2 Coríntios 7
Godɨndɨ Hoafɨ (AGG) vs NTLH
1 Wandafɨ mamɨ, Godɨndɨ-mayo hoafɨ ndanana sapo sɨhefɨmbo hoafɨyu masɨhend-ane. Ranɨ-mayowamboane awi sɨhɨrɨ Godɨmbo yɨhɨmbondefühɨ, sɨhefɨ fiambe-ane asu hohoanɨmoambe-ane nɨne moaruwai hohoanɨmo ra hɨnɨŋgɨndɨhu hohu moanɨ aboedɨ sürühoeimbɨ yaŋgɨrɨ hamɨndɨ nɨmboefomboane.
1 Meus queridos amigos, todas essas promessas são para nós. Por isso purifiquemos a nós mesmos de tudo o que torna impuro o nosso corpo e a nossa alma. E, temendo a Deus , vivamos uma vida completamente dedicada a ele.
2 Se wambo sɨhei ŋgusüfoambe hohoanɨmo pandɨhindɨrɨ. Roana moai nindou ŋgorümbo moaruwai hohoanɨmoyahando rɨhandɨ. Asu ro moai nindou ŋgorümbo moaruwai hohoanɨmo süŋgufembo yarɨhe rɨhandɨ. Moai ro nindou ŋgorümbo tɨkai hoafɨyahandowohü asu ahandɨ napo kiahe hüsihamɨndɨ rɨhandɨ.
2 Deem um lugar para nós no coração de vocês. Nós não prejudicamos ninguém, não causamos a desgraça de ninguém e não procuramos tirar vantagem de ninguém.
3 Ro sɨhei wamɨ papɨfendürɨ hoafombohünda ndarɨhe hoafɨyahühɨ-yahɨpoanɨ, ŋga wanɨ. Ŋga horombo hoafɨmayahɨ nou sɨheimbo ŋgusüfoambe pandɨhurɨ ŋgefombo yɨfɨndemboyefɨ.
3 Não digo isso para condenar vocês. Pois, como eu disse antes, vocês são tão amados por nós, que estamos sempre juntos, tanto para morrer como para viver.
4 Ro sɨheimbo weindahɨ nda hoafehandürɨ. Roana sɨheimbo hɨhɨfɨ-hɨhɨfɨ nafɨrɨhamɨndɨ-harümboanahɨ! Wambo-so tɨŋɨrɨfo afɨndɨ tükefeyo-amboanɨ, asu ro sɨheimbo hohoanɨmo-yahandürühɨ, asu wandɨ ŋgusüfoambe hohoanɨmo fufurɨfoa-reandɨranɨ ranɨmbo ro afɨndɨ hɨhɨfɨ-hɨhɨfɨya arɨhandɨ.
4 Tenho muita confiança em vocês e me orgulho de vocês. No meio de todas as nossas aflições, eu continuo muito animado e cheio de alegria.
5 Horombo ro sɨheimbo hɨnɨŋgɨrɨhundürɨ hohu Masedonia hɨfɨhü hefɨ tükümehundɨ amboa ranɨhü ro moai fi harɨhu nɨmarefɨ, ŋga wanɨ. Ŋga ranɨhü ana yɨhoefɨmbo-so tɨŋɨrɨfombü hohoanɨmo afɨndɨ ranai tüküfeyowohüyo, nindou ŋgorü-babɨdɨ sɨmborɨ hoafɨyefühɨyefɨ ŋgusüfoambe yɨhɨmbomaramunɨ.
5 Mesmo depois de termos chegado à província da Macedônia, não descansamos nada. Em todos os lugares houve problemas, lutas com os de fora e medo no nosso coração.
6 Ŋga awi God ai nindou düdi ai tɨŋɨrɨfombü hohoanɨmo ahandɨ fiambe tüküfeyoanɨ aboedɨ fufurɨfoare-randeimb-ani. Ranɨyo ranɨ-sɨmboanɨ God ai Taitusɨmbo koamarɨheira yɨhoefɨmbo-so sünɨ tükümefiyuwa asu yɨhoefɨ ŋgusüfoambe fufurɨ-mafoareamunɨ.
6 Porém Deus, que anima os desanimados, nos animou com a chegada de Tito.
7 Ai yɨhoefɨmbo sowana masünu ranɨmbo yaŋgɨrɨyefɨpoanɨ ramehundɨ, ŋga se ahambo sapo ŋgusüfoambe dɨdɨboado-marɨhorɨ hoafɨ ra semündü sünɨ hoafɨmemun-amboyefɨ asu yɨhoefɨmbo God ai ŋgusüfoambe fufurɨma-foareamunɨ. Taitus ai yɨhoefɨmbo hoafɨmemunɨ sapo se wambo hoeifendɨrühɨ mamɨ hohoanɨmo süŋgufembo afɨndɨ hohoanɨmomayei asu se wambo fehefendɨrɨmbo sei hehi hohoanɨmoayei habodei. Asu ranɨmboanahɨ ro hɨhɨfɨ-hɨhɨfayahɨ habodɨhɨ.
7 E não foi somente a chegada dele que nos animou, mas também a informação dada por ele de que vocês o animaram. Ele contou que vocês estão com saudade de mim e disse que estão muito tristes e estão prontos para me defender. Por isso agora estou mais feliz ainda.
8 Ro pas sɨheimbo parɨhe koamarɨ-heheandamboyei se moai hɨhɨfɨ-hɨhɨfɨyeisɨ, ŋga asu ro moai ranɨmbo afɨndɨ hohoanɨmoyahɨ. Horombo ana ro afɨndɨ hohoanɨmoyahɨsɨ, ŋga hapondanɨ ana aboed-anahɨ. Ro fɨfɨrɨheandɨ, pas ra sɨheimbo afɨndɨ hohoanɨmo mbasagadürɨsɨ, ŋga ranana moanɨ bodɨfoahü yaŋgɨr-ane.
8 Não me arrependo de ter escrito aquela carta , embora vocês tenham ficado tristes por causa dela. Quando soube que a carta os deixou tristes por algum tempo, eu poderia ter ficado arrependido.
9 Haponda ro hɨhɨfɨ-hɨhɨfayahɨ se afɨndɨ hohoanɨmomayei ranahambo-yahɨpoanɨ, ŋga afɨndɨ hohoanɨmo ranai sɨhei hohoanɨmo ra aboedɨ ŋgorü-süŋgumareandüra aboedɨ hohoanɨmoayei ranɨmboanahɨ hɨhɨfɨ-hɨhɨfayahɨ. God ai ahandɨhoarɨ randürɨ sɨheimbo afɨndɨ hohoanɨmo ra masagadürɨ, ŋga ranɨmboyo asu wandɨ-mayo hoafɨ ranai moai sɨheimbo moaruwaimbo-reandürɨ.
9 Mas agora estou alegre, não porque vocês ficaram tristes, mas porque aquela tristeza fez com que vocês se arrependessem. Aquela tristeza foi usada por Deus, e assim nós não causamos nenhum mal a vocês.
10 Wanɨ, ŋga afɨndɨ hohoanɨmo God ai sɨheimbo rareandürɨ arandɨ ranana se ŋgorü-süŋgurɨhindanɨ asu ai sɨheimbo aboedambofe-ndürɨmboayu ranɨmboane rareandürɨ arandɨ. Ranɨmboane se ranahambo afɨndɨ hohoanɨmoyo hoaŋgopoanɨ. Ŋga hɨfɨ ndanɨhündambo afɨndɨ hohoanɨmo ranai nindoumbo moaruwaimbore arandɨ.
10 Pois a tristeza que é usada por Deus produz o arrependimento que leva à salvação; e nisso não há motivo para alguém ficar triste. Mas as tristezas deste mundo produzem a morte.
11 God ai sɨheimbo afɨndɨ hohoanɨmo masagadürɨ ranɨnamboyo sɨheimbo aboedɨ hohoanɨmo tükümefeyo. Afɨndɨ hohoanɨmo ra sɨheimbo botɨmareandüra se botɨyahi sɨhei hoafɨ ra dɨdɨboadofembo hohoanɨmomayei. Asu nindou ai moaruwai hohoanɨmomayu ranahambo ŋgɨnɨndɨ hoafɨmayahündo asu se Godɨmbo yɨhɨmboyei marɨhündɨ. Asu se wambo nɨmai hoafendɨrɨmbo hohoanɨmomayei. Asu nindou moaruwai hohoanɨmomayu ranahambo tɨŋɨrɨfo saimbo hohoanɨmoayei habodei. Ranɨyo asu sɨhei hohoanɨmo ra yare weindahɨ tükümefeyo: Asu seana sɨheihoarɨ hütiyeipoanɨ.
11 Vocês suportaram a tristeza da maneira que agrada a Deus. E vejam agora os resultados: isso fez com que vocês levassem a sério o assunto e resolvessem se defender. Fez também com que vocês ficassem zangados e com medo. Depois ficaram com vontade de me ver e resolveram castigar o culpado. Em tudo isso vocês mostraram que não tiveram nenhuma culpa naquele caso.
12 Ro horombo pas ra sɨheimbo parɨhe koamarɨheheandɨsɨ. Ŋga asu roana moai nindou moaruwai hohoanɨmomayu asu ŋgorümbo moaruwaimbo-marirɨ ranahambo hohoanɨmo-yahahüyapoanɨ hoafɨyahɨ. Se yɨhoefɨmbo hohoanɨmoehümunɨ habodei ra God ai sɨheimbo nafuimbohünda ro pas sɨheimbo parɨhe koamarɨheheandɨ.
12 Portanto, embora tivesse escrito aquela carta, eu não a escrevi por causa de quem ofendeu , nem por causa da pessoa que foi ofendida. Pelo contrário, escrevi a carta para tornar claro a vocês que Deus sabe do grande cuidado que vocês têm por nós.
13 Ranane asu sɨhei ranɨ hohoanɨmo süŋguyo yɨhoefɨmbo ŋgusüfoambe afurɨmareamunɨ.
13 Foi por isso que ficamos animados. Além do ânimo que recebemos, ficamos mais contentes ainda vendo a alegria de Tito; pois todos vocês o têm ajudado a sentir-se bem.
14 Ro Taitusɨndɨ hɨmboahü sɨheimbohünda borɨmayahɨ asu se ahambo aboedɨ hohoanɨmomehündo ranɨmboyei se moai wambo amoanɨŋgɨyahündɨrɨ. Roana sɨheimbo moanɨ anɨhondü hoafɨ hondüyo hoafɨyahandürɨ marɨhandɨ. Ranɨ-süŋgumboyo sɨheimbohünda Taitusɨmbo borɨmayahɨ ra anɨhondümayo.
14 Eu havia falado muito bem de vocês a ele, e vocês não me desapontaram. Temos sempre dito a verdade a vocês. Assim também é verdadeiro o elogio que fizemos a Tito a respeito de vocês.
15 Taitus ai sɨheimbo sowahɨ tükümefiyuwa se yɨhɨmboyeihɨ hɨhamɨndarɨyei ahambo masahorɨmɨndei. Ranɨyei asu muŋgambo se ahandɨ hoafɨ ra süŋgumarɨhindɨ. Se ahambo ramarɨhorɨ ranɨmbo hohoanɨmoyuhüyu ai sɨheimbo afɨndɨ hohoanɨmo-marandürɨ hu.
15 E o amor dele por vocês cresce cada vez mais quando ele lembra como vocês todos estavam prontos para obedecer e como o receberam com humildade e respeito.
16 Ro fɨfɨrɨheamboanahɨ se aboedɨ hohoanɨmo ranɨ yaŋgɨrɨ süŋgundɨhi ŋgeimboyei. Ŋga ranɨmboanahɨ ro sɨheimbo hɨhɨfɨ-hɨhɨfɨ nafarɨha-mɨndɨhandürɨ.
16 Estou alegre por poder confiar completamente em vocês.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.