Deuteronômio 1
Awajún [Aguaruna] (AGR) vs ARA
1 Juna Moisés namak Jordágka amain etsa minitaiya nuni uwejush awa nuwi pujus, Israel aents aidaun ujakui. Nunú uwegshuk Arabá nugkanum awai. Tuja duka yaakat Suf tawa nujai niniaku nugka Parán, Tótel, Labán, Haserot, Dizahab aatus aajaku aina nuwi awai.
1 São estas as palavras que Moisés falou a todo o Israel, dalém do Jordão, no deserto, na Arabá, defronte do mar de Sufe, entre Parã, Tofel, Labã, Hazerote e Di-Zaabe.
2 Tuja Cades-barnea jegamuk Horebnum juwaki jinta Seírnum wetaya duke wea weakua once tsawanta imajin jegawai.
2 Jornada de onze dias há desde Horebe, pelo caminho da montanha de Seir, até Cades-Barneia.
3 Tuke Pujuu Moisésan Israel aents aidau ujakta tusa tima ujakua nunak,
3 Sucedeu que, no ano quadragésimo, no primeiro dia do undécimo mês, falou Moisés aos filhos de Israel, segundo tudo o que o Senhor lhe mandara a respeito deles,
4 amorreo aents aidaun apuji Sejón Hesbón nugkanum pujaun, tuja Basán nugka apuji Og aajakua nujai depetuk amuka, nuigtu Astarot nugkanum yaakat Edrei tawa nuwiyanashkam depetuk amukua duwi pujus, cuarenta mijan jegá, once nantu taka makichik tsawan tsawaju ai, Moisés Apajuí tibaunak imatiksag Israel aents aidaun ujakui.
4 depois que feriu a Seom, rei dos amorreus, que habitava em Hesbom, e a Ogue, rei de Basã, que habitava em Astarote, em Edrei.
5 Nunak Israel aents aidauk namak Jordágka tsumujin Moab nugkanum batsatun, Moisés dita umikagtinun juna aatus chichajak:
5 Além do Jordão, na terra de Moabe, encarregou-se Moisés de explicar esta lei, dizendo:
6 “Muja Horebnum batsatjin Tuke Pujuu iina Apajuíji juna aatus chichagtamak: ‘Atumek juju muja juwig kuashat tsawan batsamsaugme.
6 O Senhor , nosso Deus, nos falou em Horebe, dizendo: Tempo bastante haveis estado neste monte.
7 Nuadui aakjum aidau tegakjum, wajijum yajuakjum amorreo aents aidau batsatbaunum mujá wetajum. Nunikjum nuna yantamen tikich nugka ayá nuwi batsamsatajum. Duka nugkak juju ainawai: Arabá nugka, ikam tepaju, nugka paka weaju, Néguev nugká, nugka nayantsa pakaji, canaágnumia aents aidau nugke, nuigtu Líbano nugka, namak shiig múun Eufratesa aatus jegawai.
7 Voltai-vos e parti; ide à região montanhosa dos amorreus, e a todos os seus vizinhos, na Arabá, e à região montanhosa, e à baixada, e ao Neguebe, e à costa marítima, terra dos cananeus, e ao Líbano, até ao grande rio Eufrates.
8 Wi nunú nugka aina nunak atumin amaajime. Wetajum nunikjum nunú nugka jukitajum, nunak atumi apachjum Abraham, Isaac, Jacob aajaku aina nuna uchiji wegantu aidaun susatnaitjai tusan anagkuawaitjai’, tujutmayi” tiuwai Moisés.
8 Eis aqui a terra que eu pus diante de vós; entrai e possuí a terra que o Senhor , com juramento, deu a vossos pais, Abraão, Isaque e Jacó, a eles e à sua descendência depois deles.
9 — ausente —
9 Nesse mesmo tempo, eu vos disse: eu sozinho não poderei levar-vos.
10 — ausente —
10 O Senhor , vosso Deus, vos tem multiplicado; e eis que, já hoje, sois multidão como as estrelas dos céus.
11 — ausente —
11 O Senhor , Deus de vossos pais, vos faça mil vezes mais numerosos do que sois e vos abençoe, como vos prometeu.
12 — ausente —
12 Como suportaria eu sozinho o vosso peso, a vossa carga e a vossa contenda?
13 — ausente —
13 Tomai-vos homens sábios, inteligentes e experimentados, segundo as vossas tribos, para que os ponha por vossos cabeças.
14 — ausente —
14 Então, me respondestes e dissestes: É bom cumprir a palavra que tens falado.
15 — ausente —
15 Tomei, pois, os cabeças de vossas tribos, homens sábios e experimentados, e os fiz cabeças sobre vós, chefes de milhares, chefes de cem, chefes de cinquenta, chefes de dez e oficiais, segundo as vossas tribos.
16 — ausente —
16 Nesse mesmo tempo, ordenei a vossos juízes, dizendo: ouvi a causa entre vossos irmãos e julgai justamente entre o homem e seu irmão ou o estrangeiro que está com ele.
17 — ausente —
17 Não sereis parciais no juízo, ouvireis tanto o pequeno como o grande; não temereis a face de ninguém, porque o juízo é de Deus; porém a causa que vos for demasiadamente difícil fareis vir a mim, e eu a ouvirei.
18 — ausente —
18 Assim, naquele tempo, vos ordenei todas as coisas que havíeis de fazer.
19 — ausente —
19 Então, partimos de Horebe e caminhamos por todo aquele grande e terrível deserto que vistes, pelo caminho da região montanhosa dos amorreus, como o Senhor , nosso Deus, nos ordenara; e chegamos a Cades-Barneia.
20 — ausente —
20 Então, eu vos disse: tendes chegado à região montanhosa dos amorreus, que o Senhor , nosso Deus, nos dá.
21 — ausente —
21 Eis que o Senhor , teu Deus, te colocou esta terra diante de ti. Sobe, possui-a, como te falou o Senhor , Deus de teus pais: Não temas e não te assustes.
22 — ausente —
22 Então, todos vós vos chegastes a mim e dissestes: Mandemos homens adiante de nós, para que nos espiem a terra e nos digam por que caminho devemos subir e a que cidades devemos ir.
23 — ausente —
23 Isto me pareceu bem; de maneira que tomei, dentre vós, doze homens, de cada tribo um homem.
24 — ausente —
24 E foram-se, e subiram à região montanhosa, e, espiando a terra, vieram até o vale de Escol,
25 — ausente —
25 e tomaram do fruto da terra nas mãos, e no-lo trouxeram, e nos informaram, dizendo: É terra boa que nos dá o Senhor , nosso Deus.
26 — ausente —
26 Porém vós não quisestes subir, mas fostes rebeldes à ordem do Senhor , vosso Deus.
27 — ausente —
27 Murmurastes nas vossas tendas e dissestes: Tem o Senhor contra nós ódio; por isso, nos tirou da terra do Egito para nos entregar nas mãos dos amorreus e destruir-nos.
28 — ausente —
28 Para onde subiremos? Nossos irmãos fizeram com que se derretesse o nosso coração, dizendo: Maior e mais alto do que nós é este povo; as cidades são grandes e fortificadas até aos céus. Também vimos ali os filhos dos anaquins.
29 — ausente —
29 Então, eu vos disse: não vos espanteis, nem os temais.
30 — ausente —
30 O Senhor , vosso Deus, que vai adiante de vós, ele pelejará por vós, segundo tudo o que fez conosco, diante de vossos olhos, no Egito,
31 — ausente —
31 como também no deserto, onde vistes que o Senhor , vosso Deus, nele vos levou, como um homem leva a seu filho, por todo o caminho pelo qual andastes, até chegardes a este lugar.
32 — ausente —
32 Mas nem por isso crestes no Senhor , vosso Deus,
33 — ausente —
33 que foi adiante de vós por todo o caminho, para vos procurar o lugar onde deveríeis acampar; de noite, no fogo, para vos mostrar o caminho por onde havíeis de andar, e, de dia, na nuvem.
34 — ausente —
34 Tendo, pois, ouvido o Senhor as vossas palavras, indignou-se e jurou, dizendo:
35 — ausente —
35 Certamente, nenhum dos homens desta maligna geração verá a boa terra que jurei dar a vossos pais,
36 — ausente —
36 salvo Calebe, filho de Jefoné; ele a verá, e a terra que pisou darei a ele e a seus filhos, porquanto perseverou em seguir ao Senhor .
37 — ausente —
37 Também contra mim se indignou o Senhor por causa de vós, dizendo: Também tu lá não entrarás.
38 — ausente —
38 Josué, filho de Num, que está diante de ti, ele ali entrará; anima-o, porque ele fará que Israel a receba por herança.
39 — ausente —
39 E vossos meninos, de quem dissestes: Por presa serão; e vossos filhos, que, hoje, nem sabem distinguir entre bem e mal, esses ali entrarão, e a eles darei a terra, e eles a possuirão.
40 — ausente —
40 Porém vós virai-vos e parti para o deserto, pelo caminho do mar Vermelho.
41 — ausente —
41 Então, respondestes e me dissestes: Pecamos contra o Senhor ; nós subiremos e pelejaremos, segundo tudo o que nos ordenou o Senhor , nosso Deus. Vós vos armastes, cada um dos seus instrumentos de guerra, e vos mostrastes temerários em subindo à região montanhosa.
42 — ausente —
42 Disse-me o Senhor : Dize-lhes: Não subais, nem pelejeis, pois não estou no meio de vós, para que não sejais derrotados diante dos vossos inimigos.
43 — ausente —
43 Assim vos falei, e não escutastes; antes, fostes rebeldes às ordens do Senhor e, presunçosos, subistes às montanhas.
44 — ausente —
44 Os amorreus que habitavam naquela região montanhosa vos saíram ao encontro; e vos perseguiram como fazem as abelhas e vos derrotaram desde Seir até Horma.
45 — ausente —
45 Tornastes-vos, pois, e chorastes perante o Senhor , porém o Senhor não vos ouviu, não inclinou os ouvidos a vós outros.
46 — ausente —
46 Assim, permanecestes muitos dias em Cades.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Deuteronômio 1, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.