Lucas 15

GɛnÞ PobÞrÞ, Gɛbono Wurubuaarɛ Gi Yɛgɛ Mɔ-rɛ Anyamesɛ Mɛ Wɔra Mɔ (ACD) vs ARC

Sair da comparação
ARC Almeida Revista e Corrigida 2009
1 Aberɛ ako dɔ mɔ, ilaa nyɛnyɛn awɔrabo de lɛnpoo asɔɔbo abono mɛ kya kudi asa gyi mɔ mɛ ba Yesu asɛ baa nu mɔ-ilaa tɔgɛsɛ.
1 E chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Gɛnen so mɔ Farasii awura de Gyuda awura nbara aŋmarasɛbo mɔ mɛ kya lɔgedɛ yɛɛ, “Menɛ ne n ba ne Yesu kya bugi ansi de ilaa nyɛnyɛn awɔrabo adɛ ne ɔ kya gyi de mɔmɔ?”
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores e come com eles.
3 Nfono mɔ, Yesu gi da mɔmɔ gikpalɛ yɛɛ,
3 E ele lhes propôs esta parábola, dizendo:
4 “Nꞌ taasɛ fɛye ilaa iko. Nengyene nyamesɛ bo isandɛ ikue-inun ne ɔkolon gi fuɛ mɔ, ɔ maŋ taa asɛnsɛ mɔ yɛgɛ mɔmɔ-ogyiten de ɔꞌ kpaa laarɛ ɔbono ɔ fuɛ mɔ? Gɛsintin, ɔ laa laarɛ mɔ gɛnen‑n kaaborɛ oꞌ wu mɔ.
4 Que homem dentre vós, tendo cem ovelhas e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove e não vai após a perdida até que venha a achá-la?
5 O wu mɔ mɔ, i kya wɔra mɔ ɔkon gikyɔ kyɔde, de oꞌ puru mɔ gyanꞌ gigɔngɔn kyu mɔ ba gɛwi.
5 E, achando-a, a põe sobre seus ombros, cheio de júbilo;
6 Ɔ ba gɛwi mɔ, ɔ laa terɛ mɔ-gɛten dɔ awura de mɔ-nanboana de ɔꞌ tɔgɛ sa mɔmɔ yɛɛ, ‘Aye pɛwu aꞌ gyi ɔkon me-sandɛ fuɛsɛ mɔ so. I lii fɛɛ nɛ kpaa wu mɔ baa bɔla asɛnsɛ mɔ so.’
6 e, chegando à sua casa, convoca os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque perdida.
7 Gɛnen kee ne i dɛ ne. Nengyene fɛɛ gɛsinkpan so gɛrɛ ilaa nyɛnyɛn ɔwɔrabo kolon gi nu mɔ-nyoro gɛsɛ ne ɔ kyɛɛgɛ lii mɔ-ilaa nyɛnyɛn giwɔra dɔ mɔ, abono mɛ bo Wurubuaarɛ dɔ mɔ mɛ laa gyi ɔkon belɛ. Fɛɛ asa ikue-inan de saalaa asa sango mɛ bo no mɛ nyi yɛɛ mɛ gyɛ gɛsintin awura ne iŋ tiri yɛɛ mɛꞌ kyɛɛgɛ mɔ, nꞌ buu sa fɛye yɛɛ mɔmɔ-ilaa i maŋ wɔra Wurubuaarɛ dɔ asa mɔ ɔkon fɛɛ nyamesɛ kolon ɔbono ɔ kyɛɛgɛ mɔ lɛɛ mɔ.”
7 Digo-vos que assim haverá alegria no céu por um pecador que se arrepende, mais do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Yesu gi kii da gikpalɛ yɛɛ, “Ɔkyii ɔko bo aterenbi abi tirisɛ gudu, ne gɛnyɛ gɛko mɔ, gikolon gi fuɛ mɔ asɛ mɔ-obu dɔ. Nnɛ ne ɔ laa wɔra? Ɔ laa nyɔga fatela de ɔꞌ kpa mɔ-obu mɔ laarɛ gimɔ dɔɔdan kaaborɛ ɔꞌ kpaa wu gimɔ.
8 Ou qual a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma dracma, não acende a candeia, e varre a casa, e busca com diligência até
9 Nengyene o wu gimɔ mɔ, ɔ kya terɛ mɔ-gɛten dɔ awura de mɔ-nanboana baa gyanꞌ de ɔꞌ tɔgɛ sa mɔmɔ yɛɛ, ‘Aye pɛwu aꞌ gyi ɔkon, i lii fɛɛ nɛ wu me-aterenbi gibi gibono gi fuɛ mɔ.’ ”
9 E, achando-a, convoca as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque já achei a dracma perdida.
10 Yesu gi tɔgɛ gɛnen ta mɔ, ɔ lɛɛ gɛsɛ yɛɛ, “Nꞌ buu sa fɛye yɛɛ nengyene fɛɛ ilaa nyɛnyɛn ɔwɔrabo kolon gi nu mɔ-nyoro gɛsɛ ne ɔ kyɛɛgɛ lii mɔ-ilaa nyɛnyɛn giwɔra dɔ mɔ, gɛnen kee ne i kya wɔra Wurubuaarɛ dɔ isɔɔ ɔkon ne.”
10 Assim vos digo que há alegria diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Yesu gi kii da gikpalɛ kyu lii Wurubuaarɛ so yɛɛ, “Aberɛ ako dɔ mɔ, ɔnyen ɔko gi kyena. Ɔ bo nbii nyensɛɛ nnyɔ.
11 E disse:
12 Gɛkɛ gɛdɛ mɔ, ɔpiiasɛ mɔ gi koso kpaa tɔgɛ mɔ-sɛ yɛɛ, ‘Me-sɛ, yɛ fo-atɔ de foꞌ kyu me-lɛɛ ogyiten sa me, ibono fo san fo tɛ de ansi faa.’ Gɛsintin mɔ, mɔmɔ-sɛ gi yɛ mɔ-atɔ mɔ dɔ sa mɔmɔ.
12 E o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte da fazenda que por eles a fazenda.
13 Ɔ yɛ sa mɔmɔ gɛnen mɔ, imɔ nkɛ kalɛsɛ nko mɔ, ɔpiiasɛ mɔ gi baala mɔ-ilaa pɛwu ne ibono i gyɛ ifɛsɛ mɔ, ɔ fɛ. Ne ɔ koso taa mɔ-sɛ de mɔ-daa yɛgɛ kyon kpe ɔsowolɛ ɔko so koo gɛta-gɛta. O kpe nno mɔ, ɔ kpaa gyi ɔkon giyan-giyan nyida mɔ-aterenbi mɔ.
13 E, poucos dias depois, o filho mais novo, ajuntando tudo, partiu para uma terra longínqua e ali desperdiçou a sua fazenda, vivendo dissolutamente.
14 Aberɛ abono mɔ-aterenbi mɔ a ta wɔra mɔ mɔ, akon belɛ ako a tɔrɔ gɛsinkpan gɛbono so ɔ tɛ mɔ. Nfono mɔ, ayen a keda mɔ. Ɔŋ baa ɔ dɛ sɛi.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a padecer necessidades.
15 Ɔ san koso kyu mɔ-nyoro kpaa da mada de nten obi ɔko ne ɔbono, mɔ, yɛɛ ɔꞌ kpaa kyena mɔ-ndɔɔ dɔ de ɔꞌ kerɛ akuuri so.
15 E foi e chegou-se a um dos cidadãos daquela terra, o qual o mandou para os seus campos a apascentar porcos.
16 Akon mɔ a don mɔ-abaa so mɔ, nengyene fɛɛ ɔ nyɛ akuuri mɔ ilaa gyisɛ gbaa mɔ, nkana ɔ kya laarɛ kyɔde. Imɔ gɛnen mɔ, ɔko mɛŋ kya sa mɔ imɔ iko‑rɛ iko.
16 E desejava encher o seu estômago com as bolotas que os porcos comiam, e ninguém lhe dava nada.
17 Gɛkɛ gɛdɛ, ɔ baa nu mɔ-nyoro gɛsɛ yɛɛ ɔ wɔra ilaa nyɛnyɛn. Imɔso ɔ tɔgɛ sa mɔ-nyoro yɛɛ, ‘Adega abono mɛ tɛ me-sɛ asɛ mɔ gbaa, mɔmɔ pɛwu mɛ kya nyɛ gyi kaabo kii san. Kerɛ, me ne n tɛ gɛrɛnaa, n kya wu akon mɔ.
17 E, caindo em si, disse: Quantos trabalhadores de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Nan koso de nꞌ kpe me-sɛ asɛ de nꞌ kpaa dɛ mɔ giserɛ. Nɛ loo mɔ asɛ mɔ, nan tɔgɛ mɔ yɛɛ, “Me-sɛ, nɛ wɔra fo‑rɛ Wurubuaarɛ ilaa nyɛnyɛn.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com meu pai, e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e perante ti.
19 Meŋ kaaborɛ foꞌ baa terɛ me yɛɛ fo-bi. Imɔso, me-sɛ, n dɛ fo giserɛ, sɔɔ me de foꞌ kyu me wɔra fɛɛ fo-adega mɔ dɔ ɔko.” ’
19 Já não sou digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus trabalhadores.
20 “Ɔ sa gɛnen gɛwɔnsa gɛdɛ ta mɔ, gɛsintin mɔ, ɔ koso ne ɔ kyon mɔ-sɛ asɛ. Ɔ kya fuude mɔ-sɛ gɛten mɔ, mɔ-sɛ gi wu mɔ koo-koo gɛta. O wu mɔ gɛnen mɔ, i wɔra mɔ ayen. Ne o kuu ɔnangya kpaa puge mɔ ɔ kya da mɔ gya-gya.
20 E, levantando-se, foi para seu pai; e, quando ainda estava longe, viu-o seu pai, e se moveu de íntima compaixão, e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço, e o beijou.
21 Ɔ faala mɔ ta mɔ, mɔ-bi mɔ gi dɛ mɔ giserɛ yɛɛ, ‘Me-sɛ, nɛ wɔra fo‑rɛ Wurubuaarɛ ilaa nyɛnyɛn. Meŋ baa kaaborɛ foꞌ baa terɛ me yɛɛ fo-bi.’
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e perante ti e já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Mɔ-sɛ mɔ, mɔ, gi kyu mɔ naa loo gɛten dɔ, ne ɔ tɔgɛ sa mɔ-adega yɛɛ, ‘Belen! Fɛꞌ kpaala! Fɛꞌ kyu gɛgbɛ dɛnsɛ baa suu mɔ de fɛꞌ wɔra mɔ gɛbɔɔrɛ gibaa dɔ de fɛꞌ kyu ayaawolɛ kyu tolɛ mɔ-ayaa dɔ.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, e vesti-lho, e ponde-lhe um anel na mão e sandálias nos pés,
23 De fɛꞌ kpaa keda naadɛ kiirɛsɛ ɔbono ɔ laa wɔra nfɔ mɔ de fɛꞌ baa mɔɔ de fɛꞌ kyu wɔra agyudɔ de aꞌ gyi de aꞌ nun de aꞌ kyaa.
23 e trazei o bezerro cevado, e matai-
24 I kya nyiile yɛɛ me-bi baarɛ mɔ dɛ fɛɛ ɔbono o wuꞌ ne o kii kyingi. Ɔ fuɛ, ne a kii wu mɔ.’ Gɛsintin mɔ, ɔnyen mɔ adega mɔ mɛ wɔra fɛɛ gɛnɔɔbono mɔmɔ-wura mɔ gi tɔgɛ mɔmɔ mɔ, ne mɛ gyi ne mɛ nun ne mɛ kyaa.
24 porque este meu filho estava morto e reviveu; tinha-se perdido e foi achado. E começaram a alegrar-se.
25 “Gɛnen owi ɔbono dɔ pɛwu mɔ, ɔnyen mɔ mɔ-bi belɛnsɛ mɔ, mɔ, bo ndɔɔ dɔ. Ɔ lii ndɔɔ ɔ kya ba gɛwi ne o kya fuude gɛten dɔ mɔ, ɔ kya nu ilon de gɛkyaa i dɛ i yelɛ mɔ-sɛ gɛten dɔ.
25 E o seu filho mais velho estava no campo; e, quando veio e chegou perto de casa, ouviu a música e as danças.
26 Nfono mɔ, ɔ terɛ mɔ-sɛ adega mɔ dɔ ɔko ne ɔ taasɛ mɔ ilaa ibono i ba nno mɔ.
26 E, chamando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 Ɔ taasɛ mɔ gɛnen mɔ, ɔ tɔgɛ sa mɔ yɛɛ, ‘Fo-tedɛ ne n ba ne fo-sɛ gi yɛgɛ mɛ keda naadɛ ɔbono ɔ wɔra nfɔ mɔ mɔɔ yɛɛ mɔ-bi gi kii ba baa tu mɔ gimu nkpa de alanfiya.’
27 E ele lhe disse: Veio teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 “O nu gɛnen mɔ, ɔ sɔɔ ginyadon ne o kine yɛɛ ɔ maŋ baa loo gɛten dɔ. Mɔ-sɛ gi nu yɛɛ mɔ-bi belɛnsɛ mɔ gi sɔɔ ginyadon mɔ, ɔ lii kpe mɔ asɛ, ɔ kya buɛɛlɛ mɔ.
28 Mas ele se indignou e não queria entrar. E, saindo o pai, instava com ele.
29 Nfono mɔ, mɔ-bi mɔ gi lɛɛ gɛnɔ sa mɔ yɛɛ, ‘Me-sɛ, fo gbaa-gbaa kerɛ, nsi ndɛ dɔ pɛwu mɔ, n yelɛ n kya son fo. Meŋ wɔra gisomaanu sa fo gɛkaako kerɛ. Mi‑i me mɔ, fo mɛŋ sa me ba‑a gɛtiidɛbi yɛɛ nꞌ mɔɔ de me‑rɛ me-kyɛmenɛana aꞌ kyu gyi ɔkon.
29 Mas, respondendo ele, disse ao pai: Eis que te sirvo
30 Foŋ wu fo-bi ɔbono ɔ kpaa nyida fo-aterenbi akyii so giyan mɔ gi kpaa kii ba mɔ, fo bii yɛgɛ mɛ keda naadɛ ɔbono ɔ wɔra nfɔ mɔ mɔɔ sa mɔ mɔ?’
30 Vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou a tua fazenda com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 Ɔ taasɛ gɛnen mɔ, mɔ-sɛ mɔ gi lɛɛ gɛnɔ sa mɔ yɛɛ, ‘Me-bi, fo bo me asɛ gɛrɛ owi kamaasɛ dɔ. Ilaa ibono n bo mɔ pɛwu i gyɛ daa fo-lɛɛ.
31 E ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e todas as minhas
32 Fo-tedɛ baarɛ, mɔ, i kaaborɛ aꞌ kyaa sa mɔ de aꞌ yɛgɛ iꞌ wɔra aye ɔkon. I kya nyiile yɛɛ ɔ dɛ fɛɛ ɔbono o wuꞌ ne o kii kyingi. Ɔ wɔra fɛɛ ɔbono o fuɛ ne a kii wu mɔ mɔ.’ ”
32 Mas era justo alegrarmo- porque este teu irmão estava morto e reviveu; tinha-se perdido e foi achado.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.