Atos 22

Godɨndɨ Hoafɨ (AGG) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Por ai yahuya, “Wandɨ wandafɨmamɨ, asu apemamɨ se hɨmborɨyomo ro wandɨ fimbo hoafɨ hoafombo samboanahɨ,” mehu.
1 Irmãos e pais, ouvi o que vos tenho a dizer em minha defesa.
2 Por ai Hiburu ahamundɨ hoafɨnambo wataporɨ-mayuamboemo asu ai hoafɨ kɨbodɨründümo houmbo manɨŋgomo-ndamboyu asu ai ahamumbo hoafɨyupurühɨ yahuya,
2 Quando ouviram que lhes falava em língua hebraica, escutaram-no com a maior atenção.
3 “Ro-ana Sudahündɨ asu Tarsus ŋgoafɨhü Sirisia hɨfambe tükümeheandɨ, ŋga asu Serusarem ŋgoafɨ ndanɨhü adükarɨmayahɨ. Ranɨyahɨ ro Gamerier-dɨbo nɨmboambo ai wambo sɨhefɨ boagɨrɨ-yomondɨ ahɨnümbɨ hohoanɨmo ra yamundɨ-mareandɨra ro wudɨpoaporɨhe fɨfɨrɨmarɨheandɨ. Ranɨyahɨ ro Godɨndɨ hohoanɨmo süŋgufembo tɨŋɨrɨfomayahɨ haponda se tɨŋɨrɨfoayei nou.
3 Continuou ele: Eu sou judeu, nasci em Tarso da Cilícia, mas criei-me nesta cidade, instruí-me aos pés de Gamaliel, em toda a observância da lei de nossos pais, partidário entusiasta da causa de Deus como todos vós também o sois no dia de hoje.
4 Nindou bɨdɨfɨrɨ Adükarɨndɨ Nafɨ süŋgurɨhindeimbɨ aheimbo ro moaruwaimbo-marɨheandüra bɨdɨfɨrɨ ai yɨfɨmayei. Ro bɨdɨfɨrɨ aheimbo senɨnambo hüputüpurɨhehearü mburɨha karabusɨna sahamɨndɨharü mahahɨ.
4 Eu persegui de morte essa doutrina, prendendo e metendo em cárceres homens e mulheres.
5 Sesɨ sɨhai-randeimbɨ adükarɨ bogorɨyu asu kansɨr muŋgu ai ro nindou moaruwaimbo-marɨheandɨ hoafɨ ra anɨhond-ane mbɨsɨmo hoafɨndɨmboemo. Sudahündɨ Damaskus ŋgoafɨhü amarei ra aheimbo ai pas sürü papɨru koamarɨ-hoemonda sahamɨndɨ Damaskusɨnambo mahahɨ. Ranɨyahɨ ro nindou Sisasɨmbo anɨhondümbo-rɨhindeimbɨ ranɨhü amarei ranaheimbo hüputüpurɨhefendürɨ semündɨndürɨ Serusaremɨna ho karabusɨ-fendürɨmbohünda mahahɨ.
5 O sumo sacerdote e todo o conselho dos anciãos me são testemunhas. E foi deles que também recebi cartas para os irmãos de Damasco, para onde me dirigi, com o fim de prender os que lá se achassem e trazê-los a Jerusalém, para que fossem castigados.
6 Ro ha ndeara Damaskus ŋgoafɨkɨmɨ hüfɨnɨmbo tüküyaheandane nɨmehünou sünambeahɨndɨ si adükarɨ ranai kosɨ wambo boakɨmafoareandɨrɨ.
6 Ora, estando eu a caminho, e aproximando-me de Damasco, pelo meio-dia, de repente me cercou uma forte luz do céu.
7 Ranɨyahɨ ro hɨfɨnɨ pɨya yaŋgora hɨmborɨyahane hoafɨ mamɨ ranai hoafɨyohü yahoya ‘Sor, Sor, se nɨmboe wambo moaruwai-mborowandɨrɨ aranda?’ mehondɨrɨ.
7 Caí por terra e ouvi uma voz que me dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
8 Asu ro düduyaheandühɨ sahɨya, ‘Adükarɨ, se dɨdɨyafa?’ ‘Ro Sisas Nasaretɨhünd-anahɨ, ŋga asu se wambo süŋgurɨhi-ndeimbɨmbo moaruwaimbo-arɨwandürɨ ana, wambo amboa moaruwaimbo rowandɨrüh-anafɨ,’ mehundɨrɨ.
8 Eu repliquei: Quem és tu, Senhor? A voz me disse: Eu sou Jesus de Nazaré, a quem tu persegues.
9 Ranɨyomo asu wandɨ wandafɨ mamɨ ai si ra hoeimarundɨ, ŋga asu ai nindou düdi wambo hoafɨmayundɨrɨ ranahandɨ hoafɨ moai hɨmborɨyomo.
9 Os meus companheiros viram a luz, mas não ouviram a voz de quem falava.
10 Asu ro düduyaheandühɨ sahɨya, ‘Adükarɨ, ro nüŋgumandahea?’ masahamboyu. Asu ai hoafɨyundɨrühɨ yahuya, ‘Se botɨndafo hawa Damaskusɨnambo ŋgafɨ, ŋga ranɨhü anɨmbo God ai sɨhambo muŋgu-moatükunɨ ratüpurɨndafɨ mehu ra nindou ranɨhü amaru ranai hoafɨndünɨnɨmbui,’ mehundɨrɨ.
10 Então eu disse: Senhor, que devo fazer? E o Senhor me respondeu: Levanta-te, vai a Damasco e lá te será dito tudo o que deves fazer.
11 Si ranai ŋgɨnɨndɨ hamɨndɨyo haya hɨmboamupui-randühɨ muŋgu-moatükunɨ hoeifekoate-mehamboemo nindou ro-dɨbo masɨnɨmo ranai wambo warɨhü kɨkɨhɨ-rundümondɨrɨ houmbo Damaskusɨnambo mahefɨ.
11 Como eu não pudesse ver por causa da intensidade daquela luz, guiado pela mão dos meus companheiros, cheguei a Damasco.
12 Ranɨhü nindou mamɨ ahandɨ ndürɨ Ananaias Suda sɨhefɨ Godɨmbo ahɨnɨrürühɨ Mosesɨndɨ ahɨnümbɨ hohoanɨmo ra ndore süŋgureandeimbɨ manüŋgu. Nindou ranahambo Sudahündɨ Damaskusɨhü anɨmboei ranai aboed-ani masei.
12 Um certo Ananias, homem piedoso e observador da lei, muito bem conceituado entre todos os judeus daquela cidade,
13 Nindou ranai wandɨ fikɨmɨ süfu nüŋgumbo hoafɨyundɨrühɨ yahuya, ‘Wandafɨ Sor, se asükaindafɨ ndondo hɨmboarɨndafɨ!’ mehundɨrɨ. Asu hoafɨ ra nɨŋgowambe asükaiya aboedɨ hɨmboarɨyahühɨ ahambo hoeimarɨhinɨ.
13 veio ter comigo e disse-me: Irmão Saulo, recobra a tua vista. Naquela mesma hora pude enxergá-lo.
14 Ranɨyu asu Ananaias ai yahuya, ‘Sɨhefɨ amoao-yafe God ai sɨhambo, ahandɨ yifirɨ süŋgufembo horombo hondü kafoare hɨnɨŋgɨmareanɨnɨ. Nindou mbumundɨ hamɨndɨ Sisas ranahambo hoeifihɨ asu nɨne hoafɨ ahandɨ yahamonɨndɨ tükefeyo ra hɨmborɨmbohünda kafoare hɨnɨŋgɨmareanɨnɨ.
14 Continuou ele: O Deus de nossos pais te predestinou para que conhecesses a sua vontade, visses o Justo e ouvisses a palavra da sua boca,
15 Seanɨmbo muŋguambo nindou ranaheimbo Adükarɨmbohünda weindahɨ hoafɨndafɨndürɨ nɨne-moatükunɨ se hoeiro asu hɨmborɨyafɨ marandɨ ranahambo.
15 pois lhe serás, diante de todos os homens, testemunha das coisas que tens visto e ouvido.
16 Asu se haponda nɨmboe gedühɨ hɨfandaranda? Botɨyafo hawa hundüründafühɨ asu ahandɨ ndürɨnambo hoafɨnda-fɨndoanɨ sɨhafɨ moaruwai hohoanɨmo ra popoaimbɨhenda-mboane,’” mehu.
16 E agora, por que tardas? Levanta-te. Recebe o batismo e purifica-te dos teus pecados, invocando o seu nome.
17 — ausente —
17 Voltei para Jerusalém e, orando no templo, fui arrebatado em êxtase.
18 — ausente —
18 E vi Jesus que me dizia: Apressa-te e sai logo de Jerusalém, porque não receberão o teu testemunho a meu respeito.
19 Asu ro sɨmborɨ hoafɨyahühɨ sahɨya, ‘Adükarɨ, horombo ro Suda-yafe rotu worɨ afɨndɨ mafeburo ranambe kefoehe hühühɨ nindou sɨhambo anɨhondümbo-rɨhinɨnei-mbɨmbo karabusɨ-rɨherü hehea harɨyahandürɨ marɨhandɨ ra ai fɨfɨrɨhindɨ,’ masahɨ.
19 Eu repliquei: Senhor, eles sabem que eu encarcerava e açoitava com varas nas sinagogas os que crêem em ti.
20 Sɨhambo wataporɨmbora randeimbɨ Stifen hɨfokoarüwurɨ sɨmboanɨ ro fikɨmɨ nɨmboambo wandɨ ŋgusüfoambe aboed-ane masahɨ. Ranɨyahɨ asu nindou ahambo hɨfokoamarüwurɨ ranahamundɨ hoandarɨ hoear ra sahamɨndɨ manɨmboahɨ.
20 E quando se derramou o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu estava presente, consentia nisso e guardava os mantos dos que o matavam.
21 Ranɨyo asu adükarɨ ai hoafɨyundɨrühɨ yahuya, ‘Hafɨsɨ, ŋga ro sɨhambo aŋgunɨ Suda-yafe ndɨfo sowana koandɨhe-heanɨna ŋgamboyafɨ,’” mehu.
21 Mas ele me respondeu: Vai, porque eu te enviarei para longe, às nações...
22 Nindou afɨndɨ ranai ahandɨ hoafɨ hɨhɨmborɨyei heimbo asu ‘Suda-yafe ndɨfo’ ra hoafɨmayu-wamboyei puküna hoafɨyeihü seiya, “E, ahambo hɨfokoefimboani, ŋga nindou ndahurai ana ŋgɨrɨ yaŋgɨrɨ nüŋgu!” masei.
22 Haviam-no escutado até essa palavra. Então levantaram a voz: Tira do mundo esse homem! Não é digno de viver!
23 Ranɨyei ai puküna hoafɨ karɨhehindühɨ ahei hoearɨ-mayo ra wurakamo-rɨhündühɨ hɨfɨ hasüfɨ nɨmoamo karühümündi pimarɨhindɨ.
23 Como vociferassem, arrojassem de si as vestes e lançassem pó ao ar,
24 Ranɨmboyu asu ami bogorɨ ai amimbo hoafɨyupurühɨ yahuya, “Por ndowaründümo gafomo sɨhamundɨ worambe koaboadüwurɨ. Suda ai ahambo puküna hoafɨmemondo nɨmɨndɨ ra fɨfɨrɨfembohünda ahambo bubundürühɨ düdundafundo,” mehu.
24 o tribuno mandou recolhê-lo à cidadela, açoitá-lo e submetê-lo a torturas, para saber por que causa clamavam assim contra ele.
25 Ŋga asu ai ahambo bubumbohünda kɨkɨhɨruründümo mburumbo hüputüpo-marɨhawu-ramboyu asu Por ai ami bogorɨ ŋgorü akɨmɨ manüŋgu ranahambo hoafɨyundühɨ yahuya, “Romɨhündɨ mamɨ ahandɨ hoafɨ dɨboadɨfekoate-ayuambe ahambo bubumbo ra ahɨnümbɨ hohoanɨmo yaŋgoroai wanɨyo?” mehuamboyo.
25 Quando o iam amarrando com a correia, Paulo perguntou a um centurião que estava presente: É permitido açoitar um cidadão romano que nem sequer foi julgado?
26 Asu ami bogorɨ ai hoafɨ ra hɨmborɨyu haya hu ahamundɨ bogorɨ hondü hɨfanda randeimbɨ ranahambo hoafɨyundühɨ yahuya, “Se ŋgɨrɨ rasüŋgundɨworɨ. Nindou ndanana Romɨhünd-ani,” mehu.
26 Ao ouvir isso, o centurião foi ter com o tribuno e avisou-o: Que vais fazer? Este homem é cidadão romano.
27 Ranɨyu asu ami bogorɨ hondü ai Porɨmbo hüfu hoafɨyundühɨ yahuya, “Se wambo hoafɨyafɨndɨrɨ, se Romɨhündɨ hondüyafɨ?” mehuamboyu. Asu Por ai sɨmborɨ hoafɨyundühɨ yahuya, “Yɨnɨ, ro rananahɨ,” mehundo.
27 Veio o tribuno e perguntou-lhe: Dize-me, és romano? Sim, respondeu-lhe.
28 Ranɨyu asu ami bogorɨ hondü ai hoafɨyuhü yahuya, “Ro kakɨ afɨndɨ pirɨheandühɨyahɨ asu Romɨ-hündɨmboyahe tükümeheandɨ,” mehu. Asu Por ai yahuya, “Ŋga wambo wandɨ me ai wakɨmaramɨndɨ-ndɨramboyahɨ ro Romɨ-hündɨmboyahe manɨmboahɨ,” mehu.
28 O tribuno replicou: Eu adquiri este direito de cidadão por grande soma de dinheiro. Paulo respondeu: Pois eu o sou de nascimento.
29 Ranɨyomo asu nindou bɨdɨfɨrɨ ahambo düdufihɨ bubumbo yaŋgɨrɨ-memo ai hoafɨ ra hɨmborɨyomo houmbo nɨmai hɨnŋgɨrüwurɨ süsühümefundɨ. Ranɨyu asu ami bogorɨ hondü ai ahambo hoeirira mayowa nindou ranai Romɨhündɨ-mayuwa ai senɨna hüputɨpo-marɨhawurɨ ranahambo ai-amboanɨ yɨhɨmbo-mayu.
29 Apartaram-se então dele os que iam torturá-lo. O tribuno alarmou-se porque o mandara acorrentar, sendo ele um cidadão romano.
30 Porɨmbo Suda ai papɨ-hoafɨmarürɨ nɨmɨndɨ ra ami-yomondɨ bogorɨ hondü ai wudɨpoapondɨhe fɨfɨndɨhea mehu. Ranɨmboyu asu ai rasinambo Porɨmbo senɨnambo hüputüpu-marɨhawurɨ ra fufurɨherü haya Godɨmbo sesɨ sɨhou-rundeimbɨ bogorɨ-yomo asu Suda-yafe kansɨr-yomo ai babɨdɨ gugurɨfe wataporɨmbo hoafɨmepurɨ. Ranɨyu asu ai Porɨmbo ahamundɨ hɨmboahü nɨŋgombohünda serümündü mahu.
30 No dia seguinte, querendo saber com mais exatidão de que os judeus o acusavam, soltou-o e ordenou que se reunissem os sumos sacerdotes e todo o Grande Conselho. Trouxe Paulo e o mandou comparecer diante deles.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.