Lucas 15

Uisneno In Kabin ma Prenat: Rais Manba'an Fe'u nok Reta' Ahun-hunut (AAZ) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Oras naan, ahoik beo ngguin ma atoin ka mapaek ein neman piut-piut neu Naiꞌ Yesus he nitan ma nnenan kuuk Ee. Mes atoin Yahudis sin naan sin, atoin reꞌuf.
1 Ora, chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Ankius on naan ate, atoin Farisis ma tunggur agama Yahudi sin naꞌmuun ein am nak, “Phueꞌ! Atoniꞌ reꞌ ia anmapartei nok atoin reuꞌf ein. Antoko ma naah nok sin antein!”
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 Anneen on naan ate, Naiꞌ Yesus naretaꞌ sin anpaek uab manporin am nak,
3 Então ele lhes propôs esta parábola:
4 “Karu anmuiꞌ tuaf es naꞌko ki, in nmuiꞌ ꞌbib-kase manaꞌ nautn es. Onaim namneuk es. Oras ia, in he nmoeꞌ on mee? In ro nnao nasaitan boꞌ seo mseo ngguin nbi baer mamut es, rarit nnao naim amneukt ee rekaꞌ niit ee.
4 Qual de vós é o homem que, possuindo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa as noventa e nove no deserto, e não vai após a perdida até que a encontre?
5 Karu in napein ꞌbib-kaes amnekut naan ate, in nasaah neik je nok neek marine.
5 E achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo;
6 Antea umi te, in noꞌen in nonot-asar sin ma natoon neu sin am nak, ‘Hae! Hi iim he mmarin-riin mok kau feꞌ! Fin au upein ufaniꞌ au ꞌbib-kaes amnekut naan.’
6 e chegando a casa, reúne os amigos e vizinhos e lhes diz: Alegrai-vos comigo, porque achei a minha ovelha que se havia perdido.
7 Anbi sonaf neno tunan on naan amsaꞌ. Karu anmuiꞌ tuaf asanat es naꞌpiis, rarit antebi nfain neu Uisneno, sonaf neno tunan in naan ee anmarinan ok-okeꞌ. Sin nmarinan nneis, natuin tuaf meseꞌ reꞌ anfain neem neu Uisneno, naꞌko tuaf boꞌ seo mseo reꞌ anmonin nok amneꞌo ma ka nseken fa.”
7 Digo-vos que assim haverá maior alegria no céu por um pecador que se arrepende, do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Rarit Naiꞌ Yesus naretaꞌ anpaek uab manporin es antein am nak, “Anmuiꞌ bifee mnais es anmuiꞌ roi mutiꞌ fuaꞌ boꞌes. In ka nakeo naan fa te, fuaꞌ es namneuk. Onaim oras ia, in he nmoeꞌ on mee? In ro he nnao nout paku, rarit antanaꞌ narek-rekoꞌ nbi mee-mee, ma nsaup umi naan barisi, he naim roit naan rek-reko.
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas e perdendo uma dracma, não acende a candeia, e não varre a casa, buscando com diligência até encontrá-la?
9 Oras in niit nafaniꞌ roit naan ate, in noꞌen abitan in uim je aon bian, rarit natoon neu sin am nak, ‘Au uskau ki, he hi iim ammarin-riin mok kau feꞌ, tua! Fin au ꞌiit ufaniꞌ au roi muit amnekut naan!’
9 E achando-a, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu havia perdido.
10 Anbi sonaf neno tunan on naan amsaꞌ. Karu anmuiꞌ tuaf asanat es reꞌ naꞌpiis, rarit antebi nfain neu Uisneno, ameput sonaf neno tunan sin barisi anmarinan nmaten.”
10 Assim, digo-vos, há alegria na presença dos anjos de Deus por um só pecador que se arrepende.
11 Rarit Naiꞌ Yesus antuut In retaꞌ npaek uab manporin es antein am nak, “Anmuꞌi ꞌnaef es nok in aan moen ee tuaf nua.
11 Disse-lhe mais: Certo homem tinha dois filhos.
12 Neot es, aheit suus goe nak in aamf ee mnak, ‘Aam honiꞌ! Ambati mfee kau au pusaak ein oras ia nai!’ Onaim In aamf ee nbait in aꞌmuiꞌf ein neun in aanh ein nua sin.
12 O mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me toca. Repartiu-lhes, pois, os seus haveres.
13 Ka ꞌroo fa te, aheit suus goe naꞌsosaꞌ in sapaan. Rarit in nꞌaum in tais ein, ma nnao kuun neu pah aꞌroo-ꞌroo. Anbi bare naan in nbis-biisn ahaa roit ma nmoin nok marine reꞌ ka mapanat fa.
13 Poucos dias depois, o filho mais moço ajuntando tudo, partiu para um país distante, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Oras in narair roit on naan ate, pah reꞌ naan amnaahs ee ntaamn ee, tar antea in aꞌmoin ee njair atoin kasian.
14 E, havendo ele dissipado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a passar necessidades.
15 Onaim in nnao naim mepu. Atoin es nbi pah reꞌ naan antoup goe he nmeup. Atoniꞌ naan naruur ee meup goes, reꞌ he nhao fafi.
15 Então foi encontrar-se a um dos cidadãos daquele país, o qual o mandou para os seus campos a apascentar porcos.
16 Natuin riꞌanaꞌ ia namnaah ka nabeiꞌ fa goen, onaim in neekn ee he naah mnaah fafi naan. Fin ka tiit fa tuaf he nfee ne he naah.
16 E desejava encher o estômago com as alfarrobas que os porcos comiam; e ninguém lhe dava nada.
17 In natenab aꞌroo-ꞌroo neu-mneem am nak, ‘Anbi au amaꞌ in umi, ameupt ein ok-okeꞌ, sin nahan tar namsenan. On nai te, au es ia ma umnaah aꞌmaet.
17 Caindo, porém, em si, disse: Quantos empregados de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Reko nneis, au ꞌtebi ꞌfain ꞌeu au amaꞌ nee. Rarit utoon ne mꞌak, “Aam honiꞌ! Au usanab aꞌrair ꞌeu Uisneno ma ꞌeu ko, aam honiꞌ.
18 Levantar-me-ei, irei ter com meu pai e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 Au ka pantas fa he ꞌjair ho aan hoin aa goen. Maski ho mtoup kau ꞌjair aet kuri ꞌbi ho umi ia msaꞌ, reko!’ ”
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus empregados.
20 Natenab anrair on naan ate, in nfeen ma nnao nfain neu in aamf ee umi. Oras in anbi ꞌroo goe feꞌ, mes aꞌnaef ee niit anrair je, onaim ansaon ee nmouf ma nkasian ee. In npoi naꞌko uim je naan ee, ma naen anseun goe. Rarit aꞌnaef ee nhoo ma nneek naan ee.
20 Levantou-se, pois, e foi para seu pai. Estando ele ainda longe, seu pai o viu, encheu-se de compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Onaim riꞌanaꞌ naan naꞌuab neu in aamf ee mnak, ‘Aam honiꞌ! Au usanab koꞌu ꞌeu Uisneno ma ꞌeu ko, tua. Au ka pantas fa he ꞌjair ho aan hoin aa goen.’
21 Disse-lhe o filho: Pai, pequei conta o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Mes in aamf ee naprenat in ameupt ein am nak, ‘Hae! Rabah! Mait meik maan baru mnaun feuꞌ goes he mibaru. Mikrein je ma msapaut in haek ein rek-reko.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, e vesti-lha, e ponde-lhe um anel no dedo e alparcas nos pés;
23 Amnao mheer bijae paron es ma mroor goe, he hit tmoeꞌ fesat kouꞌ-koꞌu.
23 trazei também o bezerro, cevado e matai-o; comamos, e regozijemo-nos,
24 Natuin au anah reꞌ ia on reꞌ anmaet jen, mes oras ia nmoni nfain jen. In namneuk, mes oras ia au upein ufainꞌ ee.’ Naꞌuab anrair on naan ate, sin nmurai nfeest ein buꞌ-buaꞌ, ma sin nmarinan nmaten.
24 porque este meu filho estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 Oras naan, aan moen uun goe ka nbi fa umi, in nbi rene. Oras in nfain neem naꞌko rene, in anbi ꞌroo goe feꞌe te, in nneen areukt am abobet ansiin ma nabsoꞌon.
25 Ora, o seu filho mais velho estava no campo; e quando voltava, ao aproximar-se de casa, ouviu a música e as danças;
26 In neem antea te, in noꞌen ate es, rarit nataan ee mnak, ‘Hae! Hi mmariin ambi fesat ia neu saaꞌ?’
26 e chegando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 Ate naan nataah am nak, ‘Usiꞌ, ho oriꞌ nfain neem. Onaim amaꞌ nreek kai he hai mroor bijae he mmoeꞌ fesat ia, fin in aanh ee nfain neem nok ao-minaꞌ, tua.’
27 Respondeu-lhe este: Chegou teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 Anneen on naan ate, aan unu naan natooꞌ. In ka nromi ntein fa he ntaam neu umi. Onaim in aamf ee nnao nfuir ee he ntaam.
28 Mas ele se indignou e não queria entrar. Saiu então o pai e instava com ele.
29 Mes in nmaheek je mnak, ‘Aam honiꞌ! Ho mutenab miit! Aꞌroo-ꞌroo reꞌ ia, au ꞌmeup on reꞌ kuri ꞌeu ko. Au ka ꞌtanhai ꞌiit fa ho atoran meseꞌ msaꞌ. Mes ho ka mroor miit fa ꞌbiib aan es, he au ꞌfesat ma ꞌmariin-riin ꞌok au aok-bian sin.
29 Ele, porém, respondeu ao pai: Eis que há tantos anos te sirvo, e nunca transgredi um mandamento teu; contudo nunca me deste um cabrito para eu me regozijar com meus amigos;
30 Mes ho aan nekaꞌ reꞌ ia, annao ma nporin roit ruum-ruum, anmakoin tafiꞌ-tafiꞌ nok bifee aꞌhaek ein. Oras ia, in nfain neem on nai te, ho mroor bijae paron ma mmoeꞌ fesat koꞌu neu ne.’
30 vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 Mes in aamf ee nataah am nak, ‘Unu! Amneen murek-rekoꞌ, hee! Ho mok kau ꞌroo-ꞌroo goen. Areꞌ saaꞌ-saaꞌ reꞌ ho amaꞌ kau gui ꞌmuꞌi sin, naan ho nggoa.
31 Replicou-lhe o pai: Filho, tu sempre estás comigo, e tudo o que é meu é teu;
32 Mes oras ia, hit ro he tfesat he tmariin, natuin ho oriꞌ, fuaꞌ meseꞌ. Unuꞌ te, in on reꞌ nmaet, mes oras ia in nmoni nfain. In namneuk, mes oras ia, tiit tafainꞌ ee.’ ”
32 era justo, porém, regozijarmo-nos e alegramo-nos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.