João 4
Yanesha' NT (AME_TBL) vs NTLH
1 Allempoña Jesúspaʼ atarr ayochreshat̃ta nanac, ello metanenan att̃o yochreshaʼten Juan. Ñam̃a atarr apatyenan acheñeneshaʼ Yomporecop. Ñehua, ama ñayeʼ apatenahueto, aña apatenahuet pueyochreshaʼ. Ñeñt̃oʼmarña allempo eʼmareʼch fariseoneshaʼ ñeñt̃ara judioneshaʼ paʼm̃chaʼtaret̃erneshaʼ. Jesúsña allempo eñoch att̃o fariseoneshaʼ oʼ eñochet ña atarr nanac ayochreshat̃ta, ñañapaʼ allent̃a quec̈hpaʼnerran Judea, oʼ alla ahuerr Galileo.
1 Os fariseus ouviram dizer que Jesus estava ganhando mais discípulos e batizava mais pessoas do que João.
2 — ausente —
2 (De fato, não era Jesus quem batizava, e sim os seus discípulos.)
3 — ausente —
3 Quando Jesus ficou sabendo disso, saiu da Judeia e voltou para a Galileia.
4 T̃oññapaʼ eʼñe arr oñen Samarioʼmar, ñeñt̃oʼmarña all oñerrña Jesús.
4 No caminho, ele tinha de passar pela região da Samaria.
5 Oʼña c̈hap Samariopaʼ allot̃ñapaʼ oʼ ahuen pat̃err anetso ñeñt̃paʼ añ paʼsoʼcheñ Sicar. Añña anets Sicarpaʼ allameʼttsoʼtsena Jacob poʼpatseñ ñeñt̃ apaʼnman puechemer José ahuat̃.
5 Ele chegou a uma cidade da Samaria, chamada Sicar, que ficava perto das terras que Jacó tinha dado ao seu filho José.
6 Allñapaʼ all poten oñ ñeñt̃ poʼñeñ peʼt̃ Jacob. Jesúsñapaʼ nanac tsanom puechopeʼcheñot̃ ñeñt̃oʼmarña anorros eʼñe allameʼtets apcoʼsat̃o. Allempopaʼ eʼñe poctoʼtsen atsneʼ.
6 Ali ficava o poço de Jacó. Era mais ou menos meio-dia quando Jesus, cansado da viagem, sentou-se perto do poço.
7 Allñapaʼ machayot̃a huapa puesheñarr coyaneshaʼ ñeñt̃ samarioʼmarneshaʼ ñeñt̃chaʼ etenayaʼ oñ. Jesúsñapaʼ atet̃ otap̃: —Napaʼ nemneñ oʼch p̃aposen oñ. Ñehua, allempopaʼ pueyochreneshaʼñapaʼ oʼ ahuanmuet anetso oʼch rañt̃enetaʼ ñeñt̃chaʼ rret.
7 Uma mulher samaritana veio tirar água, e Jesus lhe disse:
8 — ausente —
8 (Os discípulos de Jesus tinham ido até a cidade comprar comida.)
9 Coyaneshaʼña samarioʼmarneshaʼpaʼ atet̃ otos: —P̃apaʼ judioneshap̃paʼ esoʼmareʼtchaʼña penamapuenña oñ oʼch napap̃. P̃apaʼ peñotenen napaʼ ñeñt̃en samarioʼmarneshan. (Ñeñt̃oʼmarña atet̃ otos t̃arroʼmar judioneshaʼpaʼ ama amoʼtstanneneto epuet samarioʼmarneshaʼ.)
9 A mulher respondeu: — O senhor é judeu, e eu sou samaritana. Então como é que o senhor me pede água? (Ela disse isso porque os judeus não se dão com os samaritanos.)
10 Jesúsñapaʼ atet̃ otererr: —Ñerraʼm peñoteñeñ ñeñt̃ eʼñe att̃a apueney Yompor, ñam̃a ñerraʼm peñotennoñ na ñeñt̃en p̃oteneʼ p̃apuen oñ, p̃apaʼ oʼch penamuennoñ na nañapaʼ oʼch napospeñ oñ cohuen alloch eʼñe p̃ocrrañ. Ñeñt̃ oteñ oʼch ap̃ cohuen oñ, añ oteñ Yompor poʼcohuenña, t̃arraña coyaneshaʼñapaʼ ama eñoche,
10 Então Jesus disse:
11 ñeñt̃oʼmarña atet̃ otererr: —Ama Ayochreshat̃e pecheno alloch pet oñ. Oñpaʼ nanacrramtso oʼponoʼtsen. Errot̃uamtsoch peyoraña oñ ñeñt̃ eʼñe cohuen alloch eʼñe yocrra.
11 Ela respondeu: — O senhor não tem balde para tirar água, e o poço é fundo. Como é que vai conseguir essa água da vida?
12 Ahuat̃ yatañ Jacoboñ ñeñt̃ yapaʼnmueʼ añ oñ ñapaʼ ñeñt̃ orreʼt̃ ñam̃a puechemerneshañ ñam̃a poʼhuacsherneshañ. P̃apaʼ añep̃huat̃eʼcaʼye ñeñt̃ep̃ ello metaneneʼ yatañ Jacoboñ att̃o am̃chaʼtaret̃teʼt̃ ña.
12 Nosso antepassado Jacó nos deu este poço. Ele, os seus filhos e os seus animais beberam água daqui. Será que o senhor é mais importante do que Jacó?
13 Jesúsñapaʼ atet̃ otererr: —Allohuen ñeñt̃ orreneʼ añ oñpaʼ elloch alla oñpaʼterreterr.
13 Então Jesus disse:
14 T̃arraña ñerraʼm eseshaʼ orreʼ oñ ñeñt̃chaʼ napanet na amaʼt ahuat̃apaʼ amach oñpaʼterreto. Ñeñt̃chaʼ napanet na oñ, eʼñe pueyoc̈hretopaʼ puenasanetchaʼ atet̃ ñerraʼmrrat̃eʼ allot̃ poten oñ, amach huañerro amaʼt ahuat̃a. Att̃ochña ñetpaʼ corretsetach t̃ayot̃eñ amaʼt errponañohuen.
14 mas a pessoa que beber da água que eu lhe der nunca mais terá sede. Porque a água que eu lhe der se tornará nela uma fonte de água que dará vida eterna.
15 Coyaneshaʼñapaʼ alla otererr: —Ñeñt̃epñapaʼ Ayochreshat̃e p̃apuen ñeñt̃ oñer allochñapaʼ amach alla noʼñpaʼterrerro allochñapaʼ amach alla nohuerreʼt̃e eterrayerr arr oñ.
15 Então a mulher pediu: — Por favor, me dê dessa água! Assim eu nunca mais terei sede e não precisarei mais vir aqui buscar água.
16 Jesúsñapaʼ atet̃ otererr: —T̃eʼpaʼ orrerrep̃, oʼch pec̈horeʼteraʼ perrollar, allempochña alla pehuerra arr.
16 — Vá chamar o seu marido e volte aqui! — ordenou Jesus.
17 Coyaneshaʼñapaʼ atet̃ otererr: —Napaʼ amarramtso arrollaret̃eno. Jesúsñapaʼ atet̃ otererr: —Eʼñe poʼñoc̈h atet̃ p̃oten añoʼ arrollaret̃eyaype.
17 — Eu não tenho marido! — respondeu a mulher. Então Jesus disse:
18 T̃arroʼmar amnarsheña perrollaresheʼmañ ñeñt̃ pueyoruarep̃. Ñam̃a ñeñt̃ peyoreneʼ t̃eʼpaʼc̈hoʼña ama perrollareyaye. Ñeñt̃paʼ eʼñe poʼñoc̈h atet̃ p̃oten.
18 pois já teve cinco, e este que você tem agora não é, de fato, seu marido. Sim, você falou a verdade.
19 Allempoña eʼman atet̃ oteñpaʼ coyaneshaʼñapaʼ atet̃ otererr: —Ayochreshat̃e, t̃eʼña poʼñoc̈hpaʼ oʼ neñotap̃ p̃apaʼ añepepaʼt ñeñt̃ep̃ aʼm̃teneʼ Yepapar poʼñoñ.
19 A mulher respondeu: — Agora eu sei que o senhor é um
20 Yatañneshañ samarioʼmarneshaʼpaʼ ñetpaʼ concorpueteʼt̃ maʼyochatset arr añ aspent̃ero. T̃arraña sa ñeñt̃es judioneshaspaʼ sapaʼ c̈ha soten aña pat̃err poctetsa Jerusaléñoʼchña yeconcorpuenaʼ allohueney.
20 Os nossos antepassados adoravam a Deus neste monte , mas vocês, judeus, dizem que Jerusalém é o lugar onde devemos adorá-lo.
21 Jesúsñapaʼ alla otererr: —Noc̈heshachaʼ p̃ameʼñona ñeñt̃ atet̃ notenep̃ t̃arroʼmar t̃eʼpaʼ oʼ c̈hap ñerraʼm esempoch semaʼyocheña Yompor, ama sepallteno oʼch seconcorpueña Apa añ aspent̃ero amaʼt ñam̃a Jerusaléño.
21 Jesus disse:
22 Saña ñeñt̃es samarioʼmarneshas aña semchatseʼtyen ñeñt̃ ama señoteno. Yaña ñeñt̃ey judioneshay añ yeconcorpanaʼtena ñeñt̃ eʼñe poʼñoc̈h yeñoten, t̃arroʼmar judioneshaʼpaʼ ñetpaʼ oʼ orrtateret ñeñt̃chaʼ aʼqueshp̃atañterrtsa.
22 Vocês, samaritanos, não sabem o que adoram, mas nós sabemos o que adoramos porque a salvação vem dos judeus.
23 T̃arroʼmar t̃eʼpaʼ oʼ c̈hap ñeñt̃chaʼ eʼñe poʼñoc̈h ayeʼchoc̈htaterreʼ Yompor, arrchaʼcaʼye ayeʼchoc̈htatoñet eʼñe ñet pueyoc̈hreto. Ñeñt̃chaʼ atet̃ ayeʼchoc̈htaterrñañet ñeñt̃ña eʼñe poʼñoc̈h atet̃ muenen Yompor.
23 Mas virá o tempo, e, de fato, já chegou, em que os verdadeiros adoradores vão adorar o Pai em espírito e em verdade. Pois são esses que o Pai quer que o adorem.
24 Yompor Paretspaʼ ñapaʼ ña camuecñetsotets amacaʼye entpahuoyaye. Ñeñt̃oʼmarña ñeñt̃chaʼ eʼñe poʼñoc̈h ayeʼchoc̈htaterreʼ ña, arrchaʼcaʼye ayeʼchoc̈htatoñet eʼñe ñet pueyoc̈hreto, ñeñt̃paʼc̈hoʼña amacaʼye entpahuoyaye. T̃arroʼmar ñeñt̃chaʼ atet̃ ayeʼchoc̈htaterrñañet ñeñt̃ña poʼñoc̈h atet̃ muenen Yompor.
24 Deus é Espírito, e por isso os que o adoram devem adorá-lo em espírito e em verdade.
25 Coyaneshaʼñapaʼ alla otererr: —Napaʼ neñoteñ añ Mesíaspaʼ huapach ñeñt̃ara ñeñt̃ yoten Cristo. Ñerraʼm ña huapatsapaʼ eʼñech serrpareʼtatuerrey ora allohuen ñeñt̃ esocmañen eñall.
25 A mulher respondeu: — Eu sei que o
26 Jesúsñapaʼ alla otererr: —Napaʼ nacaʼye ñeñt̃en peserrpareʼtateneʼ.
26 Então Jesus afirmou:
27 Eʼñe allempo atet̃ otenpaʼ pueyochreshaʼñapaʼ huac̈herret. Ñetñapaʼ att̃a cohuanrroretueret all serrpareʼtatenan coyaneshaʼ. T̃arraña ñetpaʼ amaʼt puesheñarrot̃apaʼ ama eseshayeʼ otuerraye ¿esoʼtña pemnen? Amaʼt puesheñarrot̃etapaʼ ama otuereto ¿esoʼmareʼt peserrparenña epap̃ coyaneshaʼ?
27 Naquele momento chegaram os seus discípulos e ficaram admirados, pois ele estava conversando com uma mulher. Mas nenhum deles perguntou à mulher o que ela queria. E também não perguntaram a Jesus por que motivo ele estava falando com ela.
28 Coyaneshaʼñapaʼ alla naʼnerran porret̃paʼ oʼ ahuerr alla paʼnetsro. Allñapaʼ otuerran pamoʼtseshaʼ:
28 Em seguida, a mulher deixou ali o seu pote, voltou até a cidade e disse a todas as pessoas:
29 —T̃eʼpaʼ soct̃erren oʼch senteñaʼ puesheñarr encaneshaʼ ñeñt̃ oʼ serrpareʼtatuosen ora allpon ñeñt̃ atet̃ nep̃aʼyesara. Ñatoʼ ñeñt̃t̃eʼña Cristotets ñeñt̃ atarr yecuen oʼch huapa.
29 — Venham ver o homem que disse tudo o que eu tenho feito. Será que ele é o Messias?
30 Ñetñapaʼ allent̃a onac̈haʼtet anetsot̃paʼ oʼ ahuanmuet Jesúsesho.
30 Muitas pessoas saíram da cidade e foram para o lugar onde Jesus estava.
31 Allempo ama c̈hac̈henetaʼ ñesho pueyochreshaʼñapaʼ atet̃ otyeñet: —Maestro maʼmat̃eʼt̃ach rreñets.
31 Enquanto isso, os discípulos pediam a Jesus: — Mestre, coma alguma coisa!
32 T̃arraña ñapaʼ atet̃ otanet: —Napaʼ nechencaʼye ñeñt̃ nerrar nepen ñeñt̃ña sapaʼ amacaʼye señoteñe.
32 Jesus respondeu:
33 Pueyochreshaʼñapaʼ atet̃ otannaʼtyeset: —Amat̃eʼ eseshaʼ huapatoyeña puerrar.
33 Então os discípulos começaram a perguntar uns aos outros: — Será que alguém já trouxe comida para ele?
34 Jesúsñapaʼ alla oterraneterr: —Añcaʼyeña nerrar nepen oʼch nep̃a atet̃ muenen Nompor ñeñt̃ nellsenseneʼ, t̃arroʼmar ñeñt̃paʼ att̃ochña eʼñe netsotuoñ poʼtaruas.
34 — A minha comida — disse Jesus — é fazer a vontade daquele que me enviou e terminar o trabalho que ele me deu para fazer.
35 Amaʼt sotenoña sa: “Palltenmeñ paʼtatsm̃a arrorr oʼch eʼñe yaʼyapac̈haʼhua yenarem̃.” T̃eʼñapaʼ oʼch notas: T̃eʼpaʼ secueʼcaʼye aʼyo oʼch sentap shonteʼ acheñ ñeñt̃ onac̈hets, oʼcaʼye c̈hap allempoch ameʼñerrnet. T̃eʼ ñetpaʼ eʼñecaʼye atet̃ nentenanet ñerraʼm yenarem̃paʼ oʼ pomellaʼhuen oʼcaʼye c̈hap allempoch yapc̈haʼhue.
35 Vocês costumam dizer: “Daqui a quatro meses teremos a colheita.” Mas olhem e vejam bem os campos: o que foi plantado já está maduro e pronto para a colheita.
36 Ñeñt̃ apc̈hets nocop ñeñt̃paʼ atsaʼtaret̃tetchaʼ ñeñt̃chaʼña atarr coshaterrahuet. Ñam̃a allohuen ñeñt̃ ameʼñatenet ñetñapaʼ napanetchaʼ alloch eʼñe correrret t̃ayot̃eñ amaʼt errponañohuen. Ñeñt̃oʼmarña añ ñeñt̃ nareʼtets ñam̃a ñeñt̃ apc̈hets nocoppaʼ eʼñech parrocma coshapretannenet, amaʼt ñeñt̃ ñanom epatueʼ neñoñ ñam̃a ñeñt̃chaʼ t̃orratsa chentaʼ ñeñt̃ nocop.
36 Quem colhe recebe o seu salário, e o resultado do seu trabalho é a vida eterna para as pessoas. E assim tanto o que semeia como o que colhe se alegrarão juntos.
37 T̃arroʼmar ñeñt̃paʼ eʼñe poʼñoc̈h atet̃ yepena ñeñt̃ atet̃ oten añ ñoñets ñeñt̃ c̈hocma yotannaʼtyena ya: “Puesheñarrpaʼ oʼch nareʼtatseʼtyes, poʼpsheñeññapaʼ ñeñt̃chaʼ apc̈haʼyesets.”
37 Porque é verdade o que dizem: “Um semeia, e outro colhe.”
38 Ñam̃a sapaʼc̈hoʼña oʼch nemñas sam̃a oʼch sameʼñatera acheñeneshaʼ amaʼt ama sanmayeʼ ñanom t̃orratso all nocop, poʼpsheñeñña ñeñt̃ ñanom t̃orratseʼt̃ all. T̃arraña t̃eʼpaʼ sach ameʼñaterrahuet att̃och set̃orrapretera ñeñt̃ ñanom t̃orratseʼt̃ all nocop. T̃eʼpaʼ sach apc̈herrets all amaʼt ama sayeʼ nareʼtatseʼttseʼt̃e all. Amaʼt poʼpsheñeñ nareʼtatseʼttseʼt̃, t̃eʼñapaʼ sach taruasapreterrahuet all.
38 Eu mandei vocês colherem onde não trabalharam; outros trabalharam ali, e vocês aproveitaram o trabalho deles.
39 Coyaneshaʼpaʼ eʼñe poʼñoñot̃a ameʼñatana pamoʼtseshaʼ samarioʼmarneshaʼ allempo serrpareʼtatuerranet att̃o Jesúspaʼ oʼ serrpareʼtatos ora allpon ñeñt̃ atet̃ puep̃aʼyesara.
39 Muitos samaritanos daquela cidade creram em Jesus porque a mulher tinha dito: “Ele me disse tudo o que eu tenho feito.”
40 Ñeñt̃oʼmarña samarioʼmarneshaʼ allempo huac̈haʼtet ñeshopaʼ atarr nanac aʼpatareʼtapet Jesús aʼposanetepaʼtoʼ all paʼnetsreto. Ñañapaʼ eʼñe epomta aʼposa all.
40 Quando os samaritanos chegaram ao lugar onde Jesus estava, pediram a ele que ficasse com eles, e Jesus ficou ali dois dias.
41 Poʼpotantañec̈hnopaʼ shonteʼ ñeñt̃ ameʼñapaya att̃o serrpareʼtatosanet Jesús all paʼnetsreto.
41 E muitos outros creram por causa da mensagem dele.
42 Ñetñapaʼ atet̃ oteñet coyaneshaʼ: —T̃eʼñapaʼ ama eʼñe p̃a peñoñot̃eyeʼ yameʼñeno. T̃eʼpaʼ eʼñe ya eʼmueneʼ yam̃a allohueney. Ñeñt̃oʼmarña t̃eʼ yapaʼ oʼ yeñoch poʼñoc̈h ñapaʼ ñach yaʼqueshp̃aterreʼ allohueney ñeñt̃ey añe patsroʼtseney.
42 Eles diziam à mulher: — Agora não é mais por causa do que você disse que nós cremos, mas porque nós mesmos o ouvimos falar. E sabemos que ele é, de fato, o Salvador do mundo.
43 Allempoña epomtaʼmuen Samario Jesúsñapaʼ oʼ alla ahuen Galileo all paʼney peñ ña.
43 Depois de ficar dois dias ali, Jesus foi para a região da Galileia.
44 T̃arroʼmar eʼñe poʼñoc̈h atet̃ eñorena Jesús ñocop, ñeñt̃paʼ atet̃ ot: Ñeñt̃ña aʼm̃teneʼ Yompor poʼñoñ paʼnyoʼmarneshaʼñapaʼ amaʼt mameshapaʼ ama mechaʼnaʼteñeto.
44 Pois, como ele mesmo disse: “Um profeta não é respeitado na sua própria terra.”
45 Allempoña c̈herrerr Jesús Galileo allohuenña galileoʼmarneshaʼpaʼ eʼñe cohuen agapapueñet t̃arroʼmar ñetpaʼ eʼñe entuoñet allohuen ñeñt̃ atet̃ p̃aʼyesos Jerusaléño allempo entapretenetaʼ pascua all. Ñetpaʼc̈hoʼña allempopaʼ all ahuanmuet ñamet oʼch entapretenetaʼ pascua.
45 Quando chegou à Galileia, os moradores dali o receberam bem. É que eles tinham ido à Festa da Páscoa , em Jerusalém, e tinham visto tudo o que Jesus havia feito lá.
46 Jesúsñapaʼ alla ahuerrerr poʼpocheño Cano eʼñe allara Galileo all eʼñe ñanem aʼpnasenanaʼ oñ vinos. Allñapaʼ alloʼtsen puesheñarr ñeñt̃ sherbeneʼ am̃chaʼtaret̃. Ñaña puechemerpaʼ c̈ha atsnaʼten all anetso Capernaumo.
46 Jesus voltou a Caná da Galileia, onde havia transformado água em vinho. Estava ali um alto funcionário público que morava em Cafarnaum. Ele tinha em casa um filho doente.
47 Allempoña eʼmareʼtan Jesús oʼ huapa Judeot̃ oʼ c̈henerr Galileo, ñañapaʼ allent̃a ahuoʼ oʼch enteñaʼ att̃och oteñaʼ cot̃erepaʼ paʼpacllo att̃och aʼcrraterrñañaʼ puechemer, oʼ rromamoch.
47 Quando ouviu dizer que Jesus tinha vindo da Judeia para a Galileia, foi pedir a ele que fosse a Cafarnaum e curasse o seu filho, que estava morrendo.
48 Jesúsñapaʼ atet̃ och: —Ñerraʼm ama nentatasñe nepartsoña ñam̃a ñeñt̃ ama sentarepaʼ amat̃eʼ sameʼñennañe.
48 Jesus disse ao funcionário:
49 Ñeñt̃ña sherbeneʼ am̃chaʼtaret̃paʼ oʼ alla otererr: —Oʼch Ayochreshat̃e p̃oct̃erren t̃ayepaʼtñapaʼ ama rromuenaʼ nacñeʼt̃er.
49 Ele respondeu: — Senhor, venha depressa, antes que o meu filho morra!
50 Jesúsñapaʼ atet̃ otererr: —T̃eʼpaʼ ahuerrep̃, pechemerpaʼ oʼcaʼye alla correrra. Yacmañapaʼ eʼñe ameʼñana Jesús poʼñoñ ñeñt̃ atet̃ och, ñañapaʼ allent̃a ahuerr.
50 — Volte para casa! O seu filho vai viver! — disse Jesus. Ele creu nas palavras de Jesus e foi embora.
51 Allempoña ahuen t̃oñoñapaʼ poctenan pueñañreshaʼ. Ñetñapaʼ atet̃ otapueñet: —P̃acñeʼt̃erpaʼ oʼcaʼye correna.
51 No caminho encontrou-se com os seus empregados, que disseram: — O seu filho está vivo!
52 Ñañapaʼ allent̃a otapanet: —¿Esempoʼtña pasateñ? Ñetñapaʼ atet̃ otereterr: —Ellerro allempo coyatseʼten atsneʼ mameʼpaʼ allempocaʼyeña metueñña poʼurateña.
52 Então ele perguntou a que horas o filho havia começado a melhorar. Os empregados responderam: — Ontem, à uma da tarde, a febre passou.
53 Allempoña pomporpaʼ oʼ yerepya ñañapaʼ atet̃ ot: —Ellerropaʼ allponcaʼyeña atsneʼ otenña Jesús nechemerpaʼ oʼcaʼye correrra. Ñapaʼ ñeñt̃ña ameʼñateʼ amaʼt ñam̃a allohuen pamoʼtseshaʼ ñeñt̃ parro paʼpaclloʼtsaʼyenet eʼñe ameʼñaʼhuet ñamet.
53 Aí o pai lembrou que havia sido naquela mesma hora que Jesus tinha dito: “O seu filho vai viver.” Então ele e toda a família creram em Jesus.
54 Arrpaʼ att̃o puepocheño Jesúspaʼ entatanet poʼpartsoña allempo huapa Judeot̃ oʼ alla c̈herrerr Galileo.
54 Esse foi o segundo milagre que Jesus fez depois de ter ido da Judeia para a Galileia.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.