2 Coríntios 7
Godɨndɨ Hoafɨ (AGG) vs BKJ
1 Wandafɨ mamɨ, Godɨndɨ-mayo hoafɨ ndanana sapo sɨhefɨmbo hoafɨyu masɨhend-ane. Ranɨ-mayowamboane awi sɨhɨrɨ Godɨmbo yɨhɨmbondefühɨ, sɨhefɨ fiambe-ane asu hohoanɨmoambe-ane nɨne moaruwai hohoanɨmo ra hɨnɨŋgɨndɨhu hohu moanɨ aboedɨ sürühoeimbɨ yaŋgɨrɨ hamɨndɨ nɨmboefomboane.
1 Tendo, portanto, amados, essas promessas, purifiquemo-nos de toda a imundícia da carne e do espírito, aperfeiçoando a santidade no temor de Deus.
2 Se wambo sɨhei ŋgusüfoambe hohoanɨmo pandɨhindɨrɨ. Roana moai nindou ŋgorümbo moaruwai hohoanɨmoyahando rɨhandɨ. Asu ro moai nindou ŋgorümbo moaruwai hohoanɨmo süŋgufembo yarɨhe rɨhandɨ. Moai ro nindou ŋgorümbo tɨkai hoafɨyahandowohü asu ahandɨ napo kiahe hüsihamɨndɨ rɨhandɨ.
2 Recebei-nos; a nenhum homem injustiçamos, a nenhum homem corrompemos, a nenhum homem defraudamos.
3 Ro sɨhei wamɨ papɨfendürɨ hoafombohünda ndarɨhe hoafɨyahühɨ-yahɨpoanɨ, ŋga wanɨ. Ŋga horombo hoafɨmayahɨ nou sɨheimbo ŋgusüfoambe pandɨhurɨ ŋgefombo yɨfɨndemboyefɨ.
3 Eu não falo isto para vossa condenação; porque eu havia dito antes que estais em nossos corações para morrer e viver convosco.
4 Ro sɨheimbo weindahɨ nda hoafehandürɨ. Roana sɨheimbo hɨhɨfɨ-hɨhɨfɨ nafɨrɨhamɨndɨ-harümboanahɨ! Wambo-so tɨŋɨrɨfo afɨndɨ tükefeyo-amboanɨ, asu ro sɨheimbo hohoanɨmo-yahandürühɨ, asu wandɨ ŋgusüfoambe hohoanɨmo fufurɨfoa-reandɨranɨ ranɨmbo ro afɨndɨ hɨhɨfɨ-hɨhɨfɨya arɨhandɨ.
4 Grande é a minha ousadia no falar convosco; grande é a minha alegria em vós; estou cheio de conforto; transbordo de alegria em todas as nossas tribulações.
5 Horombo ro sɨheimbo hɨnɨŋgɨrɨhundürɨ hohu Masedonia hɨfɨhü hefɨ tükümehundɨ amboa ranɨhü ro moai fi harɨhu nɨmarefɨ, ŋga wanɨ. Ŋga ranɨhü ana yɨhoefɨmbo-so tɨŋɨrɨfombü hohoanɨmo afɨndɨ ranai tüküfeyowohüyo, nindou ŋgorü-babɨdɨ sɨmborɨ hoafɨyefühɨyefɨ ŋgusüfoambe yɨhɨmbomaramunɨ.
5 Porque, quando chegamos à Macedônia, a nossa carne não teve descanso; mas fomos atribulados por todo lado: por fora lutas, por dentro temores.
6 Ŋga awi God ai nindou düdi ai tɨŋɨrɨfombü hohoanɨmo ahandɨ fiambe tüküfeyoanɨ aboedɨ fufurɨfoare-randeimb-ani. Ranɨyo ranɨ-sɨmboanɨ God ai Taitusɨmbo koamarɨheira yɨhoefɨmbo-so sünɨ tükümefiyuwa asu yɨhoefɨ ŋgusüfoambe fufurɨ-mafoareamunɨ.
6 Mas Deus, que consola aqueles que estão abatidos, nos confortou com a vinda de Tito;
7 Ai yɨhoefɨmbo sowana masünu ranɨmbo yaŋgɨrɨyefɨpoanɨ ramehundɨ, ŋga se ahambo sapo ŋgusüfoambe dɨdɨboado-marɨhorɨ hoafɨ ra semündü sünɨ hoafɨmemun-amboyefɨ asu yɨhoefɨmbo God ai ŋgusüfoambe fufurɨma-foareamunɨ. Taitus ai yɨhoefɨmbo hoafɨmemunɨ sapo se wambo hoeifendɨrühɨ mamɨ hohoanɨmo süŋgufembo afɨndɨ hohoanɨmomayei asu se wambo fehefendɨrɨmbo sei hehi hohoanɨmoayei habodei. Asu ranɨmboanahɨ ro hɨhɨfɨ-hɨhɨfayahɨ habodɨhɨ.
7 e não somente por sua vinda, mas também pela consolação com que foi confortado por vós, contando-nos os vossos desejos sinceros, o vosso pranto, a vossa mente fervorosa por mim, de maneira que me regozijei muito.
8 Ro pas sɨheimbo parɨhe koamarɨ-heheandamboyei se moai hɨhɨfɨ-hɨhɨfɨyeisɨ, ŋga asu ro moai ranɨmbo afɨndɨ hohoanɨmoyahɨ. Horombo ana ro afɨndɨ hohoanɨmoyahɨsɨ, ŋga hapondanɨ ana aboed-anahɨ. Ro fɨfɨrɨheandɨ, pas ra sɨheimbo afɨndɨ hohoanɨmo mbasagadürɨsɨ, ŋga ranana moanɨ bodɨfoahü yaŋgɨr-ane.
8 Porque embora vos tenha entristecido com a minha carta, eu não me arrependo, mesmo se me arrependesse, por perceber que a mesma carta vos entristeceu, ainda que por pouco tempo.
9 Haponda ro hɨhɨfɨ-hɨhɨfayahɨ se afɨndɨ hohoanɨmomayei ranahambo-yahɨpoanɨ, ŋga afɨndɨ hohoanɨmo ranai sɨhei hohoanɨmo ra aboedɨ ŋgorü-süŋgumareandüra aboedɨ hohoanɨmoayei ranɨmboanahɨ hɨhɨfɨ-hɨhɨfayahɨ. God ai ahandɨhoarɨ randürɨ sɨheimbo afɨndɨ hohoanɨmo ra masagadürɨ, ŋga ranɨmboyo asu wandɨ-mayo hoafɨ ranai moai sɨheimbo moaruwaimbo-reandürɨ.
9 Agora me regozijo, não de que fostes entristecidos, mas de que fostes entristecidos para o arrependimento; porque fostes entristecidos segundo a maneira de Deus; para que em nada recebêsseis dano por causa de nós.
10 Wanɨ, ŋga afɨndɨ hohoanɨmo God ai sɨheimbo rareandürɨ arandɨ ranana se ŋgorü-süŋgurɨhindanɨ asu ai sɨheimbo aboedambofe-ndürɨmboayu ranɨmboane rareandürɨ arandɨ. Ranɨmboane se ranahambo afɨndɨ hohoanɨmoyo hoaŋgopoanɨ. Ŋga hɨfɨ ndanɨhündambo afɨndɨ hohoanɨmo ranai nindoumbo moaruwaimbore arandɨ.
10 Porque a tristeza segundo Deus opera arrependimento para a salvação, da qual ninguém se arrepende; mas a tristeza do mundo opera a morte.
11 God ai sɨheimbo afɨndɨ hohoanɨmo masagadürɨ ranɨnamboyo sɨheimbo aboedɨ hohoanɨmo tükümefeyo. Afɨndɨ hohoanɨmo ra sɨheimbo botɨmareandüra se botɨyahi sɨhei hoafɨ ra dɨdɨboadofembo hohoanɨmomayei. Asu nindou ai moaruwai hohoanɨmomayu ranahambo ŋgɨnɨndɨ hoafɨmayahündo asu se Godɨmbo yɨhɨmboyei marɨhündɨ. Asu se wambo nɨmai hoafendɨrɨmbo hohoanɨmomayei. Asu nindou moaruwai hohoanɨmomayu ranahambo tɨŋɨrɨfo saimbo hohoanɨmoayei habodei. Ranɨyo asu sɨhei hohoanɨmo ra yare weindahɨ tükümefeyo: Asu seana sɨheihoarɨ hütiyeipoanɨ.
11 Porque isto mesmo que, segundo Deus, vos entristeceu, quanto cuidado vos produziu; sim, que apologia, sim, que indignação, sim, que temor, sim, que desejo veemente, sim, que zelo, sim, que vingança! Em todas as coisas provastes ser inocentes nesta questão.
12 Ro horombo pas ra sɨheimbo parɨhe koamarɨheheandɨsɨ. Ŋga asu roana moai nindou moaruwai hohoanɨmomayu asu ŋgorümbo moaruwaimbo-marirɨ ranahambo hohoanɨmo-yahahüyapoanɨ hoafɨyahɨ. Se yɨhoefɨmbo hohoanɨmoehümunɨ habodei ra God ai sɨheimbo nafuimbohünda ro pas sɨheimbo parɨhe koamarɨheheandɨ.
12 Portanto, embora eu tenha escrito a vós, o fiz não por causa do que errou, nem por causa do que foi tratado injustamente, mas para que o nosso cuidado por vós pudesse ser manifesto diante de Deus.
13 Ranane asu sɨhei ranɨ hohoanɨmo süŋguyo yɨhoefɨmbo ŋgusüfoambe afurɨmareamunɨ.
13 Portanto, fomos confortados pelo vosso conforto. Sim, e muito mais nos alegramos pela alegria de Tito, porque o seu espírito foi renovado por vós todos.
14 Ro Taitusɨndɨ hɨmboahü sɨheimbohünda borɨmayahɨ asu se ahambo aboedɨ hohoanɨmomehündo ranɨmboyei se moai wambo amoanɨŋgɨyahündɨrɨ. Roana sɨheimbo moanɨ anɨhondü hoafɨ hondüyo hoafɨyahandürɨ marɨhandɨ. Ranɨ-süŋgumboyo sɨheimbohünda Taitusɨmbo borɨmayahɨ ra anɨhondümayo.
14 Porque, se nalguma coisa me gloriei de vós para com ele, não me envergonho; mas, como todas as coisas que eu falei de vós foram verdadeiras, assim também se confirmou como verdadeiro aquilo de que nos gloriamos de vós diante de Tito.
15 Taitus ai sɨheimbo sowahɨ tükümefiyuwa se yɨhɨmboyeihɨ hɨhamɨndarɨyei ahambo masahorɨmɨndei. Ranɨyei asu muŋgambo se ahandɨ hoafɨ ra süŋgumarɨhindɨ. Se ahambo ramarɨhorɨ ranɨmbo hohoanɨmoyuhüyu ai sɨheimbo afɨndɨ hohoanɨmo-marandürɨ hu.
15 E o seu íntimo afeto é mais abundante para convosco, ao lembrar-se da obediência de todos vós, e de como o recebestes com temor e tremor.
16 Ro fɨfɨrɨheamboanahɨ se aboedɨ hohoanɨmo ranɨ yaŋgɨrɨ süŋgundɨhi ŋgeimboyei. Ŋga ranɨmboanahɨ ro sɨheimbo hɨhɨfɨ-hɨhɨfɨ nafarɨha-mɨndɨhandürɨ.
16 Regozijo-me, portanto, de ter confiança em vós em todas as coisas.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.