Romanos 9
Uisneno In Kabin ma Prenat: Rais Manba'an Fe'u nok Reta' Ahun-hunut (AAZ) vs NVT
1 Hit reꞌ tmafuut tok Kristus, taꞌuab ate namneo ma namnoon goah. Onaim au ka upoi ki fa. Au nekak nanan ia msaꞌ natoon am nak, Uisneno In Asmanan anꞌator au nekak.
1 Digo-lhes a verdade, tendo Cristo como testemunha, e minha consciência e o Espírito Santo a confirmam.
2 — ausente —
2 Meu coração está cheio de amarga tristeza e angústia sem fim
3 — ausente —
3 por meu povo, meus irmãos judeus. Eu estaria disposto a ser amaldiçoado para sempre, separado de Cristo, se isso pudesse salvá-los.
4 Te kaah, sin reꞌ naan atoin Israelas, es reꞌ pah es, reꞌ maꞌupan anneis. Uisneno nait inrair sin anjarin In aanh ein naꞌko unuꞌ. In naruruꞌ ma nakriraꞌ In kuasa reꞌ mapinaꞌ-makrahaꞌ neu sin. In nahakeꞌ rais manbaꞌan humaꞌ-humaꞌ nok sin. In nfee In atoran neu sin. Sin es reꞌ naꞌbesan nahinin neun Uisneno, ma ntuthae Je. In nbaꞌan he naruruꞌ ma nakriraꞌ In nekan arekot neu sin.
4 Eles são o povo de Israel, escolhidos para serem filhos adotivos de Deus. Ele lhes revelou sua glória, fez uma aliança com eles e lhes deu sua lei e o privilégio de adorá-lo e receber suas promessas.
5 Sin naꞌuun naꞌkon hit beꞌi-naꞌi sin, esan reꞌ: kaꞌo Abraham, kaꞌo Isakꞌ ma kaꞌo Yakop (atoniꞌ nait kanaf ‘Israꞌel’ naꞌko Yakop). Ma Kristus reꞌ Uisneno nbaꞌan nain Je naꞌko unuꞌ reꞌ he nreek haefn Ee ntaam neem naan, naꞌuu naꞌko hit pah Yahudis sin beꞌi-naꞌi sin. Kristus naan amsaꞌ, es reꞌ Uisneno reꞌ naprenat nain areꞌ saaꞌ-saaꞌ ii ok-okeꞌ. Onaim pantas karu atoniꞌ naikas ma nboiꞌs Ee tar antea nabar-baar. Batuur on naan, tua!
5 Do povo de Israel vêm os patriarcas, e o próprio Cristo, quanto à sua natureza humana, era israelita. E ele é Deus, aquele que governa sobre todas as coisas e é digno de louvor eterno! Amém.
6 Maski atoin Israelas sin amfaun reꞌ ka ntoup fa Kristus fa feꞌ, mes atoniꞌ ka bisa naꞌuab fa mnak, Uisneno In rais manbaꞌan naan ka njair fa. Kais mak, mansian ii ok-okeꞌ reꞌ naꞌuu neman naꞌkon beꞌi-naꞌi Israꞌel naan, anjair pah Israꞌel reꞌ Uisneno npiir je he njair Iin ja.
6 Acaso Deus deixou de cumprir sua promessa a Israel? Não, pois nem todos os descendentes de Israel pertencem, de fato, ao povo de Deus.
7 On reꞌ, too mfaun ii naꞌuu neman naꞌkon hit beꞌi-naꞌi, kaꞌo Abraham. Mes sin arsin ok-okeꞌ ka kaꞌo Abraham in sufan-kauꞌn ein fa reꞌ Uisneno npiir sin. Fin Uisneno natoon anrair kaꞌo Abraham am nak, “Ho sufam-kaꞌum reꞌ Au uhiin sin naan, suma esan reꞌ naꞌuu neman naꞌkon ho anah naiꞌ Isak.”
7 Só porque são descendentes de Abraão não significa que são, verdadeiramente, filhos de Abraão. Pois as Escrituras dizem: “Isaque é o filho de quem depende a sua descendência”.
8 In oetn ii nak, naꞌko unuꞌ tar antea oras ia, ka sufaꞌ-kaꞌuf sin ok-okeꞌ fa reꞌ naꞌuu neman naꞌkon hit atoin Yahudis hit kaꞌo Abraham, reꞌ njarin Uisneno In aanh ein. Suma sufaꞌ-kaꞌuf reꞌ naꞌko Uisneno In rais manbaꞌan neu kaꞌo Abraham anmees jah, Uisneno nsoiꞌ je njair In aanh ein reꞌ batuur.
8 Isso significa que os descendentes físicos de Abraão não são, necessariamente, filhos de Deus. Apenas os filhos da promessa são considerados filhos de Abraão.
9 Fin Uisneno nahakeꞌ rais manbaꞌan nok kaꞌo Abraham am nak, “Toon amnemat, of Au ꞌfain ꞌuum. Oras naan, ho fee bi Saraꞌ nahoniꞌ naan riꞌaan moen jes.”
9 Pois Deus havia prometido: “Voltarei por esta época, e Sara terá um filho”.
10 Ka on fa naan ahaa. Fin hit kaꞌo Isak nok in fee bi Ripka nahoniꞌ naan riꞌaan koenaꞌ.
10 Esse fato não é único. Também Rebeca ficou grávida de nosso antepassado Isaque e deu à luz gêmeos.
11 — ausente —
11 Antes de eles nascerem, porém, antes mesmo de terem feito qualquer coisa boa ou má, ela recebeu uma mensagem de Deus. (Essa mensagem mostra que Deus escolhe as pessoas conforme os propósitos dele
12 — ausente —
12 e as chama sem levar em conta as obras que praticam.) Foi dito a Rebeca: “Seu filho mais velho servirá a seu filho mais novo”.
13 Fin Uisneno naꞌuab anbi In Suur Akninuꞌ anmatoom nok riꞌaan koen naan am nak,
13 Nas palavras das Escrituras: “Amei Jacó, mas rejeitei Esaú”.
14 Onaim hit he taꞌuab saaꞌ? Of oniꞌ nmuiꞌ tuaf naꞌuab am nak, “Uisneno nafeek rasi ka natai fa?” Kaah fa, tua!
14 Estamos dizendo, então, que Deus foi injusto? Claro que não!
15 Fin unuꞌ feꞌe te, Uisneno natoon neu kaꞌo Musa mnak,
15 Pois Deus disse a Moisés: “Terei misericórdia de quem eu quiser, e mostrarei compaixão a quem eu quiser”.
16 Onaim tuaf naan ka nnaben fa Uisneno In rais kasian, natuin tuaf naan in roimn aa kuun, aiꞌ natuin in aꞌmoeꞌn aa kuun. Mes natuin Uisneno kuun es reꞌ anroim he naruruꞌ ma nakriraꞌ In rais kasian ee neu tuaf naan.
16 Portanto, a misericórdia depende apenas de Deus, e não de nosso desejo nem de nossos esforços.
17 Fin anbi Suur Akninuꞌ, Uisneno naꞌuab neu usif pah Masir am nak, “Au usaeb ꞌpiruꞌ-baru he ho mjair usif, natuin Au he ꞌpaek ko he mururuꞌ ma mukriraꞌ Au kuasat meu too mfaun ein. Nok ranan naan, mansian ii ok-okeꞌ reꞌ nbin pah-pinan ia bisa naikas naꞌrat-ratan Au kanak.”
17 Pois as Escrituras afirmam que Deus disse ao faraó: “Eu o coloquei em posição de autoridade com o propósito de mostrar em você meu poder e propagar meu nome por toda a terra”.
18 Onaim karu Uisneno he naruruꞌ ma nakriraꞌ In rais kasian ee neu tuaf es, In nmoeꞌ je goen. Ma karu In nmoeꞌ tuaf es in nekan he naheer on fatu, In nmoeꞌ je goen.
18 Como podem ver, ele escolhe ter misericórdia de alguns e endurecer o coração de outros.
19 Karu nmuiꞌ tuaf es, reꞌ nprotees kau mnak, “Karu on naan ate, karu Uisneno he nmoeꞌ rais jes, sekau es reꞌ bisa nraban? Ka tiit fa, aiꞌ? Onaim nansaaꞌ am es In he nasaeb sanat neu kit? Naan ka natai ma namneo fa, tua!”
19 Mas algum de vocês dirá: “Então por que Deus os culpa? Não estão apenas cumprindo a vontade dele?”.
20 Karu nmuiꞌ tuaf reꞌ natenab on naan, au utaah am ꞌak, on nai: “Ho mutenab, mak ho reꞌ ia sekau! Ho he muꞌuab amraban Uisneno, aiꞌ?” Kais on naan, tua! Fin anbi Suur Akninuꞌ Uisneno matuꞌi mnak, “Karu atoniꞌ nmoeꞌ baer es, ka bisa fa bareꞌ naan nataan nafainꞌ ee mnak, ‘Nansaaꞌ am es ho mmoeꞌ kau on reꞌ ia?’ ”
20 Ora, quem é você, mero ser humano, para discutir com Deus? Acaso o objeto criado pode dizer àquele que o criou: “Por que você me fez assim?”
21 On reꞌ amoꞌe ꞌnaꞌi. Naꞌko auf makriꞌit akboeꞌs es, in nmuiꞌ hak he nmoeꞌ ꞌhuun arimat he atoniꞌ nboꞌis. In nmuiꞌ hak amsaꞌ anpaek afu kboꞌes naan he nmoeꞌ baer porin makrafuꞌ, natuin in romin.
21 O oleiro não tem o direito de usar o mesmo barro para fazer um vaso para uso especial e outro para uso comum?
22 On naan amsaꞌ Uisneno. In nmuiꞌ hak he nmoeꞌ saaꞌ-saaꞌ natuin In romin. In he naruruꞌ ma nakriraꞌ neu mansian ein ok-okeꞌ am nak, In natooꞌ, ma ka ntoup fa ꞌmoeꞌ maufinu saaꞌ-saaꞌ reꞌ atoniꞌ nmoeꞌ je. In nroim he atoniꞌ nahini msaꞌ mnak, In nmuiꞌ kuasat kouꞌ-koꞌu. Maut he atoniꞌ nahiin on naan, he In naran ma ntahan In tuan nok ꞌmoeꞌ maufinu humaꞌ-humaꞌ reꞌ atoniꞌ nmoeꞌ sin. Mes neu atoniꞌ reꞌ nmoeꞌ maufinu, sin suma npa-paon sin oras he sin namreꞌun.
22 Da mesma forma, Deus tem o direito de mostrar sua ira e seu poder, suportando com muita paciência aqueles que são objeto de sua ira, preparados para a destruição.
23 In nmoeꞌ on naan, he naruruꞌ ma nakriraꞌ neu too mfaun ein am nak, In he naruruꞌ ma nakriraꞌ In rais kasian neu atoniꞌ fauk aah. Sin reꞌ naan, reꞌ In npiir nain sin he ntunaꞌ naꞌratan sin. Ma In nroim he mansian ii nahinin nak, In kuun mapinaꞌ-makrahaꞌ.
23 Ele age desse modo para que as riquezas de sua glória brilhem com esplendor ainda maior sobre aqueles dos quais ele tem misericórdia, aqueles que ele preparou previamente para a glória.
24 Fin hit reꞌ ia, reꞌ In npiir nain kit he tjair Iin na. Hit reꞌ ia, bian taꞌko atoin Yahudis, ma bian taꞌko pah bian antein.
24 E nós estamos entre os que ele chamou, tanto dentre os judeus como dentre os gentios.
25 Unuꞌ te, Uisneno npaek In mafefa kninuꞌ naiꞌ Hosea, he ntuiꞌ nmatoom nok ka atoin Yahudis sin fa mnak,
25 A esse respeito, Deus diz na profecia de Oseias: “Chamarei ‘meu povo’ aqueles que não eram meu povo, e amarei aqueles que antes eu não amava”.
26 In imsaꞌ ntuiꞌ mnak,
26 E também: “No lugar onde lhes foi dito: ‘Vocês não são meu povo’, eles serão chamados ‘filhos do Deus vivo’”.
27 Mafefa kninuꞌ bian es reꞌ naiꞌ Yesaya, nhunun ma nkoaꞌ niit anmatoom nok pah Israꞌel am nak,
27 E, a respeito de Israel, o profeta Isaías clamou: “Embora o povo de Israel seja numeroso como a areia do mar, apenas um remanescente será salvo.
28 Fin In oras he neem,
28 Pois o Senhor executará sua sentença sobre a terra de modo rápido e decisivo”.
29 Un-unuꞌ te, naiꞌ Yesaya natoon anmatoom nok atoin Yahudis sin im nak,
29 E, como Isaías tinha dito em outra passagem: “Se o Senhor dos Exércitos não houvesse poupado alguns de nossos filhos, teríamos sido exterminados como Sodoma e destruídos como Gomorra”.
30 Hit he taꞌuab saaꞌ? Taꞌuab tak, ka atoin Yahudis fa naꞌko mee-mee, reꞌ unuꞌ te ka naim nitan fa ranan he naraem ok nok Uisneno, mes oras ia nmarameꞌ nok Ne goen, natuin sin npirsain neun Yesus Kristus.
30 Que significa tudo isso? Embora os gentios não buscassem seguir as normas de Deus, foram declarados justos, e isso aconteceu pela fé.
31 Te kaah abitan Israꞌel sin, sin nsobaꞌ he nmoeꞌ natuin kaꞌo Musa in atoran he sin bisa naraem ok nok Uisneno, mes ka njair niit fa msaꞌ.
31 Já o povo de Israel, que se esforçou tanto para cumprir a lei a fim de se tornar justo, nunca teve sucesso.
32 — ausente —
32 Por que não? Porque tentaram se tornar justos por meio de suas obras, e não pela fé. Tropeçaram na grande pedra em seu caminho,
33 — ausente —
33 e a esse respeito as Escrituras afirmam: “Ponho em Sião uma pedra que os faz tropeçar, uma rocha que os faz cair. Mas quem confiar nele jamais será envergonhado”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.