroʼtseneychaʼ cosheñtso.
43 Jesus lhe respondeu: Em verdade te digo que hoje estarás comigo no paraíso.
44 Allempoña c̈hap pocto atsneʼpaʼ oʼhuañ atsnom, oʼ eʼñe checmetua errap̃aren añe patsro. Oʼña ellerrotnenmochapaʼ oʼ alla puetarerr. Allempoña ñeñt̃ besom allo yottam̃peññañet Parets paʼpaquëll poʼponro ahuepaʼt rrarraʼnom eʼñe poctacma, oʼ eʼñe ellopaʼtetsta.
44 Já era quase a hora sexta, e, escurecendo-se o sol, houve trevas sobre toda a terra até à hora nona.
45 — ausente —
45 E rasgou-se pelo meio o véu do santuário.
46 Allempoña Jesúspaʼ rrana. Puerranarot̃paʼ atet̃ ot: —Nomporchaʼ t̃eʼpaʼ oʼ nepomuerra eʼñe p̃ocop eʼñe necamquëñohuen. Eʼñe ñeñt̃a otuapaʼ oʼ rroma.
46 Então, Jesus clamou em alta voz: Pai, nas tuas mãos entrego o meu espírito! E, dito isto, expirou.
47 Solltar poʼcap̃táner ñeñt̃ romoʼmarneshaʼ ñeñt̃ corsoʼtam̃p̃seʼ, allempo atet̃ ent atet̃ oʼ p̃a, ñañapaʼ allent̃a ayeʼchoc̈htatan Yomporpaʼ ñapaʼ atet̃ ot: —Añ yacmarpaʼ poʼñoc̈huacaʼye eʼñe att̃ot̃a oʼ yemtsatater, amacaʼyeña eñalleña att̃och yemtsatatereñ.
47 Vendo o centurião o que tinha acontecido, deu glória a Deus, dizendo: Verdadeiramente, este homem era justo.
48 Ñam̃a allohuen acheñeneshaʼ ñeñt̃ alloʼtsaʼyen ñeñt̃ enteʼ ñeñt̃ atet̃ oʼ p̃ach oʼ yoroc̈htach, ñetñapaʼ puellquëñeshaʼ naʼyesnerret pot puesomapo ahuanerret.
48 E todas as multidões reunidas para este espetáculo, vendo o que havia acontecido, retiraram-se a lamentar, batendo nos peitos.
49 Allohuen ñeñt̃ atarr yemtayeʼt̃ Jesús ahuañot̃eñ ñam̃a allohuen coyaneshac̈hno ñeñt̃ cot̃aʼhuanmueʼ Galileot̃ ahuañot̃eñ, ñetñapaʼ alla t̃omc̈haʼtyenet aʼyenet̃ allot̃ att̃a cohuanrrorteñet ñamet.
49 Entretanto, todos os conhecidos de Jesus e as mulheres que o tinham seguido desde a Galileia permaneceram a contemplar de longe estas coisas.
50 Eñall puesheñarr yacma ñeñt̃ara judioneshaʼ ñeñt̃ eʼñe cohuen acheñ eʼñe pocteʼ es p̃aʼyen, ñeñt̃paʼ añ paʼsoʼcheñ José ñeñt̃ arimateoʼmarneshaʼ. Ñapaʼc̈hoʼña puesheñarr ñeñt̃ paʼm̃chaʼtaret̃er pen allohuen judioneshaʼ ñeñt̃ parrocma c̈hocmach apc̈henet epuet poʼpotantañ am̃chaʼtaret̃neshaʼ att̃och aʼpoctatenet ñeñt̃ llequëna allohuen judioneshaʼ.
50 E eis que certo homem, chamado José, membro do Sinédrio, homem bom e justo
51 Ñehua, ña ahuaña allempo apc̈henet parro poʼpotantañ am̃chaʼtaret̃neshaʼ att̃o oʼpateñet Jesús oʼch muetsatachet, ñañapaʼ amaʼt mameshapaʼ ama pocteyeʼ eñche. T̃arroʼmar ñapaʼ ñeñt̃ atarr cohueneʼ Yompor esempohuañenchaʼ oʼch atarr ayochreshat̃terra.
51 (que não tinha concordado com o desígnio e ação dos outros), natural de Arimateia, cidade dos judeus, e que esperava o reino de Deus,
52 Ñeñt̃ña Josépaʼ oʼ ahuoʼ Pilatesho oʼch oteñaʼ pocteʼch eñch ñach aʼsuatoseʼ Jesús ñeñt̃ rromuets corsocho.
52 tendo procurado a Pilatos, pediu-lhe o corpo de Jesus,
53 Pilatoñapaʼ eʼñe pocteʼ eñch, ñeñt̃oʼmarña ñapaʼ aʼsuater corsochot̃ allempoñapaʼ ep̃atseʼch shetamtso ñeñt̃ eʼñe cohuen, allempoñapaʼ anem̃ allchaʼ pampueñaʼ. All eñaret̃ mapuetpon all ama apamparet̃tenaʼ poʼpoñ arromñat̃, allcaʼyeña nenanaʼña Jesús.
53 e, tirando-o do madeiro, envolveu-o num lençol de linho, e o depositou num túmulo aberto em rocha, onde ainda ninguém havia sido sepultado.
54 Ñehua, allempo pampuet Jesúspaʼ ñeñt̃paʼ añe yet̃ro allempo c̈hocma aññoʼtena judioneshaʼ ñeñt̃ tsapat̃ecop allempoch ameserreterr. Ñehua, allempo pampaʼhuet Jesúspaʼ oʼ ellerren, ñeñt̃oʼmar judioneshaʼpaʼ oʼ mot̃tan ñeñt̃ tsapat̃ecop allempoch amesaʼmuenet eʼñe poctacma.
54 Era o dia da preparação, e começava o sábado.
55 Ñeñt̃ña coyaneshac̈hno ñeñt̃ atarr yemtenaya Jesús ñeñt̃ cot̃aʼhuanmueʼ ahuañot̃eñ Galileot̃, ñetñapaʼ cot̃aʼhuanmet all pampueñetaʼ att̃och eñchet allchaʼ neret Jesús.
55 As mulheres que tinham vindo da Galileia com Jesus, seguindo, viram o túmulo e como o corpo fora ali depositado.
56 Allempoña ñet onac̈herret allot̃paʼ oʼ c̈hac̈herret pocollo, ñetñapaʼ allohuenetpaʼ yorayesuerret ñeñt̃ atarr eñmosat̃ec̈hno alloch aʼyanaʼteretaʼ Jesús ora poʼchtsohuen att̃och eʼñe cohuen eñmosat̃tateretaʼ. Ñeñt̃paʼ eʼñecaʼye atet̃ yec̈henaña judioneshaʼ. Ñetpaʼ alla aññoʼtuaneñetña eñmosat̃ec̈hno t̃arroʼmar tsapat̃paʼ amach serreto puepampro t̃arroʼmar tsapat̃chaʼ c̈hapaʼmuen ñeñt̃e yet̃ro allempo c̈hocma amesen judioneshaʼ ñeñt̃ atet̃ anaret̃tenet ñocpuet.
56 Então, se retiraram para preparar aromas e bálsamos. E, no sábado, descansaram, segundo o mandamento.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 23, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.