Lucas 14

Uisneno In Kabin ma Prenat: Rais Manba'an Fe'u nok Reta' Ahun-hunut (AAZ) vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 Neot es, nateef nok neon onen, atoin Farisis sin aꞌnaakt es naskau Naiꞌ Yesus he neem anbukae nbi in umi. In ntook ma nbukae, mes anmuiꞌ tuaf reꞌ annuuꞌ Goe he nahinin nak in he nmoeꞌ saaꞌ nbi neon onen naan.
1 Aconteceu num sábado que, entrando ele em casa de um dos principais dos fariseus para comer pão, eles o estavam observando.
2 Oras naan anmuiꞌ tuaf es nameen boo bere-bere, reꞌ nok antoko nbi naan.
2 E eis que estava ali diante dele um certo homem hidrópico.
3 Rarit Naiꞌ Yesus nataan neu ahiin rais hukun Yahudi ma atoin Farisis sin reꞌ antokon ma nbukaen nbin naan am nak, “Tatuin kaꞌo Musa in atoran, bole tarekoꞌ amenat nateef neon onen, aiꞌ kaah?”
3 E Jesus, tomando a palavra, falou aos doutores da lei, e aos fariseus, dizendo: É lícito curar no sábado?
4 Mes sin nfeef aꞌtemen ok-okeꞌ. Onaim Naiꞌ Yesus ansai amenat naan, rarit nareok nain. Onaim Naiꞌ Yesus anreun goe he nfain nai.
4 Eles, porém, calaram-se. E, tomando-o, o curou e despediu.
5 Rarit Naiꞌ Yesus nataan sin ntenin am nak, “Karu anmuiꞌ riꞌaan es anmoufu ntaam neu oe haniꞌ nateef nok neon onen, hi mnao mipoin ee oo, aiꞌ kaah? Karu bijae je es anmoufu ntaam, hi mkoon ee oo, aiꞌ, mnao mipoin ee? Hi of amnao mheer mipoin. On nai te, naan in oetn ii nak, hi mmeup!”
5 E respondendo-lhes disse: Qual será de vós o que, caindo-lhe num poço, em dia de sábado, o jumento ou o boi, o não tire logo?
6 Annenan Naiꞌ Yesus In uaban on naan ate, ka tiit fa es he bisa nataah neu Ne.
6 E nada lhe podiam replicar sobre isto.
7 Oras naan, Naiꞌ Yesus ankius tuaf-tuaf reꞌ neman nbukaen nbin umi naan. Anmuiꞌ tuaf amfaun namin bare he ntokon nbin maat. Ankius on naan ate, In naꞌuab am nak,
7 E disse aos convidados uma parábola, reparando como escolhiam os primeiros assentos, dizendo-lhes:
8 “Ampaant om, oo! Karu anmuiꞌ tuaf anfee haan askaut neu ki, he mnao meu fesat kabin, kais maim bare he mtoko mbi aꞌnaet ein sin baark ein. Kais-kaisaꞌ kabin tuaf ee anfee haan askaut neu aꞌnaet ein.
8 Quando por alguém fores convidado às bodas, não te assentes no primeiro lugar; não aconteça que esteja convidado outro mais digno do que tu;
9 Karu on naan ate, kabin tuaf naan of neem neu ko mnak, ‘Kais mutooꞌ goo! Au uskau he tananiꞌ teu kotin nee, natuin au ubarab aꞌtokoꞌ ia ꞌeu aꞌnaet reꞌ ia.’ Onaim ho mfeen muꞌko ꞌtokoꞌ naan ma mumaeb om. Rarit amnao mtoko mbi koit.
9 E, vindo o que te convidou a ti e a ele, te diga: Dá o lugar a este; e então, com vergonha, tenhas de tomar o derradeiro lugar.
10 Onaim karu ho mupein haan askaut, mnao mtook meu ꞌtokoꞌ abit kotin ee. Karu kabin tuaf ee niit ko te, in of neem am nak ko mnak, ‘Ee, Aam! Au uskau he tkoen ok teu matan ia.’ Nok ranan naan hi mipein hormaat anbi taumn ee ok-okeꞌ.
10 Mas, quando fores convidado, vai, e assenta-te no derradeiro lugar, para que, quando vier o que te convidou, te diga: Amigo, sobe mais para cima. Então terás honra diante dos que estiverem contigo à mesa.
11 Fin tuaf reꞌ nanaib on, Uisneno of namouf goe. Mes tuaf reꞌ naꞌpaarn on on reꞌ atoin aꞌbaut, Uisneno of nait naꞌraatn ee.”
11 Porquanto qualquer que a si mesmo se exaltar será humilhado, e aquele que a si mesmo se humilhar será exaltado.
12 Rarit Naiꞌ Yesus naꞌuab nok uim tuaf naan am nak, “Neot es anteniꞌ, karu ho mmoeꞌ fesat, kais amfee haan askaut meu ho nonot-asar ma ho partei amuiꞌt ein anmesen! Natuin sin of bisa nfeen haan askaut he nbaras ko.
12 E dizia também ao que o tinha convidado: Quando deres um jantar, ou uma ceia, não chames os teus amigos, nem os teus irmãos, nem os teus parentes, nem vizinhos ricos, para que não suceda que também eles te tornem a convidar, e te seja isso recompensado.
13 Mes karu ho mmoeꞌ fesat, mfee haan askaut meu amaꞌmuꞌit, hae sah-sereꞌ, abuat, ma aforot sin.
13 Mas, quando fizeres convite, chama os pobres, aleijados, mancos e cegos,
14 Sin of ka bisa nbaras naan ko fa. Mes karu ho mfee haan askaut neu sin, Uisneno es reꞌ anbaras neu ko. Anbi oras Uisneno namonib nafaniꞌ In apirsait ein reꞌ anmaten nrarin, In ka nnikan fa ho ꞌmoeꞌ reko naan.”
14 E serás bem-aventurado; porque eles não têm com que to recompensar; mas recompensado te será na ressurreição dos justos.
15 Anneen on naan ate, tuaf es reꞌ nok antook mei meseꞌ nok Naiꞌ Yesus, naꞌuab am nak, “Ua reok reꞌuf, es reꞌ karu tbukae buꞌ-buaꞌ anbi Uisneno In sonaf!”
15 E, ouvindo isto, um dos que estavam com ele à mesa, disse-lhe: Bem-aventurado o que comer pão no reino de Deus.
16 Naiꞌ Yesus nataah ee mnak, “Au ꞌmuiꞌ retaꞌ on nai: anmuiꞌ atoin es anmoeꞌ fesat koꞌu. Onaim in nfee haan askaut neu too mfaun ein.
16 Porém, ele lhe disse: Um certo homem fez uma grande ceia, e convidou a muitos.
17 Oras fesat naan sin naroitan anrair je te, in nreek haefan in ate ma nnao naskau tuaf-tuaf reꞌ napenin haan askaut am nak, ‘Au uskau tua, fin acara fesat he nmurai jen.’
17 E à hora da ceia mandou o seu servo dizer aos convidados: Vinde, que já tudo está preparado.
18 Mes sin arsin anmoꞌen kuuk rasi ꞌsukif humaꞌ-humaꞌ, he sin kais nokan neun reꞌ fesat naan. Tuaf es anfee rasi ꞌsukif am nak, ‘Heeꞌ! Au feꞌ aꞌsoos auf feꞌu, onaim au ꞌnao he ꞌkius ꞌiit ee feꞌ. Kais mutoꞌ-tooꞌ! Au ka bisa ꞌuum fa, tua.’
18 E todos à uma começaram a escusar-se. Disse-lhe o primeiro: Comprei um campo, e importa ir vê-lo; rogo-te que me hajas por escusado.
19 Bian nak, ‘Au feꞌ aꞌsoos ꞌaan kuuk bijae abanit afu pasan niim. Au he ꞌnao ꞌsobaꞌ sin. Onaim au ꞌtoit maꞌaf, he!’
19 E outro disse: Comprei cinco juntas de bois, e vou experimentá-los; rogo-te que me hajas por escusado.
20 Bian anteniꞌ nak, ‘Au ꞌmatsao feꞌu, onaim ka bisa fa, tua.’
20 E outro disse: Casei, e portanto não posso ir.
21 Rarit ate naan antebi nfain ma natoon neu in usin. Anneen on naan ate, usif naan natooꞌ batuur-batuur. Rarit in naprenat in ate naan am nak, ‘Karu on naan ate, mnao rabah meu raan oopt ein, raan aanꞌ-aanꞌ ein anbin kota ia, he mheer meik kit atoin kasian ein, atoin hae sah-sereꞌ, atoin aforot ma abuat ein.’
21 E, voltando aquele servo, anunciou estas coisas ao seu senhor. Então o pai de família, indignado, disse ao seu servo: Sai depressa pelas ruas e bairros da cidade, e traze aqui os pobres, e aleijados, e mancos e cegos.
22 Anneen on naan ate, ate naan annao ma naskau tuaf-tuaf ein naan. Rarit in ntebi nfain ma natoon am nak, ‘Usiꞌ! Sin neman nrarin, mes bare bian ruum ein feꞌ, tua.’
22 E disse o servo: Senhor, feito está como mandaste; e ainda há lugar.
23 Onaim usif naan naꞌuab am nak, ‘Karu on naan ate, amnao mtein meu kuan-kuan et kota in kotin, amtea reen ein. Muteef sekau-sekau te amfuir sin, he meik sin neman, asar baer fesat ia naheun.
23 E disse o senhor ao servo: Sai pelos caminhos e valados, e força-os a entrar, para que a minha casa se encha.
24 Amneen, he! Tuaf-tuaf reꞌ antorak au haan askaut naan, sin ka nnaben niit fa fesat ia in minan, maski kreꞌ-reꞌo msaꞌ!’ ”
24 Porque eu vos digo que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.
25 Rarit Naiꞌ Yesus sin annaon nkonon neun Yerusalem. Too mfaun ein natuin Ee. Rarit In nabaniꞌ nꞌain sin am naꞌuab am nak,
25 Ora, ia com ele uma grande multidão; e, voltando-se, disse-lhe:
26 “Atoniꞌ reꞌ batuur-batuur he natuin Kau, in ro he nneek Kau anneis naꞌko areꞌ kanan saaꞌ-saaꞌ ii barisi: anneis naꞌko in ainaf-amaf, anneis naꞌko in fee-anah, anneis naꞌko in orif-tataf, ma anneis naꞌko in tuan aan kuun. Karu kaah fa te, atoniꞌ naan ka pantas fa he njair Au atoup noniꞌ.
26 Se alguém vier a mim, e não aborrecer a seu pai, e mãe, e mulher, e filhos, e irmãos, e irmãs, e ainda também a sua própria vida, não pode ser meu discípulo.
27 Fin atoniꞌ reꞌ ka nroim fa he nasaah haꞌmuꞌit ma maꞌneꞌat natuin in npirsai Kau, in ka pantas fa he njair Au ngguin. Tuaf reꞌ anroim he njair Au ngguin, maski atoniꞌ he nroor naꞌmaet je msaꞌ, mes in nasaah piut haꞌmuꞌit ma maꞌneꞌat naan.
27 E qualquer que não levar a sua cruz, e não vier após mim, não pode ser meu discípulo.
28 Onaim karu he mituin Kau, amtai mirek-rekoꞌ feꞌ. On reꞌ atoniꞌ he nafenaꞌ uim maktutaꞌ. In ro he nsoiꞌ nahunun uim je in oosn ii feꞌ, tar antea namtiis. Kais-kaisaꞌ roit ein ka nanokab fa.
28 Pois qual de vós, querendo edificar uma torre, não se assenta primeiro a fazer as contas dos gastos, para ver se tem com que a acabar?
29 Karu ka nsoiꞌ sin fa tar namtiis, in of anfanderen anrari te, roit ein oekꞌ ein. Rarit biak ein anmains ee ma namae je,
29 Para que não aconteça que, depois de haver posto os alicerces, e não a podendo acabar, todos os que a virem comecem a escarnecer dele,
30 mnak, ‘Hi mkius miit atoniꞌ ne feꞌ! In feꞌ anfandeern aah ate, ka saaꞌ-saaꞌ fa feꞌ, mes narair roit.’
30 Dizendo: Este homem começou a edificar e não pôde acabar.
31 Uab conto bian, es reꞌ anmatoom nok makenat. Usif reꞌ he nnao neu makenat, ro he ntook he nsoiꞌ narek-rekoꞌ nok in aok-bian sin. Karu in suma nmuꞌi ha sorarus tuaf nifu boꞌes (10.000), in bisa niis anbi makenat nok musu tuaf nifu boꞌ nua (20.000), aiꞌ kaah?
31 Ou qual é o rei que, indo à guerra a pelejar contra outro rei, não se assenta primeiro a tomar conselho sobre se com dez mil pode sair ao encontro do que vem contra ele com vinte mil?
32 Karu anso-soꞌi nrari ma, nak in of ka niis fa nbi makenat naan, reko nneis, oras muusn ee feꞌ ka ntaman fa feꞌ, in nreek haefan tuaf he nnao nꞌurus rais rameꞌ.
32 De outra maneira, estando o outro ainda longe, manda embaixadores, e pede condições de paz.
33 On naan amsaꞌ, tuaf reꞌ he natuin Kau. In ro he ntai nafan-faniꞌ mnak, in nabarab anrair he nasaitan sin ok-okeꞌ, aiꞌ kaah feꞌ? Fin karu ka on fa naan ate, tuaf reꞌ naan ka pantas fa he njair Au ngguin.”
33 Assim, pois, qualquer de vós, que não renuncia a tudo quanto tem, não pode ser meu discípulo.
34 — ausente —
34 Bom é o sal; mas, se o sal degenerar, com que se há de salgar?
35 — ausente —
35 Nem presta para a terra, nem para o monturo; lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.