Lucas 8

Autaahaatɨhomɨ Pɨwɨha Gaaha Wanɨha (AGM) vs ARC

Sair da comparação
ARC Almeida Revista e Corrigida 2009
1 Saiwa aimɨ kiyatɨ owetihɨ kapɨhɨ wura Jisaasiho aunahɨpɨhaiwa taunɨhandɨ awaiwaiwaaraahunɨ amɨ aunahɨpɨhaiwa gwɨharaahaiwaaraahunɨ daayataise. Daayatɨ Autaahaatɨho isɨhiyai iwinjatɨmɨ naiwaiwaapɨha pɨwɨha gaaha wanɨha ausaatɨ isɨhiyai kaundataase. Aihɨ amɨ komɨ otɨpɨpatɨhiya ko kaiwaiwa mmonɨwɨ nepɨ kaiwɨ nɨwipinjohiyɨhiya ikwɨ maindɨmwɨtihɨ auhɨramɨ yahurɨtahiyaasɨ (12 kaiwɨhiya) kiyaahɨ maasɨ daayawaayopo.
1 E aconteceu, depois disso, que andava de cidade em cidade e de aldeia em aldeia, pregando e anunciando o evangelho do Reino de Deus; e os doze iam com ele,
2 Aihɨ amɨ asɨhiya usa jɨhura Jisaasiho itɨpɨho maipɨhaiwa nemwatɨ amɨ timbɨpa nemwatɨ tɨtɨhemwasawɨhiyai maawɨ koaisawɨ daayawaayopo. Siya asiyaamɨ waatɨ aunahɨpatɨ Makɨtaraahandaahapɨhaatɨ Mariyaahaate. Saatɨ Mariyaasaatɨ jɨhura Jisaasiho kaatamɨhetɨ itɨpɨho maipɨhapa taahɨpɨpa ikwɨrɨ naasairɨtihɨ wɨramɨ yahurɨtahaiwa bimihɨ nemwasaamaate.
2 e também algumas mulheres que haviam sido curadas de espíritos malignos e de enfermidades: Maria, chamada Madalena, da qual saíram sete demônios;
3 Aihɨ amɨ waatɨ Joaanaahaate. Saatɨ Joaanaasaatɨ utaaho wo komɨ ambɨpatɨ Kusaahomɨ apwaataate. So Kusaaso awaisɨho Erotɨhomɨ kahapaamapɨpa aŋaaŋɨ awaisɨhoematatɨ iwinjatisɨhore. Aihɨ amɨ waatɨ Susanaahaate. Aihɨ amɨ asɨhiya usai maawɨ nowaayopo. Asɨmiya kɨmiya Jisaasihoaisunɨ komɨ otɨpɨpatɨhiyaisunɨ kahapaamapɨpa kiyaamɨhapa andɨtɨwipɨ (nawɨho amɨ nandapa amɨ aŋaaŋɨ) kiyai nunyawɨhiyaare.
3 e Joana, mulher de Cuza, procurador de Herodes, e Suzana, e muitas outras que o serviam com suas fazendas.
4 Asisɨha waara isɨhiya pɨhɨtahandɨ aunahɨpatɨ taunɨhandɨ kɨhandɨ katɨ kataahapɨhiya Jisaasihoaapɨhɨ nasawaayopo. Napɨwɨ isɨhiya wɨrisandɨhandɨ ahoyanɨwɨmɨhauhɨ nandapaamɨ isapɨpa kwɨtaahopɨ Jisaasiho namɨhanatɨ pɨwɨha sata kiyai kaundataase.
4 E, ajuntando-se uma grande multidão, e vindo ter com ele gente de todas as cidades, disse por parábolas:
5 “Utaaho wo komɨ nandapaamɨ kwɨtaaho nesi notɨ komɨ osaataatɨ kupwɨratɨ mɨhopɨ mɨhinɨ tɨwɨhaataise. Tɨwɨhaasɨhɨ kwɨtaaho wapa tɨtɨhɨ daihɨra tɨmahaihɨ isɨhiya ikisipɨ itɨpapɨ daayawaayopo. Aihɨ amɨ koho netɨ kapa nanataise.
5 Um semeador saiu a semear a sua semente, e, quando semeava, caiu alguma junto do caminho e foi pisada, e as aves do céu a comeram.
6 Aihɨ amɨ nandapaamɨ kwɨtaaho wo yapɨpatɨ apɨpaahɨ nawɨhaisahataapɨhɨ tɨmahiyataise. Iyatɨ kapɨhapɨ ketɨ nutatɨ nawatatɨho ko amɨ japɨhɨ awaipɨndaise gaahapɨhɨ waasitahapɨhɨmendato.
6 E outra caiu sobre pedra e, nascida, secou-se, pois que não tinha umidade.
7 Aihɨ amɨ nandapaamɨ kwɨtaaho wo kaarɨha mwɨtoaipatamɨ otɨhapɨhɨ tɨmahiyataise. Tɨmahiyatɨ kaarɨha mwɨtoaipatɨ netɨ namaasatɨ ipɨhatihɨ gɨpɨpwitatɨ ahendaise.
7 E outra caiu entre espinhos, e, crescendo com ela os espinhos, a sufocaram;
8 Aihɨ amɨ nandapaamɨ kwɨtaaho wo yapɨpatɨ gaahatɨ waasitahata tɨmahiyataise. Tɨmahiyatɨ biyatɨ nawatɨ saniya nandapa akɨpɨpa kwɨtaaya pɨhɨtatɨ kɨsɨtɨpepatɨ kwɨtaaho nɨnaasohɨ yamahohɨho 100 100 kiyatɨ ahondaise,” undatɨ kiyai Jisaasiho kaundataase. Sata kaundatɨ owemataatɨ ko kiyai saundataase. “Sahɨ atitaatɨwɨ atihɨrisahiyaatisɨ baiwɨ nisɨ pɨwɨha sa kasatohɨma atiwɨ nepɨse,” undataase.
8 E outra caiu em boa terra e, nascida, produziu fruto, cento por um. Dizendo ele estas coisas, clamava: Quem tem ouvidos para ouvir, que ouça.
9 Jisaasihomɨ otɨpɨpatɨhiya Jisaasihoai pɨwɨha namɨhanɨpɨ katingɨhaamɨ tanyaaha napitiyaha katise undɨwɨ nunjenawaayopo.
9 E os seus discípulos o interrogaram, dizendo: Que parábola é esta?
10 Nunjenɨhauhɨ Jisaasiho kiyai sata kaundataase. Autaahaatɨho isɨhiyai iwinjatindɨhandapɨ isɨhiyai gɨwunyaatɨtandɨhandɨ noaasandindɨhandapɨha pɨwɨha aimɨ sangi ausaimanatɨ nasɨsise. Iyataahandɨ kandɨ isɨhiya usa nahatiyaisaahɨ nehɨ pɨwɨha namɨhandɨhaahɨ kaundonɨhɨ atisawaayopo. Iyataatɨ sandapɨ pɨwɨha wa sata jɨpatɨpindise. “Isɨhiya pɨhɨtɨwɨ jawaatawaahandɨ kandɨ akɨtɨhandɨ wɨndɨ kiya monɨhopo. Kiya pɨhɨtɨwɨ kiyaamɨ atihɨrɨ mwɨtɨpɨsawɨ atisawaatawaahandɨ kandɨ pɨwɨhaamɨ tanyaahaapɨ kiyai wɨndɨ namusesɨpatatɨ gɨmaawunyaatɨtaise,” tatɨ jɨpatɨpindise undataase.
10 E ele disse: A vós vos é dado conhecer os mistérios do Reino de Deus, mas aos outros, por parábolas, para que, vendo, não vejam e, ouvindo, não entendam.
11 Saundatosatɨ Jisaasiho komɨ otɨpɨpatɨhiyai kiya nunjenohɨhaapɨ saundataase. “Pɨwɨha sangi namɨhandɨ kasatohɨhaamɨ tanyaaha siyate. Nandapa kwɨtaaho so Autaahaatɨhomɨ pɨwɨhaare.
11 Esta é, pois, a parábola: a semente é a palavra de Deus;
12 Iyatɨ nandapaamɨ kwɨtaaho daihɨra tɨmahaiso so isɨhiya Autaahaatɨhomɨ pɨwɨha atisohiyɨhiyaare. Atisohiyɨhiyaatawaahandɨ kandɨ kiya Autaahaatɨhopɨ wɨndɨ gɨmaawunyaasaihɨ amɨ Autaahaatɨho kiyai wɨndɨ japɨhɨ namumwaitandɨ Bwaasɨrɨhɨrɨ pɨwɨha kiya atisohɨha kiyaamɨ maarɨhoaatɨhapɨ nasatɨ nemasawɨhiyaare.
12 e os que
13 Nandapaamɨ kwɨtaaho yapɨpatɨ nawɨhaisahataapɨhɨ tɨmahaindɨmandɨ isɨhiya Autaahaatɨhomɨ pɨwɨha wuwanɨhura ketɨ maaritɨwɨ nepɨ nehɨ masɨhonjɨ gwɨnyaahohiyɨhiyaare. Saiwɨ Maaritɨwɨ nehohiyɨhiyandaahandɨ kandɨ amɨ ka pɨwɨha mɨhatɨhɨ kiyaamɨ maarɨhoaatɨhɨ anɨtisatɨ kɨmaurɨmwɨndihɨ nehɨ gohɨ masɨhonjɨ gɨwunyaawaayopo. Iyauhɨ amɨ kahapaamapɨpa kiyai nunjendandɨhaiwa kiyaapɨhɨ noaipatɨ nunjesɨhɨ kiya kaiwaapɨ tɨmahiyotɨhandape.
13 e os que estão sobre pedra, estes são os que, ouvindo a palavra, a recebem com alegria, mas, como não têm raiz, apenas creem por algum tempo e, no tempo da tentação, se desviam;
14 Aihɨ amɨ nandapaamɨ kwɨtaaho wo kaarɨha mwɨtoaipatamɨ otɨhapɨhɨ tambɨpɨhɨ tɨmahaimbɨpa sapa isɨhiya Autaahaatɨhomɨ pɨwɨha atisawaahandɨ kandɨ kahapaamapɨpa nawɨho utɨ apotɨhɨrɨ kapaisaahɨhɨ maarɨho nunyawɨmapɨ amɨ kiyaamɨ omaŋɨtɨtɨhɨ nehɨ kapaapaahɨhɨ gwɨnyaahohɨwaiwa tisaitata Autaahaatɨhomɨ pɨwɨha sawanamɨhetɨ ahotisɨhai nepɨ namaasapɨ ipatisauhɨ pɨwɨha atisohɨhaamɨ nandapa akɨpɨpa wɨndɨ usɨtiyatɨ namoaipasɨtɨhandape.
14 e a que caiu entre espinhos, esses são os que ouviram, e, indo por diante, são sufocados com os cuidados, e riquezas, e deleites da vida, e não dão fruto com perfeição;
15 Nandapaamɨ kwɨtaaho yapɨpatɨ gaahata tɨmahaimbɨpa sapa isɨhiya Autaahaatɨhomɨ pɨwɨha baiwɨ atiwɨ nepɨ anɨtiwɨ kiyaamɨ maarɨho omaŋɨtɨtɨhɨ ahiyawɨ watɨpɨtɨwɨ tɨtɨhɨ maarɨho gaaho gwɨnyaahauhɨ pɨwɨha kiya atisotɨhaamɨ nandapa akɨpɨpa kiyaamɨhetapɨ ausaimanatɨ noaipasɨtɨhandape,” undatɨ Jisaasiho komɨ otɨpɨpatɨhiyai kaundataase.
15 e a que caiu em boa terra, esses são os que, ouvindo a palavra, a conservam num coração honesto e bom e dão fruto com perseverança.
16 Jisaasiho pɨwɨha wa kiyai saundataase. “Utaaho wo norɨhɨrɨ raamɨhandɨ sisɨha tɨpotɨ yutɨhɨraatɨhunɨ amɨ ganɨhomɨ otɨtɨhunɨ noaasatɨ wɨndɨ ahɨmaitaise. Nehɨ tɨpotɨ autaahiwatɨ ahaitaise. Iyonɨhɨ isɨhiya aŋɨtɨtɨhɨ napɨwɨ nandaahohiyɨhiya sisɨha ka nausaatonɨhɨ japɨ nga mmomɨ nandaitaatɨwo.
16 E ninguém, acendendo uma candeia, a cobre com algum vaso ou
17 Sandɨ katotɨmandɨ apaapɨmaato. Amɨ kahapaamapɨpa noaasandimbɨpa nahataapa auta ipotɨhura noaipaitaise ndaato. Kahapaamapɨpa isɨhiya mmapɨ noaasawɨ ahiyohɨpɨpa ipotɨhura auta noaipahonɨhɨ isɨhiya mmondaapo.
17 Porque não há coisa oculta que não haja de manifestar-se, nem escondida que não haja de saber-se e vir à luz.
18 “Sahɨ pɨwɨha atiwɨ naitaatɨwɨhɨretapɨ baiwɨ gwɨnyaapɨ jatɨnɨwise. Amɨ utaaho wo wapaisahoai Autaahaatɨho jahaatɨ waatɨ numwɨtaise. Iyatɨ amɨ utaaho wo wapa nehɨ yahonyaisahonɨniso tatɨ gwɨnyaataataahɨ sɨkonya ko gwɨnyaasonyonya Autaahaatɨho komɨhetapɨ kapaanɨhɨ nemaitaise,” undatɨ kiyai kaundataase.
18 Vede, pois, como ouvis, porque a qualquer que tiver lhe será dado, e a qualquer que não tiver até o que parece ter lhe será tirado.
19 Aihɨ Jisaasihomɨ sanaatunɨ amɨ komɨ saingoya sanaapwɨsaunɨ koai iwinjaitaatɨwɨ nasawaayopo. Napɨwɨ detɨ Jisaasihomɨhinɨ naitotɨwɨ mmonawa isɨhiya taahɨtɨhandɨ tisaitata daihɨra naitɨhɨra owendaise.
19 E foram ter com ele sua mãe e seus irmãos e não podiam aproximar-se dele, por causa da multidão.
20 Aihɨ kusasapɨ isɨhiya usa Jisaasihoai saundawaatopo. “Kinyɨ kɨnaatunɨ amɨ kinyɨ kunyɨhoya kɨnaapwɨsaunɨ gi ginjaitaatɨwɨ kɨmusasɨ napɨwɨhusasɨ ipaahaapɨ bitotawaayopo,” undawaatopo.
20 E foi-lhe dito: Estão lá fora tua mãe e teus irmãos, que querem ver-te.
21 Saundauhɨ Jisaasiho komɨha pɨwɨha wihoaaŋɨha kiyai sata kaundataase. “Isɨhiya Autaahaatɨhomɨ pɨwɨha atiwɨ nepɨ japepihɨrohiyɨhiya siya nisɨ niya nisɨ nɨhoaarɨsa naapwɨrise,” undatɨ kiyai kaundataase.
21 Mas, respondendo ele, disse-lhes: Minha mãe e meus irmãos são aqueles que ouvem a palavra de Deus e a executam.
22 Asisɨha waara Jisaasiho komɨ otɨpɨpatɨhiyai saundataase. “Durɨhɨramɨ mɨhihɨnapɨ nutɨhaawo,” undihɨ kiya kopuhotɨ yamwaapɨ nowaayopo.
22 E aconteceu que, num daqueles dias, entrou num barco com seus discípulos e disse-lhes: Passemos para a outra banda do lago. E partiram.
23 Taawɨ nowaawɨ Jisaasiho naawihɨ nanotondaise. Aihɨ itɨ nambɨtɨhɨrɨ durɨhɨraatɨhɨ nasataise. Nasataatɨ durɨhɨrɨ waatɨ dotɨ gwɨnyana tiwayaataise. Waatɨ durɨhɨrɨ dotɨ tiwayaataatɨ nausɨha kopuhotɨ witatɨ tisaitatɨ aimɨ kiyai netɨ nawatisonɨhɨ amɨ kiya waapoho nanɨwɨ nawatiwɨ owetɨtaatɨwɨhandɨ kendaise.
23 E, navegando eles, adormeceu; e sobreveio uma tempestade de vento no lago, e o barco enchia-se de água, estando eles em perigo.
24 Aihɨ kiya nuwɨ Jisaasihoai ahowimapɨ saundawaatopo. “Awaisɨhoŋɨ Nyainjatingɨhonye, nyahɨ waapoho nanaatɨ aimɨ nyangi durɨhɨrɨ netɨ nanyawatisonɨhɨ aimɨ owetɨtɨhaawiyo,” undawaatopo. Saundauhɨ ko nepatɨ itɨ nambɨtɨhɨrisunɨ durɨhɨrɨ awaindɨhandɨ dotɨ gwɨnyanatɨ tiwaayaasɨtɨhandisunɨ itɨhundihɨ amɨ itɨ nambɨtɨhɨrɨ dɨhɨwatɨ amɨ durɨhɨrɨ ndo gwɨnyana tiwayaasɨtɨhandɨ yatɨhitatɨ durɨhɨrɨ wɨndɨ ahomaayatɨ bɨpi nimandataise.
24 E, chegando-se a ele, o despertaram, dizendo: Mestre, Mestre, estamos perecendo. E ele, levantando-se, repreendeu o vento e a fúria da água; e cessaram, e fez-se bonança.
25 Saihɨ ko kiyai saundataase. “Sahɨ nisapɨ gɨnunyaahotɨhandɨ maahapɨhɨ naihɨtopo?” undataase. Aihɨ kiya yaiwɨ kiyaamɨ maarɨho owesoetihɨ sawana sanawaatopo. “Utaamo kɨmo diyaamahoe, itɨ nambɨtɨhɨrisunɨ amɨ durɨhɨrisunɨ itɨhundihɨ koai atɨwisatɨ bɨpi yatɨhitataiso?” nnawaatopo.
25 E disse-lhes: Onde está a vossa fé? E eles, temendo, maravilharam-se, dizendo uns aos outros: Quem é este, que até aos ventos e à água manda, e lhe obedecem?
26 Aihɨ kiya kopuhotɨ kiyaanɨhɨ nuwɨ aunahɨpatɨ Geraasaahandɨ ahetimbɨpɨhɨ noaipawaayopo. Satɨ aunahɨpatɨ taunɨhandɨ durɨhɨrɨ Garirihandamɨ wihɨnɨ ahendaise.
26 E navegaram para a terra dos gadarenos, que está defronte da Galileia.
27 Jisaasiho kopuhotɨ namasi taatɨ noaatɨpasɨhɨ utaaho wo itɨpɨho maipɨhapa anɨtisatɨ mmatɨ isɨwatihɨho satɨ aunahɨpitaahapɨho nasatɨ Jisaasihoaisamɨ nutanamaise. So utaaso utaarɨhandetɨ utɨ apotɨhɨrɨ namaayotɨ somaahɨho aŋɨpɨpɨhɨ wɨndɨ biyatɨ bimimotɨ nehɨhaatɨ nahatewetɨ itapɨpa ahiyohɨpɨpɨhɨ jomaahɨtɨtɨhɨ nasisoaarɨ nanotɨ bisotinjahore.
27 E, quando desceu para terra, saiu-lhe ao encontro, vindo da cidade, um homem que, desde muito tempo, estava possesso de demônios e não andava vestido nem habitava em qualquer casa, mas nos sepulcros.
28 Isɨ ko Jisaasihoaisamɨ nutanɨmɨ usonatosatɨ waatɨ kaahaatamapɨ Jisaasihomɨ detɨ utatotɨ tɨmahiyatɨ ahondaatɨ waapɨhɨtatɨ kaahaata Jisaasihoai sata kaundataase. “Autaahaatɨho Nahatewai Daahema Autaahɨ Nɨwaataatɨ Bimisɨhomɨ Mwaahoŋe kɨnyɨ nɨngi napitɨnitaape? Nɨngi yaasahandɨ namaanɨmɨtaapɨ andɨtindɨ owe hɨtɨtɨ kahɨtataato,” undataase.
28 E, quando viu a Jesus, prostrou-se diante dele, exclamando e dizendo com alta voz: Que tenho eu contigo Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Peço-te que não me atormentes.
29 Sandɨ Jisaasiho aimɨ itɨpɨho maipɨhapai kɨmo utaamoai namasi noaipasi numwe undatɨ kaundihɨ kandapɨ kandaase. Itɨpɨho maipɨhapa nasisoaarɨ soai anɨtisatɨ isɨwatatɨ bimohosɨ isɨhiya nahatewetɨ isɨwatɨwunɨ amɨ ipipatɨ watɨpɨhataahunɨ anɨtiwɨ ikwɨrɨ wɨsasauhɨhandɨ kandɨ kapa tinjaatɨ nasɨpatɨ ahiyamɨ nohore. Iyataatɨ itɨpɨho maipɨhapa sapa netɨ koai isɨsi isɨhiya owehapɨhɨ watɨminahapɨhɨ notoandaise.
29 Porque tinha ordenado ao espírito imundo que saísse daquele homem; pois já havia muito tempo que o arrebatava. E guardavam-no preso com grilhões e cadeias; mas, quebrando as prisões, era impelido pelo demônio para os desertos.
30 Aihɨ koai Jisaasiho “kinyɨ ambɨpatɨ napimahoŋe,” undatɨ nunjenataise. Nunjesɨhɨ ko saundataase. “Nisɨ ambɨpatɨ taahɨhonɨne,” undataase. Sandɨ itɨpɨho maipɨho taahɨho so utaasometɨ nandaatɨ bimohosɨ tɨtɨhɨ kaundataase.
30 E perguntou-lhe Jesus, dizendo: Qual é o teu nome? E ele disse: Legião; porque tinham entrado nele muitos demônios.
31 Itɨpɨho maipɨhapa Jisaasihoai pɨwɨha apɨpaahɨ andɨtitɨwɨ watɨpɨtɨwɨha satɨwɨ kaundawaatopo.
31 E rogavam-lhe que os não mandasse para o abismo.
32 Kapɨhɨ detɨ sisɨhomɨhinɨ maasapɨho taahɨho woyɨha taatɨ nanatɨ kapɨhɨ bitosɨhɨ itɨpɨho maipɨhapa maasapɨho soetepɨnyamape undɨwɨ Jisaasihoai pɨwɨha watɨpɨtɨwɨ andɨtitɨwɨha kaundawaatopo. Iyauhɨ Jisaasiho gaasɨ so maasapɨmoetɨ nuwɨ nandaapɨse unda natausaasataise.
32 E andava pastando ali no monte uma manada de muitos porcos; e rogaram-lhe que lhes concedesse entrar neles; e concedeu-lho.
33 Aihɨ itɨpɨho maipɨhapa so utaasomɨhetapɨ noaipasi nuwɨ maasapɨho nahatoetɨ nandaawaayopo. Nandaahauhɨ maasapɨho nahato naupwasi durɨhɨraatɨhɨ naisɨho konɨhɨ witatɨ nahato waapoho nanatɨ napotaise.
33 E, tendo saído os demônios do homem, entraram nos porcos, e a manada precipitou-se de um despenhadeiro no lago e afogou-se.
34 Aihɨ maasapɨho yamanɨwɨ jaawɨ bitohohiyɨhiya sandɨ siyatɨ noaipasɨhɨ mmonɨmapɨ yanɨhɨmawaayopo. Yanɨhɨmapɨ nuwɨ aunahɨpatɨ taunɨhandaatunɨ amɨ kahapɨhɨ kahapɨhunɨ kaundawaatopo.
34 E aqueles que os guardavam, vendo o que acontecera, fugiram e foram anunciá-lo na cidade e nos campos.
35 Kaundauhɨ isɨhiya atiwɨmapɨ mmondaatɨwɨ niyawaayopo. Naiwɨ Jisaasihoaapɨhɨ noaipapɨ mmonawa itɨpɨho maipɨhapa noaipasi naisɨho utaaho utɨ apotɨhɨrɨ niyotɨ komɨ naharɨho owetihɨ nanɨhiyatɨ komɨ amɨtɨha biyatɨ nga gɨwunyainjɨhɨ Jisaasihomɨ auhɨraapɨhɨ bimihɨ kiya usonawaayopo. Usonawaawɨ ko siyatɨ bimihɨ waatɨ kiya yaiwɨmawaayopo
35 E saíram a ver o que tinha acontecido e vieram ter com Jesus. Acharam, então, o homem de quem haviam saído os demônios, vestido e em seu juízo, assentado aos pés de Jesus; e temeram.
36 Jisaasiho naharɨhomɨhetapɨ itɨpɨho maipɨhapa nemwasɨhɨ isɨhiya usonɨwɨ nehohiyɨhiya kiyai siyatɨ kaihɨ komɨ naharɨho owesoendaise undɨwɨ kaundawaatopo.
36 E os que tinham visto contaram-lhes também como fora salvo aquele endemoninhado.
37 Aihɨ isɨhiya nahatiya aunahɨpatɨ taunɨhandɨ Gerasaahandaahapɨhiya sandɨ mmonawaawɨ apɨpaahɨ yausamasɨhɨ namapɨ Jisaasihoai kɨmbɨhɨ nyangi nanyamasi ketɨhoŋɨ numwe undauhɨ Jisaasiho kapɨhɨ namasi nutandɨ kopuhotɨ yamwaataise.
37 E toda a multidão da terra dos gadarenos ao redor lhe rogou que se retirasse deles, porque estavam possuídos de grande temor. E, entrando ele no barco, voltou.
38 Aihɨ utaaho itɨpɨho maipɨhapa noaipasi naisɨho Jisaasihoai pɨwɨha andɨtitaha sata kaundataase. “Nɨnɨ gisatɨ maasɨ nutaano,” undataase. Aihɨ Jisaasiho koai sata kaunda natausaasataise.
38 E aquele homem de quem haviam saído os demônios rogou-lhe que o deixasse estar com ele; mas Jesus o despediu, dizendo:
39 “Kɨnyɨ kinyɨ aunahɨpataahapɨ japɨhɨ numwe. Numbwɨ Autaahaatɨho gaahatɨ kahindɨhandapɨ isɨhiyai pɨwɨha ausaapɨ kaunde,” undatɨ natausaasataise. Aihɨ ko utaaho notɨ isɨhiya nahatiyai aunahɨpatɨ sataahɨ gaamatɨ Jisaasiho koai kawindɨhandapɨ ausaatɨ kaundataase.
39 Torna para tua casa e conta quão grandes E ele foi apregoando por toda a cidade quão grandes coisas Jesus lhe tinha feito.
40 Isɨhiya wɨrɨsandɨhandɨ Jisaasihopɨ jatɨmbɨwɨhiyaasɨ Jisaasiho japɨhɨ napihɨ kiya maaritɨwɨ numwaawaayopo.
40 E aconteceu que, quando voltou Jesus, a multidão o recebeu, porque todos o estavam esperando.
41 Aihɨ utaaho wo komɨ ambɨpatɨ Jairaasiho Judaahiyaamɨ aŋɨ gwɨharaahandɨ Autaahaatɨhopɨ gwɨnyaapɨ gaapundɨtaatɨwɨ ahoyanohɨtɨhandɨ awaisɨho mɨtɨhoematatɨ jatisɨho nasatɨ Jisaasihoaapɨhɨ noaipataise. Nasatɨ Jisaasihomɨ utatototɨ auhɨraapɨhɨ tɨmahiyatɨ ahondaatɨ nisɨ aŋɨpɨpɨhapɨ namme undatɨ watɨpɨtatɨ andɨtitamataise.
41 E eis que chegou um varão de nome Jairo, que era príncipe da sinagoga; e, prostrando-se aos pés de Jesus, rogava-lhe que entrasse em sua casa;
42 So utaaso sata kaundindɨmandɨ apaapɨmaahe amɨ komɨ metɨhonjɨ nehɨ naasonyɨhɨtahondaatɨse. Sonjɨ metonjɨ aponyonjɨ konjamɨ kɨnaungwɨha ikwɨ maindɨmwɨtihɨ auhɨramɨ yatairɨ 12 kiyatɨ aimɨ sanausohonje. Isɨ konjɨ metonjɨ aimɨ napwɨtandɨ detɨtihe.
42 porque tinha uma filha única, quase de doze anos, que estava à morte. E, indo ele, apertava-o a multidão.
43 Aihɨ amɨ itapaatɨ waatɨ kɨnaukwɨha ikwɨ maindɨmwɨtihɨ auhɨramɨ yatairɨtahaiwetɨ (12 kiyatɨ) nasisoaarɨ jɨtɨpatɨ jɨtɨmainjɨhaatɨ bindataise. Iyataatɨ saatɨ itapaatisɨ utaaho wo kaatamɨ jɨtɨmasɨtɨhandɨ nemwaitandɨho wo owetise.
43 E uma mulher, que tinha um fluxo de sangue, havia doze anos, e gastara com os médicos todos os seus haveres, e por nenhum pudera ser curada,
44 Aihɨ saatɨ apopaatɨ Jisaasihomɨ dawaataatɨ ipɨpɨhɨ nasatɨ Jisaasihomɨ apotɨhɨrɨ nipaatirɨhɨramɨ otasaahaasɨnɨ isɨwataise. Siyatɨ kaatɨ isɨwihɨ kaatamɨ nasisoaarɨ jɨtɨmatoaatindɨhandɨ ketɨ kuraanɨhɨ dɨhɨwatɨ owesoendaise.
44 chegando por detrás dele, tocou na orla da sua veste, e logo estancou o fluxo do seu sangue.
45 Aihɨ Jisaasiho sandaase. “Nɨngi ikwɨraahɨ ndɨ nanɨmahatise?” tatɨ nasenataise. Aihɨ isɨhiya nahatiya nyahɨhɨ owesɨ nde undauhɨ Pitaaho Jisaasihoai saundataase. “Nyainjatingɨhonye, isɨhiya gɨhipɨ kɨnyɨhinɨ detɨ detɨ nasawaayopo. Isɨ amɨ kɨnyɨ napindapɨ nasehise?” undataase.
45 E disse Jesus: Quem E, negando todos, disse Pedro e os que estavam com ele: Mestre, a multidão te aperta e te oprime, e dizes: Quem é que me tocou?
46 Saundihɨhandɨ kandɨ Jisaasiho sandaase. “Isɨhiya usa nɨngi nanɨmɨhatauhɨ nisɨ watɨpɨhandɨ nisɨhetɨ ahotindɨhandɨ wɨndɨ aimɨ naihɨto,” ndaase.
46 E disse Jesus: Alguém me tocou, porque bem conheci que de mim saiu virtude.
47 Aihɨ kaatɨ apopaatɨ nisapiso tatɨ gwɨnyaataatɨ kopɨ noaatɨtandɨhandɨ owetihɨ namatɨ itɨhɨraapɨhɨ notɨ Jisaasihomɨ auhɨraapɨhɨ tɨmahiyataise. Iyatɨ kaatɨ isɨhiya nahatiyaamɨ ndɨhetɨ tanyaaha saapɨ saindɨ Jisaasihoai iwitɨ numwɨhatataayo unda sata kaundataase. “Nɨnɨ Jisaasihoai iwitɨ numwɨhatonɨhɨ nisɨ timbɨpa ketɨ kuraanɨhɨ owenendaise,” undataase.
47 Então, vendo a mulher que não podia ocultar-se, aproximou-se tremendo e, prostrando-se ante ele, declarou-lhe diante de todo o povo a causa por que lhe havia tocado e como logo sarara.
48 Aihɨ kaati Jisaasiho sata kaundataase. “Nisɨ maasɨhaamo kɨnyɨ nisapɨ koai numwɨhatisanɨhɨ nisɨ timbɨpa nenɨmaitaise tɨpɨ gɨnunyaapɨ nihingɨtɨhandaahɨ kinyɨ timbɨpa owesendaise. Isɨ kinyɨ maarɨho wɨhitatɨ yatɨhɨngitatɨ napaisaatɨtonɨhɨ numwe,” undataase.
48 E ele lhe disse: Tem bom ânimo, filha, a tua fé te salvou; vai em paz.
49 Jisaasiho taatɨ sata pɨwaatihɨ isɨhiya usa awaisɨho mɨtɨho aŋɨ gwɨharaahonya isɨhiya Autaahaatɨhopɨ gwɨnyaapɨ gaapundɨtaatɨwɨ ahoyanohɨpɨpɨhɨ jatisɨho Jairaasihomɨ aŋɨpɨpɨhapɨhiya napɨwɨ saundawaatopo. “Kinyɨ kimaamaatɨ aimɨ napwisɨ katanyasisɨho nehɨhandɨ napɨtaisɨ kaunde,” undawaatopo.
49 Estando ele ainda falando, chegou um da casa do príncipe da sinagoga, dizendo: A tua filha já está morta; não incomodes o Mestre.
50 Saundauhɨ Jisaasiho atisatosatɨ ko awaisɨho mɨtɨhoai saundataase. “Kɨnyɨ wɨndɨ yamaime. Nisapɨ ko tɨtɨhɨwiwɨtaise tɨpɨ gɨnunyaape kinyɨ kimaamaatɨ japɨhɨ nepaitaiso,” undataase.
50 Jesus, porém, ouvindo- o, respondeu-lhe, dizendo: Não temas; crê somente, e será salva.
51 Saundamapɨ Jisaasiho notɨ Jairaasihomɨ aŋɨpɨpɨhɨ noaipatɨ nahatiyai aŋaaŋɨ namandaapɨse undatɨ nehɨ Pitaahotihɨ Jonɨhotihɨ Jemɨsihotihɨ metɨhonjamɨ saniya sapiyaatihɨ siyaisaahɨhɨ Jisaasiho numwaasi maasɨ aŋɨtɨtɨhɨ nandaataise.
51 E, entrando em casa, a ninguém deixou entrar, senão a Pedro, e a Tiago, e a João, e ao pai, e a mãe da menina.
52 Isɨhiya nahatiya sonjɨ metonjapɨ yiyi tɨwɨ gowaayopo. Gwauhɨ Jisaasiho kiyai saundataase, “kɨmonjɨ metɨmonjɨ aimɨ napomataamaisɨ sahɨ wɨndɨ yiyi tɨwɨ gomaatɨwɨse nehɨ nanotondaise,” undataase.
52 E todos choravam e a pranteavam; e ele disse: Não choreis; não está morta, mas dorme.
53 Sata Kaundihɨ kiya sunjawaayopo aimɨ napomasɨhonjapɨnyatiso tɨwɨ.
53 E riam-se dele, sabendo que estava morta.
54 Saiwɨ sisauhɨhandɨ kandɨ Jisaasiho sonjɨ aponyonjamɨ ikwɨrɨ iwiwatata sandaase. “Nisɨ metɨhonjaŋe japɨhɨ nepape,” ndaase.
54 Mas ele, pegando-lhe na mão, clamou, dizendo: Levanta-te, menina!
55 Satihɨ ketɨ kuraanɨhɨ konjamɨ maarɨho japɨhɨ nasatɨ witihɨ tɨtɨhɨ nepataise. Aihɨ kiyai saundataase. “Kɨmonjɨ metɨmonji nandapa wapa nepɨ nunyawɨse nando,” undataase.
55 E o seu espírito voltou, e ela logo se levantou; e Jesus mandou que lhe dessem de comer.
56 Aihɨ sonjɨ metonjamɨ saniyɨ sapiya sandɨ mmonamaamɨ yaihɨ kapuri Jisaasiho saundataase. “Kɨmandɨ wanɨ nɨnɨ kiyonɨhɨ noaipasɨhɨ mmosɨtɨmandapɨ isɨhiya usai apɨpaahɨ kamundɨmise,” undataase.
56 E seus pais ficaram maravilhados, e ele lhes mandou que a ninguém dissessem o que havia sucedido.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 8, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.