Atos 12
Tèstèman nèf-la: Épi an posyòn an liv samz-la (ACFNT) vs VC
1 An tan sala Wa Hèròd koumansé pèsikité adan sé moun-an ki kwè an Jézi-a.
1 Por aquele mesmo tempo, o rei Herodes mandou prender alguns membros da Igreja para os maltratar.
2 I té fè sòldaʼy tjwé Jémz, ki sété fwè Jan, épi yon sab.
2 Assim foi que matou à espada Tiago, irmão de João.
3 Épi lè i wè sa té fè sé Jwif-la kontan, i alé épi i fè awété Pita tou. Sa té fèt an menm tan-an yo té ka fété Fèt Pen San Lèlven-an.
3 Vendo que isto agradava aos judeus, mandou prender Pedro. Eram então os dias dos pães sem fermento.
4 Apwé Wa Hèròd awété Pita, i météʼy lajòl, épi i ladjéʼy lanmen sé sòlda-a. La té ni kat gany sòlda pou véyéʼy, chak gany-lan té ni kat sòlda. Épi Wa Hèròd di i kay mennenʼy douvan sé moun-an pou fè lodyans-lan apwé Fèt Délivwans-lan.
4 Mandou prendê-lo e lançou-o no cárcere, entregando-o à guarda de quatro grupos, de quatro soldados cada um, com a intenção de apresentá-lo ao povo depois da Páscoa.
5 Kon sa yo kité Pita lajòl, mé gany sé moun-an ki kwè an Jézi-a té ka pwédyé èk tout fòs yo bay Bondyé pou li.
5 Pedro estava assim encerrado na prisão, mas a Igreja orava sem cessar por ele a Deus.
6 Jou òswè-a avan Hèròd té ni pou mennenʼy lodyans, Pita té ka dòmi an mitan dé gad épi i té anchenné épi dé chenn, épi la té ni gad an bayè-a.
6 Ora, quando Herodes estava para o apresentar, naquela mesma noite dormia Pedro entre dois soldados, ligado com duas cadeias. Os guardas, à porta, vigiavam o cárcere.
7 On nanj Bondyé annèk pawèt épi an klèté kléwé an lajòl-la. Épi nanj-lan touché Pita bò kòt li pouʼy fèʼy lévé épi i diʼy, “Lévé vitman!” Épi sé chenn-an annèk sòti an lanmenʼy.
7 De repente, apresentou-se um anjo do Senhor, e uma luz brilhou no recinto. Tocando no lado de Pedro, o anjo despertou-o: Levanta-te depressa, disse ele. Caíram-lhe as cadeias das mãos.
8 Nanj-lan di Pita, “Bouklé sanng ou épi mété soulyéʼw.” Pita fèʼy. Nanj-lan diʼy ankò, “Mété gwo had ou anlèʼw épi annou èk mwen!”
8 O anjo ordenou: Cinge-te e calça as tuas sandálias. Ele assim o fez. O anjo acrescentou: Cobre-te com a tua capa e segue-me.
9 Pita swiv li sòti an lajòl-la, mé i pa té sav si sa nanj-lan té ka fè-a té ka fèt vwé, i kwè sété wévé i té ka wévé.
9 Pedro saiu e seguiu-o, sem saber se era real o que se fazia por meio do anjo. Julgava estar sonhando.
10 Lè yo pati, yo pasé pwèmyé gad-la, yo pasé dézyenm gad-la épi lè yo wivé an bayè fè-a ki ka alé an vil-la, bayè-a ouvè pa kòʼy, épi yo pasé. Yo désann adan on lawi, épi la menm nanj-lan kité Pita.
10 Passaram o primeiro e o segundo postos da guarda. Chegaram ao portão de ferro, que dá para a cidade, o qual se lhes abriu por si mesmo. Saíram e tomaram juntos uma rua. Em seguida, de súbito, o anjo desapareceu.
11 Sé lè sala Pita vin konpwann kòʼy. I di, “Sé apwézan mwen sav pou vwé Senyè-a voyé nanj li tiwé mwen anba lanmen Hèròd épi anba tout sa sé Jwif-la té pawé pou fè mwen-an.”
11 Então Pedro tornou a si e disse: Agora vejo que o Senhor mandou verdadeiramente o seu anjo e me livrou da mão de Herodes e de tudo o que esperava o povo dos judeus.
12 Lè Pita vin konpwann sa ki té wivéʼy-la, i alé lakay Mari, manman Jan. (Jan té ni an ti non Mak.) La té an chay moun asanblé an kay-la ka pwédyé.
12 Refletiu um momento e dirigiu-se para a casa de Maria, mãe de João, que tem por sobrenome Marcos, onde muitos se tinham reunido e faziam oração.
13 Pita konyen lapòt douvan-an, épi an sèvant yo té ka kwiyé Roda vini gadé ki moun ki té la.
13 Quando bateu à porta de entrada, uma criada, chamada Rode, adiantou-se para escutar.
14 Lè i pwan vwa Pita, i té kontan tèlman i pa menm ouvè lapòt-la, i kouwi viwé ay di sé moun-an Pita doubout dèwò-a.
14 Mal reconheceu a voz de Pedro, de tanta alegria não abriu a porta, mas, correndo para dentro, foi anunciar que era Pedro que estava à porta.
15 Yo di Roda, “Ou fòl!”
15 Disseram-lhe: Estás louca! Mas ela persistia em afirmar que era verdade. Diziam eles: Então é o seu anjo.
16 Paditan tout sa té ka fèt-la, Pita té kontiné ka konyen. Lè yo ouvè lapòt-la épi yo wè sé Pita, yo té sipwi toubonnman.
16 Pedro continuava a bater. Afinal abriram a porta, viram-no e ficaram atônitos.
17 Pita fè yo sin épi lanmenʼy pou yo pé la, épi i koumansé wakonté ki mannyè Bondyé tiwéʼy an pwizon-an. Épi i di yo, “Di Jémz épi sé lézòt sé fwè-a sa.” Épi i menm pati ay an lòt koté.
17 Ele, acenando-lhes com a mão que se calassem, contou como o Senhor o havia livrado da prisão, e disse: Comunicai-o a Tiago e aos irmãos. Em seguida, saiu dali e retirou-se para outro lugar.
18 Lè jou ouvè, la té ni an chay twaka anpami sé gad-la. Yonn ka mandé lòt, “Ki sa ki wivé Pita?”
18 Logo que amanheceu, houve um sobressalto pouco comum entre os soldados sobre o que acontecera a Pedro.
19 Hèròd konmandé yo chaché toupatou pou Pita, mé yo pa jwenn li. I kwèsyonnen sé gad-la ki té ka véyé Pita-a, épi lè i fini, i konmandé pou tjwé yo.
19 Herodes, procurando-o e não o achando, instaurou um processo contra os guardas e mandou supliciá-los. Em seguida, desceu da Judéia para Cesaréia, onde permaneceu.
20 Wa Hèròd té faché an chay kont sé jan Taya épi Sidon-an, kon sa sé moun sala fè on gany pou yo alé wèʼy. Yo chaché sipò Blastòs, an chèf ofisyé an kay Hèròd, pou sa édé yo. Épi yo mandé Hèròd pouʼy fè lapé épi yo, paski sé an péyi wa-a tout manjé yo té ka sòti.
20 Estava Herodes em conflito com os habitantes de Tiro e de Sidônia. Estes, porém, de comum acordo, se apresentaram a ele, e, com o favor de Blasto, que era camareiro do rei, pediram a paz. {Porque a sua região era abastecida por ele.}
21 Anlè jou-a Hèròd té chwazi-a, i mété tout had waʼy épi i asid anlè gwan chèz li épi i palé bay sé moun-an.
21 No dia marcado, Herodes, vestido em traje real, sentou-se no tribunal e lhes dirigiu uma alocução.
22 Sé moun-an té ka andjélé fò, “Sé pa on nonm ki ka palé la-a, sé on bondyé!”
22 O povo aplaudia: É a voz de um deus, e não de um homem!
23 Menm lè-a, on nanj Bondyé voyé an maladi anlè Hèròd, paski i té kité sé moun-an onnowéʼy pito i té fè yo onnowé Bondyé, kon sa vè manjé Hèròd épi i mò.
23 No mesmo instante, o anjo do Senhor o feriu, por ele não haver dado honra a Deus. E, roído de vermes, expirou.
24 Pli an pli moun té ka tann pawòl Bondyé épi yo té ka kwè.
24 Entretanto, a palavra de Deus crescia e se espalhava sempre mais.
25 Lè Bannabas épi Sòl fini fè twavay-la yo té vini fè-a, yo kité Jérouzalèm épi yo pwan Mak épi yo.
25 Tendo Barnabé e Saulo concluído a sua missão, voltaram de Jerusalém {a Antioquia}, levando consigo João, que tem por sobrenome Marcos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.