Romanos 4
Uisneno In Kabin ma Prenat: Rais Manba'an Fe'u nok Reta' Ahun-hunut (AAZ) vs NTLH
1 Onaim tait iꞌtopeꞌ taꞌko hit atoin Yahudis hit beꞌi-naꞌi, kaꞌo Abraham. Hit bisa tanoniꞌ saaꞌ naꞌko in tuan, anmatoom nok tuaf nareko nfain nok Uisneno natuin in npirsai Kristus?
1 Então o que é que podemos dizer de Abraão, o antepassado de nossa raça? O que foi que ele conseguiu?
2 Hit bisa tanoniꞌ on nai: karu Uisneno ntoup kaꞌo Abraham natuin in nmoeꞌ rais reko, in nmuꞌi ꞌsukif amsaꞌ he bisa nafeef anbi mansian ii in human ma in matan. Mes anbi Uisneno In matan, in ka bisa fefaꞌ meseꞌ fa.
2 Se foi por causa das coisas que ele fez que Deus o aceitou, então ele teria motivo para se orgulhar, mas não para se orgulhar diante de Deus.
3 Mes matuꞌi et Suur Akninuꞌ Uisneno mnak,
3 Pois o que é que as Escrituras Sagradas dizem? Elas dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
4 Tait iꞌtopeꞌ es antein: ameput antoup in kai. Kai naan ka roi parseen fa, mes roit reꞌ aꞌnaakf ee nbaen ee he nsenuꞌ ma nsekaꞌ atoniꞌ naan in haet ma maskeet. Fin ameput naan in hak.
4 O salário que o trabalhador recebe não é um presente, mas é o pagamento a que ele tem direito por causa do trabalho que fez.
5 Uisneno nmuiꞌ hak he nak, tuaf reꞌ npirsai neu Yesus Kristus bisa nareko nfain nok Ne, maski unuꞌ atoniꞌ naan anmoꞌe nsaan ma ka nfairoir fa Uisneno. Ka tiit fa rais jes reꞌ atoniꞌ bisa nmoeꞌ je, he in nareok on nok Uisneno. Fin atoniꞌ ro npirsai neu Yesus Kristus, naꞌ Uisneno nmaark ee mnak, in atoin neek amneot ma ntoup goe.
5 Porém a pessoa que não põe a sua esperança nas coisas que faz, mas simplesmente crê em Deus, é a fé dessa pessoa que faz com que ela seja aceita por Deus, o Deus que trata o culpado como se ele fosse inocente.
6 Usif naiꞌ Daut natoon amsaꞌ mnak, atoniꞌ neekn ee nmariin oras Uisneno nmarak sin nak, sin reꞌ naan atoin neek amneot, maski sin ka nmoꞌen fa saaꞌ-saaꞌ amsaꞌ. Fin naiꞌ Daut antui mnak,
6 E isso foi o que Davi queria dizer quando falou da felicidade daqueles que Deus aceita, sem levar em conta o que eles fazem.
7 “Maski atoin ein ia ntanhai Uisneno In Atoran,
7 Davi disse: “Feliz aquele cujas maldades Deus perdoa e cujos pecados ele apaga!
8 Fin karu Uisneno ka nsoiꞌ fa sin sanat ma penu sin,
8 Feliz aquele que o Senhor não acusa de cometer pecado!”
9 Of oniꞌ hi mitenab mak, suma atoin Yahudis reꞌ naꞌheriꞌ, reꞌ bisa napein upan he nareko nfain nok Uisneno. Batuur, aiꞌ kaah? Ma atoniꞌ naꞌko pah bian reꞌ ka maꞌheriꞌ fa, ka bisa fa, aiꞌ? Kaah fa, tua! Tenab on naan, ansaan! Es reꞌ hai mimnaub main ki mmak, natuin kaꞌo Abraham anpirsai neu Uisneno, es naꞌ Uisneno nmaark ee, atoin neek amneot reꞌ anmarameꞌ nok Ne.
9 Será que essa felicidade de que Davi falou existe somente para os que são circuncidados ? É claro que não! Ela existe também para os que não são circuncidados. Pois já citamos as Escrituras Sagradas, que dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
10 Oras mee Uisneno nmarak kaꞌo Abraham on naan? Oras in naꞌheriꞌ nrair, aiꞌ oras in ka naꞌheriꞌ fa feꞌ? Reꞌ batuurn ii, oras in ka naꞌheriꞌ fa feꞌ.
10 Quando foi que isso aconteceu? Foi antes ou depois de Abraão ser circuncidado? Foi antes e não depois.
11 Batuur! Oras kaꞌo Abraham ka naꞌheriꞌ fa feꞌ, Uisneno nmarak anrair je goen nak, atoin neek amneot. Aꞌroo-ꞌroo te, naꞌ in naꞌheriꞌ he njair tanar nak, in anjair tuaf reꞌ anpirsai Uisneno. Nok ranan naan, kaꞌo Abraham es reꞌ nfei ranan neu mansian ii ok-okeꞌ reꞌ npirsain neun Uisneno. Fin Uisneno ntoup tuaf meseꞌ-meseꞌ reꞌ npirsai Je, he sin nareko nfanin nok Uisneno, maski sin naꞌheriꞌ, aiꞌ kahaf.
11 Ele foi circuncidado mais tarde. E a sua circuncisão foi um sinal para provar que Deus aceitou Abraão porque ele tinha fé; e isso aconteceu quando ele ainda não havia sido circuncidado. Assim Abraão é o pai espiritual de todos os que creem em Deus e são aceitos por ele, mesmo que não sejam circuncidados.
12 Kaꞌo Abraham amsaꞌ nfei ranan neu hit atoin Yahudis reꞌ maꞌheriꞌ. Ka natuin fa nak hit maꞌheriꞌ, mes natuin hit tpirsai Kristus, on reꞌ kaꞌo Abraham anpirsai Uisneno, oras in ka maꞌheriꞌ fa feꞌ.
12 Ele é também o pai dos que são circuncidados. Não apenas porque são circuncidados, mas porque vivem a mesma vida de fé que Abraão, o nosso pai, viveu antes de ter sido circuncidado.
13 Uisneno nahakeꞌ rais manbaꞌan nok kaꞌo Abraham ma in sufan-kauꞌn ein nak, aꞌroo-ꞌroo te, pah-pinan aꞌteme-ꞌteme njair sin pusaak. Uisneno nahakeꞌ rais manbaꞌan on naan, natuin kaꞌo Abraham anpirsai Je, rarit Uisneno nmaark ee mnak, atoin neek amneot reꞌ nmarameꞌ nok Ne. Mes Uisneno ka nahakeꞌ fa rais manbaꞌan on naan, natuin kaꞌo Abraham anmoeꞌ natuin In Atoorn ein.
13 Deus prometeu a Abraão e aos seus descendentes que o mundo ia pertencer a eles. Essa promessa foi feita não porque Abraão tinha obedecido à lei , mas porque ele havia crido em Deus e havia sido aceito por ele.
14 Fin karu atoniꞌ reꞌ suma nmoeꞌ natuin Uisneno In Atoran bisa ntoup naan pusaak reꞌ Uisneno nbaꞌan nrair je, in oetn ii nak, atpirsai teu Uisneno naan parsuum ahaa. Ma Uisneno In rais manbaꞌan naan ka mapakeꞌ fa msaꞌ.
14 Pois, se aqueles que obedecem à lei vão receber o que Deus prometeu, então a fé é inútil, e a promessa de Deus não tem valor.
15 Uisneno In Atoran anbi mee te, anbi naan atoniꞌ ntanhai Atoran naan amsaꞌ. Ma karu atoniꞌ ntanhai In Atoran, Uisneno natooꞌ, rarit In hukun sin. Ma karu Uisneno ka nmuiꞌ fa In Atoran, of ka nmuiꞌ fa atoniꞌ reꞌ ntanhai Atoran naan.
15 Pois a lei traz o castigo de Deus. Mas, onde não existe lei, também não existe desobediência à lei.
16 Es naan ate, hit ro he tpirsai Je. Naan, pentiing anneis naꞌko saaꞌ-saaꞌ ii ok-okeꞌ. Fin Uisneno naruruꞌ ma nakriraꞌ In neek arekot ruum-ruum aah neu atoniꞌ reꞌ anpirsai Je. Ma karu hit tpirsai Je nahuum on reꞌ kaꞌo Abraham, ro hit ttoup saaꞌ reꞌ In nbaꞌan, maski hit atoin Yahudis reꞌ tmoeꞌ tatuin In Atoran, aiꞌ kaah. Onaim hit ok-okeꞌ reꞌ atpirsai teu Kristus naan, on reꞌ kaꞌo Abraham in sufan.
16 Portanto, a promessa de Deus depende da fé, a fim de que a promessa seja garantida como presente de Deus a todos os descendentes de Abraão. Ela não é somente para os que obedecem à lei, mas também para os que creem em Deus como Abraão creu, pois ele é o pai espiritual de todos nós.
17 Anbi Uisneno In Suur Akninuꞌ, In nbaꞌan neu kaꞌo Abraham am nak, “Au ꞌmoeꞌ he ho mjair aam uuf meu uuf amfaun.” Kaꞌo Abraham anpirsai Uisneno. Rarit aꞌroo-ꞌroo te, Uisneno nmoeꞌ natuin In rais manbaꞌan naan. Uisneno es reꞌ namonib nafaniꞌ amates amsaꞌ. In suma naꞌuab aah, saaꞌ-saaꞌ reꞌ ka nmuiꞌ ma tiit sin fa, anjair nanin.
17 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu fiz de você o pai de muitas nações.” Assim a promessa depende de Deus, em quem Abraão creu, o Deus que ressuscita os mortos e faz com que exista o que não existia.
18 Kaꞌo Abraham anpirsai Uisneno ma npao-pao Goe, maski in ka nmuiꞌ fa anah fa feꞌ. Es naan ate, Uisneno nmoeꞌ je njair “aam uuf neu uuf amfaun.” Reꞌ naan, on reꞌ matuꞌi nbi Uisneno In Suur Akninuꞌ mnak, “Sufan amfa-faun neman naꞌko ko.”
18 Abraão teve fé e esperança, mesmo quando não havia motivo para ter esperança, e por isso ele se tornou “o pai de muitas nações”. Como dizem as Escrituras: “Os seus descendentes serão muitos.”
19 Kaꞌo Abraham anpirsai maꞌtaniꞌ neu Uisneno, maski in nahiin neu in namnais reꞌ-reuꞌf een. In nmoin naan toon nautn es een. Ma ain Saraꞌ ankiu, ma namnais reꞌ-reuꞌf een amsaꞌ.
19 Abraão tinha quase cem anos. Mas, mesmo quando ele pensou a respeito do seu corpo, que já estava como morto, ou quando lembrou que Sara não podia ter filhos, a sua fé não enfraqueceu.
20 Mes kaꞌo Abraham in pirsait naan ka naꞌoin on fa, aiꞌ, he natenab am nak Uisneno ka bisa nmoeꞌ natuin fa In rais manbaꞌan. In pirsait neu Uisneno maꞌtaniꞌ anteniꞌ oras in ntunaꞌ ma naꞌratan Uisneno In kanan.
20 Abraão não perdeu a fé, nem duvidou da promessa de Deus. A sua fé o encheu de poder, e ele louvou a Deus
21 Kaꞌo Abraham anpirsai batuur-batuur nak, saaꞌ reꞌ Uisneno nbaꞌan anrair je naan, In bisa nmoeꞌ natuin ee.
21 porque tinha toda a certeza de que Deus podia fazer o que havia prometido.
22 Etun Uisneno nmarak kaꞌo Abraham, atoin neek amneot reꞌ nmarameꞌ nok Ne.
22 Por isso Abraão, por meio da fé, “foi aceito por Deus.”
23 Mes Uisneno In Suur Akninuꞌ antui mnak, Uisneno ka nsoiꞌ ma nareon fa on naan neu kaꞌo Abraham anmees jaah,
23 As palavras “foi aceito” não falam somente dele.
24 mes anfee neu kit imsaꞌ! Fin karu hit tpirsai Je, In nmarak kit imsaꞌ atoin neek amneot reꞌ tareko tfain tok Ne. Fin Uisneno reꞌ ia, In es reꞌ namonib nafaniꞌ hit Usiꞌ Yesus naꞌko In aꞌmaten.
24 Falam também de nós, que seremos aceitos, nós os que cremos em Deus, o qual ressuscitou Jesus, o nosso Senhor.
25 Naiꞌ Yesus anmaet, natuin hit tmoꞌe tsaan. Rarit In nmoni nfain he nfei ranan, maut he hit bisa tareko tfain tok Uisneno.
25 Jesus foi entregue para morrer por causa dos nossos pecados e foi ressuscitado a fim de que nós fôssemos aceitos por Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.