Lucas 15

Kije Manido Odikido8in: Ocki Mazinaigan (ALQALGNT) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Nandam ka ma8adjia8adjin conian kitci ogiman odji acitc kodagiag madji a8iagog ka inenimagani8i8adj ogi nazika8a8an Jesosan kidji ndota8a8adjin.
1 Aproximavam-se de Jesus todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Coda8innig ka nagadjito8agobanen inakonige8inan acitc Coda8inni kikinoamage8innig, ka8in odji min8endasi8agoban. Ki ikidobanig: “Aa nabe okitci min8eniman e 8idji8adjin a8iagon ka madji inadizindjin, acitc o8idji 8isiniman.”
2 E murmuravam os fariseus e os escribas, dizendo: Este recebe pecadores e come com eles.
3 Jesos dac ki adisoke oo e kikinoamagedj:
3 Então, lhes propôs Jesus esta parábola:
4 “Mamidonendamok oo8e. Pejig ii ka tacieg aia8adjin midasomidana (100) mantcenican, odji 8aniadjin dac pejig, teb8e oga naganan kodagian ka cagidasomidana acitc cagidatcinindjin (99) omantceniciman cibeckodeg, kidji a8i nanada 8abamadjin ini8e kagi 8aniadjin, pinici kidji mika8adjin.
4 Qual, dentre vós, é o homem que, possuindo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 Apitc dac mika8adjin, maiagotc kitci min8endam. Pidjinige ini omantceniciman acitc ki8e omigi8amikag.
5 Achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo.
6 Apitc dac teg8icig omigi8amikag, onad8e8eman o8idji8aganan acitc ini8e pecodj ka tajikendjin acitc odinan: ‘Pijaok! 8idji modjigendamomicik! Nigi mika8a mega nimantcenicim kagi 8aniagiban.’
6 E, indo para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 Mi pejig8an ki8idamonom, na8adj kada min8endamog icpimig ka te8adj apitc pejig eta ka patadidj a8iag odji an8endizodj, apitc8in cagidasomidana acitc cagidatcin a8iagog ka mino inadizi8adj, ‘Ka8in mamakadj niga an8endizosimin’ ka inenimidizo8adj.”
7 Digo-vos que, assim, haverá maior júbilo no céu por um pecador que se arrepende do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 “Kek8an mamidonendamok oo8e. Pejig ik8e aia8adjin midatcin coniasan ka kitci agidagozindjin, pejig dac odji 8aniadjin, kana oga sakaasin 8asakonendamagani, acitc kana kada 8ebaigesi omigi8am, 8e8enda e nanada 8abamadjin pinici kidji mika8adjin?
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma, não acende a candeia, varre a casa e a procura diligentemente até encontrá-la?
9 Apitc dac mika8adjin, onad8e8eman o8idji8aganan acitc ini8e pecodj ka tajikendjin acitc odinan: ‘8idji modjigendamomicik! Nigi mika8a mega conias kagi 8aniagiban.’
9 E, tendo-a achado, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu tinha perdido.
10 Mi pejig8an ki8idamonom, min8endamo8an Kije Manido odajeniman apitc pejig ka patadidj a8iag odji an8endizodj.”
10 Eu vos afirmo que, de igual modo, há júbilo diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Kiabadj Jesos ki inadisoke: “Pejig nabe nijibanin og8izisan.
11 Continuou: Certo homem tinha dois filhos;
12 Ocimejima ogi inan odadaman: ‘Nidadam! Adokam minicin kidaiman ka inendagozian kidji aiamanin ick8a nibo8an.’ Ki minagani8i dac.”
12 o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me cabe. E ele lhes repartiu os haveres.
13 “Ka8in kin8ej ick8a ii, aa ockina8e ki ada8e odaiman kagi minigodjin odadaman. Midac ka iji madjadj kitci 8asag kodag akikag. 8edi dac ki kitci madji ijitcige acitc kakina ogi tcaginan oconiaman.
13 Passados não muitos dias, o filho mais moço, ajuntando tudo o que era seu, partiu para uma terra distante e lá dissipou todos os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Apitc kakina ka ick8a tcaginigedj, ki kitci pakadani8an iima akig kagi ijadj, acitc ke8in ki madji nodese midjimini.
14 Depois de ter consumido tudo, sobreveio àquele país uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 Ogi nda 8abaman dac pejig a8ian iima ka tajikendjin kidji anokita8adjin, acitc ogi ijinijaogon odakinikag kidji nda kana8enimadjin kokocan.
15 Então, ele foi e se agregou a um dos cidadãos daquela terra, e este o mandou para os seus campos a guardar porcos.
16 O8i midjinaban dac aja kokocan omidjimimini epitaskadegobanen, ka8in dac a8ian ododji minigosin.”
16 Ali, desejava ele fartar-se das alfarrobas que os porcos comiam; mas ninguém lhe dava nada.
17 “Kegapitc ogi odji mamidonendan. Ki inendam dac: ‘Kakina nidadam odanodaganan kitci ag8aiadj midjimini odaiana8a, acitc 8a8adj kitci ickose8ag. Nin dac ooma nikitci mamida8askade.
17 Então, caindo em si, disse: Quantos trabalhadores de meu pai têm pão com fartura, e eu aqui morro de fome!
18 Nda8adj dac niga ki8e nidadamikag, midac ke inag: Nidadam! Nigi kitci madji toda8a Kije Manido acitc kekin kigi kitci madji todaon.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com o meu pai, e lhe direi: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 Ka8in tibise niminozisi kig8izis kidji inenimijian. Pejig dac kidanodagan kida inenimijinan.’
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus trabalhadores.
20 Midac ka iji ki8edj odadamikag.”
20 E, levantando-se, foi para seu pai. Vinha ele ainda longe, quando seu pai o avistou, e, compadecido dele, correndo, o abraçou, e beijou.
21 Midac aa ockina8e ogi inan: ‘Nidadam! Nigi kitci madji toda8a Kije Manido acitc kekin kigi kitci madji todaon. Ka8in dac tibise niminozisi kig8izis kidji inenimijian.’ ”
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 “Odadaman dac ogi inan odanodaganan: ‘8ibadj! Pidaok ma8adji ka min8acinig pitcikonaani, acitc pizikamodinik. Nabindjipizonan mijik, acitc pitakizineik.
22 O pai, porém, disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, vesti-o, ponde-lhe um anel no dedo e sandálias nos pés;
23 Pijiok mictozoc ma8adji ka kitci adjibodj acitc nicik. Min8endadan acitc magocedan.
23 trazei também e matai o novilho cevado. Comamos e regozijemo-nos,
24 Nig8izis mega ooma ka tedj, ki nibo kagi inenimagiban, ki koki pimadizi. Ki 8anicinoban, acitc dac nigi koki mika8a,’ ki ikido. Midac ka iji kitci magocani8ag.”
24 porque este meu filho estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 “Meg8adj dac ii, oseezima ki odji tag8icinogoban cibeckodeg e odosepan. Apitc dac e ani pec8abadag omigi8am, ogi odji nodanagoban e mad8e nodag8atcigani8anig acitc e mad8e niminani8anig.
25 Ora, o filho mais velho estivera no campo; e, quando voltava, ao aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 Pejig dac anodaganan ogi pibagiman, acitc ogi k8ag8edjiman adi eji8ebanig.
26 Chamou um dos criados e perguntou-lhe que era aquilo.
27 Ini anodaganan ogi igon: ‘Kicimej ki pi ki8e! Kidadam dac ki anoki kidji nisagani8indjin mictozocan ma8adji ka adjibondjin, egi koki mika8adjin og8izisan e mino pimadizindjin.’ ”
27 E ele informou: Veio teu irmão, e teu pai mandou matar o novilho cevado, porque o recuperou com saúde.
28 “Ki kitci kiji8azi dac e nodag ii, acitc ka8in odji nodasi kidji pidigedj migi8amikag. Odadaman dac ki pi sagaamon e pi nda k8ag8edjimigodjin kidji pidigedj.
28 Ele se indignou e não queria entrar; saindo, porém, o pai, procurava conciliá-lo.
29 Ogi inan dac odadaman: ‘Ndotaocin! Aja maneopibon inigik kidanokitaon. Ka8in 8ikad kidodji ana8etaosinon kegon ka iji anonijian. Misa8adj dac, ka8in 8ikad 8a8adj pejig minago mantcenices kidodji minijisi kidji 8idji magocemag8a ni8idji8aganag.
29 Mas ele respondeu a seu pai: Há tantos anos que te sirvo sem jamais transgredir uma ordem tua, e nunca me deste um cabrito sequer para alegrar-me com os meus amigos;
30 Aa8e dac kig8izis koki tag8icin, 8in kakina mizi8e kagi tcaginadjin kiconiaman e paba 8ictadjika8adjin ik8e8an ka madji inadizindjin. 8in dac odji kidanoki kidji nisimagani8indjin ma8adji ka adjibondjin mictozocan.’ ”
30 vindo, porém, esse teu filho, que desperdiçou os teus bens com meretrizes, tu mandaste matar para ele o novilho cevado.
31 “Aa dac nabe ogi inan: ‘Nig8izis! Kabena ooma ki8idji tajikemijinan, acitc kakina kegonan ka tibendamanin kin kitibendanan.
31 Então, lhe respondeu o pai: Meu filho, tu sempre estás comigo; tudo o que é meu é teu.
32 Panima dac kida magocemin acitc kida min8endananan, kicimej mega ki nibo nidinenimaban, ki koki pimadizi dac. Ki 8anicinoban, nigi koki mika8a dac.’ ” Mi ka inadisokedj Jesos.
32 Entretanto, era preciso que nos regozijássemos e nos alegrássemos, porque esse teu irmão estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.