Mateus 20
Godɨndɨ Hoafɨ (AGG) vs VC
1 Sisas ai hoafɨyuhü yahuya, “God ŋgɨnɨndɨ hɨfandarandɨ ranana sapo nindou mamɨ nümbürɨ aharambürɨ nahurai-ane. Ranani asu ai siambe hamɨndɨ hu nindou ahandɨ wofɨ hɨsɨ nümbürɨ ranambe ratüpurɨmbo masepurɨmündu.
1 Com efeito, o Reino dos céus é semelhante a um pai de família que saiu ao romper da manhã, a fim de contratar operários para sua vinha.
2 Nindou ranai ratüpurɨyomo-rundeimbɨ ranɨ-babɨdɨmbo mamamɨ si mamamɨ kakɨ ra ai segopurɨmbo hoafɨ mamühɨru houmbo asu ahamumbo ahandɨ nümbürɨ ranambe ratüpurɨmbo koamarɨhepurɨ.
2 Ajustou com eles um denário por dia e enviou-os para sua vinha.
3 Asükaiyu ai hüfɨhamɨndɨ ŋgɨnɨndɨyuambe safɨ huane nindou bɨdɨfɨrɨ ai maketambe moanɨ ratüpurɨ-koate burɨmemonda hoeimareapurɨ.
3 Cerca da terceira hora, saiu ainda e viu alguns que estavam na praça sem fazer nada.
4 Ranɨyu asu ai ahamumbo hoafɨyupurühüya, ‘Seamboanɨ ŋgomo wandɨ wofɨ hɨsɨ nümbürɨ ranambe ratüpurɨndɨmo. Ŋga ro sɨhamumbo kakɨ ndeara segopurɨmbo-mayo ranɨ-sɨmogodühɨ ndahapurɨmboyahɨ,’ mehupurɨ.
4 Disse-lhes ele: - Ide também vós para minha vinha e vos darei o justo salário.
5 Ranɨyomo asu ai ratüpurɨmbo mahomo. Hüfɨnɨmbo asükaiyu nɨmbambe safɨ ai hu mamɨ ranɨ-süŋgumareandɨ.
5 Eles foram. À sexta hora saiu de novo e igualmente pela nona hora, e fez o mesmo.
6 Ndeara nɨmbambe hondü hu hoeireapuranɨ nindou bɨdɨfɨrɨ ai moanɨ ratüpurɨ-koate ranühɨ yaru manɨŋgomondamboyu. Ranɨyu asu ai ahamumbo düdureapurühü yahuya, ‘Se ra nɨmboe moanɨ ndanühɨ ratüpurɨ-koate hüfɨhamɨndɨ gebuai afɨndɨ ra manɨŋgomo rana?’ mehuamboemo.
6 Finalmente, pela undécima hora, encontrou ainda outros na praça e perguntou-lhes: - Por que estais todo o dia sem fazer nada?
7 Asu ai ahambo hoafɨyomondühɨ yahomoya, ‘Yɨhoefɨmbo nindou ai ratüpurɨ saikoate-memo-ndamboanefɨ anɨmboefɨ,’ mehomondamboyu. Asu ai hoafɨyupurühü yahuya, ‘I refe anasɨ, se-amboanɨ ŋgomo wandɨ nümbürambe ratüpurɨndɨmo,’ mehupurɨ.
7 Eles responderam: - É porque ninguém nos contratou. Disse-lhes ele, então: - Ide vós também para minha vinha.
8 Ndeara bɨdɨfɨrana kɨnɨnɨ hoafambe nümbürɨ aharambürɨ bogorɨ-mayu ranai ahandɨ ratüpurɨyomo-rundeimbɨmbo bogorɨmbofi hɨfandapurɨ randeimbɨ-mayu ranahambo hoafɨyuhü yahuya, ‘Ratüpurɨyomo-rundeimbɨ nindou ranahamumbo mborai mbɨsafɨpurɨ hawa ahamundɨ kakɨ ra dabapurɨ. Nindou bɨdɨfɨranɨ süŋgunambo hondü ratüpurɨ masahapurɨ ranhamundɨ fihɨ pɨndafɨ hawa ŋgafɨ weaŋgurühɨ ratüpurɨmemo ranhamundɨ fihɨ tündowandɨ,’ mehundo.
8 Ao cair da tarde, o senhor da vinha disse a seu feitor: - Chama os operários e paga-lhes, começando pelos últimos até os primeiros.
9 Ranɨyo asu nindou ndeara nɨmbambe hondü peyomo houmbo ratüpurɨmemo ranai kakɨ mamamɨru masowandümo.
9 Vieram aqueles da undécima hora e receberam cada qual um denário.
10 Ranɨyomo asu nindou weaŋgurühɨ peyomo houmbo ratüpurɨmemo ranai-amboanɨ kakɨ semɨndɨmbo tükümefundɨ. Ndanana ro afɨndɨ safɨ ndahumɨndemboyefɨ yahomo houmbo. Ŋga asu ai-amboanɨ moanɨ mamɨ yahurai kakɨ mamamɨru masowandümo.
10 Chegando por sua vez os primeiros, julgavam que haviam de receber mais. Mas só receberam cada qual um denário.
11 Ranɨyomo ai kakɨ ra sowandümo houmbo asu ratüpurɨ masagapurɨ nindoumayu ranahambo ‘Kakɨ ranɨmbo nɨmboe ndahurai masawamunɨ,’ yahomo houmbo ŋɨŋepomemo.
11 Ao receberem, murmuravam contra o pai de família, dizendo:
12 Ai yahomoya, ‘Nindou süŋgunɨ se ratüpurɨ masagapura moanɨ bodɨfombo yaŋgɨrɨ ratüpurɨmemo-anemo asu se ahamumbo kakɨ ra yɨhoefɨmbo masawamunɨ nahurai masabapurɨ. Roana siambe peyefɨ hohu hüfünɨ gebuai ra ratüpurɨ tɨŋɨrɨfomayefɨ hüfɨhamɨndɨ kɨkɨrɨhundühɨ,’ mehomondamboyu.
12 - Os últimos só trabalharam uma hora... e deste-lhes tanto como a nós, que suportamos o peso do dia e do calor.
13 Nümbürɨ aharambürɨ ai nindou ŋgorümayu ranahambo sɨmborɨ hoafɨyundühɨ yahuya, ‘Wandafɨ, se hɨmborɨyafɨ, ro sɨhamumbo moai moaruwai dɨbo nɨnüŋgurɨheapurɨ, ŋga wanɨ. Asu sapo sɨhɨrɨ moai mamɨ si ratüpurɨmbo weaŋgurühɨ mamɨ si ratüpurɨyowohü, kakɨ mamamɨfe semɨndɨmbo hoafɨ mamɨ süŋgurɨhundɨyo?
13 O senhor, porém, observou a um deles: - Meu amigo, não te faço injustiça. Não contrataste comigo um denário?
14 Haponda hamɨndɨ se sɨhafɨ kakɨ ra ndowandɨfɨ hawambo ŋgoafɨnambo ŋgafɨ. Sapo ro kakɨ sɨhamumbo masahapurɨ yahurai nindou süŋgunɨ ratüpurɨmemo ranahamumbo amboanɨ segopurɨmbo saheheamboyahɨ masahapurɨ.
14 Toma o que é teu e vai-te. Eu quero dar a este último tanto quanto a ti.
15 Awi wandɨ kakɨ ra ro hohoanɨmomayahɨ süŋgu refembo ra wanɨmandɨyo? Ranɨ-moatükunɨ ranana ai moanɨ wandɨ moatükunɨ yaŋgɨrane. Ro sapo aboedɨ moatükunɨ ramarɨheanda asu se ranɨmbo wambo garɨbɨrowandɨrühüyafɨ?’ mehu.”
15 Ou não me é permitido fazer dos meus bens o que me apraz? Porventura vês com maus olhos que eu seja bom?
16 Sisas ai ndeara hoafɨ moendɨfembo yahumbo hoafɨyupurühɨ yahuya, “Ŋga nindou dɨdɨyei ai haponda adükarɨmbo-femboayei ana, süŋgunambo ai akɨdoumbo-ndahimboyei, ŋga asu nindou dɨdɨyei ai haponda akɨdoumboehindɨ ana, asu ai süŋgunambo adükarɨmbo-ndahimboyei,” mehu.
16 Assim, pois, os últimos serão os primeiros e os primeiros serão os últimos. { Muitos serão os chamados, mas poucos os escolhidos.}
17 — ausente —
17 Subindo para Jerusalém, durante o caminho, Jesus tomou à parte os Doze e disse-lhes:
18 — ausente —
18 Eis que subimos a Jerusalém, e o Filho do Homem será entregue aos príncipes dos sacerdotes e aos escribas. Eles o condenarão à morte.
19 Rananɨmbo asu ai ahambo nindou amurɨ ranahei warambe hɨnɨŋgɨndurümboemo. Rananɨmbo asu nindou amurɨ ranai ahambo nindou hɨmboahü tɨkɨfɨnambondɨhorɨ habudihü ahambo ndüfurɨ ndüfurɨboadüwurɨmboemo. Asu ahambo nɨmɨ keimbɨ karɨhendeimbɨfihɨ pandüwurɨmboemo. Ŋga asu randɨfe hayambondoanɨ süŋgunambo ŋgɨmɨ sindu mbunda asükaindu yaŋgɨrɨ botɨndɨfimbui,” mehupurɨ.
19 E o entregarão aos pagãos para ser exposto às suas zombarias, açoitado e crucificado; mas ao terceiro dia ressuscitará.
20 Ranɨyo asu Sebedindɨ nɨmorehɨ ahandɨ nɨmorɨ yimbu babɨdɨ Sisasɨmbo-so tüküfe ahandɨ haŋgɨfoanɨ peyo yirɨ kakɨre nɨmarɨmbo ai mamɨ-moatükunɨ rambɨreandɨ yaho haya düdumarerɨ.
20 Nisso aproximou-se a mãe dos filhos de Zebedeu com seus filhos e prostrou-se diante de Jesus para lhe fazer uma súplica.
21 Ranɨyu asu Sisas ai ahambo düdureandühɨ yahuya, “Nɨmorehɨ ra se nɨnɨ-moatükunɨmboyafɨ rana?” mehundo-amboyo. Asu ai ahambo sɨmborɨ hoafɨyondowohü yahoya, “Se wambo randɨheamboyahɨ mbɨsafɨndɨrɨ se bogorɨmbofeyoanɨ asu wandɨ nɨmorɨ yimbu nda sɨhafɨ warɨ-hondünɨ nɨmarɨ, sɨhafɨ kadüdanɨ nɨmarɨ rambohünda,” mehoamboyu.
21 Perguntou-lhe ele: Que queres? Ela respondeu: Ordena que estes meus dois filhos se sentem no teu Reino, um à tua direita e outro à tua esquerda.
22 Ranɨyu asu Sisas ai tɨŋɨrɨfo ahambo tüküfemboayo ranɨmbo nɨmorɨ yimbumbo hoafɨyupɨrühɨ yahuya, “Se-ana moai fɨfɨrɨneandɨ se nɨnɨ-mboyafanɨ düduefɨneandɨ ranɨmbo. Se ra ro tɨŋɨrɨfo semɨndɨmboyahɨ ra mandowandɨfanɨyo?” mehupɨramboyafanɨ. Asu ai sɨmborɨ ahambo hoafɨyafɨnandowohü safanɨya, “Yɨnɨ, ro randɨhoamboyehɨsɨ,” masafanɨ.
22 Jesus disse: Não sabeis o que pedis. Podeis vós beber o cálice que eu devo beber? Sim, disseram-lhe.
23 Sisas ai ahafanɨmbo hoafɨyupɨrühü yahuya, “Yɨnɨ, wandɨ tɨŋɨrɨfo ndowandɨmboyafanɨsɨ. Ŋga asu ro sɨhafanɨmbo hoafɨndahapɨrɨ, düdi wandɨ warɨ-hondünɨ nɨmarɨ asu kadüdanɨ nɨmarɨ rambo ra ŋgɨrɨndahɨ, ŋga wanɨ. Fondɨ ranana wandɨ Ape ai nindoumbo dɨdɨboadoramündɨ hɨnɨŋgɨmareandane,” mehu.
23 De fato, bebereis meu cálice. Quanto, porém, ao sentar-vos à minha direita ou à minha esquerda, isto não depende de mim vo-lo conceder. Esses lugares cabem àqueles aos quais meu Pai os reservou.
24 Ranɨyomo asu Sisasɨmbo süŋgururü-rundeimbɨ 10 memo ranai ranɨ hoafɨ ra hɨmborɨyomo houmbo asu ai apodoho yimbumefanɨ ahafanɨmbo ŋgɨnɨndɨmarupɨrɨ.
24 Os dez outros, que haviam ouvido tudo, indignaram-se contra os dois irmãos.
25 Ranɨyu asu Sisas ai ahamumbo mamɨ gugureapurɨ mbura hoafɨyupurühɨ yahuya, “Se awi ranahambo fɨfɨrumbo-anemo, ŋgorü sɨrambeahɨndɨ-mayei ranahei bogorɨ nindou ranai ana nindou ranaheimbo ŋgɨnɨndɨ hɨfandɨrundürühanemo. Rananemo asu ahei adükarɨ nindou ranai-amboanɨ ŋgɨnɨndɨ aheimbo hɨfandarundürɨ.
25 Jesus, porém, os chamou e lhes disse: Sabeis que os chefes das nações as subjugam, e que os grandes as governam com autoridade.
26 Ŋga awi ndahurai hohoanɨmo ndanana sɨhamundɨ mbusümo yaŋgorɨpoanɨ, ŋga wanɨ. Sɨhamundɨ mbusümo nindou mamɨ ai adükarɨmbofe tüküfembo hohoanɨmoayu ana, asu ranai nindou sɨhamundɨ ratüpurɨyu-randeimbɨ nindoumbofi mbünüŋgu-wamboane.
26 Não seja assim entre vós. Todo aquele que quiser tornar-se grande entre vós, se faça vosso servo.
27 Asu nindou mamɨ ai sɨhamundɨ mbusümo ro horombonɨpoedɨ nindou-anahɨ yahu anüŋgu ana, nindou ranai sɨhamundɨ moanɨ ratüpurɨyu-randeimbɨ nindoumbofi mbünüŋgu-wamboane.
27 E o que quiser tornar-se entre vós o primeiro, se faça vosso escravo.
28 Sapo rahurai ane Nindou Hondü aiana hɨfɨnambo makusu ra ahambo nindou ai farɨhefimboyupoanɨ. Ŋga ai nindou afɨndɨ ranaheimbo aboedambo-fendürɨmbo-hündamboyu yɨfɨmbo makusu,” mehu.
28 Assim como o Filho do Homem veio, não para ser servido, mas para servir e dar sua vida em resgate por uma multidão.
29 Ranɨyomo ai Seriko ŋgoafɨ hɨnɨŋgɨru hou mahomonda, asu nindou afɨndɨ safɨ ranai Sisasɨmbo süŋgumarɨhorɨ hei.
29 Ao sair de Jericó, uma grande multidão o seguiu.
30 Hɨmboatɨharɨ nindou yimbu ranai nafɨkɨmɨ nɨmarɨfanɨ hɨmborɨyafandane, Sisas ai mahuwamboyafanɨ, asu ai hoafɨ puküna karɨhoefɨneandühɨ hoafɨyafandühɨ safanɨya, “Defitɨndɨ ahuirɨ! Adükarɨ, se yɨhoehɨmbo hɨpoambo-rowamunɨ,” masafanɨ.
30 Dois cegos, sentados à beira do caminho, ouvindo dizer que Jesus passava, começaram a gritar: Senhor, filho de Davi, tem piedade de nós!
31 Nindou afɨndɨ ranai ahafanɨmbo se moanɨ yafambe kɨkɨhandɨfanɨ sei hehi ŋgɨnɨndɨ hoafɨmehüpɨrɨ. Ŋga asu ai moanɨ puküna hamɨndɨ hoafɨ karɨhoefɨ-neandühɨ hoafɨyafandühɨ safanɨya, “Defitɨndɨ ahuirɨ! Adükarɨ, se yɨhoehɨmbo hɨpoamborowamunɨ,” masafanɨ.
31 A multidão, porém, os repreendia para que se calassem. Mas eles gritavam ainda mais forte: Senhor, filho de Davi, tem piedade de nós!
32 Ranɨyu asu Sisas ai ranühɨ ŋgɨnɨnɨmareandɨ. Asu ai ahafanɨmbo düdureapɨrühɨ yahuya, “Ro sɨhafanɨmbo nɨnɨ nünüŋgufepɨrɨmboyahɨ asu se ranɨmbo hohoanɨmoayafana?” mehupɨramboyafanɨ.
32 Jesus parou, chamou-os e perguntou-lhes: Que quereis que eu vos faça?
33 Asu ai sɨmborɨ ahambo hoafɨyafɨ-nandowohü safanɨya, “Adükarɨ, se yɨhoehɨ hɨmboarɨ aboedɨ bɨrɨhawamunɨ semboanehɨ hohoanɨmoayehɨ,” masafanɨ.
33 Senhor, que nossos olhos se abram!
34 Ranɨyu asu Sisas ai ahafanɨmbo hɨpoamboreapɨrɨ haya warɨ ahafandɨ hɨmboarambe pamareapɨra moanɨ mamɨ ranɨ-sɨmboanɨ hɨmboarɨ aboedɨ bɨrɨmarɨhoayopɨra hɨmboarɨyafandühɨ, asu ai Sisasɨndɨ süŋgu mahafanɨ.
34 Jesus, cheio de compaixão, tocou-lhes os olhos. Instantaneamente recobraram a vista e puseram-se a segui-lo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 20, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.