João 4
Yanesha' NT (AME_TBL) vs ARC
1 Allempoña Jesúspaʼ atarr ayochreshat̃ta nanac, ello metanenan att̃o yochreshaʼten Juan. Ñam̃a atarr apatyenan acheñeneshaʼ Yomporecop. Ñehua, ama ñayeʼ apatenahueto, aña apatenahuet pueyochreshaʼ. Ñeñt̃oʼmarña allempo eʼmareʼch fariseoneshaʼ ñeñt̃ara judioneshaʼ paʼm̃chaʼtaret̃erneshaʼ. Jesúsña allempo eñoch att̃o fariseoneshaʼ oʼ eñochet ña atarr nanac ayochreshat̃ta, ñañapaʼ allent̃a quec̈hpaʼnerran Judea, oʼ alla ahuerr Galileo.
1 E, quando o Senhor veio a saber que os fariseus tinham ouvido que Jesus fazia e batizava mais discípulos do que João
2 — ausente —
2 (ainda que Jesus mesmo não batizava, mas os seus discípulos),
3 — ausente —
3 deixou a Judeia e foi outra vez para a Galileia.
4 T̃oññapaʼ eʼñe arr oñen Samarioʼmar, ñeñt̃oʼmarña all oñerrña Jesús.
4 E era-lhe necessário passar por Samaria.
5 Oʼña c̈hap Samariopaʼ allot̃ñapaʼ oʼ ahuen pat̃err anetso ñeñt̃paʼ añ paʼsoʼcheñ Sicar. Añña anets Sicarpaʼ allameʼttsoʼtsena Jacob poʼpatseñ ñeñt̃ apaʼnman puechemer José ahuat̃.
5 Foi, pois, a uma cidade de Samaria, chamada Sicar, junto da herdade que Jacó tinha dado a seu filho José.
6 Allñapaʼ all poten oñ ñeñt̃ poʼñeñ peʼt̃ Jacob. Jesúsñapaʼ nanac tsanom puechopeʼcheñot̃ ñeñt̃oʼmarña anorros eʼñe allameʼtets apcoʼsat̃o. Allempopaʼ eʼñe poctoʼtsen atsneʼ.
6 E estava ali a fonte de Jacó. Jesus, pois, cansado do caminho, assentou-se assim junto da fonte. Era isso quase à hora sexta.
7 Allñapaʼ machayot̃a huapa puesheñarr coyaneshaʼ ñeñt̃ samarioʼmarneshaʼ ñeñt̃chaʼ etenayaʼ oñ. Jesúsñapaʼ atet̃ otap̃: —Napaʼ nemneñ oʼch p̃aposen oñ. Ñehua, allempopaʼ pueyochreneshaʼñapaʼ oʼ ahuanmuet anetso oʼch rañt̃enetaʼ ñeñt̃chaʼ rret.
7 Veio uma mulher de Samaria tirar água. Disse-lhe Jesus: Dá-me de beber.
8 — ausente —
8 Porque os seus discípulos tinham ido à cidade comprar comida.
9 Coyaneshaʼña samarioʼmarneshaʼpaʼ atet̃ otos: —P̃apaʼ judioneshap̃paʼ esoʼmareʼtchaʼña penamapuenña oñ oʼch napap̃. P̃apaʼ peñotenen napaʼ ñeñt̃en samarioʼmarneshan. (Ñeñt̃oʼmarña atet̃ otos t̃arroʼmar judioneshaʼpaʼ ama amoʼtstanneneto epuet samarioʼmarneshaʼ.)
9 Disse-lhe, pois, a mulher samaritana: Como, sendo tu judeu, me pedes de beber a mim, que sou mulher samaritana (porque os judeus não se comunicam com os samaritanos)?
10 Jesúsñapaʼ atet̃ otererr: —Ñerraʼm peñoteñeñ ñeñt̃ eʼñe att̃a apueney Yompor, ñam̃a ñerraʼm peñotennoñ na ñeñt̃en p̃oteneʼ p̃apuen oñ, p̃apaʼ oʼch penamuennoñ na nañapaʼ oʼch napospeñ oñ cohuen alloch eʼñe p̃ocrrañ. Ñeñt̃ oteñ oʼch ap̃ cohuen oñ, añ oteñ Yompor poʼcohuenña, t̃arraña coyaneshaʼñapaʼ ama eñoche,
10 Jesus respondeu e disse-lhe: Se tu conheceras o dom de Deus e quem é o que te diz: Dá-me de beber, tu lhe pedirias, e ele te daria água viva.
11 ñeñt̃oʼmarña atet̃ otererr: —Ama Ayochreshat̃e pecheno alloch pet oñ. Oñpaʼ nanacrramtso oʼponoʼtsen. Errot̃uamtsoch peyoraña oñ ñeñt̃ eʼñe cohuen alloch eʼñe yocrra.
11 Disse-lhe a mulher: Senhor, tu não tens com que a tirar, e o poço é fundo; onde, pois, tens a água viva?
12 Ahuat̃ yatañ Jacoboñ ñeñt̃ yapaʼnmueʼ añ oñ ñapaʼ ñeñt̃ orreʼt̃ ñam̃a puechemerneshañ ñam̃a poʼhuacsherneshañ. P̃apaʼ añep̃huat̃eʼcaʼye ñeñt̃ep̃ ello metaneneʼ yatañ Jacoboñ att̃o am̃chaʼtaret̃teʼt̃ ña.
12 És tu maior do que Jacó, o nosso pai, que nos deu o poço, bebendo ele próprio dele, e os seus filhos, e o seu gado?
13 Jesúsñapaʼ atet̃ otererr: —Allohuen ñeñt̃ orreneʼ añ oñpaʼ elloch alla oñpaʼterreterr.
13 Jesus respondeu e disse-lhe: Qualquer que beber desta água tornará a ter sede,
14 T̃arraña ñerraʼm eseshaʼ orreʼ oñ ñeñt̃chaʼ napanet na amaʼt ahuat̃apaʼ amach oñpaʼterreto. Ñeñt̃chaʼ napanet na oñ, eʼñe pueyoc̈hretopaʼ puenasanetchaʼ atet̃ ñerraʼmrrat̃eʼ allot̃ poten oñ, amach huañerro amaʼt ahuat̃a. Att̃ochña ñetpaʼ corretsetach t̃ayot̃eñ amaʼt errponañohuen.
14 mas aquele que beber da água que eu lhe der nunca terá sede, porque a água que eu lhe der se fará nele uma fonte de água a jorrar para a vida eterna.
15 Coyaneshaʼñapaʼ alla otererr: —Ñeñt̃epñapaʼ Ayochreshat̃e p̃apuen ñeñt̃ oñer allochñapaʼ amach alla noʼñpaʼterrerro allochñapaʼ amach alla nohuerreʼt̃e eterrayerr arr oñ.
15 Disse-lhe a mulher: Senhor, dá-me dessa água, para que não mais tenha sede e não venha aqui tirá-la.
16 Jesúsñapaʼ atet̃ otererr: —T̃eʼpaʼ orrerrep̃, oʼch pec̈horeʼteraʼ perrollar, allempochña alla pehuerra arr.
16 Disse-lhe Jesus: Vai, chama o teu marido e vem cá.
17 Coyaneshaʼñapaʼ atet̃ otererr: —Napaʼ amarramtso arrollaret̃eno. Jesúsñapaʼ atet̃ otererr: —Eʼñe poʼñoc̈h atet̃ p̃oten añoʼ arrollaret̃eyaype.
17 A mulher respondeu e disse: Não tenho marido. Disse-lhe Jesus: Disseste bem: Não tenho marido,
18 T̃arroʼmar amnarsheña perrollaresheʼmañ ñeñt̃ pueyoruarep̃. Ñam̃a ñeñt̃ peyoreneʼ t̃eʼpaʼc̈hoʼña ama perrollareyaye. Ñeñt̃paʼ eʼñe poʼñoc̈h atet̃ p̃oten.
18 porque tiveste cinco maridos e o que agora tens não é teu marido; isso disseste com verdade.
19 Allempoña eʼman atet̃ oteñpaʼ coyaneshaʼñapaʼ atet̃ otererr: —Ayochreshat̃e, t̃eʼña poʼñoc̈hpaʼ oʼ neñotap̃ p̃apaʼ añepepaʼt ñeñt̃ep̃ aʼm̃teneʼ Yepapar poʼñoñ.
19 Disse-lhe a mulher: Senhor, vejo que és profeta.
20 Yatañneshañ samarioʼmarneshaʼpaʼ ñetpaʼ concorpueteʼt̃ maʼyochatset arr añ aspent̃ero. T̃arraña sa ñeñt̃es judioneshaspaʼ sapaʼ c̈ha soten aña pat̃err poctetsa Jerusaléñoʼchña yeconcorpuenaʼ allohueney.
20 Nossos pais adoraram neste monte, e vós dizeis que é em Jerusalém o lugar onde se deve adorar.
21 Jesúsñapaʼ alla otererr: —Noc̈heshachaʼ p̃ameʼñona ñeñt̃ atet̃ notenep̃ t̃arroʼmar t̃eʼpaʼ oʼ c̈hap ñerraʼm esempoch semaʼyocheña Yompor, ama sepallteno oʼch seconcorpueña Apa añ aspent̃ero amaʼt ñam̃a Jerusaléño.
21 Disse-lhe Jesus: Mulher, crê-me que a hora vem em que nem neste monte nem em Jerusalém adorareis o Pai.
22 Saña ñeñt̃es samarioʼmarneshas aña semchatseʼtyen ñeñt̃ ama señoteno. Yaña ñeñt̃ey judioneshay añ yeconcorpanaʼtena ñeñt̃ eʼñe poʼñoc̈h yeñoten, t̃arroʼmar judioneshaʼpaʼ ñetpaʼ oʼ orrtateret ñeñt̃chaʼ aʼqueshp̃atañterrtsa.
22 Vós adorais o que não sabeis; nós adoramos o que sabemos porque a salvação vem dos judeus.
23 T̃arroʼmar t̃eʼpaʼ oʼ c̈hap ñeñt̃chaʼ eʼñe poʼñoc̈h ayeʼchoc̈htaterreʼ Yompor, arrchaʼcaʼye ayeʼchoc̈htatoñet eʼñe ñet pueyoc̈hreto. Ñeñt̃chaʼ atet̃ ayeʼchoc̈htaterrñañet ñeñt̃ña eʼñe poʼñoc̈h atet̃ muenen Yompor.
23 Mas a hora vem, e agora é, em que os verdadeiros adoradores adorarão o Pai em espírito e em verdade, porque o Pai procura a tais que assim o adorem.
24 Yompor Paretspaʼ ñapaʼ ña camuecñetsotets amacaʼye entpahuoyaye. Ñeñt̃oʼmarña ñeñt̃chaʼ eʼñe poʼñoc̈h ayeʼchoc̈htaterreʼ ña, arrchaʼcaʼye ayeʼchoc̈htatoñet eʼñe ñet pueyoc̈hreto, ñeñt̃paʼc̈hoʼña amacaʼye entpahuoyaye. T̃arroʼmar ñeñt̃chaʼ atet̃ ayeʼchoc̈htaterrñañet ñeñt̃ña poʼñoc̈h atet̃ muenen Yompor.
24 Deus é Espírito, e importa que os que o adoram o adorem em espírito e em verdade.
25 Coyaneshaʼñapaʼ alla otererr: —Napaʼ neñoteñ añ Mesíaspaʼ huapach ñeñt̃ara ñeñt̃ yoten Cristo. Ñerraʼm ña huapatsapaʼ eʼñech serrpareʼtatuerrey ora allohuen ñeñt̃ esocmañen eñall.
25 A mulher disse-lhe: Eu sei que o Messias (que se chama o Cristo) vem; quando ele vier, nos anunciará tudo.
26 Jesúsñapaʼ alla otererr: —Napaʼ nacaʼye ñeñt̃en peserrpareʼtateneʼ.
26 Jesus disse-lhe: Eu o sou, eu que falo contigo.
27 Eʼñe allempo atet̃ otenpaʼ pueyochreshaʼñapaʼ huac̈herret. Ñetñapaʼ att̃a cohuanrroretueret all serrpareʼtatenan coyaneshaʼ. T̃arraña ñetpaʼ amaʼt puesheñarrot̃apaʼ ama eseshayeʼ otuerraye ¿esoʼtña pemnen? Amaʼt puesheñarrot̃etapaʼ ama otuereto ¿esoʼmareʼt peserrparenña epap̃ coyaneshaʼ?
27 E nisso vieram os seus discípulos e maravilharam-se de que estivesse falando com uma mulher; todavia, nenhum lhe disse: Que perguntas? ou: Por que falas com ela?
28 Coyaneshaʼñapaʼ alla naʼnerran porret̃paʼ oʼ ahuerr alla paʼnetsro. Allñapaʼ otuerran pamoʼtseshaʼ:
28 Deixou, pois, a mulher o seu cântaro, e foi à cidade, e disse àqueles homens:
29 —T̃eʼpaʼ soct̃erren oʼch senteñaʼ puesheñarr encaneshaʼ ñeñt̃ oʼ serrpareʼtatuosen ora allpon ñeñt̃ atet̃ nep̃aʼyesara. Ñatoʼ ñeñt̃t̃eʼña Cristotets ñeñt̃ atarr yecuen oʼch huapa.
29 Vinde e vede um homem que me disse tudo quanto tenho feito; porventura, não é este o Cristo?
30 Ñetñapaʼ allent̃a onac̈haʼtet anetsot̃paʼ oʼ ahuanmuet Jesúsesho.
30 Saíram, pois, da cidade e foram ter com ele.
31 Allempo ama c̈hac̈henetaʼ ñesho pueyochreshaʼñapaʼ atet̃ otyeñet: —Maestro maʼmat̃eʼt̃ach rreñets.
31 E, entretanto, os seus discípulos lhe rogaram, dizendo: Rabi, come.
32 T̃arraña ñapaʼ atet̃ otanet: —Napaʼ nechencaʼye ñeñt̃ nerrar nepen ñeñt̃ña sapaʼ amacaʼye señoteñe.
32 Porém ele lhes disse: Uma comida tenho para comer, que vós não conheceis.
33 Pueyochreshaʼñapaʼ atet̃ otannaʼtyeset: —Amat̃eʼ eseshaʼ huapatoyeña puerrar.
33 Então, os discípulos diziam uns aos outros: Trouxe-lhe, porventura, alguém de comer?
34 Jesúsñapaʼ alla oterraneterr: —Añcaʼyeña nerrar nepen oʼch nep̃a atet̃ muenen Nompor ñeñt̃ nellsenseneʼ, t̃arroʼmar ñeñt̃paʼ att̃ochña eʼñe netsotuoñ poʼtaruas.
34 Jesus disse-lhes: A minha comida é fazer a vontade daquele que me enviou e realizar a sua obra.
35 Amaʼt sotenoña sa: “Palltenmeñ paʼtatsm̃a arrorr oʼch eʼñe yaʼyapac̈haʼhua yenarem̃.” T̃eʼñapaʼ oʼch notas: T̃eʼpaʼ secueʼcaʼye aʼyo oʼch sentap shonteʼ acheñ ñeñt̃ onac̈hets, oʼcaʼye c̈hap allempoch ameʼñerrnet. T̃eʼ ñetpaʼ eʼñecaʼye atet̃ nentenanet ñerraʼm yenarem̃paʼ oʼ pomellaʼhuen oʼcaʼye c̈hap allempoch yapc̈haʼhue.
35 Não dizeis vós que ainda há quatro meses até que venha a ceifa? Eis que eu vos digo: levantai os vossos olhos e vede as terras, que já estão brancas para a ceifa.
36 Ñeñt̃ apc̈hets nocop ñeñt̃paʼ atsaʼtaret̃tetchaʼ ñeñt̃chaʼña atarr coshaterrahuet. Ñam̃a allohuen ñeñt̃ ameʼñatenet ñetñapaʼ napanetchaʼ alloch eʼñe correrret t̃ayot̃eñ amaʼt errponañohuen. Ñeñt̃oʼmarña añ ñeñt̃ nareʼtets ñam̃a ñeñt̃ apc̈hets nocoppaʼ eʼñech parrocma coshapretannenet, amaʼt ñeñt̃ ñanom epatueʼ neñoñ ñam̃a ñeñt̃chaʼ t̃orratsa chentaʼ ñeñt̃ nocop.
36 E o que ceifa recebe galardão e ajunta fruto para a vida eterna, para que, assim o que semeia como o que ceifa, ambos se regozijem.
37 T̃arroʼmar ñeñt̃paʼ eʼñe poʼñoc̈h atet̃ yepena ñeñt̃ atet̃ oten añ ñoñets ñeñt̃ c̈hocma yotannaʼtyena ya: “Puesheñarrpaʼ oʼch nareʼtatseʼtyes, poʼpsheñeññapaʼ ñeñt̃chaʼ apc̈haʼyesets.”
37 Porque nisso é verdadeiro o ditado: Um é o que semeia, e outro, o que ceifa.
38 Ñam̃a sapaʼc̈hoʼña oʼch nemñas sam̃a oʼch sameʼñatera acheñeneshaʼ amaʼt ama sanmayeʼ ñanom t̃orratso all nocop, poʼpsheñeñña ñeñt̃ ñanom t̃orratseʼt̃ all. T̃arraña t̃eʼpaʼ sach ameʼñaterrahuet att̃och set̃orrapretera ñeñt̃ ñanom t̃orratseʼt̃ all nocop. T̃eʼpaʼ sach apc̈herrets all amaʼt ama sayeʼ nareʼtatseʼttseʼt̃e all. Amaʼt poʼpsheñeñ nareʼtatseʼttseʼt̃, t̃eʼñapaʼ sach taruasapreterrahuet all.
38 Eu vos enviei a ceifar onde vós não trabalhastes; outros trabalharam, e vós entrastes no seu trabalho.
39 Coyaneshaʼpaʼ eʼñe poʼñoñot̃a ameʼñatana pamoʼtseshaʼ samarioʼmarneshaʼ allempo serrpareʼtatuerranet att̃o Jesúspaʼ oʼ serrpareʼtatos ora allpon ñeñt̃ atet̃ puep̃aʼyesara.
39 E muitos dos samaritanos daquela cidade creram nele, pela palavra da mulher, que testificou: Disse-me tudo quanto tenho feito.
40 Ñeñt̃oʼmarña samarioʼmarneshaʼ allempo huac̈haʼtet ñeshopaʼ atarr nanac aʼpatareʼtapet Jesús aʼposanetepaʼtoʼ all paʼnetsreto. Ñañapaʼ eʼñe epomta aʼposa all.
40 Indo, pois, ter com ele os samaritanos, rogaram-lhe que ficasse com eles; e ficou ali dois dias.
41 Poʼpotantañec̈hnopaʼ shonteʼ ñeñt̃ ameʼñapaya att̃o serrpareʼtatosanet Jesús all paʼnetsreto.
41 E muitos mais creram nele, por causa da sua palavra.
42 Ñetñapaʼ atet̃ oteñet coyaneshaʼ: —T̃eʼñapaʼ ama eʼñe p̃a peñoñot̃eyeʼ yameʼñeno. T̃eʼpaʼ eʼñe ya eʼmueneʼ yam̃a allohueney. Ñeñt̃oʼmarña t̃eʼ yapaʼ oʼ yeñoch poʼñoc̈h ñapaʼ ñach yaʼqueshp̃aterreʼ allohueney ñeñt̃ey añe patsroʼtseney.
42 E diziam à mulher: Já não é pelo que disseste que nós cremos, porque nós mesmos o temos ouvido e sabemos que este é verdadeiramente o Cristo, o Salvador do mundo.
43 Allempoña epomtaʼmuen Samario Jesúsñapaʼ oʼ alla ahuen Galileo all paʼney peñ ña.
43 E, dois dias depois, partiu dali e foi para a Galileia.
44 T̃arroʼmar eʼñe poʼñoc̈h atet̃ eñorena Jesús ñocop, ñeñt̃paʼ atet̃ ot: Ñeñt̃ña aʼm̃teneʼ Yompor poʼñoñ paʼnyoʼmarneshaʼñapaʼ amaʼt mameshapaʼ ama mechaʼnaʼteñeto.
44 Porque Jesus mesmo testificou que um profeta não tem honra na sua própria pátria.
45 Allempoña c̈herrerr Jesús Galileo allohuenña galileoʼmarneshaʼpaʼ eʼñe cohuen agapapueñet t̃arroʼmar ñetpaʼ eʼñe entuoñet allohuen ñeñt̃ atet̃ p̃aʼyesos Jerusaléño allempo entapretenetaʼ pascua all. Ñetpaʼc̈hoʼña allempopaʼ all ahuanmuet ñamet oʼch entapretenetaʼ pascua.
45 Chegando, pois, à Galileia, os galileus o receberam, porque viram todas as coisas que fizera em Jerusalém no dia da festa; porque também eles tinham ido à festa.
46 Jesúsñapaʼ alla ahuerrerr poʼpocheño Cano eʼñe allara Galileo all eʼñe ñanem aʼpnasenanaʼ oñ vinos. Allñapaʼ alloʼtsen puesheñarr ñeñt̃ sherbeneʼ am̃chaʼtaret̃. Ñaña puechemerpaʼ c̈ha atsnaʼten all anetso Capernaumo.
46 Segunda vez foi Jesus a Caná da Galileia, onde da água fizera vinho. E havia ali um oficial do rei, cujo filho estava enfermo em Cafarnaum.
47 Allempoña eʼmareʼtan Jesús oʼ huapa Judeot̃ oʼ c̈henerr Galileo, ñañapaʼ allent̃a ahuoʼ oʼch enteñaʼ att̃och oteñaʼ cot̃erepaʼ paʼpacllo att̃och aʼcrraterrñañaʼ puechemer, oʼ rromamoch.
47 Ouvindo este que Jesus vinha da Judeia para a Galileia, foi ter com ele e rogou-lhe que descesse e curasse o seu filho, porque já estava à morte.
48 Jesúsñapaʼ atet̃ och: —Ñerraʼm ama nentatasñe nepartsoña ñam̃a ñeñt̃ ama sentarepaʼ amat̃eʼ sameʼñennañe.
48 Então, Jesus lhe disse: Se não virdes sinais e milagres, não crereis.
49 Ñeñt̃ña sherbeneʼ am̃chaʼtaret̃paʼ oʼ alla otererr: —Oʼch Ayochreshat̃e p̃oct̃erren t̃ayepaʼtñapaʼ ama rromuenaʼ nacñeʼt̃er.
49 Disse-lhe o oficial: Senhor, desce, antes que meu filho morra.
50 Jesúsñapaʼ atet̃ otererr: —T̃eʼpaʼ ahuerrep̃, pechemerpaʼ oʼcaʼye alla correrra. Yacmañapaʼ eʼñe ameʼñana Jesús poʼñoñ ñeñt̃ atet̃ och, ñañapaʼ allent̃a ahuerr.
50 Disse-lhe Jesus: Vai, o teu filho vive. E o homem creu na palavra que Jesus lhe disse e foi-se.
51 Allempoña ahuen t̃oñoñapaʼ poctenan pueñañreshaʼ. Ñetñapaʼ atet̃ otapueñet: —P̃acñeʼt̃erpaʼ oʼcaʼye correna.
51 E, descendo ele logo, saíram- lhe ao encontro os seus servos e lhe anunciaram, dizendo: O teu filho vive.
52 Ñañapaʼ allent̃a otapanet: —¿Esempoʼtña pasateñ? Ñetñapaʼ atet̃ otereterr: —Ellerro allempo coyatseʼten atsneʼ mameʼpaʼ allempocaʼyeña metueñña poʼurateña.
52 Perguntou-lhes, pois, a que hora se achara melhor; e disseram-lhe: Ontem, às sete horas, a febre o deixou.
53 Allempoña pomporpaʼ oʼ yerepya ñañapaʼ atet̃ ot: —Ellerropaʼ allponcaʼyeña atsneʼ otenña Jesús nechemerpaʼ oʼcaʼye correrra. Ñapaʼ ñeñt̃ña ameʼñateʼ amaʼt ñam̃a allohuen pamoʼtseshaʼ ñeñt̃ parro paʼpaclloʼtsaʼyenet eʼñe ameʼñaʼhuet ñamet.
53 Entendeu, pois, o pai que era aquela hora a mesma em que Jesus lhe disse: O teu filho vive; e creu ele, e toda a sua casa.
54 Arrpaʼ att̃o puepocheño Jesúspaʼ entatanet poʼpartsoña allempo huapa Judeot̃ oʼ alla c̈herrerr Galileo.
54 Jesus fez este segundo milagre quando ia da Judeia para a Galileia.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.