Mateus 25

YISASINI KAMA VAYA (AGD) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 “Maí damú inaru yafisin mano siyan míkan arintai vaya an mi yanten mino. Mana vanta anasi iman amintéin béi eriyákan maen mai arinta kayo ano yaamu on uruaren mai ma anasií ono van iyain arinta amápin o ave inton oren mino.
1 — Então o Reino dos Céus será semelhante a dez virgens que, pegando as suas lamparinas, saíram a encontrar-se com o noivo.
2 Oren mifo yan manápá arintafin ída afova vákan inká dan manápá arintafin afova varen mino.
2 Cinco delas eram imprudentes, e cinco, prudentes.
3 Mai ma ída afova vain arinta máa ano karasin ída varanton daamu ana varen oren mino.
3 As imprudentes, ao pegar as suas lamparinas, não levaram óleo consigo,
4 Mai ma afova vain arinta máa ano yaamu variyan botorefin karasin banaaren oren mino.
4 mas as prudentes, além das lamparinas, levaram óleo nas vasilhas.
5 Oríkan mai ma anasi iman ameno van iyain banta ano ída ainen eriyaimpin mai arinta kayo auu nan aiíkan auun baren oreraen mino.
5 E, como o noivo estava demorando, todas ficaram sonolentas e adormeceram.
6 “Aun bakharen betí ankan iníkan inuran aúbaná mana vanta ano oovaren temí, ‘Anasi ma iman amin banta inka eren mifo varufá erafúbe avirano.’
6 Mas, à meia-noite, ouviu-se um grito: “Eis o noivo! Saiam ao encontro dele!”
7 “Máa siyain má minó arinta ano orun mantaven daamu avové en oreraen mino.
7 — Então todas aquelas virgens se levantaram e prepararam as suas lamparinas.
8 Máan tiyákan afova ma ída vain arinta kéká ano afova ma vain arinta kayo máa sen tiamemí, ‘Tetinti yaamu yusimirí iyá umpo manáa karasin timeno.’Tiyan míkan arinta ino.|alt="Ten virgins with lamps" src="UBSC-10b.TIF" size="col" loc="Mat 25:8" ref="MAT 25.8"
8 E as imprudentes disseram às prudentes: “Deem a nós um pouco do óleo que vocês trouxeram, porque as nossas lamparinas estão se apagando.”
9 “Máa síkan mai ma afova vain arinta kéká ano evaránen betin tiamemí, ‘Ída ino. Ma karasin mano minó tetimpin ída kanaí inten mifo siretí ankan orive vá mai ma karasin kaiyain pimpá dosiriya miyaní ono.’
9 Mas as prudentes responderam: “Não! Porque então vai faltar tanto para nós como para vocês! Vão aos que o vendem e comprem óleo para vocês.”
10 “Máa síkan mai ma afova ída vain arinta kéká ano karasin barano van orivíkan anasi ma iman amin nain banta ano eren mino. Eríkan mai ma útakhá ein arinta máa ano mai vanta vá anasií ono van ma yunan tamádan baré ein namumpin un pébin ona munken mino.
10 E, saindo elas para comprar, chegou o noivo, e as que estavam preparadas entraram com ele para a festa do casamento. E fechou-se a porta.
11 “Munkurákan ínaimpáké ena arinta kéká ano enóben temí, ‘Kákan banta oe, kákan banta oe, setin ona yisintano!’
11 Mais tarde, chegaram as virgens imprudentes, dizendo: “Senhor, senhor, abra a porta para nós!”
12 “Máa síkan betin evaránen tiamemí, ‘Téi fura siré tiretin tiamiyá uno. Tiretin ída afová ukhé uno.’
12 Mas o noivo respondeu: “Em verdade lhes digo que não as conheço.”
13 “Máan tukhein mifo vá Bafani erin damú bá áau vá tiretí ída afová ukha ompo yafían ná ákona ono.
13 Portanto, vigiem, porque vocês não sabem o dia nem a hora.
14 Máa siren Yisasi evaránen temí, “Mana vanta ano ayá barufá orono van iyáken ma vei yoran banta kayo átaru uren ma veina yanasinta vetin amintin dafisino van ma einíi inaru yafisin mano ukhen mino.
14 — Pois será como um homem que, ausentando-se do país, chamou os seus servos e lhes confiou os seus bens.
15 Mana mana yoran bantai avúavá bá ákona vá béi iniyáken moní daíden mana vanta yan manápá tauseni (5,000) moní amen inká ena vanta kan tauseni (2,000) moní amen ena vanta mana tauseni (1,000) moní amen uren béi me onen ena varufá oren mino.
15 A um deu cinco talentos, a outro deu dois e a outro deu um, de acordo com a capacidade de cada um deles; e então partiu.
16 Máan turen béi orivíkan mai ma yan manápá tauseni (5,000) moní ma mantaré ein banta ano ainen mai monípó dóáken ena yan manápá tauseni (5,000) veni aman moní o yóáden mino.
16 O servo que tinha recebido cinco talentos saiu imediatamente a negociar com eles e ganhou outros cinco.
17 Máan tíkan inká kan tauseni (2,000) moní ma mantaré ein banta vá ano mai monípó dóáken ena kan tauseni (2,000) aman moní o yóádan en mino.
17 Do mesmo modo, o que tinha recebido dois ganhou outros dois.
18 Máan ten mifo mana tauseni (1,000) moní ma mantaré ein banta ano ve ayafai moní baren mo varafin úden aúpá masíen mino.
18 Mas o servo que tinha recebido um talento, saindo, fez um buraco na terra e escondeu o dinheiro do seu senhor.
19 “Mai yoran banta kékái ayafa vanta ano ayáká o varen ínaimpáké ovaránen eriven mai ma moní amikharé ein nan puntarano van aran eren mino.
19 — Depois de muito tempo, o senhor daqueles servos voltou e fez um ajuste de contas com eles.
20 Eriven dan manápá tauseni (5,000) moní ma mantaré ein banta ano ma ena yan manápá tauseni (5,000) moní bá ma yóan kova urákaré ein baren meren máa semí, ‘Kákan banta oe, onano. Éi yan manápá tauseni (5,000) moní ma simeonafó téi yódé ena yan manápá tauseni (5,000) vá maman kovaé uno.’
20 Aproximando-se o que tinha recebido cinco talentos, entregou outros cinco, dizendo: “O senhor me confiou cinco talentos; eis aqui outros cinco que ganhei.”
21 “Máa síkan beni ayafa vanta ano véin evaránen tiamemí, ‘Éi kama yoran bantan bákeya mai moníká kama e yafíbeya yoreóna kokhon danáká tékuya yafisin nompo eriveya sen má manafin amusin ono!’
21 O senhor disse: “Muito bem, servo bom e fiel; você foi fiel no pouco, sobre o muito o colocarei; venha participar da alegria do seu senhor.”
22 “Máa siran kan tauseni (2,000) moní ma mantaré ein banta vá ano yere eriven mai ma ena kan tauseni (2,000) moní bá ma yóan kova urakaré ein baren meren máa semí, ‘Ayafa vanta oe, onano. Éi kan tauseni (2,000) moní ma simeonafó téi yódé ena kan tauseni (2,000) vá maman kovaé uno.’
22 — E, aproximando-se também o que tinha recebido dois talentos, disse: “O senhor me confiou dois talentos; eis aqui outros dois que ganhei.”
23 “Máa síkan beni ayafa vanta ano véin evaránen tiamemí, ‘Éi kama yoran bantan bákeya mai moníká kama e yafíbeya yoreóna kokhon danáká tékuya yafisin nompo eriveya sen má manafin amusin ono.’
23 Então o senhor disse: “Muito bem, servo bom e fiel; você foi fiel no pouco, sobre o muito o colocarei; venha participar da alegria do seu senhor.”
24 “Máa siran mana tauseni (1,000) moní ma mantaré ein banta vá ano eriven temí, ‘Ayafa vanta oe, éi ákona vantan bákeya éi ma ída yókaré eona yunan unafiyákeya inká éi ma ída ayun pafasikharé eona yunan duyasiyaona vantan baná téi afová ukhéi
24 — Chegando, por fim, o que tinha recebido um talento, disse: “Sabendo que o senhor é um homem severo, que colhe onde não plantou e ajunta onde não espalhou,
25 e nan pédé eni mana tauseni (1,000) moní barafin mo aúpá masí urakaré umpo ma ei moní ifo onano!’
25 fiquei com medo e escondi o seu talento na terra; aqui está o que é seu.”
26 “Máa síkan kákan banta ano evaránen béin tiamemí, ‘Éi avesara yoran banta ompo séi ma ída yokaréeruna yunan ma unafiyáké inká téi ma ída ayun pafasikharéeruna yunan ma yuyasiyáeruna mai máan in banta inó éi siya fono.
26 Mas o senhor respondeu: “Servo mau e preguiçoso! Você sabia que eu colho onde não plantei e ajunto onde não espalhei?
27 Máan tiyaruna ifo éi fará tenti moní ída moní ma kain namumpin kaenan baré irá ovaráné ma ereruna yamú tesi moní bá aman moní bá bare rafuno.
27 Então você devia ter entregado o meu dinheiro aos banqueiros, e eu, ao voltar, receberia com juros o que é meu.”
28 “‘Mai vará mana tauseni (1,000) moní ma mantá ein banta vaípáke vá dafian mai ma siyan míkan tauseni (10,000) moní ma yákein banta vá ameno.
28 — “Portanto, tirem dele o talento e deem ao que tem dez.
29 Para vara seyo, kokhon danasinta ma yantin baréin nain nanin bantan móeken aminten mino. Inká ída ma yakáin nain kéká ina mai sanáa ma yaká intin mai vá deren minó baranten mino.’
29 Porque a todo o que tem, mais será dado, e terá em abundância; mas ao que não tem, até o que tem lhe será tirado.
30 Máa siren temí, ‘Mai namu yoran banta karú desin ná barufá títípa ukheimpin orun báken ná ifí diyan aveantuntá inkekí piyan bano.’
30 Quanto ao servo inútil, lancem-no para fora, nas trevas. Ali haverá choro e ranger de dentes.”
31 “Banta Anin ma erin nain damú bei kakhan má kantasí ukhein kin karáká kumamen enisori kayo vá erinten mino.
31 — Quando o Filho do Homem vier na sua majestade e todos os anjos com ele, então se assentará no trono da sua glória.
32 Kumamen erintin maen enisori kayo ano minó nanin banta o éke e éke uan béi vaintá me átaru urantin sipisipirá dafisin banta ano ma sipisipi yo aíáden memé do aíáden iyainíi en kampintan daiminten mino.
32 Todas as nações serão reunidas em sua presença, e ele separará uns dos outros, como o pastor separa as ovelhas dos cabritos:
33 Daíden sipisipi kayo ve ayan kurompá kaen inká memé kayo ve ayan ópá kaen inten mino.
33 porá as ovelhas à sua direita e os cabritos, à sua esquerda.
34 “Máan turantin maen kin mano ayan kurompá ma vain nanin banta máa sen tiamintemí, ‘Tifóe ano siretin nan amusin uren avábá ein mai ma vara ma araí ein tákéi inaru yafisimpin tiretin ninan utaan kaúantan baré ein mifo erive vá barano.
34 — Então o Rei dirá aos que estiverem à sua direita: “Venham, benditos de meu Pai! Venham herdar o Reino que está preparado para vocês desde a fundação do mundo.
35 Para vara seyo, séi sirafan bákeya yunan timikhare ono. Téi non nan ékuya non timikhare ono. Téi enafá banta erékuya e amápin e sivían kae ono.
35 Porque tive fome, e vocês me deram de comer; tive sede, e vocês me deram de beber; eu era forasteiro, e vocês me hospedaram;
36 Téi suí dana san ékuya simikhare ono. Téin tíiyá bákuya sentá dafíkare ono. Inká téi karavusifin bákuya o sontare ono.’
36 eu estava nu, e vocês me vestiram; enfermo, e me visitaram; preso, e foram me ver.”
37 “Máa sintin maen puntákein nanin banta ano evaránen béin máa sen tiamintemí, ‘Bafan noe, inte yamusá éi arafan nan ená dunan amiré non nan ená non amé é tife rafuno.
37 — Então os justos perguntarão: “Quando foi que vimos o senhor com fome e lhe demos de comer? Ou com sede e lhe demos de beber?
38 Inte yamusá éi enafá bantá erenará aviré teti simá ore rafuno. Inte yamusá éi auí dana san enará amikharé tiferafuno.
38 E quando foi que vimos o senhor como forasteiro e o hospedamos? Ou nu e o vestimos?
39 Inte yamusá éin aí iya vayá inká karavusifin bayá ukhenasá tetí ankan o oné tiferafuno.’
39 E quando foi que vimos o senhor enfermo ou preso e fomos visitá-lo?”
40 “Máa sintin maen kin mano evaránen betin tiamintemí, ‘Téi fura sé tiretin tiamiyá uno. Mai ma sen tifá tiváeyan ída aví bain kéká ká ma mai yanasinta variyaréeron mai sentái variyare ono.’
40 — O Rei, respondendo, lhes dirá: “Em verdade lhes digo que, sempre que o fizeram a um destes meus pequeninos irmãos, foi a mim que o fizeram.”
41 “Máan ma siren ayan ópá ma varéin nain kéka san kin mano máa sintemí, ‘Afeyoran nanin banta siretí ankan tifó uveya Ban Anon má bei enisori kéká bá ina ma ída kípan ira ma utaádan baré ein maifin ná orono.
41 — Então o Rei dirá também aos que estiverem à sua esquerda: “Afastem-se de mim, malditos, para o fogo eterno, preparado para o diabo e seus anjos.
42 Para vara seyo, séi sirafan bákeya yunan ída simikhare ono. Téi non nan ékuya non ída simikhare ono. Téi enafá banta erékuya e amápin ída e sivían kae ono.
42 Porque tive fome, e vocês não me deram de comer; tive sede, e vocês não me deram de beber;
43 Téi suí dana san ékuya ída simikhare ono. Téin tíiyá bákuya sentá ída yafíkare ono. Inká téi karavusifin bákuya ída o sontare ono.’
43 sendo forasteiro, vocês não me hospedaram; estando nu, vocês não me vestiram; achando-me enfermo e preso, vocês não foram me ver.”
44 “Máan ma sintin maen betí ankan béin evaránen ina intemí, ‘Bafan noe, inte yamusá éi arafan nan eyá non nan eyá enafá bantá ereyá auí dana san eyá aí iya vayá inká karavusifin bayá ukhenará tetí ankan ída aya é tiferafuno.’
44 — E eles lhe perguntarão: “Quando foi que vimos o senhor com fome, com sede, forasteiro, nu, enfermo ou preso e não o socorremos?”
45 “Máan ma sintin maen béi evaránen máa sen betin tiamintemí, ‘Téi fura sé tiretin tiamiyá uno. Mai ma sen tifá tiváeyan ída aví bain kéká ká ma ída mai yanasinta variyaré eona mai sentái ída variyare ono.’
45 — Então o Rei responderá: “Em verdade lhes digo que, sempre que o deixaram de fazer a um destes mais pequeninos, foi a mim que o deixaram de fazer.”
46 “Máa sirantin maen mai nanin banta ano ma namu miyan o varan nain mai ída kípan para van oriyan ma van nain aí danái varanten mifo funtákein nanin banta ano ída kípan para van oriyan ban aunan baranten mino.
46 E estes irão para o castigo eterno, porém os justos irão para a vida eterna.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 25, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.