Lucas 15
GɛnÞ PobÞrÞ, Gɛbono Wurubuaarɛ Gi Yɛgɛ Mɔ-rɛ Anyamesɛ Mɛ Wɔra Mɔ (ACD) vs NAA
1 Aberɛ ako dɔ mɔ, ilaa nyɛnyɛn awɔrabo de lɛnpoo asɔɔbo abono mɛ kya kudi asa gyi mɔ mɛ ba Yesu asɛ baa nu mɔ-ilaa tɔgɛsɛ.
1 Aproximavam-se de Jesus todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Gɛnen so mɔ Farasii awura de Gyuda awura nbara aŋmarasɛbo mɔ mɛ kya lɔgedɛ yɛɛ, “Menɛ ne n ba ne Yesu kya bugi ansi de ilaa nyɛnyɛn awɔrabo adɛ ne ɔ kya gyi de mɔmɔ?”
2 Os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: — Este recebe pecadores e come com eles.
3 Nfono mɔ, Yesu gi da mɔmɔ gikpalɛ yɛɛ,
3 Então Jesus lhes contou esta parábola:
4 “Nꞌ taasɛ fɛye ilaa iko. Nengyene nyamesɛ bo isandɛ ikue-inun ne ɔkolon gi fuɛ mɔ, ɔ maŋ taa asɛnsɛ mɔ yɛgɛ mɔmɔ-ogyiten de ɔꞌ kpaa laarɛ ɔbono ɔ fuɛ mɔ? Gɛsintin, ɔ laa laarɛ mɔ gɛnen‑n kaaborɛ oꞌ wu mɔ.
4 — Qual de vocês é o homem que, possuindo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove e vai em busca da que se perdeu, até encontrá-la?
5 O wu mɔ mɔ, i kya wɔra mɔ ɔkon gikyɔ kyɔde, de oꞌ puru mɔ gyanꞌ gigɔngɔn kyu mɔ ba gɛwi.
5 E, quando a encontra, põe-na sobre os ombros, cheio de alegria.
6 Ɔ ba gɛwi mɔ, ɔ laa terɛ mɔ-gɛten dɔ awura de mɔ-nanboana de ɔꞌ tɔgɛ sa mɔmɔ yɛɛ, ‘Aye pɛwu aꞌ gyi ɔkon me-sandɛ fuɛsɛ mɔ so. I lii fɛɛ nɛ kpaa wu mɔ baa bɔla asɛnsɛ mɔ so.’
6 E, indo para casa, reúne os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: “Alegrem-se comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.”
7 Gɛnen kee ne i dɛ ne. Nengyene fɛɛ gɛsinkpan so gɛrɛ ilaa nyɛnyɛn ɔwɔrabo kolon gi nu mɔ-nyoro gɛsɛ ne ɔ kyɛɛgɛ lii mɔ-ilaa nyɛnyɛn giwɔra dɔ mɔ, abono mɛ bo Wurubuaarɛ dɔ mɔ mɛ laa gyi ɔkon belɛ. Fɛɛ asa ikue-inan de saalaa asa sango mɛ bo no mɛ nyi yɛɛ mɛ gyɛ gɛsintin awura ne iŋ tiri yɛɛ mɛꞌ kyɛɛgɛ mɔ, nꞌ buu sa fɛye yɛɛ mɔmɔ-ilaa i maŋ wɔra Wurubuaarɛ dɔ asa mɔ ɔkon fɛɛ nyamesɛ kolon ɔbono ɔ kyɛɛgɛ mɔ lɛɛ mɔ.”
7 Digo a vocês que, assim, haverá mais alegria no céu por um pecador que se arrepende do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Yesu gi kii da gikpalɛ yɛɛ, “Ɔkyii ɔko bo aterenbi abi tirisɛ gudu, ne gɛnyɛ gɛko mɔ, gikolon gi fuɛ mɔ asɛ mɔ-obu dɔ. Nnɛ ne ɔ laa wɔra? Ɔ laa nyɔga fatela de ɔꞌ kpa mɔ-obu mɔ laarɛ gimɔ dɔɔdan kaaborɛ ɔꞌ kpaa wu gimɔ.
8 — Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma delas, não acende a lamparina, varre a casa e a procura com muito empenho até encontrá-la?
9 Nengyene o wu gimɔ mɔ, ɔ kya terɛ mɔ-gɛten dɔ awura de mɔ-nanboana baa gyanꞌ de ɔꞌ tɔgɛ sa mɔmɔ yɛɛ, ‘Aye pɛwu aꞌ gyi ɔkon, i lii fɛɛ nɛ wu me-aterenbi gibi gibono gi fuɛ mɔ.’ ”
9 E, quando a encontra, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: “Alegrem-se comigo, porque achei a dracma que eu tinha perdido.”
10 Yesu gi tɔgɛ gɛnen ta mɔ, ɔ lɛɛ gɛsɛ yɛɛ, “Nꞌ buu sa fɛye yɛɛ nengyene fɛɛ ilaa nyɛnyɛn ɔwɔrabo kolon gi nu mɔ-nyoro gɛsɛ ne ɔ kyɛɛgɛ lii mɔ-ilaa nyɛnyɛn giwɔra dɔ mɔ, gɛnen kee ne i kya wɔra Wurubuaarɛ dɔ isɔɔ ɔkon ne.”
10 Eu afirmo a vocês que a mesma alegria existe diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Yesu gi kii da gikpalɛ kyu lii Wurubuaarɛ so yɛɛ, “Aberɛ ako dɔ mɔ, ɔnyen ɔko gi kyena. Ɔ bo nbii nyensɛɛ nnyɔ.
11 Jesus continuou:
12 Gɛkɛ gɛdɛ mɔ, ɔpiiasɛ mɔ gi koso kpaa tɔgɛ mɔ-sɛ yɛɛ, ‘Me-sɛ, yɛ fo-atɔ de foꞌ kyu me-lɛɛ ogyiten sa me, ibono fo san fo tɛ de ansi faa.’ Gɛsintin mɔ, mɔmɔ-sɛ gi yɛ mɔ-atɔ mɔ dɔ sa mɔmɔ.
12 O mais moço deles disse ao pai: “Pai, quero que o senhor me dê a parte dos bens que me cabe.” E o pai repartiu os bens entre eles.
13 Ɔ yɛ sa mɔmɔ gɛnen mɔ, imɔ nkɛ kalɛsɛ nko mɔ, ɔpiiasɛ mɔ gi baala mɔ-ilaa pɛwu ne ibono i gyɛ ifɛsɛ mɔ, ɔ fɛ. Ne ɔ koso taa mɔ-sɛ de mɔ-daa yɛgɛ kyon kpe ɔsowolɛ ɔko so koo gɛta-gɛta. O kpe nno mɔ, ɔ kpaa gyi ɔkon giyan-giyan nyida mɔ-aterenbi mɔ.
13 — Passados não muitos dias, o filho mais moço, ajuntando tudo o que era seu, partiu para uma terra distante e lá desperdiçou todos os seus bens, vivendo de forma desenfreada.
14 Aberɛ abono mɔ-aterenbi mɔ a ta wɔra mɔ mɔ, akon belɛ ako a tɔrɔ gɛsinkpan gɛbono so ɔ tɛ mɔ. Nfono mɔ, ayen a keda mɔ. Ɔŋ baa ɔ dɛ sɛi.
14 — Depois de ter consumido tudo, sobreveio àquele país uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 Ɔ san koso kyu mɔ-nyoro kpaa da mada de nten obi ɔko ne ɔbono, mɔ, yɛɛ ɔꞌ kpaa kyena mɔ-ndɔɔ dɔ de ɔꞌ kerɛ akuuri so.
15 Então foi pedir trabalho a um dos cidadãos daquela terra, e este o mandou para os seus campos a fim de cuidar dos porcos.
16 Akon mɔ a don mɔ-abaa so mɔ, nengyene fɛɛ ɔ nyɛ akuuri mɔ ilaa gyisɛ gbaa mɔ, nkana ɔ kya laarɛ kyɔde. Imɔ gɛnen mɔ, ɔko mɛŋ kya sa mɔ imɔ iko‑rɛ iko.
16 Ali, ele desejava alimentar-se das alfarrobas que os porcos comiam, mas ninguém lhe dava nada.
17 Gɛkɛ gɛdɛ, ɔ baa nu mɔ-nyoro gɛsɛ yɛɛ ɔ wɔra ilaa nyɛnyɛn. Imɔso ɔ tɔgɛ sa mɔ-nyoro yɛɛ, ‘Adega abono mɛ tɛ me-sɛ asɛ mɔ gbaa, mɔmɔ pɛwu mɛ kya nyɛ gyi kaabo kii san. Kerɛ, me ne n tɛ gɛrɛnaa, n kya wu akon mɔ.
17 Então, caindo em si, disse: “Quantos trabalhadores de meu pai têm pão com fartura, e eu aqui estou morrendo de fome!
18 Nan koso de nꞌ kpe me-sɛ asɛ de nꞌ kpaa dɛ mɔ giserɛ. Nɛ loo mɔ asɛ mɔ, nan tɔgɛ mɔ yɛɛ, “Me-sɛ, nɛ wɔra fo‑rɛ Wurubuaarɛ ilaa nyɛnyɛn.
18 Vou me arrumar, voltar para o meu pai e lhe dizer: ‘Pai, pequei contra Deus e diante do senhor;
19 Meŋ kaaborɛ foꞌ baa terɛ me yɛɛ fo-bi. Imɔso, me-sɛ, n dɛ fo giserɛ, sɔɔ me de foꞌ kyu me wɔra fɛɛ fo-adega mɔ dɔ ɔko.” ’
19 já não sou digno de ser chamado de seu filho; trate-me como um dos seus trabalhadores.’”
20 “Ɔ sa gɛnen gɛwɔnsa gɛdɛ ta mɔ, gɛsintin mɔ, ɔ koso ne ɔ kyon mɔ-sɛ asɛ. Ɔ kya fuude mɔ-sɛ gɛten mɔ, mɔ-sɛ gi wu mɔ koo-koo gɛta. O wu mɔ gɛnen mɔ, i wɔra mɔ ayen. Ne o kuu ɔnangya kpaa puge mɔ ɔ kya da mɔ gya-gya.
20 E, arrumando-se, foi para o seu pai.
21 Ɔ faala mɔ ta mɔ, mɔ-bi mɔ gi dɛ mɔ giserɛ yɛɛ, ‘Me-sɛ, nɛ wɔra fo‑rɛ Wurubuaarɛ ilaa nyɛnyɛn. Meŋ baa kaaborɛ foꞌ baa terɛ me yɛɛ fo-bi.’
21 E o filho lhe disse: “Pai, pequei contra Deus e diante do senhor; já não sou digno de ser chamado de seu filho.”
22 Mɔ-sɛ mɔ, mɔ, gi kyu mɔ naa loo gɛten dɔ, ne ɔ tɔgɛ sa mɔ-adega yɛɛ, ‘Belen! Fɛꞌ kpaala! Fɛꞌ kyu gɛgbɛ dɛnsɛ baa suu mɔ de fɛꞌ wɔra mɔ gɛbɔɔrɛ gibaa dɔ de fɛꞌ kyu ayaawolɛ kyu tolɛ mɔ-ayaa dɔ.
22 O pai, porém, disse aos servos: “Tragam depressa a melhor roupa e vistam nele. Ponham um anel no dedo dele e sandálias nos pés.
23 De fɛꞌ kpaa keda naadɛ kiirɛsɛ ɔbono ɔ laa wɔra nfɔ mɔ de fɛꞌ baa mɔɔ de fɛꞌ kyu wɔra agyudɔ de aꞌ gyi de aꞌ nun de aꞌ kyaa.
23 Tragam e matem o bezerro gordo. Vamos comer e festejar,
24 I kya nyiile yɛɛ me-bi baarɛ mɔ dɛ fɛɛ ɔbono o wuꞌ ne o kii kyingi. Ɔ fuɛ, ne a kii wu mɔ.’ Gɛsintin mɔ, ɔnyen mɔ adega mɔ mɛ wɔra fɛɛ gɛnɔɔbono mɔmɔ-wura mɔ gi tɔgɛ mɔmɔ mɔ, ne mɛ gyi ne mɛ nun ne mɛ kyaa.
24 porque este meu filho estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.” E começaram a festejar.
25 “Gɛnen owi ɔbono dɔ pɛwu mɔ, ɔnyen mɔ mɔ-bi belɛnsɛ mɔ, mɔ, bo ndɔɔ dɔ. Ɔ lii ndɔɔ ɔ kya ba gɛwi ne o kya fuude gɛten dɔ mɔ, ɔ kya nu ilon de gɛkyaa i dɛ i yelɛ mɔ-sɛ gɛten dɔ.
25 — Ora, o filho mais velho estava no campo. Quando voltava, ao aproximar-se da casa, ouviu a música e as danças.
26 Nfono mɔ, ɔ terɛ mɔ-sɛ adega mɔ dɔ ɔko ne ɔ taasɛ mɔ ilaa ibono i ba nno mɔ.
26 Chamou um dos empregados e perguntou o que era aquilo.
27 Ɔ taasɛ mɔ gɛnen mɔ, ɔ tɔgɛ sa mɔ yɛɛ, ‘Fo-tedɛ ne n ba ne fo-sɛ gi yɛgɛ mɛ keda naadɛ ɔbono ɔ wɔra nfɔ mɔ mɔɔ yɛɛ mɔ-bi gi kii ba baa tu mɔ gimu nkpa de alanfiya.’
27 E ele informou: “O seu irmão voltou e, por tê-lo recuperado com saúde, o seu pai mandou matar o bezerro gordo.”
28 “O nu gɛnen mɔ, ɔ sɔɔ ginyadon ne o kine yɛɛ ɔ maŋ baa loo gɛten dɔ. Mɔ-sɛ gi nu yɛɛ mɔ-bi belɛnsɛ mɔ gi sɔɔ ginyadon mɔ, ɔ lii kpe mɔ asɛ, ɔ kya buɛɛlɛ mɔ.
28 — O filho mais velho se indignou e não queria entrar. Saindo, porém, o pai, procurava convencê-lo a entrar.
29 Nfono mɔ, mɔ-bi mɔ gi lɛɛ gɛnɔ sa mɔ yɛɛ, ‘Me-sɛ, fo gbaa-gbaa kerɛ, nsi ndɛ dɔ pɛwu mɔ, n yelɛ n kya son fo. Meŋ wɔra gisomaanu sa fo gɛkaako kerɛ. Mi‑i me mɔ, fo mɛŋ sa me ba‑a gɛtiidɛbi yɛɛ nꞌ mɔɔ de me‑rɛ me-kyɛmenɛana aꞌ kyu gyi ɔkon.
29 Mas ele respondeu ao seu pai: “Faz tantos anos que sirvo o senhor e nunca transgredi um mandamento seu. Mas o senhor nunca me deu um cabrito sequer para fazer uma festa com os meus amigos.
30 Foŋ wu fo-bi ɔbono ɔ kpaa nyida fo-aterenbi akyii so giyan mɔ gi kpaa kii ba mɔ, fo bii yɛgɛ mɛ keda naadɛ ɔbono ɔ wɔra nfɔ mɔ mɔɔ sa mɔ mɔ?’
30 Mas, quando veio esse seu filho, que sumiu com os bens do senhor, gastando tudo com prostitutas, o senhor mandou matar o bezerro gordo para ele!”
31 Ɔ taasɛ gɛnen mɔ, mɔ-sɛ mɔ gi lɛɛ gɛnɔ sa mɔ yɛɛ, ‘Me-bi, fo bo me asɛ gɛrɛ owi kamaasɛ dɔ. Ilaa ibono n bo mɔ pɛwu i gyɛ daa fo-lɛɛ.
31 — Então o pai respondeu: “Meu filho, você está sempre comigo; tudo o que eu tenho é seu.
32 Fo-tedɛ baarɛ, mɔ, i kaaborɛ aꞌ kyaa sa mɔ de aꞌ yɛgɛ iꞌ wɔra aye ɔkon. I kya nyiile yɛɛ ɔ dɛ fɛɛ ɔbono o wuꞌ ne o kii kyingi. Ɔ wɔra fɛɛ ɔbono o fuɛ ne a kii wu mɔ mɔ.’ ”
32 Mas era preciso festejar e alegrar-se, porque este seu irmão estava morto e reviveu, estava perdido e foi achado.”
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.