Hebreus 11

YISASINI KAMA VAYA (AGD) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Inte avúava sará mamunan ne siyan nafino. Mai ma ída onté tiferuna yana san ma afoká intéí uno siré purasé ákona inin kaiyá tiferuna van mi mumunan ne siyan mino.
1 A fé é o fundamento da esperança, é uma certeza a respeito do que não se vê.
2 Pefá ma varé ein nanin banta ano ákona mumunan iyákan mai van mi Tiyarafenu ano kana ino siren amusin ukharen mino.
2 Foi ela que fez a glória dos nossos, antepassados.
3 Ma varará ma saréa afoká ukhá ma oniyá tiferuna yanasinta maen mai suufó ma ída oniyá tiferuna yanasintan baré íkan mi Tiyarafenu ano ma seintái mai yanasinta afoká ukhen ne sé afová iyái mumunan iyá tiféuno.
3 Pela fé reconhecemos que o mundo foi formado pela palavra de Deus e que as coisas visíveis se originaram do invisível.
4 Ebori ano ákona mumunan má baren mi Kenin esantaren Tiyarafenu ano amusin ein avúaváká íkun uan amen mino. Eborini íkun uan amin avúava san ma Tiyarafenu ano amusin ein manon aníen béin nan puntákein banta e sen mino. Máan turen béi fefái fúken mifo véi ma mumunan ukhá ein avúavá ano saréa o sisimen eriyan mino.
4 Pela fé Abel ofereceu a Deus um sacrifício bem superior ao de Caim, e mereceu ser chamado justo, porque Deus aceitou as suas ofertas. Graças a ela é que, apesar de sua morte, ele ainda fala.
5 Mumunan manon tíkan Inokin maen ída fúken ayun para van mi Tiyarafenu ano véin aviren inarufá orivin béin nan dosivaen ifáen mino. Ínaimpáké béin aviren orintéin maen Tiyarafenu ano véin nan amusin ukhein bantan baren mino.
5 Pela fé Henoc foi arrebatado, sem ter conhecido a morte: e não foi achado, porquanto Deus o arrebatou; mas a Escritura diz que, antes de ser arrebatado, ele tinha agradado a Deus {Gn 5,24}.
6 Máan tukhein nan mi ída ma mumunan inteya ída kanaíe Tiyarafenun amusin amin nono. Béi vaípá ma orono van inain kéká ano vá mumunana iyáken ná pura sen Tiyarafenu váken mi ven nan ma anunu uren dosein kéká kama miyan amé iyan mino vá tino.
6 Ora, sem fé é impossível agradar a Deus, pois para se achegar a ele é necessário que se creia primeiro que ele existe e que recompensa os que o procuram.
7 Noa ano mumunan iyaren mi ída afoká ukhá ein daná afoká inten ne sen ma Tiyarafenu ano afova vaya siamin maen ben oo yaiyen sipi uváden mi ve aná akhafana vá anafú basin nan má maifin ódivíkan non taven ída aren mino. Noa ma mumunan iyáken ma variyá ein avúavá ano ma ma vara ráke nanin bantai ume avúavá daídan ma vetin amaniná uman afoká ein manon Tiyarafenun avorá puntákein bantaí ukhen mino.
7 Pela fé na palavra de Deus, Noé foi avisado a respeito de acontecimentos imprevisíveis; cheio de santo temor, construiu a arca para salvar a sua família. Pela fé ele condenou o mundo e se tornou o herdeiro da justificação mediante a fé.
8 Tiyarafenu ano Abaraamun nan enafá bain bara éin amenté umpo ei varu vá me ampireya orono ma síkan béi mumunan iyáken mi ven oo yaiyen mai ma véi orin naipá ída afová ukhen para oren mino.
8 Foi pela fé que Abraão, obedecendo ao apelo divino, partiu para uma terra que devia receber em herança. E partiu não sabendo para onde ia.
9 Béin ma Tiyarafenu ano iyáantan baré ein barafin ma oriven maen toya vanta an dakhen mumunan mái yavaráe namumpin baren mino. Inká Tiyarafenu ano ma iyáantan bantá kan Aisakin nú Yekopun nú ano yere máan manan en davaráe namumpin baren mino.
9 Foi pela fé que ele habitou na terra prometida, como em terra estrangeira, habitando aí em tendas com Isaac e Jacó, co-herdeiros da mesma promessa.
10 Para va Abaraamu ano mai avúavá bariyaren naino. Mai ma veni akhen ída vain baru ma Tiyarafenu ano uvantein nan mi ákona inin kaúden ave ukharen mino.
10 Porque tinha a esperança fixa na cidade assentada sobre os fundamentos {eternos}, cujo arquiteto e construtor é Deus.
11 Saran nú Abaraamun nú ayokhuviní ukhan Sara a nanin baren mifo mai ma Tiyarafenu ano ma iyátintákein daná timinten ne siren míkanan ákonaen mumunan iyan baren mi iyampon kaen mino.
11 Foi pela fé que a própria Sara cobrou o vigor de conceber, apesar de sua idade avançada, porque acreditou na fidelidade daquele que lhe havia prometido.
12 Máan tukhein nan mi Abaraamu maen ayokhuviníen puroren ukhen ída iyampon kaoren mifo ven ana akhafana anon ayompin ma vain ofu kayo vá inká un non akhempá ma vain eyu kayo vá an den ída yankaforen ukhen mino.
12 Assim, de um só homem quase morto nasceu uma posteridade tão numerosa como as estrelas do céu e inumerável como os grãos de areia da praia do mar.
13 Mai kéká ano Tiyarafenu ma iyáantein danáká ákona inin kaúden oriyaren ída mana yaná baran o furen mifo mai ma iyáantan danasinta ano nentá bákan para ódaren amusin mana uanten mino. Máan ma iyan mi ena vara finté toya nanin banta anon ma varafin e varé tiféuno sen inen mino.
13 Foi na fé que todos {nossos pais} morreram. Embora sem atingir o que lhes tinha sido prometido, viram-no e o saudaram de longe, confessando que eram só estrangeiros e peregrinos sobre a terra {Gn 23,4}.
14 Máan baya ma siyain nanin banta ano mai vetíi varu anaí ma uren ban nain bara van mi inin onan kaúkaren mino.
14 Dizendo isto, declaravam que buscavam uma pátria.
15 Betí ankan ma erikhá ein bara van máa sen baren mai ma erikháeipá kasaen evaránen orin nainten mino.
15 E se se referissem àquela donde saíram, ocasião teriam de tornar a ela...
16 Máan tin nainten mifo inarufá ma moéken kama ukhan ma mató baru vain nan mi vetíi inin onan kaúden oriyaren mino. Máan tiyáken mi Tiyarafenun nan ída ayave inton betíi Ayarafenu e sen ariyaren mino. Mai fara vara ino. Béi anon betíi kákan baru útaádan inarufá ban mino.
16 Mas não. Eles aspiravam a uma pátria melhor, isto é, à celestial. Por isso, Deus não se dedigna de ser chamado o seu Deus; de fato, ele lhes preparou uma cidade.
17 Tiyarafenu ano ma Abaraamun akhenóka uan onan maen béimpin mumunan baré íkan mi Aisakin íkun uan béin ameno van en mino. Tiyarafenu ano ma Abaraamun iyáantan baré ein danasinta mantaren mi auuanon táke iyampon Aisakin íkun uan ameno van en mino.
17 Foi pela sua fé que Abraão, submetido à prova, ofereceu Isaac, seu único filho,
18 Tiyarafenu ano véin iyáan tiyáken máa sikharen mino, “En anin Aisakin ará pintéi en ana akhá afoká inten mino.” Esé 21:12
18 depois de ter recebido a promessa e ouvido as palavras: Uma posteridade com o teu nome te será dada em Isaac {Gn 21,12}.
19 Tiyarafenu ano fúká ein kéká evaránen avían mantiyain bantin Aisaki ma fúbintin maen evaránen avían mantanten ne sen Abaraamu inikharen mi furin pinte ve akhá evaránen aviren mino.
19 Estava ciente de que Deus é poderoso até para ressuscitar alguém dentre os mortos. Assim, ele conseguiu que seu filho lhe fosse devolvido. E isso é um ensinamento para nós!
20 Ínaimpáké ma Tiyarafenu ano ma Yekopun nú Ison núi vampin ma maman afokáin nain avúava san Aisaki fura sen iníden mumunan iyáken mi maíkan iyampon avu amen mino.
20 Foi inspirado pela fé que Isaac deu a Jacó e a Esaú uma bênção em vista de acontecimentos futuros.
21 Yekopu ma ayokhuviníen purono van iyáken ma varampin mana vakhen ban ma monó tiyan maen mumunan iyan mi Yosepin anin kanan avu amirú en mino.
21 Foi pela fé que Jacó, estando para morrer, abençoou cada um dos filhos de José e venerou a extremidade do seu bastão.
22 Inká Yosepi ma furono van iyáken maen mumunan iyan mi máa sen ákona vaya siamikharen mino. Isipíke ma Tiyarafenu ano Isareri nanin banta yo aviren orinti sen tiyampa kayo vasá bare orono.
22 Foi pela fé que José, quando estava para morrer, fez menção da partida dos filhos de Israel e dispôs a respeito dos seus despojos.
23 Mosesin anóe afóe ano mumunan iyáken mi véin ma kaúden kanú manaú biyontá béin aúpá aúmamádan baren mino. Tiyarafenu ano enará ukhein iyampon mi míkanan amikhan pasen kin mano inte avúavasá bariyan nafi mai van ída feren mino.
23 Foi pela fé que os pais de Moisés, vendo nele uma criança encantadora, o esconderam durante três meses e não temeram o edito real.
24 Mosesi ma e anoní iyáken béimpin mumunan bákan mi véin nan ída kin Feron araun anin ne sen arano van inikharen mino.
24 Foi pela fé que Moisés, uma vez crescido, renunciou a ser tido como filho da filha do faraó,
25 Umei amusin mano ma ainen mo kípé iyain pinté me ifá uren mi Tiyarafenui vanasi ano ma variyain uman barano van inikharen mino.
25 preferindo participar da sorte infeliz do povo de Deus, a fruir dos prazeres culpáveis e passageiros.
26 Béi ma inikhá ein mai Yisas Karaisin naro siren ma uman baran mi kama ukhen mifo Isipíkena kama yanasintará ma o ánoní inan ída inikharen mino. Mai fara va ino. Mai ma Tiyarafenu ano moékakhein miyan ma amin nain nan mi inin onan kaúkaren mino.
26 Com os olhos fixos na recompensa, considerava os ultrajes por amor de Cristo como um bem mais precioso que todos os tesouros dos egípcios.
27 Mosesi ano mumunan mái váken kin nan ída feranton Isipí bara me ampiren oren mino. Oriyákan ara ara uman mano ayanafá afoká iyan mifo mai ma aúpá bain Tiyarafenurái inin onan kaúdáken mi oren mino.
27 Foi pela fé que deixou o Egito, não temendo a cólera do rei, com tanta segurança como estivesse vendo o invisível.
28 Isareri kéká ano Avo uantan avúaváká dafíben ona yaará nare fédantin aruan ma furin enisori ano vetíi esé kena ain iyampon ída arino van Mosesi ano mumunan iyáken betin ákonaen baya siamen mino.Arará sipisipii narefó ma ona yaará periyain mino.|alt="blood of lamb on doorposts" src="cn02096b.tif" size="col" ref="Ibu 11.28"
28 Foi pela fé que mandou celebrar a Páscoa e aspergir {os portais} com sangue, para que o anjo exterminador dos primogênitos poupasse os dos filhos de Israel.
29 Isareri nanin banta ano mumunan iyáken mi Nararé Non ne ma siyain un non aúbaná pe ukhein barará ma oreiníen ena ufá e kháden ódivin mi Isipi kéká ano vetin ánain dakhafen oriyaren minó ano non ufuren puren mino.
29 Foi pela fé que os fez atravessar o mar Vermelho, como por terreno seco, ao passo que os egípcios que se atreveram a persegui-los foram afogados.
30 Isareri kéká ano mumunan iyáken mi yan manápá ifo afápá kan un kádan damú ma Yerikó baru eúkiyain má kafi ma uvantá ein mano un baráken eraven mino.
30 Foi pela fé que desabaram as muralhas de Jericó, depois de rodeadas por sete dias.
31 Pamúku nanin Reapi ano mumunan ukharen mi mai ma vei varu ráke nanin banta ano ma Tiyarafenui vaya átakharé iyaren ma fureimpin béi ída furen mino. Mai fara va ino. Mai ma afurin bantá kan ma aronaí uren avían aúmanantáká eintá ino.
31 Foi pela fé que Raab, a meretriz, não pereceu com aqueles que resistiram, por ter dado asilo aos espias.
32 Máan tukharen mifo mai inte vaya kayó ena vantirá tiamentera funo. Mai ma Kidioni fi Baraki fi Samonsoni fi Yefta fi Deviti fi Samueri fi áa inká sakhanampa vanta kayo fi ma mumunan iyá ein baya kayo mai van mifo ída afokhan bain ída siamenté uno.
32 Que mais direi? Faltar-me-á o tempo, se falar de Gedeão, Barac, Sansão, Jefté, Davi, Samuel e dos profetas.
33 Mai vanta kayofin mi mumunan bákan ída ma kamaen dafisein kamanin kayo maman bararasí uren puntákein avúavá póké banasi aviren oriyaren mi mai ma Tiyarafenu ano iyáantan baré ein daná o varen mino. Mai kéká anon raioni kayo oorá páken mi
33 Graças à sua fé conquistaram reinos, praticaram a justiça, viram se realizar as promessas. Taparam bocas de leões,
34 ira ma varúten kiyá eimpin dusimiyáken inká baenatifó ma aruan purono van iyan maen aúpá karan noren mino. Betimpin ma ákona ída varé ein maí damú anan ákona mamaren namuro aren dakhafin karan orera iyaren mino.
34 extinguiram a violência do fogo, escaparam ao fio de espada, triunfaram de enfermidades, foram corajosos na guerra e puseram em debandada exércitos estrangeiros.
35 Anasi arinta ano vetíi kéká ma fúká ein pinte evaránen oniyaren mino. Oniyákan manáa kéká aruren betin amaniná ara ara uman kaiyan mifo Tiyarafenurá mumunan iyáken mi furin nan peden ma véin me oyan amiren ma kamaen ban nan ída inen mino. Mai ma fúkaren ma ínaimpáké evaránen e mantaaren ma kamaen amusin pinté o van nain nan mi vetíi ákona inin kaiyaren mino.
35 Devolveram vivos às suas mães os filhos mortos. Alguns foram torturados, por recusarem ser libertados, movidos pela esperança de uma ressurreição mais gloriosa.
36 Manáa kéká máká maáká uren ayankun dafiyó pó ankáden au yo yavarava fiyan inká ena kéká seni anampó amempin kuren karavusi namumpin mo kaiyaren mino.
36 Outros sofreram escárnio e açoites, cadeias e prisões.
37 Manáa kéká onámanápó ankamádan puriyákan manáa sofó aúbán dana siyáken inká manáa vaenatifó tíka sáka in puren mino. Máan tiyákan manáa kéká ano sipisipi au fi memé au fi yo siren maen auí danasí uren arafan nóken kákan uman bariyaren mino.
37 Foram apedrejados, massacrados, serrados ao meio, mortos a fio de espada. Andaram errantes, vestidos de pele de ovelha e de cabra, necessitados de tudo, perseguidos e maltratados,
38 Máan tiyáken mai kéká ano vanta ída van kámá barafa safi anuyon pimpa safi yon aimpin nafi inká bara aimpin nafi aúmanen noren mino. Mai kéká ma variyá ein avúavá ano varará nanin bantai avúavá esantakhen mino.
38 homens de que o mundo não era digno! Refugiaram-se nas solidões das montanhas, nas cavernas e em antros subterrâneos.
39 Mai ma siaméku ineona kéká ano mumunan eintái mai uman barákan Tiyarafenu ano kanaíene sen mifo mai ma iyáantan baré ein danasinta fura sen ída manten mino.
39 E, no entanto, todos estes mártires da fé não conheceram a realização das promessas!
40 Mai fara vara seyo, mai ma vetin ameno siren ma iyáantan bain daná mai moéken kama yanái Tiyarafenui ineinefin bain tetin má ma mai yoran dóan kíparékun maen manápasíen mi mai miyan timinten mino.
40 Porque Deus, que tinha para nós uma sorte melhor, não quis que eles chegassem sem nós à perfeição {da felicidade}.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Hebreus 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.