Atos 27
Achuar Peru OT Por and NT 2019 4th edition (ACUNT) vs ARC
1 Chichaa chichainaka apu Festo:
1 Como se determinou que havíamos de navegar para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião por nome Júlio, da Coorte Augusta.
2 Tura asamtai juun kanu Adramitio yaktanmaya jeamtai, nuni engkemramiaji. Nu kanuka Asia nungkanam wetin asamtai, iikia Cesareanmaya jiinkir, juun entsanam wekaasamiaji. Tura Macedonianmaya aints Aristarco naartin iijai wemiaji. Nuka Tesalónicanmaya aintsuyayi.
2 E, embarcando nós em um navio adramitino, partimos navegando pelos lugares da costa da Ásia, estando conosco Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Tura kashin tsawaarar Sidón yaktanam nujamkamiaji. Tura nujamkakrin, Julio Pablon wait anentak:
3 E chegamos no dia seguinte a Sidom, e Júlio, tratando Paulo humanamente, lhe permitiu ir ver os amigos, para que cuidassem dele.
4 Nunia ataksha kanunam engkemrar, Sidónnumia jiinkir, juun entsanam wekaasar, nase nujinmanini umpuau asamtai, isra Chipre tutaingkia ii menarinini ukukir nuni wekaasamiaji.
4 E, partindo dali, fomos navegando abaixo de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Tura juun entsa katingkiar, Cilicia nungka yantamen nangkamakir, nunia Panfilia nungka yantamen nangkamakir wekaa wekaaka, Mira yaktanam nungka Licia tutainum nujamkamiaji.
5 E, tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 Nuni nujamkarin, kapitán chikich juun kanun Alejandría yaktanmaya jeaun wainkamiayi. Nu kanuka Italia nungkanam wetin asamtai: Nuni engkemataram tusa akuptamkamiaji.
6 Achando ali o centurião um navio de Alexandria, que navegava para a Itália, nos fez embarcar nele.
7 Tura untsuri kinta yaitik wekaasamiaji. Tura Gnido yaktanam jintumsar wekaasar, nase nujinmanini kakar nasentu asamtai, nuni wetatkamar tujinkar, isar Creta tutai tenteenkir, yakat Salmón tutai yantamenini nase majatau asamtai nuni wekaasamiaji.
7 E, como por muitos dias navegássemos vagarosamente, havendo chegado apenas defronte de Cnido, não nos permitindo o vento ir mais adiante, navegamos abaixo de Creta, junto de Salmona.
8 Tura nuni pengké wechamin asamtai, wait wajakir nu isra tsakarin tenteenkir chikich nujamtainum, “Pengker Nujamtai” tutainum jeamiaji. Nuniangka yakat Lasea tutaingkia arakchichuyayi.
8 E, costeando-a dificilmente, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laseia.
9 Tura wekaa wekaaka untsuri kinta mengkakau asar, tura yumanch jeatak wajasu asamtai, juun entsanmaka wekaasachminuitai. Tura asamtai Pablo suntara kapitangkrin chicharak:
9 Passado muito tempo, e sendo já perigosa a navegação, pois também o jejum já tinha passado, Paulo os admoestava,
10 —Juun ainautiram, yamai wekaakurkia, nekasar sapij wait wajaktatji, tu nintimjai. Nekas juun kanusha jakurtatui. Tura warinchu ainausha jeekatatji. Tura aintstisha kajingminuitji, —tu chicharkamiayi.
10 dizendo-lhes: Varões, vejo que a navegação há de ser incômoda e com muito dano, não só para o navio e a carga, mas também para a nossa vida.
11 Tamaitiat suntara kapitangkri Pablo chichamenka anturtsuk, kanu anuntrinu chichamen, tura kanurtinu chichamenak anturkamiayi.
11 Mas o centurião cria mais no piloto e no mestre do que no que dizia Paulo.
12 Tura yumanch amanumak nu nujamtainum pujuschamin asamtai, mash iruntrar nintimsar: Ataksha juun entsanam wekaakurkia, chikich Cretanmaya nujamtainum Fenice tutainum jeami tiarmiayi. Nu nujamtainum tsaa akaatai untsurinini tura menarininisha nase jumchik nasentu asamtai, nuni pujusar yumanch inangkarmi tiarmiayi. Antsu Pabloka tuuka nintimrachmiayi.
12 E, como aquele porto não era cômodo para invernar, os mais deles foram de parecer que se partisse dali para ver se podiam chegar a Fenice, que é um porto de Creta que olha para a banda do vento da África e do Coro, e invernar ali.
13 Tura surnumia nase yaitas nasenmatai: Yamaikia Fenicenam jeatatji, tu nintimsar pujusarmiayi. Tura Pengker Nujamtainumia jiinkir isar Creta yantamen arakchichu wekaasamiaji.
13 E, soprando o vento sul brandamente, lhes pareceu terem já o que desejavam, e, fazendo-se de vela, foram de muito perto costeando Creta.
14 Tura jumchik arusar tsaa waakmaunum menanmanini aneachmau nase kakar nasenmiayi.
14 Mas, não muito depois, deu nela um pé de vento, chamado Euroaquilão.
15 Tura nase nujinmanini kakarman nasenmatai, kanu iikiatatkamar tujinkar, waketkichmin asar: Aintsarkesha wemi tusar wemiaji.
15 E, sendo o navio arrebatado e não podendo navegar contra o vento, dando de mão a tudo, nos deixamos ir à toa.
16 Tura isar tuupich Cauda tutai tenteenkir, atu yantame nase jumchik majantiamtai, nuni wekaasar, kanu yairach nenakar wemiaji nu japikir waitnasar juun kanunam engkermiaji.
16 E, correndo abaixo de uma pequena ilha chamada Cauda, apenas pudemos ganhar o batel.
17 Tura kanu yairach engkerar umisar, juun kanunam takakmin ainau kanu netsepen chapikjai jingkiawarmiayi. Nunia juun entsa páparim amanum, Sirte tutainum juun kanu pataamini tusar, nase kakarman nasentu asamtai, tarach juun nase umputinka kuakir, nunia tarachrinchau nase nasentak juun kanu umati tusar nakasmiaji.
17 E, levado este para cima, usaram de todos os meios, cingindo o navio; e, temendo darem à costa na Sirte, amainadas as velas, assim foram à toa.
18 Kashin tsawaarar nase tuke kakarman nasentu asamtai, juun kanu wampuptit tusar, warinchu meram ainaunka juun entsanam ujungkarmiayi.
18 Andando nós agitados por uma veemente tempestade, no dia seguinte, aliviaram o navio.
19 Nunia kampatam kinta nangkamaramtai, juun kanu nitkarin engketiarmia nunasha ni uwejejai utsangkarmiayi.
19 E, ao terceiro dia, nós mesmos, com as próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Tura untsuri kinta tsaasha waintsuk, tura yaa ainausha waintsuk pujau asar, nasengka tuke nunisang kakarman nasenmiayi. Tura kakarman nasenmatai: Yamaikia uwemrashtatjiapi, tu nintimiat nangkamamiaji.
20 E, não aparecendo, havia já muitos dias, nem sol nem estrelas, e caindo sobre nós uma não pequena tempestade, fugiu-nos toda a esperança de nos salvarmos.
21 Tura aints mash yurumkancha yutsuk, untsuri kinta takakmasu asaramtai, Pablo mash aints ainamunam japen wajaki chicharak:
21 Havendo já muito que se não comia, então, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: Fora, na verdade, razoável, ó varões, ter-me ouvido a mim e não partir de Creta, e assim evitariam este incômodo e esta perdição.
22 Antsu juun kanu jakur tuke mengkakamtaisha, aintska kichkisha jakashtatui. Tura asamtai yamaikia napchau nintimtsuk asataram.
22 Mas, agora, vos admoesto a que tenhais bom ânimo, porque não se perderá a vida de nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Wikia Yusnau asan, tura Yuse inatiri asamtai, Yuse awemamuri ju kashia juwi wína wantinturak:
23 Porque, esta mesma noite, o anjo de Deus, de quem eu sou e a quem sirvo, esteve comigo,
24 ‘Pabloa, shamtsuk asata. Ameka romano juun apuri pujamunam jeatin asakmin, ju kanunam amijai wekainauka mash jakarchati tusa, Yus wainkatatui’, turutui.
24 dizendo: Paulo, não temas! Importa que sejas apresentado a César, e eis que Deus te deu todos quantos navegam contigo.
25 Juun ainautiram, Yuse awemamuri wína turutin asamtai, wikia Yusen nekasampita tinu asan: Pengker nintimsaram kakaram wajastaram tajarme. Yus ta nunaka miatrusang umiktatui.
25 Portanto, ó varões, tende bom ânimo! Porque creio em Deus que há de acontecer assim como a mim me foi dito.
26 Antsu chikich isranam pataamtiatji, —Pablo timiayi.
26 É, contudo, necessário irmos dar numa ilha.
27 Tura asamtai jimia tuming nase kakarman nasentak, juun entsa Adria tutainum entsa tamparak juun kanun mai jiimtik mai jiimtik awajmatai, kashi japeng kanunam takakmin ainau pampa uj wajainaun arák antukar: Entsa kaanmatkarin jeatak wajasji tu nintimrarmiayi.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo impelidos de uma e outra banda no mar Adriático, lá pela meia-noite, suspeitaram os marinheiros que estavam próximos de alguma terra.
28 Tura ¿warutam kunaki? tusar nekapminak: Treinta y seis (36) metro kunarin nekapmawarmiayi. Tura jumchik arusar ataksha nekapminak, veintisiete (27) metro kunarin nekapmawarmiayi.
28 E, lançando o prumo, acharam vinte braças; passando um pouco mais adiante, tornando a lançar o prumo, acharam quinze braças.
29 Tura uj wajamtai, pampa ijukai tusar shaminak, juun kanu tatangkenini jiru meram jirujai jingkiamu, ancla tutai, cuatro (4) amia nuna juun entsanam jungkarmiayi. Nase jektamrai tusar, tura kanu nuni nanasat tusar turuwarmiayi. Tura shaminak: Wári tsawaarat tusar Yusen searmiayi.
29 E, temendo ir dar em alguns rochedos, lançaram da popa quatro âncoras, desejando que viesse o dia.
30 Tura tsawaarat tusar nakainai, kanunam takakmin ainau nintimsar: Kanunmaya iik jiinkir uwemrami, tusar kanu yairach juun kanunam jingkiamu tepemia nuna atiwar: Entsanam nanasti tusar, chapikjai akupkarmiayi. Nunia chichainak:
30 Procurando, porém, os marinheiros fugir do navio e tendo já deitado o batel ao mar, como que querendo lançar as âncoras pela proa,
31 Tinamtai Pablo suntara kapitangkrin, tura suntar ainaun ujaak:
31 disse Paulo ao centurião e aos soldados: Se estes não ficarem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Pablo tamati, suntar ainau kanu yairach chapikjai nenaamun met charutkarmiayi. Turinamtai nu kanuka juun entsanam jakermiayi.
32 Então, os soldados cortaram os cabos do batel e o deixaram cair.
33 Kashik tsawaatsaing Pablo: Aints ainau yutan yuwarat tusa chicharak:
33 E, enquanto o dia vinha, Paulo exortava a todos a que comessem alguma coisa, dizendo: É já hoje o décimo quarto dia que esperais e permaneceis sem comer, não havendo provado nada.
34 Tura nekasrum uwemratasrum wakerakrumka, wait aneasrum jumchiksha yuwataram, jakairam tusan tajarme. Antsu yuwakrumka, kichkisha jakashtatrume, —timiayi.
34 Portanto, exorto-vos a que comais alguma coisa, pois é para a vossa saúde; porque nem um cabelo cairá da cabeça de qualquer de vós.
35 Nuna tusa pangkan juki, mash wainminamunam Yusen maaketai tusa pangkan puuk yuwamiayi.
35 E, havendo dito isto, tomando o pão, deu graças a Deus na presença de todos e, partindo- o, começou a comer.
36 Turamtai nuna wainkar, mash pengker nintimsar yuwarmiayi.
36 E, tendo já todos bom ânimo, puseram-se também a comer.
37 Tura juun kanunam engkemamiaji nuningkia jimia pachak, nunia setenta y seis (276) aints armiaji.
37 E éramos ao todo no navio duzentas e setenta e seis almas.
38 Tura mash yuwar tutuarar umisar, juun kanun wampumamtikiartas trigonka kanunmayan mash utsangkarmiayi.
38 Refeitos com a comida, aliviaram o navio, lançando o trigo ao mar.
39 Tura tsawaaramtai, kanunam takakmin ainau nungkan wainkarmiayi. Turayat ¿warí nungkaki? tusarka nekaacharmiayi. Tura juun entsa yantamen engketkau miakun wainkarmiayi. Tura nuni kaanmatkan wainkarmiayi. Tura nuna wainkar: Auni nujamkami tusar wakeriarmiayi.
39 E, sendo já dia, não reconheceram a terra; enxergaram, porém, uma enseada que tinha praia e consultaram-se sobre se deveriam encalhar nela o navio.
40 Tura kanu wetsuk nanatu asamtai, jiru meram ancla tutai, nuna jirurin met charutkar, mash juun entsanam japawar ukukiarmiayi. Nunia juun kawin jingkiamuri ataksha atiwar, nunia tarach juuntan chapikrin japikiar, tarachin yakí nenawarmiayi. Tura nase kakaram nasentu asamtai, juun kanu kaanmatkanam nujamtanak wajasmiayi.
40 Levantando as âncoras, deixaram-no ir ao mar, largando também as amarras do leme; e, alçando a vela maior ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Tura entsa tamparamuri juninisha, tura atuninisha nukap tamparau asamtai, entsa páparim amia nuni juun kanu nuji muchikchamin patamiayi. Tura juun entsa timiá kakarman tamparau asamtai, kanu tatangkrin jakurmiayi.
41 Dando, porém, num lugar de dois mares, encalharam ali o navio; e, fixa a proa, ficou imóvel, mas a popa abria-se com a força das ondas.
42 Turamtai suntar ainau: Achikmau ainau yukumkiar tupikiakiarai, tusar mash maatasar wakeriarmiayi.
42 Então, a ideia dos soldados foi que matassem os presos para que nenhum fugisse, escapando a nado.
43 Antsu suntara kapitangkri Pablon uwemtikratas wakerau asa: Maawairap, tusa surimkamiayi. Tura chicharak:
43 Mas o centurião, querendo salvar a Paulo, lhes estorvou este intento; e mandou que os que pudessem nadar se lançassem primeiro ao mar e se salvassem em terra;
44 Tura yukumchau ainauka taunum achimkar, tura chikich ainau warinchunam achimkar katingkiarti, —tusa akupkamiayi. Tu timiau asar, mash kukarnum achimkar iikia uwemramiaji.
44 e os demais, uns em tábuas e outros em coisas do navio. E assim aconteceu que todos chegaram à terra, a salvo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.